รักในรอยหยัก - นิยาย รักในรอยหยัก : Dek-D.com - Writer
×

รักในรอยหยัก

โดย Endo

เป็นไปได้หรือที่เราจะรักใครสักคนโดยปราศจากเหตุผล แม้กระทั่งหนึ่งในนิยามของคนส่วนมากที่ว่าความรักคือความเข้าใจ แต่ผมรักไปแล้วแบบไม่เข้าใจ

ยอดวิวรวม

35

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


35

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  21 มิ.ย. 64 / 04:45 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

@

ผมยืนนิ่งกลางถนนยางมะตอยชำรุดแล้ว โบกมือให้กับรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ที่ดูเล็กลงไปเรื่อยๆ จนหายลับไปกับทางโค้ง

เหลือเพียงผมกับเพิงมุงจากและถนนโดดเดี่ยวกลางดงป่าที่ซึ่งทิวเขาซับซ้อนที่ล้อมรอบไม่ได้ช่วยให้ความกระจ่างกับผมเลยว่าผมเป็นใครและมาทำอะไร สิ่งเดียวที่รู้คือ ผมต้องเดินทาง

เมื่อนึกถึงคำว่าเดินทาง ใบหน้าของหญิงสาวที่คุ้นเคยแต่ไม่รู้จักก็ผุดขึ้นมายิ้มเศร้าให้ผม

ดูเหมือนว่าเธอจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่มีเสียง ผมเลยจ้องตาแทนการฟังเธอพูดอยู่ครู่ใหญ่ก่อนที่เธอจะหายไปเพราะเสียงแตรรถ

ผมเดินมาที่ข้างถนนกางแขนโบกมือด้วยความเคยชิน

คนขับหน้าหนวดจอดรถมองผมอยู่ครู่หนึ่ง และจากไปด้วยดวงตาเฉยชา

ผมยืนรับแสงแดดและสายลม มองรถที่พึ่งผ่านไปแล้วตัดสินใจเข้ามาในเพิง เอนตัวลงบนแคร่ไม้ไผ่

ในความเงียบงัน ผมเริ่มดำดิ่งลงไปในความทรงจำเพื่อตามหาเธออีกครั้งด้วยคีย์เวิร์ดการเดินทาง

เหมือนฉายหนังซ้ำ เธอออกมาพูดโดยไม่มีเสียงอีกครั้ง

แต่คราวนี้เมื่อเธอพูดจบ ผมพึ่งรู้ตัวว่าเธอยืนอยู่บนทุ่งหญ้า ไม่สิ เราต่างหาก เราจับมือกันเดินเล่นในบรรยากาศที่มีแต่ความสุข

ผมแกล้งดึงแขนเธอเข้ามาแล้วกอดเธอไว้ เรามองตากันและกัน ผมจูบเธอด้วยความรักหรืออะไรก็ไม่แน่ใจ แต่นาทีนี้ใครจะไปสนล่ะ

ความเป็นจริงที่โหดร้ายกระชากผมกลับมาด้วยเสียงลมพัดแรง ความรู้สึกของผมที่ติดอยู่ระหว่างความฝันกับความจริงถูกบดขยี้เป็นผุยผงและกระจายหายไปกลางอวกาศด้วยพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ของความสุดโต่งทั้งสองขั้ว

เธอเป็นใคร ผมถามคุ้นเคยในตัวด้วยความมืดบอดแห่งความทรงจำ และดูเหมือนความเงียบจะเป็นคำตอบ

ผมกำลังนึกถึงสถานที่ที่เราจูบกันครั้งแรก ทุ่งหญ้าสีทองไกลสุดตา ที่ซึ่งแผ่นดิน สายลม ท้องฟ้า และเมฆหมอกมาบรรจบกัน ที่ซึ่งผู้คนต้องมารอพระอาทิตย์ขึ้นและตก  แสงจันทร์แสงดาวที่ไหนๆ ก็ไม่สวยเท่าที่นี่ และในยามทิวา ผืนผ้าใบของพระเจ้าก็เต็มไปด้วยงานศิลปะที่ไม่หลับไหล

ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่ผมรู้ว่าผมรักเธอ สารเคมีหลากนิยามในสมองบอกผมเช่นนั้น

เป็นไปได้หรือที่เราจะรักใครสักคนโดยปราศจากเหตุผล แม้กระทั่งหนึ่งในนิยามของคนส่วนมากที่ว่าความรักคือความเข้าใจ

แต่ผมรักไปแล้วแบบไม่เข้าใจ ไม่รู้จัก ไม่อาจสัมผัส หรือนี่คือความมหัศจรรย์ของชีวิต

ผมดึงสติกลับมา และเดินออกมาจากเพิง

เมฆสีเข้มเกาะกลุ่มกันแต่ไม่อาจปิดบังความสดใสของท้องฟ้าได้หมด ต้นไม้ในป่าโปร่งกำลังเต้นรำจากการเชื้อเชิญของแรงลม บนถนนมีรถเก๋งคันหนึ่งกำลังมาทางนี้

ผมทบทวนข้อมูลใหม่ล่าสุดที่ได้รับ รถคันนั้นก็เข้ามาใกล้แล้วชะลอรถจนกระทั่งจอดสนิทโดยที่ผมไม่ต้องโบก

ถ้ามีใครสักคนมองลงมาจากข้างบนก็จะเห็นว่า ชายคนหนึ่งขึ้นรถไปนั่งข้างคนขับ และรถก็ออกตัวแล่นไปตามทางจนหายลับไป

และมีโดรนสี่ใบพัดบินตามไปห่างๆ

.....

....

...

..

.

ชายหน้าหนวดดึงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง กดจอยุกยิกแล้วเอาแนบหู

"เขาขึ้นรถเอปซีลอนแล้วครับ"

เสียงจากปลายสาย "ฉันเห็นแล้ว เอปซีลอนไว้ใจได้ใช่ไหม"

"ไว้ใจได้แน่นอนครับ เชื่อมือเขาได้"

"นี่ถ้าร่างทดลองทำสำเร็จ เขาจะมีมูลค่าที่ประเมินไม่ได้เชียวนะ เข้าใจเรื่องนี้ใช่ไหม"

"เข้าใจครับ ถ้าการปลูกถ่ายสมองได้ผล ทีมเก็บเกี่ยวเตรียมพร้อมแล้วครับ"

"ดีมาก แกมม่า เลิกติดต่อ"

* สารเคมีหลากนิยาม คือ ความรัก

* ความสุดโต่งทั้งสองขั้ว คือ ความฝันกับความจริง

* ผืนผ้าใบของพระเจ้า คือ ท้องฟ้า

อีบุ๊กในซีรีย์เดียวกัน ดูทั้งหมด

loading
กำลังโหลด...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น