เจ้าสาวจอมมารยา (เจ้าสาวของเพลย์บอย)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 พักรบพักรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 พ.ย. 55

ตอนที่ 8 พักรบพักรัก

 

ก๊อก ก๊อก

การเจรจาต่อรองหาทางออกของทั้งคู่ ถูกคั่นเวลาด้วยเสียงเคาะประตูหนักๆ ประกอบกับเสียงโทรศัพท์ของเนวินดังขัดจังหวะขึ้นมาพร้อมกัน ทั้งสองต่างหุบปากนิ่งเอาแต่มองจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ค้นคว้าเข้าไปทุกซอกทุกมุม เพลงพิณยิ่งรู้สึกเสียใจที่ความรักของเธอที่มีต่อเนวิน สร้างความหนักใจแก่เขาอย่างเห็นได้ชัดแบบนี้ หญิงสาวถอนสายตาจากดวงตาคมนั่น เดินออกไปเปิดประตูห้อง คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นรูมเซอร์วิสที่ขึ้นมาส่งอาหารตามที่เธอโทรลงไปสั่ง

ยังไม่รับตอนนี้

หญิงสาวเอ่ยกับพนักงานเสียงเครียดอย่างที่ไม่สามารถควบคุมได้ ก่อนจะปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา เนวินเองก็หันไปคุยโทรศัพท์ หยุดสงครามบ้าบอระหว่างเธอกับเขาลงชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น

ทิมหรือ คุณเพลงยังไม่เข้าออฟฟิศหรือ ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะเข้าเดี๋ยวนี้

ลูกน้องคนสนิทโทรมารายงานซีอีโอใหญ่เมื่อไม่ติดต่อเลขาคนขยันได้สักที เนวินอยากหัวร่อนัก ทิมอยากตามหาเลขาแม่งานผู้เข้มแข็งและรู้รอบด้านคนนี้ ตอนนี้เธอก็อยู่ที่นี่แล้วและพึ่งนอนกับเจ้านายของเธอไปหมาดๆ ซ้ำยังวางท่าทีเหมือนไม่เสียหายอะไร ที่ก่อสัมพันธ์ฉาบฉวยขึ้น

ทิมโทรมาตาม เดี๋ยวเรื่องของเราค่อยเอาไว้คุยวันหลังก่อนดีกว่าไหม แต่งตัวไปทำงานกันเถอะ

กดวางสายและตัดเรื่องที่ทั้งสองยังค้างคาใจออกไป กลับมาสวมบทบาทเจ้านายคนเดิมของเธออีกครั้ง ซีอีโอของรัชเยนน์ผู้ที่ไม่เคยเอาเรื่องผู้หญิงและเรื่องบนเตียงเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องงาน เพลงพิณมองเขาอีกครั้งยังไงเธอก็รักเขาอยู่ดี เจ้านายคนที่เธอไม่อาจเอื้อมถึงไม่ว่าจะกี่ปีต่อกี่ปีคนนี้

คุณเนวินขา คุณนิสัยไม่ดีเลย มาล้อเล่นกับหัวใจคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง เพลงคงต้องลงมาจัดระเบียบให้คุณเสียหน่อยแล้ว

เจ้านายไปเถอะคะวันนี้เพลงไม่เข้า

หมายความว่ายังไงไม่เข้า อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานเลยน่าคุณเพลง ถ้าจะผิดเราก็ผิดด้วยกันทั้งคู่ ผมยังอยากที่จะมีคุณร่วมงานอยู่นะ

ใบหน้ายุ่งเหยิงของเขาหันกลับมาจ้องมองเธออย่างที่เขาชอบทำ เมื่อไม่ได้อย่างใจ คิ้วเข้มก็ขมวดเป็นปมอย่างไม่ชอบใจ มองจ้องเธออย่างเอาเรื่องเต็มพิกัด

ถ้าคุณเนวินจำได้ เมื่อตอนที่กลับจากอิตาลี่ เพลงขอลาพักร้อนไว้แล้ว และคุณเนวินก็อนุญาตเองเป็นเวลาหนึ่งเดือน และเพลงก็ยื่นใบลาให้คุณเซ็นเนวินเมื่อวาน

ร่างสูงลุกขึ้นยืนพร้อมเดินตรงมาหาเธอ สายตาของเขายังสงบนิ่งและบังคับเธออยู่ในที

วางแผนไว้ล่วงหน้าอีกละซิท่า คุณเพลงรู้ไหมว่าคุณนะเก่งเป็นบ้า รู้ว่าตอนไหนควรรุก ตอนไหนควรหลบ แต่อย่าคิดที่จะหนีไปไหนอีกให้ยากเลยนะ เราต้องคุยกันในเรื่องนี้ตอนที่ผมกลับมา

ร่างสูงก้าวออกจากห้องแต่ก็ไม่วายที่จะหันมาสบตาเธออีกครั้ง ร่างสูงแม้จะอยู่ในเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่แต่ว่ามันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงสมาร์ทของเขาดูไม่น่ามองเลย มันกลับเพิ่มความน่าเสน่หายิ่งขึ้น เขาดูราวกับสิ่งผสมที่มันลงตัวทั้งความเซอร์ความดุดันและความหล่อเหลา เพลงพิณนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมกับทอดถอนใจยาวนาน ก่อนจะเตรียมตัวกลับห้องพักของตน เพราะความรักที่เธอมีต่อเขา เพราะความเหงาที่เธออยู่โดดเดี่ยวเพียงลำพังมานาน เลยตีความหมายของถ้อยคำหวานๆ เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ว่ามันคือรัก ตอนนี้เธอรู้แล้วว่ามันเป็นเพียงตัณหาเท่านั้น

 

ในห้องพักเล็กๆ ของเพลงพิณ หญิงสาวทรุดกายลงนั่งอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน ทอดสายตาที่เจ็บช้ำกวาดมองรอบห้องเช่าที่ช่างอ้างว้าง ความโดดเดี่ยวหงอยเหงาเข้าครอบงำหัวใจสาว เธอกำกระเป๋าที่ในมือแน่นจนขึ้นเป็นข้อขาว ความรักของเธอที่มีต่อเนวิน มีค่าแต่สามพันหนึ่งร้อยบาท ค่าความสาวของเธอเป็นแค่หนึ่งในเกมเดิมพันบ้าบอคอแตก

ไหนๆ ก็อยู่มาคนเดียวขนาดนี้แล้วนิเพลง เมื่อเขาอยากให้เราเป็นหัวขอความสนุกนัก ดึงเราเข้าไปพัวพันในเรื่องโสมม เลขาคนนี้ก็ขอจัดให้

เพลงพิณไม่มีน้ำตาออกจากดวงหน้าเลย แม้เสียใจจนเจ็บจุกข้างในอก เธอเอนกายที่อ่อนล้า พิงกับประตูห้อง ทอดสายตาเหม่อคว้างไปข้างหน้า แท้จริงแล้วครอบครัวที่เธอใฝ่ฝันหามันก็คือภาพลวงตาที่สกปรก ทุกคนก็ยังมีความบาปในหัวใจ ทำร้ายแม้แต่คนที่เจอหน้าค่าตากันอยู่ทุกวัน

เพลงๆ นี่น้องเล็กเองนะ ทำไมวันนี้ไม่เอาเจ้าเหมียวมาฝากที่ร้านล่ะ ไม่สบายหรือเปล่า นี่ก็สายมากแล้วนะ

เสียงร้องดังมาจากหน้าประตูหน้าห้องพักตามด้วยเสียงเคาะประตูถี่ๆ ของคนห่วงใย หญิงสาวจึงค่อยๆ ชันกายที่อ่อนล้าขึ้น ก้าวเดินออกจากห้องนอนไปเปิดประตูหน้าห้อง ใบหน้าซีดเซียวของเธอทำเอาน้องเล็กอดตกใจไม่ได้

เพลง! นี่เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีดมากเลย ไม่สบายตรงไหนเพื่อนสาวคว้ามือเรียวของเพลงพิณมากุมกำไว้ เธอแหงนเงยหน้าขึ้นมองเพลงพิณอย่างห่วงใย ก่อนจะนาบฝ่ามือลงที่หน้าผากแก้มมน

เพลงไม่เป็นไรหรอกน้องเล็ก เข้ามาก่อนสิ

ไม่เป็นไรได้ไง หรือว่าเจ้านายของเพลงทำร้ายอะไรเพลง บอกน้องเล็กก็ได้นะ ปรึกษาน้องเล็กได้ สายตาสงสัยของน้องเล็ก เอาแต่คอยสอดส่ายหาความผิดปกติของเพื่อนข้างห้อง

ไม่มีอะไรจริงๆ จ๊ะ เพลงแค่ลาพักร้อน วันนี้เลยไม่ได้ไปทำงาน

เพลงพิณเลี่ยงเดินเข้ามาที่ส่วนของครัว หาอาหารให้เจ้ายาหยีที่ส่งเสียงร้องไม่ขาด และน้องเล็กก็เดินตามเธอมาอย่างไม่ลดละเช่นกัน และไม่ลดสายตาที่คอยสำรวจเพื่อนลงเลย เมื่อคืนเจ้านายหน้าดุมารับเพลงพิณออกไป กลับมาเพลงพิณก็มีสภาพอย่างที่เห็น เธอเชื่อว่ามีบางอย่างแต่เพื่อนข้างห้องไม่เอ่ยออกมา

แน่ใจนะว่าเขาไม่ได้ทำร้ายอะไรเพลงนะวันนั้น

แน่ใจซิ ไม่มีอะไรแน่นอนจ๊ะน้องเล็ก คุณเนวินเขาไม่ได้ฆ่าเพลง และเขาก็ไม่ได้ไล่เพลงออกจากงานเขาแค่ ...

เพลงพิณไม่รู้จะอธิบายว่ายังไงดี จะบอกได้อย่างไรว่าเพราะเจ้านายของเธอ โดนลูกน้องลากโรงแรม และเขาก็คิดมากเพราะเธอเป็นคนสนิทและคนที่เขาไว้ใจได้เสมอ

ไม่จริงมั้ง น้องเล็กเห็นหน้าเขาดุยังกะอะไรดี กลับมาเพลงก็อมทุกข์อมโศกแบบนี้ เคารพเขา รักเขาในฐานะเจ้านายนะได้ แต่เราอย่าโง่ให้ให้เขามาข่มแหงได้นะเพลง ตอบโต้กลับไปบ้าง คนเรายิ่งข่มเหงได้ก็ยิ่งจะได้ใจ เขาเป็นเจ้านาย มีเงินใช่ว่าจะเอาแต่เงินหว่านหัวไม่ให้เกียรติลูกจ้าง แบบนี้ไม่สมควรอย่างยิ่ง

ความห่วงใยมากมายของน้องเล็กทำเอาเพลงพิณรู้สึกเต็มตื้นในหัวอก แม้เธอจะไม่ค่อยมีเพื่อน แต่อย่างน้อยเพื่อนข้างห้องคนนี้ก็ทำให้รู้ว่าการมีเพื่อนมันดีเสมอ

เพลงไม่เคยคิดให้ใครมาข่มเหงง่ายๆ หรอกนะน้องเล็กและเธอก็ไม่คิดที่จะรักเนวินจนโง่งมงาย เขายังอยากมีเธอเป็นแค่เลขาข้างกาย ไม่ได้อยากมีเธอเป็นคนรัก เขาไม่ได้เอ่ยขอโทษที่กระทำต่อเธอซ้ำยังหาเหตุให้เธอเป็นคนผิดเอง ฉะนั้นเธอนี่แหละจะทำให้เขาต้องจำทนรับเธอเป็นภรรยาให้ได้

ใช่มันต้องแบบนี้สิ เพลงดูเงียบๆ เรียบร้อยแบบนี้ไงเล่า ถึงมีคนเขาคอยเอาเปรียบ ดูสิเจ้านายเพลงมาหาลูกจ้างอะไรดึกดื่นเที่ยงคืน อยากมาก็มาไม่มีความเกรงอกเกรงใจกันบ้างเลยน้องเล็กบ่นอื้ออึง

เดี๋ยวน้องเล็กลงไปเฝ้าร้านการ์ตูนก่อน วันนี้เจ้ายาหยีมันมีเพื่อนแล้ว คงไม่อยากตามน้องเล็กไปด้วยหรอก

ขอบใจนะน้องเล็กหญิงสาวขอบใจน้องเล้กมาจากใจจริง ขอบใจที่น้องเล็กมาเตือนสติ เธอจะไม่เป็นอย่างผู้หญิงทั้งหลายที่เนวินทิ้งแน่นอน

เมื่อถูกทิ้งเอาไว้ลำพังบนห้อง เพลงพิณก็ย้อนกลับมานั่งที่โซฟา มีเจ้ายาหยีนัวเนียอยู่ใกล้ๆ เธอจมอยู่กับความคิดมากมายระหว่างตัวเองกับเนวิน จนมีเสียงโทรศัพท์กรีดร้องโหยหวนเป็นท่วงทำนองเพลงหวานหูดังแทรกเข้า จำต้องกดรับอย่างเหนื่อยล้า

พี่เพลงครับ คือเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ไฟล์งานที่เจ้านายต้องเอาวันนี้มันหายไป ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี หาไม่เจอและอีกอย่างวันนี้มีผู้หญิงของเจ้านายมาที่ทำงานตั้งสองคนและงาน แถมเลี้ยงคืนนี้เจ้านายก็จะไม่ไป ทั้งที่เป็นงานของหุ้นส่วนบริษัทแท้ๆ

เดี๋ยวๆ ทิมใจเย็นๆ ก่อน เอาที่ละเรื่องนะ พี่ฟังไม่ทัน

ทิมที่ต้องรับผิดชอบงานแทนเพลงพิณ จำต้องหยุดหายใจเฮือกใหญ่พยายามรวบรวมสติที่เตลิดให้กลับมา ตอนนี้ทิมหัวหมุนไปหมดแล้วก็เพราะเจ้านายของเขาหน้ายุ่งเข้ามาที่ทำงานด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ เรียกประชุมอย่างไม่ตั้งตัวและจะเอางานมาดูทุกอย่างก็เลยวุ่นวายไปหมด

ใจเย็นๆ นะงานทุกอย่างเราจะมีสองชุดกันหาย ทิมรู้ว่าอยู่ที่ไหนและเรื่องผู้หญิงของเจ้านาย ให้เธอสองคนกลับไปก่อน บอกว่าตอนบ่ายเจ้านายจะส่งเพชรไปขอโทษแล้วทิมก็โทรสั่งร้านเพชรประจำให้เขาเอาไปส่ง ส่วนเรื่องงานเลี้ยงคืนนี้ก็ไปซื้อของขวัญส่งไปที่งานพร้อมแนบการ์ดขอโทษเขาไปด้วยหญิงสาวแก้ปัญญาให้อย่างคล่องแคล่ว ทำให้ทิมระบายยิ้มบนหน้าเครียดๆ ออกมาได้

เมื่อไหร่พี่เพลงจะกลับมาทำงานครับ ผมอยากทำงานกับพี่มากกว่า ไม่อยากทำงานกับเจ้านายเลยสิน่า

ก็ตอนนี้พี่ลาพักร้อนอยู่นีนา ทนๆ รับหน้าแทนพี่ไปก่อนนะทิม ถือว่ามันเป็นประสบการณ์ที่ดี ที่เราจะได้ทำงานใกล้ชิดกับเจ้านาย เผื่อโอกาสหน้าเกิดพี่ลาออกไป ทิมจะได้เข้ามาแทนตำแหน่งพี่ได้ ไม่ต้องเสียเวลาหาเลขาคนใหม่อีก

โฮ้พี่เพลง แบบนี้ผมรับมือไม่ไหวหรอกครับ ทุกทีมีพี่เพลงรับมือคอยแนะนำก็พอผ่านไปได้บ้าง แต่นี่ทำไมวันนี้เจ้านายถึงดูอารมณ์ไม่ค่อยดีก็ไม่รู้ ดูหงุดหงิด งุ่นง่านยังไงชอบกล

เพราะเกมสนุกๆ ของเนวินนะสิ ที่ทำให้เขาเป็นอย่างนั้น เพลงพิณรู้ว่าเรื่องระหว่างเธอกับเจ้านาย มันคงพอมีความสำคัญอยู่ไม่มากก็น้อย เนวินถึงมีอาการผิดสังเกตุเสียขนาดนั้น ใบหน้าสวยเอาแต่นิ่งเงียบมองเหม่อ และกดวางสายไป ปล่อยให้ตนเองจมอยู่กับความอ้าวว้าง เปล่าเปลี่ยวอยู่แบบนั้น

         

รถคันหรูตีโค้งเข้ามาจอดด้านหน้าตึกเก่าๆ สถานที่อันเป็นที่พักของเพลงพิณ มันเป็นแบบนี้ทุกค่ำคืนในช่วงหลายวันมานี่ เนวินบอกไม่ถูกว่าเขาต้องมาที่นี่ทำไม ต้องมาเฝ้ามองหน้าห้องของเธอเหมือนโรคจิต ก็คดีความระหว่างเขากับเธอมันยังตกลงกันไม่ได้ ไม่รู้เธอจะเอายังไง และเขาจะจัดการแบบไหน มันยากยิ่งกว่าการบริหารงานให้ออกมาดีเสียอีก

วะ! ลงไปคุยๆ ให้มันจบเลยดีกว่าชายหนุ่มตัดสินใจกับตนเอง ก่อนจะกระชากประตูรถเปิด ก้าวเดินดุ่มขึ้นมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องนอนเล็กจ้อยของเพลงพิณ ชายหนุ่มไม่ยากเชื่อจนตอนนี้ ว่าเขามีค่าตัวแค่เพียงสามพันหนึ่งร้อยบาทในการจ้างวานให้ไปนอนับผู้หญิงสักคน เกมพนันบ้าบอในวงเหล้านั้นแท้ๆ ดึงเขาให้ก้าวเข้ามาพัวพันในเชิงชู้สาวกับเลขาคนเก่งแบบนี้

เนวินเสียเวลาเคาะประตูอยู่นาน แต่ไม่มีเสียงตอบรับจกคนข้างในเลย อารมณ์หงุดหงิดใจต่อการตั้งใจมาตกลงในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เริ่มพอกพูนความไม่พอใจท่วมท้นขึ้นมา เขาเริ่มทุบบานประตูบานนั้นโคร๊มๆ ไม่เกรงใจใครในตึกนี้ทั้งนั้นจนเมื่อเสียงเล็กเอ่ยแทรกขึ้นมาจากห้องข้างๆ นั่นแหละ   

เพลงไม่อยู่หรอกคะ เธอหิ้วกระเป๋าออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว

น้องเล็กกล้า ๆ กลัว ๆ โผล่หัวออกมาจากห้อง มองเจ้านายของเพื่อนข้างห้องอย่างไม่ค่อยชอบขี้หน้าเท่าไหร่ หลายวันเธอเห็นเขาขับรถแวะเวียนมาที่นี่แต่ไม่ได้ขึ้นไปหาเพลงพิณ ช่างทำตัวเหมือนพวกถ้ำมองไม่ผิดเพี้ยน

ไปไหน

เสียงเข้มและคาดคั้นเอ่ยออกมา ทำเอาน้องเล็กยิ่งกลัวกว่าเดิม แม้ความหล่อของเขาจะมีมากแต่ว่าน้องเล็กก็กลัวกับความดุดันที่มันส่งผ่านมาทางสายตาคู่คม

เพลงเพลงเขาไม่ได้บอก

ร่างสูงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาจิ้ม ๆ หลายครั้ง เพื่อกดโทรหาเลขาสาวคนขยันของตน แต่ว่าปลายสายที่เขาโทรฯ ไปกลับไม่มีคน รับซึ่งเนวินไม่มีทางรู้หรอกว่าเพลงพิณกำลังนั่งมองโทรศัพท์นิ่ง ทนนับหนึ่งถึงพันอยู่ในอกห้ามตนเองเพื่อไม่ให้รับโทรศัพท์จากเขา การหายเงียบไปแบบนี้ทำให้เนวินเริ่มหมดความอดทน

ถ้าเขาติดต่อมา ให้โทรกลับไปหาผมด้วยนะ

เนวินหันมายื่นนามบัตรให้น้องเล็กและเธอก็รับไว้ ก่อนที่เขาจะจากไปด้วยใบหน้าตึงๆ ก่อนจะพารถยนต์คู่ใจแล่นฉิวออกไปจากหน้าตึก ทั้งเร็วและแรงเหมือนพายุลูกยักษ์ที่ซัดมาแล้วซัดไป น้องเล็กได้แต่ก้มลงมองนามบัตรในมือ แต่ไม่คิดที่จะโทรบอกเขาหรอก ในสายตาเธอเจ้านายของเพื่อนข้างห้องคนนี้ก็แลดูน่ากลัว และมีเงื่อนงำบางอย่างที่อาจจะเป็นสาเหตุความเศร้าใจหงอยเหงาของเพลงพิณก็เป็นไปได้

         

เอวันนี้คุณซีอีโอใหญ่อารมณ์บ่อจอยด้วยเรื่องอะไร ทำไมหน้าบูดเป็นตูดแฟบๆ อย่างนั้นล่ะวะ

อลันลามต้นเหตุเรื่องปวดหัวทั้งหมดของเนวินร้องทักทั้งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าระรื่น รอยยิ้มยียวนบนหน้าทะลึ่งทะเล้นนั้นเนวินเห็นแล้วก็อยากจะชกปากคนช่างคารมนั่นนัก จะอารมณ์บ่จอยด้วยอะไรได้อีกล่ะ สาเหตุทั้งหมดนี่ก็ไม่ใช่เพราะอลันลามนี่หรือก่อให้

แกเป็นบ้าอะไรกันว้าไอ้เนวิน มันมีอะไรที่หนักหนาสาหัสนัก ทำไมถึงทำเหมือนแบกโลกทั้งใบไว้อย่างนั้น วางมันลงบ้างก็ได้

เพราะแกไงล่ะ ยังมาทำเป็นปากดี ฉันต้องมานั่งถอนหายใจอย่างนี้

โว้วๆอลันลามเบิกตาโตบวกด้วยยิ้มหน้าระรืนขึ้นบนหน้าเจ้าชู้ยักษ์  เรื่องที่เขาสุมหัวยุส่งให้ลากเอาเลขาสาวขึ้นเขียงนั่นคงสัมฤทิ์ผลแล้วแน่ๆ เนวินถึงมีอาการอย่างนี้แถมตอนนี้เขาก็รู้มาคร่าวๆ ว่าเพลงพิณหนีไปพักร้อนเสียหลายวัน

มาถอนหายใจมันจะหายหรือไง ก็ทำไปแล้วนี่อลันลามบ่นอุบเบาๆ ไม่อยากให้เพื่อนได้ยิน แต่ว่าอยู่ใกล้กันอย่างนี้ ก็คงปิดไม่ได้หรอก

ก็เพราะใครละ พวกนายแท้ๆ นะอลัน มาก่อความไม่สงบกับใจของฉัน ถ้าไม่ติดว่าฉันกลัวว่าหลานฉันจะไม่มีพ่อ แกได้ตายเพราะตีนฉันไปนานแล้วเนวินขู่ฟ่อๆ

ปากนายดีเป็นบ้าเลยวะ ตั้งแต่ที่ได้เลขาตัวเองเอ่ยกระเซ้า ก่อนจะโน้มหน้าเข้าใกล้กระซิบกับเพื่อน ด้วยเสียงระรื่นพอๆ กับใบหน้า และยังเย้าต่อไม่หยุดปาก

ไม่ดีหรือไงได้เมียด้วยเงินสามพันหนึ่งร้อยบาทนะ

ดวงตาเข้มเต็มไปด้วยอารมณ์ขุ่นจัด ตวัดกลับมายังคนกระซิบล้อเล่นไม่เลิก นี่ขนาดเรื่องส่วนตัวของเขาเพื่อนยังรู้ แล้วยังจะมีใครที่ไหนอีกไหมที่รู้ว่าเขาได้เลขาตัวเอง แถมแม่เลขาของเขาก็ไม่คิดที่จะให้เขารับผิดชอบอะไร เธอไม่เห็นค่าในตัวเขาอย่างที่สาว ๆ ทั้งหลายค่อนทวีปเห็นเลยหรือไง คิดแล้วเนวินสุดจะหงุดหงิดในหัวอก แถมมาตอนนี้เธอก็หายเข้ากลีบเมฆซะอีก

จะติดต่อมาหน่อยก็ไม่ได้ แค่โทรมาบอกว่าเซ็กเขาดีมากยอดเยี่ยมเหลือหลาย เขาก็จะไม่ถือเลย

คงสนุกกันมากละซิเรื่องฉันนี่ คงรู้กันหมดทั้งแกทั้งน้องชายของฉันเนวินค่อนขอดเพื่อน

อลันลามหยุดคิดก่อนที่จะส่ายหน้า เมื่อพยายามทบทวนจำนวนคน ที่ก่อตั้งสถานการณ์ฉุกละหุกให้เพื่อนได้เสียตัวต่อเลขาคนดี

ก็ไม่กี่คนหรอกน่า ที่สำคัญคนขับรถเท่านั้นที่ไม่รู้ นอกจากนั้นรู้กันให้แซด

นี่พวกนายมันเป็นบ้าอะไร ที่วางแผนให้ฉันลากเลขาตัวเองขึ้นเตียง เชือดนิ่มๆ แบบนั้น

คนพูดรู้สึกตาลอยคว้างไปกับคำว่านิ่ม ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยการยอมรับอย่างหมดเปลือกว่าเนื้อกายเธอนุ่มนิ่มถูกใจเขามาก

มันมากไปแล้วนะไอ้อลัน พากันเล่นแรงแบบนี้ คุณเพลงเขาเป็นคนดี มันไม่น่าเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นเลย

อลันลามเกาหัวตัวเองเมื่อเจอเพื่อนโยนคดีเข้าให้ก็เขาไม่รู้เรื่องอะไรมากมาย เพราะว่าถ้าพูดกันจริงๆ เขานั้นผิดน้อยมาก เพราะเพียงแค่มอมเหล้าและกล่อมแกมยุส่งเท่านั้นเอง คนที่ผิดเต็มประตูนะเพื่อนของเขาต่างหาก

อย่ามาใส่ความกันน่าคนผิดนะนาย ฉันผิดแค่จิ๊ดเดียว ถ้าฉันเป็นคนลงมือทำจนจบกระบวนการเสียตัวฉันผิดแน่ๆ แต่นี่แกลงมือทำทั้งนั้น มีความสุขเอง เสียตัวเอง ดั้นมาโทษเพื่อนอีกเอ่ยไปกลั้นหัวเราะไป ไม่เคยที่อลันลามจะเห็นเพื่อนทุกข์เพราะผู้หญิง เท่าการที่ดันไปเสียตัวให้เลขาคนสนิทแบบนี้เลย

ก็นายเป็นต้นเหตุครั้งนี้นะซิ เรื่องมันถึงอีรุงตุงนังอย่างนี้

นายอาจต้องขอบคุณฉันกับน้องๆ ของนายก็ได้นะ ที่ทำให้นายได้อีรุงตุงนังกับคุณเพลงเขาสมใจอยาก

ใบหน้าหล่อที่เต็มไปด้วยความว้าวุ่นช้อนขึ้นมองเพื่อนเกลอสหายรัก ที่ผลักดันเขาให้เจอทางตัน นี่ถ้าไม่รู้จักกับอลันลามมาก่อน เขาก็อยากจะซัดมันสักหมัดสองหมัดล้างตากันสักตั้งอยู่หรอก แต่นี่มันดั้นเป็นทั้งเพื่อนรัก เป็นทั้งน้องเขย เป็นว่าที่พ่อของหลาน เขาเลยไม่สามารถทำอะไรได้อย่างใจอยาก

จะให้จองห้องรอเลยไหม จะเอางานแต่งงานแบบไหน

ให้เขามาคุยกับฉันก่อนเถอะไอ้อลัน ตอนนี้ไม่รู้เขาหายหัวไปไหน

อลันปล่อยก้ากออกมาสุดเสียง กับคำพูดเอ่ยโพล่งของพ่อหนุ่มเพลย์บอยคนที่สาวโหวตว่าเป็นหนุ่มที่อยากควงและอยากแต่งงานด้วยมากที่สุด เขานึกว่าเพื่อนขอเลขาตบแต่งเพียงเพื่อหวังเงินเดิมพันไปไม่กี่บาทนั่นเสียอีก

เห็นไหมล่ะว่าแกนะไม่มีทางเอาเขามาทำเมียได้หรอก แปลว่าตอนนี้แกก็ขึ้นสเตตัสบนหัวว่าแพ้อยู่นะสิ คืนเงินพวกฉันมาซะดีๆ โม้นักโม้หนาว่าตัวเองมีตำแหน่ง หนุ่มที่สาวๆ อย่างควงและอย่างแต่งงานด้วยมากที่สุด ขนาดเลขาตัวเอง เขายังส่ายหน้าเซโนเลย

คำพูดดูถูกของเพื่อนกระตุ้นเลือดร้อนในอกของเนวินอีกครา ซ้ำเขาเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ชอบเพงพิณเลย เธอสวยเข้าใจเขาทุกอย่างถึงทำงานกับเขามาได้นานแสนนาน

ไม่ใช่แบบนั้น เรายังไม่ได้คุยอะไรกันย่างเป็นทางการเท่าไหร่ นัดกันว่าจะคุยกันคราวหลัง แต่เธอก็หายไปเสียเฉยๆ

ถูกฟันแล้วทิ้งว่างั้นอลันลามเอ่ยทั้งทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้

เนวินไม่มีข้อแก้ตัวอะไรเลย เรื่องราวมันเข้าเค้าแบบนั้นอยู่มาก เขาเหมือนตกเป็นผู้เสียหายที่ถูกเพลงพิณ เอาไว้ทดลองเรื่องเพศสัมพันธ์ แต่ให้ตายเถอะเขาชอบที่เธออยากลองกับเขา และถ้าเธอยังอยากลองอีกเรื่อยๆ แล้วไม่มีข้อผูกมัดแบบนี้เขาก็ปรารถนา ยอมแก้ผ้านอนรอเธอเลยหละ

ไม่การแต่งงานอะไรทั้งนั้นแหละ เขาไม่ให้รับผิดชอบ

ความจริงเริ่มแง้มออกมาทีละเล็กที่ละน้อย อลันลามเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างไม่เชื่อ ทั้งตบฉาดลงที่หน้าขา รู้สึกว่าเดิมพันนี่เริ่มน่าลุ้นขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว

แล้วอีกอย่างนะไอ้อลัน แกไม่ละอายใจหรือไง ที่ยกเรื่อคุณเพลงมาเป็นเรื่องเล่นๆ แบบนี้

อลันลมยกยิ้มที่มุมปากนิหนึ่ง ก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นส่ายไปมา

โนๆ เรื่องนั้นแกต่างหากที่ต้องละอายใจ กลายร่างเป็นสมภารเขมือบไก่วัดไปเต็มคราบ ทำไม่ดีต่อคุณเพลงพิณผู้น่ารักได้ลงคอ เฮ้อ! เป็นผู้ชายที่กินไม่เลือกเลยสิน่า มันน่าหนักใจจจริงๆเพื่อนรักเอ่ยทั้งส่ายหน้าไปมา วางท่าหนักอกหนักใจจนเนวินอดสมเพชตนเองไม่ได้

หุบปากและหยุดท่าทางแกเสียทีนะได้อลัน เดิมพันนี้มันมีต่อ และมันจะจบดีแน่ๆ ยังไงตอนนี้เงินสามพันหนึ่งร้อยบาทยังเป็นของฉันอยู่ เกมยังไม่จบอย่าพึ่งนับศพทหารโว๊ยเพื่อน

เนวินประกาศลั่นยินยอมหล่นลงไปในเกมของเขากับเพื่อนและน้องชาย ก็มันไม่มีทางเลือกที่พอเหมะพอดีระหว่างเขากับเพลงพิณได้เลย เขาได้เธอแล้ว ได้ความสาวของเธอมาไว้ในครอบครองแล้ว จะทำไม่รู้ดำรู้ดีเหมือนเธอเป็นเช่นสาวๆ นางอื่นคงยาก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #20 Bugs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 10:24
    ได้เวลาเอาคืนเจ้านายแล้ว
    #20
    0