เจ้าสาวจอมมารยา (เจ้าสาวของเพลย์บอย)

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 ตั้งต้นเขมือบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 พ.ย. 55

 

 

ตอนที่ 6

 

พลังเฮือกสุดท้ายในการบังคับตนเองให้ทนอยู่ที่ทำงานได้ตลอดวัน ถูกดึงออกมาใช้จนหมดเกลี้ยง มาตอนนี้เพลงพิณแสนจะเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ระหว่างที่พารถคันเล็กกะทัดรัดของตนมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่ลานจอดรถของที่พัก หญิงสาวก็ถึงกับต้องเอนกายกับเบาะด้านหนัง หลับตาลงอย่างเหนื่อยหน่าย เธอไม่อยากขยับกายออกไปจากรถนี่เลย การทำงานกับเนวินมันรังแต่ทำให้เธอเจ็บ เธอทุกข์เพราะรักเขา และทุกข์ที่เขาไม่รักเธอ แม้เห็นเขาเรียกหาสาวคนอื่นเธอก็ทำได้เพียงนิ่ง เขาจะควงใครเธอก็ทำเป็นว่าเฉยทั้งที่ข้างในอกมันเจ็บแปลบ แล้วยิ่งปฏิกิริยาของเขาวันนี้อีก ดูก็รู้ว่าเจ้านายของเธอกำลังเสียใจที่เมื่อคืนก่อนพาตัวเองมาทานข้าวที่บ้านของเธอและเผลอไผลใจไปจนเกือบพลาดพลั้ง เธอต้องย้ำกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าตัวเองเป็นแค่เลขาเท่านั้น อย่าได้อาจเอื้อมๆ แต่ย้ำไปก็เท่านั้น ก็คนมันรักนิ

พี่ชายเขานะรักใครไม่เป็นหรอกคะคุณเพลง จะรักก็แต่งานเท่านั้น

นั่นเป็นคำบอกเล่าของน้องสาวเนวินภรรยาของอลันลาม แม้เธอจะท้องโตแต่ว่าเธอก็ยังคงน่ารักและสวยงามไม่เปลี่ยน เพลงพิณรู้สึกว่าตัวเองกำลังโหยหาความรักจากเจ้านาย ทั้งที่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ได้รับมัน เธอบ้าที่รักเจ้านายรักมากจนยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเขา ถ้าตอนนี้เขาให้เธอตายแทนเธอก็คงยอม ขอแค่เขามองเห็นเธอบ้าง แต่ว่าเมื่อเธอไปที่บ้านเขามา เธอก็รู้ดีถึงความแตกต่างทางฐานะ เธอไม่มีทางเป็นหนึ่งในสมาชิกของที่บ้านนั้นได้ เธอเป็นได้แค่เลขาของเขาเท่านั้น เป็นคนสนิทที่เขาไว้ใจแต่เขาไม่ได้ให้หัวใจรักแก่เธอ

เพลงเป็นอะไร

เสียงเรียกและเสียงเคาะกระจกรถดังมาจากด้านนอก ปลุกหญิงสาวจากภวังค์เศร้าสร้อย เพื่อนข้างห้องที่ใจดีกับเธอมาตลอดไม่ว่าจะเป็นเวลาไหนนั่นเองที่มองลอดกระจกเข้ามา ตาที่ปิดอยู่จึงลืมขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย เธอพึ่งรู้ตัวว่าเผลอร้องไห้ออกมาตอนไหนไม่รู้ รีบยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาและลงจากรถมารับเจ้าแมวขี้เกียจเอาไว้ในอ้อมแขน

เป็นอะไรหรือเปล่าเพลง

น้องเล็กเพื่อนคนเดียวที่เธอมีกำลังมองมาอย่างห่วงใย เพลงพิณก็ได้แต่สั่นศีรษะปฏิเสธพลางกอดเจ้าแมวตัวนั้นเข้ามาแนบอก อกซึ่งตอนนี้มันกำลังสะสมความเจ็บปวดเอาไว้อย่างท่วมท้น แต่มันเจ็บปวดมาก็ตั้งนานแล้วแต่เธอพยายามไม่รับรู้มันต่างหาก

เพลงไม่เป็นอะไรหรอกจ๊ะ แค่ปวดหัวนิดหน่อย เหนื่อยกับงานที่ทำอยู่นี่นะ

เธอบอกตัวเองว่าไม่โกหกเพื่อน เธอเหนื่อยกับงานที่มีเจ้าของเป็นคนที่เธอหลงรัก เธอไม่รู้เลยว่าคนเองเป็นคนแบบไหนกันแน่ ทำไมยอมรักข้างเดียวแบบนี้ได้เป็นนานสองนาน คิดๆ ไปตัวเองก็เหมือนคนโง่ เห็นอยู่ว่าเขาปฏิบัติต่อผู้หญิงแบบไหนแต่ก็ยังรักได้ลงคอ

เราดีเกินไปสำหรับเจ้านายหรือเปล่านะเพลงพิณ ในเมื่อเขาเลวและแสดงออกอย่างเสมอต้นเสมอปลายว่าเลวต่อผู้หญิง ทำไมเราไม่เอาเปรียบความใจดีที่เขาเผลอหยิบยื่นให้เราล่ะความล้าพาให้สมองน้อยครุ่นคิดในโหมดร้ายออกมา แต่เธอก็สะบัดไล่มันออกจากหัวอย่างรวดเร็ว

เจ้านายดุหรือ?”

ทั้งสองสาวเดินเคียงข้างกันมา แต่เพลงพิณก็ไม่ได้ตอบคำถามนั้นเพราะเอาแต่ตาค้าง มองร่างสูงสมาร์ทที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงทอดสายตามาจับจ้องเธอเขม็ง ใบหน้าหล่อทุกอณูนิ่งสงบเหมือนยามที่จะหาเหตุโวยลูกน้องไม่มีผิดเพี้ยน เพลงพิณแอบหยิกตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่านี่ใช่เนวินจริงๆ เมื่อตอนหัวค่ำเขารีบออกไปจากออฟฟิศ พร้อมของขวัญ ก่อนจะมาปรากฏกายที่หน้าตึกของเธอในยามดึกด้วยสภาพนิ่งขรึม

พึ่งกลับหรือคุณเพลง ผมโทรตามคุณแต่โทรไม่ติด

คำถามที่ติดรำคาญเล็กน้อย พร้อมทั้งมองเธออย่างไม่ชอบใจจนหญิงสาวไม่แน่ใจเลยว่าเธอทำงานอะไรพลาดอีกหรือวันนี้ หญิงสาวหมุนกายไปหาน้องเล็กเพื่อนสาวผู้น่ารักก่อนที่จะคืนเจ้าแมวเหมียวยอดยาหยีกลับไปคืน ดูท่าแล้ววันนี้เจ้านายของเธอคงมีธุระกับเธออีกยาวทีเดียว

ฝากก่อนนะน้องเล็ก เพลงคงคุยธุระกับเจ้านายยาวทีเดียวกระซิบบอกเบาๆ ซึ่งน้องเล็กก็รับเจ้าแมวน้อยกลับมา และลอบมองเนวินอย่างขลาดๆ ชายคนนั้นดูดีและดูน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เขาทรงสมาร์ทแต่นัยน์ตากลับขรึมเข้ม

เจ้านายนะหล่อ นะแต่น่ากลัวไปหน่อย

น้องเล็กกระซิบทิ้งท้ายก่อนที่จะวิ่งเข้าตึกไป ทิ้งเพื่อนรักเอาไว้ด้านหลังแทน

ทำไมกลับดึกจังเลยล่ะ ผมรอตั้งนานแล้วนะ แทบจะงัดห้องคุณเข้าไปรอข้างในอยู่รอมร่อแล้ว

เสียงที่ฟังออกชัดว่าคนรอท่านั้นเมามายแทบจะไม่ได้สติ แต่กระนั้นก็ยังคงยืนด้วยท่วงท่าสมาร์ทสุดหัวใจเลยทีเดียว หญิงสาวอดสงสัยไม่ได้ว่าดึกแบบนี้คนเมาคนนี้ อยากจะให้เธอรับใช้ด้วยธุระอะไร แต่ที่แน่ๆ คงไม่ใช่ธุระแห่งความพิศวาสอย่างแน่นอน ยังได้เอ่ยปากถามถึงธุระเจ้านายเจ้าหัวใจก็ลากมือเธอตรงไปที่รถ พร้อมทั้งกระชากประตูรถคันหรูออกรอให้เธอขึ้นไปนั่ง ความสงสัยทำให้คนตัวเองหันพรืดไปหาเจ้านาย แต่กลับลายเป็นซุกหน้าเข้ากับอกแกร่งของคนที่ขยับเข้ามายืนชิดด้านหลัง กลิ่นแอลกอฮอล์จากกายเขาลอยคลุ้งจนเธอต้องเบื้อนหน้าหลบ

คุณเนวินจะไปไหนคะเดียวเพลงขับเองค่ะ สภาพแบบนี้เพลงกลัวว่าเราสองคนจะไปไหนไม่ได้ไกลหรอก คงได้ชนเสาไฟฟ้าหน้าตึกนี่แหละ

คนเมาด้วยฤทธิ์และฤทธิ์เสน่หาพยักหน้าง่ายๆ ทั้งยื่นกุญแจรถให้ ส่วนตัวเองเดินเซเซดๆ เข้าไปนั่งเหยียดยาวยังเบาะข้างคนขับ ปล่อยให้หน้าที่สารถีจำเป็นตกแก่ฝ่ายหญิง เพลงพิณรู้สึกถึงความแปลกบางอย่างจากตัวเจ้านายหนุ่ม วันนี้ทั้งวันเขาไม่ยอมพูดคุยเล่นกับเธอแถมไม่ยอมมองหน้าเธอด้วยซ้ำ แต่ว่าตกดึกกลับก็มายืนรออยู่หน้าตึกวางท่าทีใหญ่โตเหมือนเป็นผู้ปกครองชีวิต

จะไปที่ไหนดีคะ มีงานด่วนอะไรหรือเปล่า ทำไมคุณเนวินถึงต้องมาตามตัวเพลงถึงนี่

เธอขับไปอย่างไรจุดหมายอยู่นาน เจ้านายที่เอนกายอยู่บนเบาะข้างๆ ก็ไม่เอื้อนเอ่ยอะไรสักทีจนต้องเอ่ยถามออกไปไม่ได้ เขาเพียงเอียงหน้านิ่งมามองเธอนัยน์ฉ่ำปรือ กายหนาก็เอนลู่มาซบไหล่บอบบางอย่างชีกอ วาดมือแกร่งมาเกาะเอวบางเอาไว้ง่ายๆ เรื่มต้นวาดลวยลายเอาเปรียบเลขาสวย

ไอ้เนวินคนนี้อยากได้ใครก็ย่อมได้ แค่เพลงพิณนี่หรือ จะลากขึ้นเตียงปอกเปลือกให้ล้อนจ้อนเลยคนเมาไม่ยับยั้งสติในการคิดอกุศลไปไกลและหยาบช้า แม้ทุกทีเนวินจะปฏิบัติตัวดีต่อเพลงพิณ แต่ฤทธิ์เมรัยก็พลิกคนดีเลิศเป็นเพียงคนที่อยากลากเลขาขึ้นเตียงได้อย่างง่ายๆ

เพลงพิณไม่ได้ตกใจกับการเอาเปรียบของเจ้านายหนุ่มเลย เธอคิดว่าเนวินไม่มีทางคิดอะไรเกินเลยต่อเธอเด็ดขาด เขาอาจเพียงแค่เหนื่อยหรือว่าเครียดก็อยากหากำลังใจก็เป็นได้

เพลงพิณจำได้ ว่าทำไมเจ้านายของเธอถึงต้องมีผู้หญิงมาบริการอยู่เรื่อยๆ ทำไมไม่ออกจีบหรือหาคนที่รักจริงๆ สักที เนวินก็ตอบออกมาเพียงว่าต้องการกำลังใจจากอ้อมกอดสาวๆ เท่านั้น ไม่ต้องการคนที่จะมาเป็นคนที่รักมันยังไม่ถึงเวลา

เข้าโรงแรมแล้วกัน ผมอยากพักหน่อย

คำตอบง่ายๆ ดังอยู่แถวๆ หัวไหล่ หญิงสาวจึงพารถเลี้ยวไปตามที่เจ้านายปรารถนา เธอเข้าออกโรงแรมกับเจ้านายบ่อยมาก มันไม่ใช่เรื่องใหม่ในพจนานุกรมฉบับเลาขาของเธอเลย มาประชุมบ้างหละ นัดลูกค้าที่นี่บ้างหละ บางทีเนวินก็พักอยู่ที่โรงแรมกับสาวๆ แล้วสั่งเธอเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน หรือว่ารอรับงานจากเขา การเข้าโรงแรมกับเนวินจึงไม่มีความหมายอะไรมากกว่าเข้าไปเฉยเพียงเท่านั้น แต่วันนี้มันจะต่างออกไป ก็ใจคนเมานั้นหมายมาดวาดวิมานเปลือยๆ เอาไว้ในหัวเสียแล้วนี่สิ

พนักงานของทางโรงแรมคุ้นกับเนวินดี ต่างตรงมาช่วยเธอประคองพาร่างหนาขึ้นไปยังห้องพักด้านบน ทันทีที่ถึงเตียงคนเมามายก็เอนกายนอนแผ่หลาอย่างแสนสบาย

ขอบใจมากจ๊ะ

เพลงพิณกล่าวขอบคุณพนักงานก่อนจะยื่นทิปให้ เธอถอนหายใจยาวๆ เมื่อหันมามองเนวินอีกครั้ง งานเลขาของเธอนี่มันแทบไม่เหลือช่วงเวลาของความเป็นส่วนตัวเลย แม้แต่เวลาที่จะนอนเจ้านายของเธอใช้งานเยอะตั้งแต่เช้ายันเช้าอีกวัน แต่ว่าเงินเดือนก็คุ้มกับงานที่เขาจิกหัวเธออยู่ทุกวันนี้

เพลงว่าถ้าคุณขับรถไปถึงตึกที่พักของเพลงได้ น่าจะขับกลับบ้านตัวเองได้เช่นกัน ไม่ก็โทรตามทิมให้ไปรับกลับมาพักนะคะเอ็ดเจ้านายเพราะรู้ว่าเขาไม่สามารถตอบโต้เธอได้แน่ๆ

เพลงพิณถอนหายใจยาวเหยียดเธอคงไม่สามารถทิ้งเจ้านายเอาไว้ที่นี่ในสภาพดูไม่ได้แบบนี้ ร่างบางเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมผ้าหมาดๆ ผืนหนึ่ง

คุณเคยหลงรักใครบ้างไหมคุณเพลง

ทันทีที่ผ้าเย็นชื้น วางนาบลงที่วงหน้าหล่ออันตราย คนเมามายก็เอ่ยอู้อี้ออกมา มือไม้คว้าสะเปะสะปะออกไปรั้งเอวบางของคนที่นั่งอยู่ข้างเตียง เขาไล้ฝ่ามือไปตามสีข้างประคองแผ่นหลังน้อยเอาไว้ด้วยฝ่ามือหนาที่ส่งความร้อนผ่านเข้าไปสัมผัสกายเธอ

เคยค่ะอยู่นิ่งๆ สิคะเพลงจะเช็ดตัวให้ เจ้านายจะได้นอนสบายๆ

หญิงสาวพยายามเตือนเจ้าของมือยุ่มย่าม และเบี่ยงกายออกแต่เพียงสบตาปรือที่คงเสน่ห์คู่นั้น เธอก็สะท้านวาบในกาย ดวงตาสีดำเข้มใต้ขนตายาวงอนราวกับพัด คิ้วที่หนาเป็นแผงประกอบมาเป็นเขา ส่งผลให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล

ทำไมผมไม่มีความรักแบบนั้นบ้างนะ

เนวินครางออกมาแผ่วๆ อย่างคนที่สงสารตนเอง มันแปลกที่เขามีพร้อมสรรพทุกอย่าง แต่เขาไม่มีหัวใจรักให้ใครสักทีนี่สิ มันเหมือนเป็นคำสาปที่เขาต้องเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อยๆ มีเอาไว้คุยโวกับเพื่อนไปเท่านั้น ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมเขาไม่รักใครสักที

คนเมาเริ่มออกแรงรั้งร่างสาวเข้าหา จนเธอเอนเอียงแทบชิดบนกายแกร่ง ความใกล้ชิดนั้นทำเอาเพลงพิณผงะห่างอยากถอยหนี แต่คนที่มีเรียวแรงมากกว่าก็ฉุดรั้งเธอเข้ามาใกล้ รัดร่างสาวเอาในอ้อมกอดที่ราวกับกรงขัง เพลงพิณรู้ว่าเธอเข้าใกล้เข้าเกินไปแล้วรับรู้ได้แม้กระทั่งความอบอุ่นจนร้อนจัดจากกายกำยำ ร่างกายของเขานั้นช่างแน่นเครียดน่ากอดยิ่งนัก ลมหายใจที่หอบลึกปะปนมาด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ก็ชวนให้มึนเมา

ปล่อยเพลงก่อนค่ะ

ครางออกมาทั้งใจเต้นระทึกเมื่อได้สัมผัสความใกล้ชิดกับชายคนที่เธอรัก ใบหน้าสวยแดงปลั่งไปจนถึงใบหูทีเดียว หัวใจดวงน้อยก็เต้นระรัวราวกับกลองในงานมหรศพรื่นเริงไม่ผิดเพี้ยน

ว๊าย!”

คราวนี้เพลงพิณต้องกรีดร้องออกมาสุดเสียง เมื่อฝ่ามือหนาด้านหลังเลื่อนขึ้นไปดันท้ายทอยของเธอให้ใบหน้าที่พยายามเอนห่างโน้มเข้าไปจนปลายจมูกทั้งสองอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็นต์เท่านั้น ลมหายใจผ่าวร้อนเป่ารดเคล้ากับลมหายใจของเธอ ดวงตาทรงเสน่ห์ก็จับจ้องเธอราวกับสะกดให้หยุดนิ่ง

คุณคุณคุณเนวินคะ

ปากน้อยที่เผยอเว้าวอนด้วยเสียงสั่นระริก เปิดจังหวะให้ปากหนาโผขึ้นมาแนบชิดสนิทแน่นทุกตาราง ความอุ่นชื้นกดนาบลงกับกลีบปากอวบอิ่มอย่างอ่อนโยน เพลงพิณก็เหมือนจะเป็นลมตรงนั้น ตาคู่หวานก็เบิกกว้างอย่างตกใจ จูบที่เธอเคยเห็นคนอื่นเขาทำ ที่เธอไม่เคยได้สัมผัสว่ารสชาติมันเป็นแบบไหน ตอนนี้นาทีนี้เธอกำลังประจักษ์แก่ตนเองแล้ว

ร่างหนาที่แผ่หลากลางเตียง ค่อย ๆ ดันกายขึ้นเมื่อเรียวปากน้อยอันหวานล้ำถูกเขาครอบครอง แรงบดขยี้เริ่มเบียดชิดเม้มรวงปากนุ่ม ปาดป่ายเรียวลิ้นเข้าชิ้มรสชาติด้านในที่ชุ่มฉ่ำชวนหลงใหล เนวินเค้นเอาทุกอณูจนกายสาวอ่อนระทวยในอ้อมกอด เขาออกแรงเพียงนิดเดียวเธอก็ถูกรั้งขึ้นมานอนราบที่เตียงกว้าง มีกายกำยำคร่อมทับอยู่อีกรอบ

แว่นตาที่เพลงพิณสวมอยู่ถูกโยนทิ้งไปตั้งแต่นาทีที่เรียวปากประกบกัน ร่างบางอรชรมึนงงกับอาการแนบชิดของเนื้อกายสาวกับชาย มันชวนวาบวาม จูบที่อ้อยอิ่งเริ่มร้อนเร่า จนเธอหลงเคลิ้ม ปล่อยกายและใจไปตามเขา รับรู้อาการสัมผัสเม้มคลึงไล้วนไปบนกลีบปากนิ่ม

หญิงสาวเหมือนได้ยินเสียงเพลงบรรเลงอยู่ที่ไหนสักที่ ฟังดูดูอ่อนหวาน มึนงง คล้ายอาการของคนถูกมอมด้วยเหล้าที่รสชาติเยี่ยมยอดที่สุด เธอเริ่มขยับปากรับการบดเคล้าเป็นทำนอง จูบอย่างไม่ประสาตอบโต้กลับไป มือเรียวที่กำผ้าขนหนูชื้นๆ ได้เพียงแต่จิกกำผ้าชิ้นนั้นแน่น เพื่อยืนยันว่าเรื่องที่เกิดกับเธอตอนนี้เป็นความจริง ไม่ใช่เพียงความฝัน

เสื้อเชิ้ตสวมใส่สบายๆ บนร่างสาวถูกรั้งออกจากขอบกระโปรงทรงเอตอนไหนไม่อาจทราบได้ รับรู้เพียงว่าตอนนี้ ฝ่ามือกร้านเกร่งของเนวิ กำลังซุกซนไปกับนวลเนื้อตรงเอวบาง ไล้วนผะผ่าวปลุกให้สติของเพลงพิณให้ตื่นขึ้นมาได้อีกครั้ง

คุณคุณเนวิน ไม่ค่ะ ปล่อยเพลง ปล่อย!”

ร้องปรามทั้งออกแรงดิ้นจนดันกายหนาหนักให้เบี่ยงไปอีกทาง เธอก็ถลาลงจากเตียงมายืนหอบหายใจแรงอยู่ด้านข้าง ปากอิ่มตอนนี้บวมเป่งเพราะรสจูบร้อนแรงที่ถูกเฝ้าเคล้าคลึงจากคนกระหายหา

เราทำแบบนี้ไม่ได้

เสียงเตือนที่เบามาราวกับจะเตือนตัวเองมากกว่า เพลงพิณจับชายเสื้อเอาไว้ ทั้งหันหลังให้คนเมา หัวใจเธอยังเต้นแรงอยู่เลยตอนนี้ ร่างกายก็เหมือนถูกโอบรัดในความอบอุ่นและมั่นคงภายใต้เรือนร่างชายที่มีเสน่ห์

คุณเนวินเมามากแล้วค่ะ พักเถอะค่ะเพลงจะกลับแล้ว

เอ่ยทั้งที่ไม่ยอมหันมามองด้านหลังสักนิดเดียว เพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองจะต้องทำหน้าตาแบบไหนกันเวลาที่มองดวงตาคมกล้า มองรวงปากที่สร้างความว้าวุ่นแก่เธอ กลัวว่าฐานะเจ้านายของเธอจะเปลี่ยนไปนับจากนี้ กลัวว่าจะไม่ได้อยู่ข้างกายของเนวินอีก แบบนั้นมันคงเป็นเรื่องร้ายมากๆ ในชีวิตของเพลงพิณอย่างแน่นอน

ร่างบางก้าวฉับๆ ตรงไปที่ประตูห้อง ลืมแม้แต่กระเป๋าและแว่นตา รู้เพียงว่าต้องออกไปจากที่นี่ก่อน และต้องออกไปให้เร็วที่สุด แต่เพียงปลายนิ้วเรียวแตะที่ลูกบิดฝ่ามือหนาก็วางนาบผลักประตูเอาไว้ เขาถลาตามมายืนซ้อนด้านหลังเธอตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ คนที่เมื่อครู่เมามายจนเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ กลับขยับกายได้ว่องไวตามติดมาประชิดกายเธอราวกับราชสีห์ที่จ้องจู่โจมตะครุบเหยื่อ

อย่าทิ้งผมไว้ที่นี่คนเดียวเลยนะครับ ผมเหงา อยู่กับผมนะคนดี เป็นของผมเถอะ ให้ผมได้รักคุณเถอะ เสียงทุ้มฟังดูเว้าวอนอบอุ่นซ่านเข้าไปในทรวง พาใจสาวเอิบอิ่มไปด้วยความปรีติยินดี ตอนนี้เธอได้รู้แล้วว่าเจ้านายที่รักต้องการเธอ เขาอยากกอดเธอ อยากรักเธอ นั่นคือความรักที่เธอรอคอยมานานหลายปี

คนตัวเล็กที่ก้มหน้านิ่ง เริ่มอ่อนระทวยแทบสิ้นแรงจะขยับหนี เมื่อปลายจมูกโด่งเกลี่ยคลึงเคล้าคลออยู่ชิดใบหูน้อยบางใส ใจเธอค่อยๆ โอนเอนไปกับคำวอนนั้น ซาบซึ้งปลาบปลื้ม กับคำพูดหวานหู หลงปล่อยให้กายกำยำขยับเข้ามาแนบชิดตลอดด้านหลัง ฝ่ามือแกร่งเริ่มเลื่อนมากระชับข้อมือน้อยพาไปวางนาบที่หน้าท้องราบเรียบ ค่อยๆ ไล้คลึงไปตามสาบเสื้อแล้วค่อยๆ รัดร่างเอาไว้ในอ้อมแขน ฝังใบหน้าคมคายลงไปตามซอกคอขาว เม้มและปาดไล้เรียวลิ้นจรดลงตรงแอ่งชีพจรด้านล่าง เท่านั้นคนที่ไม่เคยต้องสัมผัสชายก็อ่อนเป็นขี้ผึ้ง เอนกายพิงร่างหนาอย่างสิ้นฤทธิ์

เป็นของผมได้ไหม ผมอยากกอดคุณ

คำพูดที่ราวกับคาถาสะกดใจดึงเพลงพิณเอาไว้กับที่ เธอรับรู้เพียงว่าปลายนิ้วเกรงกำลังปลดกระดุมเสื้อออกจากรังดุมอย่างชำนาญ ไม่ช้าเสื้อเชิตสบายตัว ก็แบะแยกออกจากกันเผยเนื้อแท้ ด้านในที่นุ่มเนียนเสื้อเชิ้ตถูกรูดลงไปกองกับพื้นตามด้วยกระโปรงทำงาน อวดร่างกายสาวที่มีเพียงซับในเท่านั้นห่อหุ้ม

ร่างกายเน่งน้องที่ถูกซ่อนอย่างมิดชิดตลอดวัยสาว ทำเอาเนวินส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ เขาคิดว่าได้เจอนางฟ้าเข้าซะแล้ว ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นอย่างถนอม เร่งก้าวเดินลิ่วตรงไปที่เตียงกว้างด้านหลัง ผ่อนกายสาวแสนบอบบางลงที่เตียงอย่างแผ่วเบา ในขณะที่สายตาของเขาก็เฝ้าสำรวจไปตามลาดเนินเย้ายวนมีเสน่ห์ สมความเป็นหญิง

ทำไมคุณถึงมีความรักได้ คุณไปรักใครเขา ทำไมไม่รักผม คุณอยู่กับผมตลอดเวลาทำไมไม่ยกความรักแบบนั้นให้ผมบ้างนะเพลงพิณ ผมอยากมีความรักบ้าง

ปากร้อนนาบลงไปตามร่างกายสาว มือก็สาละวนปลดบราสีหวานโยนมันไปให้พ้นๆ กายสาว เผยประทุมถันงดงามที่เบ่งบานเหมือนบุปผา ยามเมื่อปากร้อนได้ครอบครอง เขาก็ซุกฝ่ามือเนิบๆ รูดรั้งปราการสุดท้ายออกห่างจากกายเธอ กายของเพลงพิณเด่นกระจ่างอยู่ท่ามกลางเตียง ผิวกายแดงสลับนวลเพราะความอาย เนวินรับรู้ว่าคนใต้อาณัติหอบหายใจแรงพ่ายแพ้ให้รสสัมผัสของเขาจนสิ้น

ก็แล้วทำไมเพลงพิณจะไม่ยินยอมแก่เขาละ ในเมื่อเธอรักเขา รักเขามากถึงเพียงนี้

อย่าอายผมนะเพลง คุณสวยมาก คุณน่ารักจนผมแทบคลั่งไปหมดแล้ว

เสียงเขาช่างปร่าแหบเมื่อเอ่ยชม ความโหยหาร้อนแรงในอกชายกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เขารู้ตัวว่าต้องการเธอตั้งแต่ที่เธอถอดแว่นตาทิ้งกายลงนั่งกินข้าวต้มกับเขาแล้ว ความร้อนรนทำให้เขาขยับกายห่างจากเตียง เร่งปลดเปลื้องทุกอาภรณ์ออก ก่อนจะกลับมาแนบชิดทุกตารางบนร่างหญิง การใกล้ชิดสนิทสนมนี่ดึงเอาความถูกผิดและจิตสำนึกทั้งปวงออกจากตัวของเพลงพิณไปจนหมด ไม่มีคำว่าเจ้านาย ไม่มีคำว่าไม่สมควรอยู่ในสมองๆ น้อยอีกต่อไป

 

อัพฉากรักๆ แค่นิดหน่ยอนะคะ ตามอ่านที่

http://story.niyay.com/chapter.php?chapter_id=361265&add_new=1

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #13 นัควัต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 19:40
    กรี๊ดดดดดดดด คุณเนวิน ทำไมเอาแต่ใจตัวเองอย่างงี้ รอตอนต่อไปค่าา
    #13
    0