เจ้าสาวจอมมารยา (เจ้าสาวของเพลย์บอย)

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 ตื่นจากฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 พ.ย. 55



ตอนที่ 4

 

เพลงพิณชะงักปลายนิ้วที่กำลังรัวอยู่บนแป้นพิมพ์เอาไว้ เมื่อเห็นร่างสูงสมาร์ทคุ้นตาของอลันลาม สามีของน้องสาวเนวินยืนอิงแอบอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ ทั้งยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยตามแบบฉบับของเขา หญิงสาวมองท่าทางเจ้าชู้ยักษ์ของอลันลามแล้วอดยิ้มหัวเราะไปกับท่าทีเพลย์บอยไม่เลิกของเขาไม่ได้ เห็นภาพลักษณ์เขาเป็นแบบนี้แต่ใจจริงเขารักภรรยาอย่างน้ำฝนมาก

สวัสดีตอนบ่ายครับคุณเพลง แม่ผมฝากชวนคุณเพลงไปเที่ยวที่บ้าน รายนั้นอยากมาหาคุณเพลงใจจะขาด แต่ว่าท้องโตเดินเหินไม่สะดวกนะสิครับ ผมเลยแอบเถลไถลได้

อลันลามเรียกเมียว่าแม่ ไม่ใช่เพราะว่าจะได้แอบอ้างว่าโสดหรืออะไร แต่เพราะว่าเทิดทูนเมียที่รักของเขานั่นเอง

ไม่ดีนะคะทำแบบนี้ เดี๋ยวเพลงจะฟ้องคุณฝนเลย ว่าสามีทำตัวเกเร

เพลงพิณเอ่ยอย่างสนิทสนมทั้งยิ้มอย่างจริงใจให้อลันลาม เธอไปมาหาสู่กับน้องสาวของเจ้านายบ่อยๆ แทบจะเป็นเพื่อนกันไปแล้วด้วยซ้ำ ตัวเธอไม่มีครอบครัว การรู้จักกับครอบครัวของเนวินเลยเป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น มันยิ่งพอกพูนความเหนียวแน่นเพิ่มน้ำหนักรักข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่งในใจเธอขึ้นเรื่อยๆ จนเธอรู้สึกเหนื่อย

คุณอลันจะรับอะไรดีคะ เพลงจะเอามาให้

ไม่ดีกว่าครับ วันนี้ขอรับแค่ตัวเจ้านายของคุณเพลงออกไปข้างนอกหน่อย คุณเพลงคงไม่หาว่าผมมาพาเจ้านายคุณเกเรนะครับ

น้อยหน่อยไอ้ฝรั่ง ไม่ต้องไปขออนุญาติเลขาของฉันขนาดนั้น ฉันเป็นเจ้านาย แล้วมาถึงนี่ก็หัดทักทายฉันบ้างนะ ไม่ใช่เอาแต่ป้อเลขาของฉัน

เนวินเอ่ยเสียงเขียว ทั้งหรี่ตาลงเล็กน้อยมองอลันลามอย่างไม่พอใจ เขารู้สึกเหมือนพึ่งตื่นจริงๆ ตื่นจากดวงตาที่ปิดสนิทไม่เคยสังเกตุเลขาสาวมาก่อน แต่เมื่อเปิดตาขึ้นหลายอย่างมันก็ประเดประดังเข้ามาไม่หยุด หงุดหงิดขนาดแค่เพื่อนเขาเอ่ยเล่นหัวกับเลขาเท่านั้น ทั้งที่แต่ก่อนอลันลามก็ทำแบบนี้เป็นประจำ

อย่าหวงน่าเพื่อน นี่แค่เลขายังหวงก้างเอาไว้ขนาดนี้เลยนะนาย อดยากปากแห้งขนาดนั้นเชียวหรือ เดี๋ยวเพื่อนพาออกไปหาเหยื่อหวานๆ ทานข้างนอก ไปย้ายก้นจากเก้าอี้ด่วนเลย

เนวินดื่มกาแฟจนหมดแก้วก่อนจะคว้าเสื้อนอกขึ้นสวม เรื่องออกไปข้างนอกขอให้บอกเนวินไม่เคยปฏิเสธ ดีใจจนเนื้อเต้นทุกครั้งที่ได้ออกไปหาสาวๆ ขนาดว่าสาวในสต็อกก็มีมากมายอยู่แล้ว แต่ก็ขยันหาสาวมาเพิ่มในลิสต์รายชื่อให้เพลงพิณอีกเรื่อยๆ

คุณเพลงผมไม่เข้ามาอีกแล้วนะ ถ้ามีอะไรด่วนตอนเย็นก็เอาไปที่บ้านผมเลยแล้วกัน

ค่ะเจ้านาย

ดวงตาคู่สวยหลุบลงต่ำนิดหนึ่งไม่กล้ามองสบสายตาของเนวิน เพลงพิณรู้สึกเหมือนอ่อนล้าในหัวอก ที่ต้องรับรู้ว่าเจ้านายที่รักออกไปคบหากับผู้หญิงมากหน้าหลายตา ร่างกายของเธอคล้ายจะสิ้นซึ่งเรี่ยวแรงเสียตรงนี้ มันท้อแท้ราวกับวิ่งไล่ตามเนวินมาตลอดชีวิต แต่ก็ไม่สามารถเอื้อมถึงเขาได้สักที

ห้องทำงานเงียบลงเมื่อสองหนุ่มหล่อออกจากห้องไป เพลงพิณรู้สึกเหมือนว่าตัวเองโง่ที่หลงรักคนที่ไม่มีทางหันมารักเธอได้เลย เธอรู้นะว่าความรักมันมีหลายรูปแบบแต่สำหรับเธอการที่เจอหน้าทุกวัน ได้ทำงานร่วมกันมันก็มีความสุขมากอยู่แล้ว แต่ยิ่งเธอปิดกลั้นความรู้สึกเท่าไหร่ ความรักข้างเดียวก็เหมือนจะผุดออกมาจากอกมากเท่านั้น มันราวกับจะกรีดร้องว่าอยากจะไขว่คว้าให้ได้มากกว่านี้ มากกว่าความพอใจธรรมดาเหล่านี้

 

ในห้องพักเล็กๆ เพลงพิณพึ่งกลับมาถึงในตอนสามทุ่ม กว่าเธอจะฝ่าการจราจรที่ติดขัดมาที่บ้านได้ก็ทำเอาหมดแรง อาหารเที่ยงวันนี้เธอยังไม่ได้ทานเลยเพราะว่ายุ่งวุ่นวายอยู่กับงานบนโต๊ะ ไม่เพียงบ้านพักส่วนตัวของเนวินเท่านั้นที่ถูกกล่าวหาว่าตั้งอยู่ในบนที่ดินผิดกฎหมาย แต่ที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ของเนวินตลอดทั้งแถบนครราชสีมาถูกกล่าวหาหมดทุกโฉนด หญิงสาวต้องวุ่นหาโฉนดทั้งภาพถ่ายเอกสารที่แสดงสิทธิ์เพื่อยื่นต่ออธิบดีกรมป่าไม้ สาเหตุความวุ่นวายนี่ก็มาจากมีคนบุรุกเขตป่าสงวนมากขึ้นทุกวัน จึงมีการเข้มงวดมากขึ้น เลยมีผลกระทบมาถึงที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ของรัชเยนน์ไปด้วย

ทำไมเหนื่อยอย่างนี้นะ

เพลงพิณเปรยกับตัวเองอย่างเพลียๆ หญิงสาวทิ้งกายลงนอนกับที่นอน แต่ว่าเจ้าแมวน้อยของเธอมันกลับกระโดดหย็องๆ เข้ามาสะกิดขาหนาลงกับฝ่ามือนุ่มเรียกร้องความสนใจจากเจ้านายสาวของมัน ทั้งทำเสียงในลำคอร่ำร้องเวลาการเล่นหัวระหว่างมันกับเจ้านาย

ยาหยีวันนี้แม่ไม่ไหวเลย ไม่ต้องมาแกล้ง ทำให้เราสนใจพอเราจะเล่นด้วยก็สะบัดหางหนีเลย

เสียงร้องแหง่วๆ ทั้งหายใจดังของมันทำเหมือนถูกขัดใจ แต่เธอก็หมดแรงจริงๆ อดคิดถึงวันลาพักร้อนที่เธอยังไม่ได้ใช้สิทธิเลยตลอดสามปีที่ทำงานมานี่ เธออยากหยุดอยู่บ้านแล้วนอนตื่นสายๆ ดูสักครั้ง ไม่ต้องฟังเสียงเจ้านายบ่น ไม่ต้องทนเห็นว่าเจ้านายออกไปหาใครที่ไหน

ในห้วงนิทราที่เธอกำลังเคลิ้มจะหลับเสียงโทรศัพท์ก็สั่นอยู่ในกระเป๋าทำเอาเธอสะดุ้งตื่นก่อนจะรีบคุ้ยหามันในกระเป๋าที่ยุ่งเหยิง เพราะว่าเธอโกยข้าวของทุกอย่างยัดใส่ในนี้ก่อนจะขึ้นรถคันเก่าขับกลับบ้าน

ตายแล้วโทรศัพท์จ๋าอยู่ไหนเนี่ย ถูกเจ้านายดุแน่ๆ เลย อยู่ไหนๆ

จากท่าทีอ่อนเพลียก็กลับกลายเป็นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันทีเมื่อไม่เจอโทรศัพท์เจ้ากรรมสักที มันยิ่งสั่นหนักเข้าราวกับคนโทรฯ นั้นกดย้ำๆ มา กว่าที่เธอจะหาเจอโทรศัพท์ก็ปาไปหลายนาน เห็นเบอร์คนโทรก็ต้องถอนหายใจก่อนจะกดรับ

ค่ะเจ้านาย

คุณเพลงผมจะไปที่โรงแรมเดิมนะจัดการให้ผมด้วย

ค่ะ

ประโยคซ้ำๆ ที่เธอชินชา หมายถึงเธอต้องจัดการหาสาวสักคนในลิสต์รายชื่อของเขาแล้วส่งไปให้เขาที่โรงแรม เจ้านายของเธออยู่แทบไม่ติดบ้านจะนอนที่โรงแรมมากกว่า ส่วนบ้านนั้นนานๆ ครั้งจะกลับ เพลงพิณเปิดสมุดโน๊ตหารายชื่อสาวก่อนจะติดต่อหาเธอคนนั้นแล้วไว้วานทิมผู้ช่วยของเธอให้ไปรับส่งเธอคนนั้น

อกเธอยอกจนชากับการที่ต้องเป็นคนจัดการหาสาวๆ ให้คนที่เธอแอบรัก ต้องทำตัวเหมือนแม่เล้ามีรายชื่อสาวๆ ในมือที่สามารถจัดส่งไปบำเรอเขาได้ ความอ้างว้างปะปนกับความเจ็บปวดจู่โจมเข้าสู่หัวใจดวงน้อยๆ ที่เป็นเพียงก้อนเนื้อธรรมดา ยิ่งบวกกับความเงียบของห้องนอน เพลงพิณสงสารตนเองที่ช่างความโดดเดี่ยวอ้างว้างเหลือเกิน

เมื่อจัดการทุกอย่างแล้ว เพลงพิณก็เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ หลับไปทั้งชุดทำงานครบชุดเธอไม่มีแก่ใจจะจัดการอะไรกับตนเองทั้งสิ้นมันเพลียและเหนื่อยล้าทั้งกายใจ จวบจนเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังมาปลุกคนหลับให้ผวากายขึ้นนั่ง ก่อนเหลือบตามองนาฬิกาที่หัวเตียง บอกเวลาตีสองกว่าแล้ว หญิงสาวกวาดสายตาอย่างเลื่อนลอยเพราะยังไม่แน่ใจว่าตื่นเพราะอะไรกันแน่ จนเสียงเคาะประตูนั้นดังมาอีกครั้ง

ใครกันมาเอาป่านนี้

ถามตัวเองระหว่างเดินโซเซจากห้องนอนออกมายังห้องด้านนอก แมวของเธอยังคงขดกายอยู่ที่โซฟาดูจะไม่สนใจเสียงเคาะประตูที่ดังรบกวนนี่เลย ความตกใจแล่นวาบเมื่อเห็นชัดว่าใครกันแน่ที่มาหายังหน้าห้อง เพลงพิณตาเบิกโตไม่รู้จะทำอะไรก่อนดี สภาพเธอตอนนี้หมดความเป็นเลขาที่น่าเคารพน่านับถือแน่ๆ หญิงสาวหมุนกายกลับไปกลับอย่างตื่นตระหนก ใครจะไปคิดว่าเนวินเจ้านายที่รักจะมาหาที่หน้าห้องเอาตอนตีสองแบบนี้ เขาคงหมดความไว้วางใจในตัวเธอแน่ๆ ถ้าเห็นว่าเลขาคนขยันนอนทั้งที่สวมชุดทำงานอยู่บนกาย

คุณเพลงอยู่หรือเปล่า คุณเพลง

คราวนี้ไม่ใช่เพียงเสียงเคาะประตูเท่านั้น เสียงของเขาก็ดังตามมา เวลาดึกอย่างนี้ที่ตึกนี้ค่อนข้างเงียบเธอเลยรีบเปิดประตูเกรงจะรบกวนห้องข้างๆ เข้า

คุณเพลง เอ่อ…”

เสียงร้องและเสียงเคาะประตูหยุดแทบจะทันทีที่เจอหน้าเจ้าของห้อง เนวินชะงักนิดหนึ่งไม่รู้ว่าตนเองมาถูกห้องหรือเปล่า และคนที่อยู่ตรงหน้านี่ใช่เลขาของเขาจริงหรือ ใบหน้าเธอแลดูยุ่งๆ บอกสภาพว่าพึ่งตื่นจากที่นอน ทั้งอยู่ในชุดทำงานชุดเดิมทำเอาเนวินอดขำไม่ได้ เขาแทบไม่เชื่อภาพที่เห็นนี่เลย นี่คือเลขาของเขา คนที่เป็นสาวน้ำแข็งขั้วโลก คนที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ทำงานขมักเขม้นหน้านิ่วคิ้วขมวดคนนั้น

ผมเห็นไฟเปิดอยู่ นึกว่ายังไม่นอนเลยแวะมากินข้าวที่นี่

เนวินชูข้าวต้มปลาสองถุงที่เขาแวะซื้อข้างทางติดมือมาด้วย อยู่ๆ ก็ครึ้มอกครึ้มใจแวะมาหาเลขาตัวเองที่ห้อง พักหลังมานี่เขาดูแปลกไป พอเหงาๆ ขึ้นมาก็อยากเห็นหน้าเลขาตัวเองซะงั้น ห้ามใจไม่อยู่จนต้องตรงรี่มานี่ ทั้งที่มีสาวแสนสวยถูกส่งไปรอที่ห้องแท้ๆ

เข้ามาก่อนสิคะเจ้านาย

เธอเชิญเขาเข้ามาในห้องเล็กๆ ของตัวเองพร้อมปิดประตู ถ้าขืนยังยืนคุยกันอยู่หน้าห้องคงดูไม่ดีแน่ๆ แต่การเชิญเขาเข้ามาในห้องแบบนี้ก็ดูไม่ดีเหมือนกันนั่นแหละ ยังไงเสียเพลงพิณก็รู้ว่าตนเองเลือกไม่ได้หรอกที่จะปฏิเสธเจ้านายจอมบงการคนนี้

ร่างโตที่ทรงอำนาจดูเก้งก้างทันทีเมื่อเข้ามาหยุดอยู่ในห้องรับแขกเล็กๆ ที่มีโซฟารับแขกเก่าๆ ถัดไปอีกหน่อยก็เป็นครัวที่เล็กพอเหมาะกับตัวเจ้าของห้อง เนวินหมุนซ้ายหมุนขวาไม่รู้จะหาที่นั่งตรงไหนดี

ขอโทษทีนะคะ ห้องดิฉันแคบไปหน่อย ยาหยีมานี่เลยลูก ให้แขกเขานั่ง

เพลงพิณดุแมวขี้เกียจที่ยังคงครอบครองโซฟาไว้ จนหญิงสาวต้องตรงเข้าไปช้อนอุ้มมันออกจากโซฟาซึ่งมันก็ส่งเสียงขู่อยู่ในลำคอ ก่อนจะหันไปเชิญเจ้านายให้นั่ง ตลอดเวลาหลายปีที่พักอยู่ที่นี่หญิงสาวไม่เคยอายเลยสักครั้ง จนตอนที่เนวินมาเยี่ยมที่ห้องนี่แหละที่รู้สึกอายต่อสภาพห้องพักของตนจับใจ

โอ้โหผมไม่คิดเลยว่าเลขาเงินเดือนแพงๆ อย่างคุณจะอยู่สมถะแบบนี้ ผมละนึกว่าอยู่คอนโดหรูเสียอีก เงินมีก็เอาออกมาใช้บ้างก็ได้นะคุณเพลง เดี๋ยวใครเขาจะหาว่าผมงกให้เงินเดือนคุณน้อย

เนวินกล่าวเนิบๆ กับตัวเองก่อนกวาดสายตามองรอบห้องๆ ของเธอที่ตกแต่งน่ารักกระจุ๋มกระจิ๋มซึ่งเขาก็ไม่คิดอีกนั่นแหละว่าเลขาของเขาจะออกแนวน่ารักแบบนี้ นึกว่าจะแต่งบ้านโทนสีอึมครึมๆ เหมือนที่แสดงออก

ดิฉันชอบที่นี่คะ อยู่ตั้งแต่เรียน ติดห้องเลยไม่อยากย้ายไปไหน แล้วเจ้านายมาดึกดื่นนี่ไม่มีธุระอย่างอื่นอีกหรือคะ

ธุระผมก็มากินข้าวไงล่ะ

เพลงพิณอุ้มเจ้าแมวน้อยของเธอก่อนจะคว้าถุงข้าวต้มนั้นตรงเข้าครัวเพื่อจัดการจัดใส่ชามก่อนจะยกออกมาเสิร์ฟ แล้วไล่เจ้ายาหยีเข้าไปในห้องนอนแทน ข้าวต้มหอมฉุยกำลังวางอยู่ตรงหน้า เพลงพิณถึงรู้ตัวว่าตอนนี้เธอหิวโซมากขนาไหน

ทานสิคุณเพลงผมมาหาเพื่อนทานนะ

ไม่ต้องให้เนวินเชิญซ้ำสอง เพราะว่าตอนนี้กระเพาะของเธอแสบไปหมด ดูเหมือนว่าน้ำย่อยจะทำงานอย่างหนักตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา เธอทิ้งกายลงนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้นอย่างเคยชิน  ผมยาวสลวยปัดนี้รุ่ยมาจากมวยแต่ว่าหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจต่อสภาพน่ามองของตัวเองเลยสักนิด ปลดแว่นตาที่จะหลุดเหล่มิหลุดเหล่บนจมูกรั้นๆ เอาไปว่างที่โต๊ะเล็กข้างกาย เพื่อจะได้กินโจ๊กถนัดๆ

เนวินเหมือนเห็นเด็กสาวแสนสวยหลุดออกมาจากร่างป้าๆ ของเพลงพิณ สายตาที่ตอนแรกจดจ่ออยู่ที่ชามข้าวต้มเลื่อนไปจับจ้องที่ใบหน้าเรียวอย่างละห้อย เขากวาดมองไล่ไปที่ผมสลวยอย่างเชื่องช้า ผมยาวของเธอรุ่ยลงมาเรื่อยๆ จนหล่นมาด้านหน้า มือแกร่งก็อดที่จะช้อนปลายผมที่นุ่มลื่นปัดไปด้านหลังไม่ได้ เท่าที่สังเกตุผมเธอนุ่มลื่นแถมยาวเหยียดตรงอีกต่างหาก น่าเสียดายที่ต้องถูกมวยอยู่ตลอดเวลา

ทำไมคุณต้องใส่แว่นด้วย สายตาสั้นหรอ

เนวินอดถามในสิ่งที่คาใจไม่ได้ ก็แน่หละเมื่อปลดแว่นออกก็ดูกลายเป็นคนละคนแบบนี้ ใบหน้าน้อยช้อนขึ้นมองเขาตรงๆ อย่างไม่ระวังตัว ดวงตากลมโตมีเสน่ห์สบจ้องเข้าไปในแววตาพินิจของเขา เป็นครั้งแรกก็ได้ที่เนวินเห็นความสดใสโดดเด่นนี้

เปล่าค่ะ เลขาคนก่อนของเจ้านายบอกว่าดิฉัน…”

เอาแบบนี้ดีไหม เรียกชื่อผมไม่ต้องเรียกเจ้านายก็ได้ แล้วก็หยุดคำว่าดิฉันลงก่อน แทนตัวว่าเพลงเถอะ ฟังแล้วเหมือนนั่งคุยกับป้าที่ไหนก็ไม่รู้

เพลงพิณหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที ก็เนวินนั้นหาว่าเธอมีเสน่ห์ต่อผู้หญิงบ้างหละ กล่าวหาว่าเธอเป็นป้าบ้างหละ เธอรู้ตัวเองดีว่าไม่สวยเท่าสาวๆ ที่อยู่ข้างกายเขา เธอก้มหน้าต่ำลงนิดหนึ่งเพื่อนกลืนอาหารที่ป้อนเข้าปาก แต่ว่ามือแกร่งของเขากลับมาช้อนดวงหน้าเธอขึ้นเพราะว่าไม่อยากให้หน้าสวยๆ นี่คลาดสายตา ส่งผลให้ร่างบางสะท้านวาบตกใจจนรีบเบื้อนหน้าหลบ

เลขาคนก่อนเขาบอกเพลงว่า เพลงหน้าเด็กเกินไปทำงานด้วยคนเขาจะไม่เกรงขาม ให้ทำตัวดูโตกว่านี้นะคะ

เนวินพยักหน้าเข้าใจที่มาที่ไปของสาเหตุการเป็นป้าของเธอ แล้วชุดที่เธอสวมนี่ก็ด้วยสินะเขาขอบอกว่าเธอทำสำเร็จ เพราะว่าเขายังเกรงขามเลย แต่เมื่อปลดแว่นปล่อยผมลงแบบนี้เธอก็เหมือนเด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น หญิงสาวหันไปสนใจชามข้าวต้มตรงหนาต่อ ข้อมือเรียวเล็กวันนี้มีนาฬิกาที่เขาให้เมื่อเช้าอยู่ด้วยมันเหมาะกับข้อมือเล็กของเธอเสียเหลือเกิน ไม่มีครั้งไหนที่เนวินจะรู้สึกว่า ข้าวของที่เขาซื้อให้ผู้หญิงนั้นจะเหมาะเจาะและเหมาะสมกับคนรับเท่าเพลงพิณนี่เลย

ผมว่าโตเกินไปหรือเปล่า เอาแค่ผลงานก็พอ เรื่องหน้าตาคนที่ทำงานเขาไม่กล้าล้อคุณหรอก คุณทั้งดุทั้งเนี๊ยบ

ขนาดเขายังเกรงเธอมาตลอดเลย จนตอนนี้ที่เห็นเธอนั่งทานข้าวแล้วปลดแว่นป้าๆ นั่นออกไปพ้นดวงหน้าสวยของเธอนี่แหละ แก้มเธอใสชนิดที่เห็นเส้นเลือดฝอยเลยจมูกนั้นก็เล็กและดูรั้น อยู่ๆ ก็อดที่จะเอื้อมมือออกไปแตะที่แก้มสาวไม่ได้ แก้มเธอนุ่มนิ่มเหมือนแก้มเด็กเลย

เพลงพิณตระหนกนิดหนึ่งเมื่ออยู่ๆ หน้านวลก็ถูกรุกราน เธอยกมือขึ้นเช็ดหน้าตัวเองเข้าใจไปว่าคงทานข้าวเลอะเจ้านายเลยต้องมาเช็ดให้

อะไรติดหน้าเพลงหรือคะ ขอโทษนะคะเพลงคงทานมูมมามมากเลย เพราะยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เที่ยง

ถ้าผมไม่มาปลุกก็คงนอนถึงเช้าเลยสิ ชุดนอน ชุดทำงานชุดเดียวกันว่างั้นเถอะ

คนที่เช็ดหน้าตัวเองพัลวันเพราะคิดว่ามีอะไรติดหน้านั้นเปลี่ยนสีหน้ามาเป็นหน้าแดงระเรื่อเมื่อถูกแซวเข้าให้ เนวินอยากบอกว่าไม่มีอะไรมาติดหน้าเธอนอกจากหน้าของเธอมาติดตาเขาเข้าอย่างจัง สามปีที่ทำงานมาเขาพึ่งรู้ว่าทำงานกับเด็ก เข้าใจว่าเธออายุอานามไล่เลี่ยกับเขาด้วยซ้ำ ตอนนี้เธอถอดรูปเงาะออกถึงรู้ว่านี่มันนางในวรรณคดีชัดๆ สวยสุดๆ ชุดเฉิ่มๆ ที่เขาแอบค่อนขอดในอกนี่ก็คงอำพรางหุ่นสะโอดสะองค์เอาไว้แน่ๆ อดคิดไกลไปถึงแฟนเธอไม่ได้ ว่าได้มองหน้าสวยๆ อย่างนี้มานานขนาดไหนกันนะ

แฟนคุณละไปไหน ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือ

เมื่อทานข้าวต้มหมดเพลิงพิณก็ยกชามเข้าไปเก็บ ระหว่างที่เนวินกวาดสายตาสำรวจไปเรื่อยๆ รอบห้องเล็กกะทัดรัด มันบ่งชัดว่าเธอแทบจะไม่มีเพื่อนชายเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นภาพถ่ายเครื่องใช้เล็กๆ น้อยๆ ที่เขาพอจะสอดส่ายสายตาเห็น

อยู่ๆ ก็เกิดอยากรู้เรื่องราวเธอขึ้นมา ร่างที่นั่งสบายตอนนี้เริ่มออกเดินสำรวจไปรอบๆ อย่างไม่เกรงอกเกรงใจเจ้าของห้อง เขาบุกมาแบบไม่ได้รับอนุญาตเพราะว่าถูกเพื่อนลากไปปาร์ตีกับสาวที่ไหนไม่รู้ ซ้ำยุยงให้เขาหาแต่เมีย เขาเลยหนีเตลิดออกมานี่ อยู่กับเพลงพิณแล้วสบายใจดี

ก็คุณเนวินบอกว่าถ้าทำงานที่นี่ห้ามมีครอบครัวนี่คะ เพลงเลยไม่กล้ามีกลัวมันเป็นอุปสรรคในการทำงานเพราะว่าต้องเดินทางบ่อย ไม่ค่อยอยู่บ้านด้วย ถ้าไม่มีเวลาให้ก็สู้ไม่มีเลยดีกว่า

เพลงพิณเงอะงะไปหมดเมื่อเจ้านายของเธอเดินซอกแซกดูของในห้อง เธอไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าวันหนึ่งเนวินจะมาเดินยุ่มย่ามไปรอบๆ ห้องแบบนี้ โชคชะตาเล่นตลกอะไรหนอ อยู่ๆ เจ้านายที่ไม่เคยสนใจใคร่ดีอะไรเธอ ถึงหันมาสนใจว่าเธออยู่กับใคร อยู่ที่ไหน มีแฟนหรือยัง การยุ่มย่ามเกินเลยของเขาแบบนี้มันจะสร้างความหวังในอกเธอ จนถอนตัวไม่ได้อยู่แล้ว

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #11 นัควัต (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 20:35
    กรี๊ดดดดดด เจ้านายบุก!!!
    #11
    0
  2. #7 dekbanna (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 15:16
    มาตอนตีสองเนี้ยนะ เจ้านายขา
    #7
    0