เจ้าสาวจอมมารยา (เจ้าสาวของเพลย์บอย)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 เจ้านายเพลย์บอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 พ.ย. 55

 

ตอนที่ 1

 

คุณเนวิน ทางนี้ครับ ทางนี้

ตากล้องฝีมือดีตะโกนเรียกเหยื่อข่าวฉาวอย่างกระตือรือล้นสุดหัวใจ แต่ไม่ได้มีเพียงสำนักข่าวเดียวเท่านั้นที่ต้องการตัวเหยื่ออันโอชะรายนี้ หากแต่ว่ามีหลายสำนักข่าวเลยหละมาเฝ้ารอต้อนรับการปรากฏกายของหนุ่มมากความหล่อรายนี้

กล้องนี้ครับ

คุณเนวินคะ เราขอติดต่อสัมภาษณ์เป็นการส่วนตัวได้ไหมคะ

เสียงจอแจตลอดทางเดิน ตามด้วยเสียงกระหน่ำระรัวชัตเตอร์ของสื่อมวลชนดังลั่นสนั่นทั่วอาคารผู้โดยขาเข้าของสนามบินนานาชาติสุวรรณภูมิ เหมือนเป็นมหกรรมต้อนรับดาราชั้นนำของโลกก็ไม่ปาน เมื่อซีอีโอใหญ่ของเครือรัชเยนน์ เจ้าของธุรกิจครบวงจรหลากหลายแขนง ทั้งอสังหาริมทรัพย์ โทรคมนาคม เงินทุนหลักทรัพย์ ปรากฏกายขึ้น

ที่เขาเป็นที่หอมหวนต่อสื่อมวลชลนักหนาในขณะนี้ ก็เพราะว่าก่อนเดินทางกลับประเทศไทยนั้น เขาตกเป็นข่าวฉาวของข่าวต่างประเทศ มีรูปเด่นหราเป็นหัวข้อสนทนาอันกว้างขวางบนหนังสือพิมพ์มีชื่อฉบับหนึ่ง เป็นรูปภาพที่ค่อนข้างส่วนตัวระหว่างที่เขากำลังมีสัมพันสวาทอันวาบหวาม กับนางแบบสาวในห้องรับรองของโรงแรมชื่อดังที่อิตาลี

ความอลเวงวุ่นวายมากมายนั้น ทำเอาร่างบอบบางที่ใครต่อใครแทบจะไม่ได้สังเกตเห็น ตาพร่าลาย แถมมีอาการหูอื้อตามมาด้วยนั้นจนเธอแทบเซถลาล้ม เพลงพิณ ยพาทย์ ไม่ค่อยชอบตกเป็นที่สนใจเท่าไหร่ แม้นักข่าวที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำข่าวเหมือนหมาล่าเนื้อและตั้งใจที่จะถ่ายภาพของเจ้านายสุดหล่อแสนเพอร์เฟคของเธอนั่น จะไม่ได้สนใจในตัวเธอคนที่เป็นเลขาเลยก็ตาม แต่กระนั้นมันก็ยังทำให้เธอตื่นกลัวได้ง่ายๆ ดวงหน้าราบเรียบตอนนี้มีเหงื่อผุดพรายขึ้นมา บ่งบอกความกังวลของเจ้าตัวได้อย่างดีทีเดียว

เพลงตามมาเจอผมที่โรงแรมแล้วกันนะพรุ่งนี้เช้า วันนี้คุณกลับไปพักได้

เสียงเข้มของเจ้านายสุดหล่อตะโกนฝ่าวงล้อมนักข่าว มาบอกเลขามือหนึ่งผู้อยู่ในชุดเรียบร้อยเสื้อสูทพอดีตัวรับกับกระโปรงทรงเอธรรมดา ผมยาวถูกมวยเก็บอย่างเรียบร้อยเอาไว้ด้านหลังแถมรัดมันซะตึงแน่นจนราวกับหนังหัวหลุดออกมา บนดวงหน้าเรียวมีแว่นตาหนาๆ ปกปิดความจิ้มลิ้มพริ้ม เธอขยับแว่นนิดๆ เมื่อพยักหน้ารับตามคำสั่งของเจ้านาย ก่อนจะหยุดปลายเท้าเอาไว้กับที่ไม่เร่งรีบตามหลังเนวินไป ได้เพียงแค่ทอดสายตามองตามด้านหลังของเจ้านายที่จ้ำอ้าวเร็วเร่งหนีเหล่านักข่าว แต่กระนั้นเหล่าผู้สร้างข่าวตีแผ่ความจริงแก่สังคมก็กรูตามหลังไปติดๆ ราวกับตัวเชื้อโรค ดวงตาคู่สวยใต้แว่นตากลมโตนั้นมองแผ่นหลังกว้างของเนวินด้วยความอ่อนหวาน หวงแหนและเต็มไปด้วยความรักเทิดทูนท่วมท้นหัวใจทีเดียว         

มันไม่ง่ายเลยสำหรับเพลงพิณกับงานเลขาส่วนตัวของเนวิน รัชเยนน์ มหาเศรษฐีเพลย์บอยหนุ่มหล่อคนนี้ เธอต้องผ่านการฝึกงานหฤโหดที่บริษัทรัชเยนน์มาตั้งหลายปี กว่าที่จะมายืนเคียงข้างกายเจ้านายค่อนข้างเอาแต่ใจคนนี้ได้ เนวินเป็นคนที่ตามไม่ค่อยทันเท่าไหร่ในเรื่องงานและการเดินทาง สิ่งเดียวที่เธอเรียนรู้ในการทำงานกับเขา คือต้องมีความพร้อมเสมอและที่สำคัญเธอต้องรักษากฎที่ได้เซ็นเอาไว้ในตอนที่เข้ามาเป็นเลขาส่วนตัว ว่าเธอจะไม่แต่งงานตลอดเวลาที่ดำรงตำแหน่งเป็นเลขาของ เนวิน รัชเยนน์

 

การจราจรอันคับคั่งในช่วงเย็นทำให้เพลงพิณ มีอาการเพลียเล็กน้อยเมื่อพากายบอบบางกลับมายังห้องพักได้ ดวงตาอ่อนหวานใต้กรอบแว่นตายักษ์ใหญ่กวาดมองห้องพักอันเล็กจ้อยอย่างเหนื่อยหน่ายเต็มทน หญิงสาวถอนหายใจออกมาแรงๆ ทุกอณูในห้องนี้มันราวกับถูกความเงียบเหงากลืนกิน มันช่างอ้างว้างเหว่ว้าและว่างเปล่าสุดขั้วหัวใจ แต่ถึงกระนั้นเพลงพิณก็ไม่เคยคิดจะย้ายหนีไปจากที่นี่เลยสักครั้ง แม้จะเป็นแค่ห้องพักเล็กๆ เท่ารูหนูก็จริง แต่เธอก็ชอบที่นี่มากมันทั้งเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ที่สำคัญเธออยู่ที่นี่มาตั้งแต่ที่เรียนจบและฝึกงานจนทำงานมีเงินอย่างเช่นทุกวันนี้ ถึงปัจจุบันเธอจะได้รับเงินเดือนสูงตามตำแหน่งหน้าที่การงาน แต่ว่าเธอก็ยังใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายเหมือนคนธรรมดาๆ อยู่ที่ห้องเช่าห้องเล็กๆ นี่

กระเป๋าเดินทางถูกวางลงที่โต๊ะตรงกลางห้อง ด้วยท่าทีเงียบเหงาสุดขั้วหัวใจของเจ้าของห้อง หลายครั้งหญิงสาวอยากกล่าวโทษเนวินนัก ที่ให้เธอเซ็นสัญญาบ้าบอก่อนทำงานแบบนั้น มันเลยทำให้ชีวิตเธออ้างว้างเดียวดายขนาดนี้ แต่ลึกๆ แล้วเพลงพิณรู้ตัวเองดีว่าเธอยิ่งกว่าเต็มใจเสียอีกที่จะละทิ้งความสุขทุกอย่างในชีวิต เพื่อทำงานเคียงข้างกายของเจ้านายหนุ่ม

เหมี๊ยวๆ

ท่ามกลางความเงียบเหงาจนหนาวยะเยือกเข้าไปในทรวง เจ้าเหมียวตัวกลมก็วิ่งเข้ามาซุกไซข้อข้าเรียวของเพลงพิณอย่างออดอ้อน ทั้งส่งเสียงร้องต้อนรับอย่างดีใจ พอให้คลายความเหงาหงอยลงไปได้ เพลงพิณพึ่งไปรับเจ้าแมวอ้วนๆ นี่มาจากเพื่อนข้างห้อง เพื่อนคนเดียวที่คอยฝากผีฝากไข้ได้บ้าง ดีหน่อยที่เจ้ายาหยีแมวที่รักของเธอมันชินที่ต้องถูกทิ้งเอาไว้กับคนอื่นหลายๆ วันระหว่างที่เจ้านายของมันต้องบินไปทำงานที่ต่างประเทศบ่อยๆ

คิดถึงกันไหม ไม่ได้เจอหน้ากันตั้งหลายวันแนะหญิงสาวอุ้มเจ้าร่างกลมปุ๊กขึ้น ทั้งเอ่ยทักทายอย่างรักใคร่ เจ้าแมวตัวอ้วนก็ตะกุยเท้าเป็นการตอบรับความคิดถึง ทั้งครางเสียงเหมียวๆ ร่าเริงจนเพลงพิณอิจฉาไม่ได้ เธอไม่ค่อยมีความร่าเริงสดชื่นแบบนี้เลย ชีวิตมีแต่งาน ไร้เพื่อนฝูง มันอาจจะค่อนข้างบ้าที่เธอต้องอยู่อย่างเงียบเหงาไม่ค่อยมีเพื่อน เพราะมุ่งมั่นทำงานจนไม่มีเวลาให้ใครทั้งเพื่อน และที่สำคัญเธอยังไม่มีเวลาหาคนรู้ใจนั่นเพราะว่าเธอมีคนที่เธอรักแล้วเต็มสี่ห้องหัวใจน้อยๆ นี่ แต่ความรักนั้นมันก็เป็นเพียงแค่ความฝันลม ๆ แล้งๆ ของเธอคนเดียวเท่านั้น

ยาหยีลูกซนไหมตอนที่แม่ไม่อยู่ฮึ!”

พูดคุยกับเจ้าแมวตัวอ้วนและขี้เกียจ ที่ทันทีที่เธอทิ้งกายลงนั่งวางร่างกลมลงที่หน้าขา มันก็ซุกกายกลมทั้งครางกระหึ่มอยู่บนตักนุ่มๆ อย่างแสนสบาย ยาหยีถือได้ว่าเป็นญาติสนิทตัวเดียวที่เพลงพิณมี เธอไม่มีญาติที่ไหนมีแค่ยายคนเดียวเท่านั้นที่ส่งเสียเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กๆ มาตอนนี้ยายก็เสียไปแล้วเมื่อหลายปี สำหรับเธอเวลาที่ไม่ได้ทำงานมันช่างดูไร้ชีวิตชีวา เหมือนตนเองยืนอยู่ในห้องมืดที่ไม่รู้เวลา ไม่มีความสำคัญ เพลงพิณเกลียดความรู้สึกนี้ที่สุด เธออยากให้คนอื่นมองเห็นเธอ รับรู้ว่าเธอมีชีวิตยืนโดดเดี่ยวอยู่บนโลกนี้ แม้เธอจะเป็นคนที่ไม่ค่อยมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับใครเท่าไหร่ หญิงสาวเป็นโรคกลัวการเข้าสังคม ถ้าการเข้าสังคมตามมารยาทและกับเพื่อนร่วมงาน เธอสามารถปั้นหน้าได้เป็นชั่วโมงๆ แต่ถ้าการที่ต้องมีเพื่อนแท้ มีครอบครัว มีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นเกินกว่านั้น หญิงสาวกลัวและไม่ค่อยกล้า อาจเป็นเพราะว่าเธออยู่คนเดียวมาจนชินชาเสียแล้ว

เหงาไหมยาหยี แม่ก็เหงาเหมือนกันถามเองเออเองกับแมวเจ้าขี้เกียจ แล้วค่อยๆ บรรจงช้อนเอาร่างกลมอ้วนของมันไปวางลงบนที่ว่างข้างกาย ก่อนที่จะตรงเข้าห้องน้ำชำระคราบเหงื่อไคล หลังจากที่เธอต้องวิ่งฝ่าฝูงนักข่าวที่ตามเจ้านายของเธอยังกับแมลงเม่า ซึ่งเธอต้องฝืนใจทำดูให้เหมือนว่าชินกับความโกลาหนนี่ เพราะผู้ชายอย่างเนวินเนื้อหอมในหมู่นักข่าวไม่ว่าจะที่ไหน เขาก็สามารถดึงดูดฝูงชนได้อย่างดีเยี่ยม เพลงพิณค่อยๆ ปลดแว่นตาที่สวมออกพร้อมทั้งปลดมวยลง ให้มันทิ้งตัวลงมาตามความยาวตลอดแผ่นหลังนุ่ม คลายความอึดอัดหลังจากที่ต้องขดมวยตัวอยู่บนหัวมาเป็นเวลานานๆ

ถ้าเธออยากให้คุณเนวินรับเธอเป็นเลขา เธอต้องทำตัวให้น่านับถือ ไม่ใช่แต่งตัวหวือหวาอย่างผู้หญิงทั่วไป จำไว้นะเพลงพิณ งานมันหายากกว่าผู้ชายอีก พี่ขอแนะนำให้เราคว้างานเอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องผู้ชายนะอย่าพึ่งไปสนใจมัน

เลขาคนก่อนกำชับนักกำชับหนาบอกว่าถ้าอยากได้งาน เธอต้องทำตัวให้ทุกคนที่มองเห็นยอมรับและให้ความนับถือตัวเธอในฐานะเลขาให้ได้ เพลงพิณเลยไม่รอช้าที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นไปอย่างที่เลขาคนก่อนสอนมา ต้องมวยผมไว้ตลอดเวลา ทั้งแว่นตาก็ต้องสวมใส่ให้มันดูน่าเกรงขามและน่านับถือ แต่งตัวถูกระเบียบยิ่งกว่าคุณครูซะอีก ซึ่งมันทำให้เธอดูแก่กว่าอายุไปสักสี่ห้าปี แต่ว่าทั้งหมดนั่นมันก็ทำให้เธอได้ทำงานกับเขามาทั้งหมดสามปีแล้วจนตอนนี้เธออายุ 25 แล้ว

เมื่ออาบน้ำเสร็จแต่งตัวตามสบายแล้ว เพลงพิณก็ตรงมาเปิดสมุดโน๊ตดูตารางที่เธอต้องจัดการให้เจ้านายหนุ่มหล่อ ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ต้องคอยเคลียร์ให้เพลย์บอยข่าวฉาวอยู่ตลอดๆ มันเป็นตารางเวลาที่เขาให้เธอจัดการกับเหล่าผู้หญิง คู่ควง คู่นอน ซึ่งมันยาวเป็นหางเว่าเลยทีเดียว สิ่งที่เธอต้องทำก็คือดูว่าคนไหนที่เขาเขี่ยทิ้งแล้วคนไหนที่เขากำลังคบอยู่ คนไหนที่เธอต้องส่งของกำนันทั้งหลายไปให้ รวมทั้งหาของขวัญให้เธอคนนั้นด้วย และสุดท้ายคนพวกนี้ก็จะเปลี่ยนหน้าไปตามกาลเวลา เธอรู้ดีว่าเนวินไม่เคยควงใครนานกว่าอาทิตย์พอๆ กับรถของเข้าที่เปลี่ยนมันตลอดนั่นแหละ

ยาหยีมานี่ซิลูกมานี่เร็ว

เสียงใสกังวาลเรียกหาเจ้าแมวขี้เกียจที่เอาแต่ขดตัวนอนเฉย ทันที่เจ้านายหนีไปอาบน้ำจนเสร็จ มันก็หมดความสนใจกับเธอไปจนสิ้น เพลงพิณวางตารางทุกอย่างลงและเดินตรงมาที่ตู้เย็นที่มันว่างเปล่าไม่มีอาหารบรรจุอยู่ในนั้นเลย ทั้งตู้มีเพียงน้ำเปล่าเที่ตั้งโดดๆ มาหลายเดือน ดวงตาท้อแท้มองน้ำที่อยู่ในตู้เย็นแล้วก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ ทั้งที่เธอหิวแต่เธอก็มีความขี้เกียจมากกว่าจึงยกน้ำมารินใส่แก้วและเดินกลับมาที่เดิม

ยาหยีสนใจแม่หน่อยซิลูก นานๆ แม่จะกลับบ้านสักที นี่เราไม่คิดที่จะมาเล่นด้วยกันเลยหรือไงฮึ!” ดื่มน้ำเย็นๆ ในแก้วพลางดุเจ้าแมวน้อยไปด้วย แต่แมวของเธอก็ทำเพียงแค่ส่งเสียงครางในลำคอ ซุกหน้าลงกับขาของมัน นอนอบอุ่นบนโซฟา เพลงพิณจึงรู้ตัวว่าตอนนี้เธอแพ้เจ้าโซฟานุ่มๆ นั่นที่ดึงดูดความสนใจของเจ้ายาหยีไปจนสิ้น

ตื้ดตื้ด…”

ระหว่างที่พยายามเรียกร้องความสนใจจากแมวเหมียวที่รัก โทรศัพท์ส่วนตัวที่เธอตั้งระบบสั่นไว้ มันก็ครางกระเส่ามาจากกระเป๋าสะพายใบย่อม ดวงตาคู่สวยจำต้องละจากจากเจ้าแมวขี้เกียจตัวนั้น ทั้งที่ตอนแรกมันดีใจที่เห็นเธอ แต่ว่าตอนนี้มันกลับเอาแต่นอนและมองเธอเฉยๆ

ค่ะเจ้านาย

ไม่ต้องเสียเวลาดูเบอร์ว่าใครจะโทรมาหาด้วยซ้ำ คนที่โทรหาเธอเวลานี้คงมีแต่เนวินเท่านั้น งานเลขาส่วนตัวของเขามันระบุในสัญญาจ้าง ว่าต้องเป็นเลขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ว่าเธอจะเจ็บป่วยหรือตาย เธอก็ต้องเป็นเลขาที่ดีให้เขาตลอด

ลืมบอกไปพรุ่งนี้ผมมีนัดทานข้าวที่บ้านนะเพลง คุณก็มาด้วยล่ะ เอาเสื้อผ้ามาค้างที่บ้านเลย

ไม่มีคำทักทายจากคนที่โทรศัพท์มากลางดึก มีเพียงคำสั่งที่เธอไม่มีทางค้าน ก่อนที่เสียงเข้มนุ่มลึกนั้นจะเงียบหายไปเหมือนมันไม่เคยมีมาก่อน เพราะคนโทรกดวางวางสายไปซะแล้ว ทิ้งให้เพลงพิณได้แต่มองโทรศัพท์เจ้ากรรมอยู่อย่างนั้น ไม่ช้าเธอก็ค่อยๆ ระบายยิ้มออกมาบนหน้าเป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขที่สุด

ครอบครอบตระกูลรัชเยนน์ประกอบไปด้วย น้องชาย น้องสาว หลานๆ ของเนวิน ที่นั่นเต็มไปด้วยความอบอุ่น มีเสียงหัวเราะ โอบล้อมไปกลิ่นอายของความสุข จนเพลงพิณอยากคิดจินตนาการไปเสียว่าเธอเป็นหนึ่งในสมาชิกของคนตระกูลรัชเยนน์ เป็นคนที่สามารถได้รับความสุขและความอบอุ่นมากมายเหล่านั้นได้ แต่ในความเป็นจริงมันช่างเจ็บปวดนัก เธอเป็นได้แค่เลขาคนที่เนวินสั่งได้ทุกอย่างเท่านั้น ไม่ว่าเขาจะต้องการอะไร แค่บัญชามาเท่านั้นเธอก็คัดสรรให้เขาได้ตามปรารถนา

แม้จริงๆ แล้วเพลงพิณจะไม่ชอบไปอยู่ในวงล้อมครอบครัวของคนอื่น เพราะเธอมีความอิจฉาต่อคนอื่นๆ ที่เขามีครอบครัวที่จะเอาไว้เรียกว่า พี่ น้อง หรือว่าญาติได้ เธอจะหลีกเลี่ยงคำเชิญของคนในที่ทำงานเสมอๆ ยกเว้นที่บ้านของตระกูลรัชเยนน์ที่ไม่สามารถคัดค้านได้ และเธอก็เต็มใจที่จะไปงานเลี้ยงแบบส่วนตัวของที่นี่ เพราะว่าเธออยากเป็นหนึ่งคนที่อยู่ในบ้านนั้น แม้จะเป็นแค่ความหวังที่บางเบามากๆ ก็ตาม

 

ร่างสูงแสนกำยำของเนวินทอดหุยแสนสบายอยู่ที่เก้าอี้เอนหลังตัวนุ่ม เฝ้าจิบไวน์ราคาแพงอยู่บนห้องสูทสุดหรูของโรงแรมในเครือของตระกูล และไวน์ที่ดื่มด่ำอยู่นี่ก็เป็นอีกหนึ่งรายการที่อยู่ในเครือของรัชเยนน์ ซึ่งวีรัชย์เจ้าน้องชายของเขาเป็นเจ้าของ รสชาติไวน์นั้นนุ่มลิ้นกลมกล่อมราวกับรสรักดีๆ ที่บ่มมาได้ที่ถูกเวลา เหมือนเซ็กร้อนแรงจากสาวไฟแรงสูง คนที่เขาพึ่งฟาดฟันบนเตียงมาหยกๆ เนวินคิดว่าผู้หญิงก็เหมือนเหล้านั่นแหละ หมักให้ได้ที่ รินให้ถูกองศา เหมาะกับสภาพแก้ว คงรักษาอุณหภูมิเอาไว้ พวกเธอก็ระเริงได้เหมือนไฟ มอบบทรักที่ถูกใจให้เขาเฝ้าดืมกิน แต่เมื่อหายเมามายเขาก็หลงลืม

บนเตียงนอนของเนวินยามนี้ ถูกสาวร่างอวบอิ่มครอบครองอยู่ หลังจากที่เขาจัดการกับเจ้าหล่อนมาหลายชั่วโมงหลังจากลงจากเครื่อง เนวินคิดว่าตนเองจะได้หลับพักเต็มที่ แต่เปล่าเลยจนแล้วจนรอดเขาก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี สิ่งที่เข้ามาในหัวของเขาตอนนี้ก็คือเรื่องน้องๆ ที่ทิ้งเขาไปมีครอบครัวหมดแล้ว ตั้งแต่วีรัชย์น้องชายคนที่สองมีครอบครัวและลูกชายที่น่ารักเป็นหลานชายที่เขาทั้งรักทั้งหลงไปก่อนเพื่อน และตามมาด้วยอีกคนก็คือนาคินน้องชายคนรอง สุดท้ายก็เห็นจะเป็นน้องสาวที่รักซึ่งตอนนี้ท้องกลมโตเท่าลูกแตงโม รายนี้ก็แต่งไปกับเพื่อนรักของเขาอย่างนายอลันลาม ทั้งที่น้องสาวของเขาบอกอยู่ป่าว ๆ ว่าเกลียดขี้หน้าอลันลาม แต่ว่าไม่นานก็ตุ๊บป่องอย่างที่เห็น เนวินรู้สึกว่าเขาคงหาคนที่เขาอย่างอยู่ร่วมกันไม่ได้หรอก คนที่พร้อมจะรับมือเขาได้ จัดสรรเวลาในชีวิตของเขาให้ลงตัวทุกอย่าง และคนที่เขาจะยอมอ่อนลงได้แค่สบตากันเท่านั้น

ที่รักคะไม่นอนหรือคะดึกแล้วนะ

เสียงหวานเจือเว้าวอนดังมาก่อนที่ร่างอวบอัดเนื้อนมไข่จะโผเข้ามาโอบกอดเขาชนิดที่ว่าแนบเนื้อหนังมังสาเร้าใจไปทุกตารางนิ้วบนตัวเขา จงใจเต็มที่หวังเอารูปร่างแม่พันธ์ที่กลมกลึงไปทุกอณูมาปลุกเร้าตัณหาหนุ่มกลัดมันอีกระลอก ปากอวบอิ่มจูบซับเลาะเล็มไปตามผิวกายที่แน่นเครียดอย่างบุรุษเพศ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้หลายชั่วโมงเขานั้นพร้อมกระโจนเข้าร่วมวงกามกรีฑากับเธอแน่ๆ แต่ตอนนนี้เขาอิ่มจนจะอ้วก ไม่ว่าจะงัดไม้เด็ด เทคนิคตระการตาแค่ไหน เนวินก็ไม่อยากขยับกายไปห่างจากแก้วไวน์นี่เสียแล้ว ชายหนุ่มวางแก้วไวน์ลง ผลักร่างบาง เสียเธอกระเด็ดลงพื้น

อย่ามาแตะต้องตัวฉัน โดยไม่ได้รับอนุญาต เท่าที่แตะไปก่อนหน้านี้ก็มากพอแล้วนะ

ชายหนุ่มเอนกายลงบนเก้าอี้อีกหน ทั้งปัดมือปัดไม้ไปตามร่างกาย วางท่าเหมือนรังเกียจเดียดฉันท์ เนวินมองเรือนร่างของคนที่หวีดว้ายเมื่อถูกผลักลงจากกายเขา เธอกำลังยักเย้ยักยันขึ้นยืนอวดร่างเปล่าเปลือยนั่น ดวงหน้าที่เคยสวยเมื่อไร้เครื่องสำอางช่างแลดูซีดเซียวไม่มีชีวิตชีวา เหมือนพวกผีดิบที่คอยสูบเงินจากเขาไม่มีผิดเพี้ยนเลย เกมเขาจบลงเมื่อเหมดอารมณ์แล้ว

เธอกลับได้แล้ว ฉันไม่เคยนอนร่วมเตียงกับผู้หญิงคนไหนสักคน และไม่อยากตกเป็นข่าวในวันพรุ่งนี้ด้วย เท่าที่เป็นข่าวอยู่นี่ก็มากพออยู่แล้ว หรือว่าเธออยากดังด้วยอีกคน แต่ขอบอกนะว่าหาเงินเอาไว้เยอะๆ เพราะว่าจะถูกฟ้องแน่ๆข่มขู่คู่นอนอย่างหัวเสีย เพราะนักข่าวต่างประเทศนั่นทีเดียว ช่างมีวิธีหาข่าวและขายข่าว จนเขาเป็นที่เด่นดังเสียขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จ้างทนายจัดการฟ้องร้องสำนักข่าวที่ปั่นข่าวเขาจนฉาวโฉ่ขนาดนี้ เรียกค่าเสียหายให้ล้มละลายกันไปข้างเลยทีเดียว

แต่แต่เมื่อกี้เราเราก็เข้ากันได้ดีนี่คะ

คู่นอนร่างอวบอิ่มเอ่ยอย่างระงับความโมโหที่ถูกผลักออกห่างจากเขา ก็รสรักร้อนแรงจากเขานั้น พาให้เธอคิดว่าเขาปรารถนาเธอมากมายเสียเหลือเกิน

แถมท่าทางคุณก็ชอบเรื่องบนเตียงของฉันด้วย แต่ทำไม

หญิงสาวพยายามอธิบายนานาสาเหตุที่ไม่เข้าใจ คนที่เอนกายแสนสบายนั้นก็กวาดดวงตาสีดำเข้มใต้แพขนตายาวงอนมองตลอดเรือนร่างที่พึ่งฟาดฟันกันมา ด้วยท่าทีหยามเหยียดออกจะเอือมระอาแถมเย็นชานิดๆ ตามแบบฉบับจอมบงการอย่างเขา ทำเอาหญิงสาวนางนั้นอ้าปากค้างหวอกับความโหดหินของเพลย์บอยสุดหล่อ

ถ้าอยากนอนกับฉันอีก รอบนี้ฉันคิดค่าตัวนะ จะเอาไหมล่ะ หรือว่าจะรับเงินแล้วกลับไปยังที่ที่เธอมาซะ

ไม่ต้องมีการพูดอะไรซ้ำอีก คู่นอนสาวก็รีบเร่งเก็บข้าวของ สวมเสื้อผ้าลวกๆ เพื่อออกไปตามบัญชาโหดหิน เธอก็พอรู้กิตติศัพท์ของเขามาบ้างว่าไม่เคยที่เขาจะติดใจใครง่าย ๆ และสิ่งที่เธอต้องการจากเขาก็เป็นเพียงเงินเท่านั้น คนอย่างเนวินคงไม่สนใจผู้หญิงมากไปกว่าเรื่องบนเตียงที่พอเสร็จแล้วเขาก็หันหลังให้อย่างไม่ใยดี

เมื่อสิ้นเสียงประตูปิดลง เนวินก็หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาคลึงเล่น ทั้งยิ้มหยันที่มุมปากอย่างขบขัน นี่เขาอุตส่าห์ขายตัวให้ แม่นั่นยังไม่สนใจเลย ซ้ำรีบหนีเปิดเปิง แบบนี้จะเรียกว่ารสรักเขาไม่ถูกปากหรือเปล่านะ

ไม่คิดจะควักกระเป๋ากันเลย ชายหนุ่มคิดเยอะหยัน จนเมื่อเสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามาอีกระลอกนั่นแหละถึงเอ่ยถาม โดยไม่ต้องหันไปมองว่าเป็นใคร

จัดการส่งเธอกลับแล้วใช่ไหมทิม

เอ่ยเสียงราบเรียบ สายตาก็กวาดมองดอกไม้ที่ประดับอยู่ด้านบน เขาชอบกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเหล่าดอกไม้พวกนี้ซะจริง ชอบมานั่งดื่มด่ำพร้อมกับไวน์สักแก้ว มันเย็นสบายเหมือนได้ผ่อนคลายทั้งกายทั้งใจ

คนเมื่อกี้เพลงพิณจัดหามาให้อีกใช่ไหม

เนวินรู้ดีในการการหาคู่นอนให้เขานั้นมันเป็นหน้าที่ของเลขาอย่างเพลงพิณ เธอทำงานให้เขาทุกอย่างไม่เคยเลยที่จะบ่นและมันก็ออกมาดีที่สุดสำหรับเขา เนวินคิดถึงใบหน้าที่นิ่งเงียบราวน้ำแข็งไม่มีอารมณ์อะไรที่แสดงออกมานอกจากความสุขุมนิ่งเงียบ ตั้งท่ารับฟังที่เขาสั่งเสมอ ขนาดเขาดุเธอยังไม่แสดงสีหน้าหวาดกลัวอย่างพนักงานคนอื่น จนเขานั้นรู้สึกผิดทุกครั้งที่ด่าว่าเธอ เหมือนเขานั้นพาลอยู่คนเดียวในขณะที่เธอเหมือนผู้ใหญ่ที่มาปราบเซียนอย่างเขา

เปล่าครับ วันนี้คุณเพลงเธอดูเหนื่อย ๆ ผมเลยจัดการแทน ปล่อยให้เธอกลับบ้านเลยครับ

เนวินชะงักมือที่เฝ้าคลึงแก้วไวน์ไปหลายนาที เขาอดแปลกใจไม่ได้ที่ได้ยินว่าเพลงพิณเหนื่อย เลขาของเขาแทบจะไม่เคยรู้จักศัพท์คำนี้ด้วยซ้ำ ตลอดเวลาที่เธอทำงานให้เขา เธอเป็นคนเดียวที่ไม่เคยขาดลาหรือป่วยเลยตั้งแต่ที่ทำงานมา สิ่งเดียวที่เธอทำคือรับฟังคำสั่งและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

ห๊ะ! นี่แม่น้ำแข็งขั้วโลกของเราเหนื่อยเป็นเหมือนกันหรือเนี่ย นึกว่าจะเป็นแต่สาวน้ำแข็งซะอีกแฮะเนวินอดคิดอย่างขำขันไม่ได้ ก่อนจะยิ้มกับแก้วไวน์ แล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ท่ามกลางความสงสัยของลูกน้องคนสนิทที่ไม่กล้าปริปากถามถึงสาเหตุแห่งเสียงหัวเราะครั้งนี้




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

21 ความคิดเห็น

  1. #8 นัควัต (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 19:27
    น่าอ่านมากกกกกก รออ่านต่อค่า
    #8
    0
  2. #5 dekbanna (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 14:54
    สาวน้ำแข็งจะถูกเจ้านายละลายเมื่อไรล่ะ
    #5
    0
  3. #1 Bugs (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 11:40
    สนุกค่ะ ติดตามเป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #1
    0