ดวงใจสั่งรัก

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 1-4 จบตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,528
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    15 เม.ย. 61

 Ebook 179 บาท เท่านั้นค่ะ


               “หนังสือที่คุณท่านให้หาเจ้าค่ะหล่อนคลานเข่าเข้าไปส่งหนังสือวรรณคดีเล่มหนาให้ที่บนโต๊ะ คุณธิดาไม่ได้สนใจหนังสือแต่กลับนิ่งเพ่งพิศทิพย์รวีอยู่ครู่ใหญ่จากนั้นก็เรียกหา


                ทิพย์เข้ามาใกล้ ๆ ท่านบอกยิ้ม ๆ ทิพย์รวีขยับเข้าไปหาจนชิด นั่งพับเพียบรออยู่ คุณท่านเชยคางหล่อนขึ้นเอียงคอมองเล็กน้อยและเอ่ยถาม ปีนี้อายุเท่าไรแล้ว


                สิบแปดเจ้าค่ะทิพย์รวีบอกเสียงแผ่วออกจะอึดอัดอยู่เล็กน้อยที่ท่านจ้องเอาอย่างตั้งใจพินิจพิเคราะห์


                เร็วจริง เพิ่งจะไว้หน้าม้าวิ่งเล่นแถวนี้กลายเป็นสาวสวยตั้งแต่เมื่อไรกันท่านชมเอาซึ่งหน้า


ทิพย์รวีวางหน้าไม่ถูกได้แต่ก้มหน้างุด หล่อนไม่ใครถูกชมเช่นนี้บ่อยนัก มารดานั้นยิ่งซ้ำร้ายไม่เคยพูดถึงความสวยความงามสักที เพื่อนผู้ชายที่โรงเรียนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็ไม่ค่อยมี บริเวณเรือนไม้นี้ก็แทบจะปราศจากผู้ชาย จะมีก็แต่พิภพสามีของนิภาที่แวะเข้ามารายงานและปรึกษาเรื่องผลประกอบการอยู่เป็นครั้งคราว หรือไม่ก็เป็นคนสวนคนงานที่ล้วนแต่มีอายุเรียกหาเป็นลุงอาแทบทั้งนั้น


ไม่ใช่แค่เป็นสาวเท่านั้น ยังงามจับตาเสียด้วยคุณท่านเอ่ยชมอีกยิ่งทำให้ทิพย์รวีทำหน้าไม่ถูก ท่านเห็นแล้วก็หัวเราะอย่างเอ็นดู เห็นทีจะต้องหาซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ใส่บ้างเสียแล้ว อยู่บนเรือนก็นุ่งผ้าถุงวิ่งลงเรือนไปก็แต่งตัวเป็นเด็กทอมบอยแบบนี้เห็นท่าจะไม่ดีแน่


ทิพย์รวีมักแต่งตัวง่าย ๆ แค่เสื้อยืดและกางกางขาสั้น แต่ก็ไม่ได้สั้นรั้งขึ้นมาถึงโคนขาจนน่าเกลียดแต่เป็นความยาวเหนือเข่าที่ค่อนข้างมิดชิด ระยะหลังมานี้ตั้งแต่ขึ้นชั้นมัธยมปลายหน้าอกก็ขยายขนาดขึ้นอีกมากจนเสื้อยืดพวกนั้นแทบจะปิดไม่มิด การที่ร่างกายเติบโตเข้าสู่วัยสาวทำความอึดอัดใจให้หลายอย่าง นอกจากคุณแม่บ้านใหญ่จะเขม้นมองอย่างไม่ชอบใจแล้ว เพื่อนนักเรียนที่โรงเรียนซึ่งแม้จะมีนักเรียนชายอยู่ไม่มากก็เริ่มมองมาด้วยแววตาประหลาด อยู่ที่โรงเรียนหล่อนสวมเสื้อกีฬาแขนยาวทับไว้ก็พออำพรางสายตาได้บ้าง อย่างไรก็ตามทิพย์รวีก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจ


ยังดีที่ช่วงปิดเทอมนี้ได้เสื้อเชิ้ตตัวหลวมจากนิภามาหลายตัวใช้ใส่แทนเสื้อยืดบ้างหรือไม่ก็สวมคลุมทับเข้าไปอีกชั้น วันไหนอยู่รับใช้ท่านบนเรือนก็สวมผ้าถุงสีเข้มแลเสื้อผ้าฝ้ายขาวตามแบบคนรับใช้สวมซึ่งก็เป็นเสื้อผ้าที่ไม่ขับเน้นทรวดทรงแต่อย่างใด


ทิพย์เข้าเมืองกับบุปผาไป ตัดผมเผ้าให้เป็นทรง หาซื้อเสื้อผ้าสมัยใหม่ที่เด็กสาววัยรุ่นเขาชอบใส่กัน


ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ทิพย์ไม่ได้ออกไปไหนหล่อนบอกอย่างเกรงใจ บุปผาคือลูกสาวของทองใบอายุราวยี่สิบปี เรียนจบชั้นมัธยมปลายแล้วไม่ได้เรียนต่อ หล่อนอายุน้อยแต่แต่งงานมีลูกเล็ก ๆ หนึ่งคนแล้ว บุปผาทำงานให้กับไร่เทพธิดาโดยรับหน้าที่ทำบัญชีพืชผลของไร่จึงมักต้องเข้าเมืองบ่อยครั้ง


อีกไม่นานภูจะมาแล้วทั้งน้ำเสียงและคำพูดของท่านมีนัยประหลาดจนเด็กสาวถึงกับเงยหน้าขึ้นมอง คุณธิดากลับหัวเราะออกมาและโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ


ไม่ใช่อะไรหรอก ภูน่าจะพาเพื่อนมาเที่ยวอีกหลายคนอาจพักอยู่หลายวัน เด็กรับใช้ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องคงต้องอาศัยทิพย์ให้ไปช่วยดูแลบ้าง แต่งเนื้อแต่งตัวดี ๆ รับแขกเสียหน่อย เขาจะได้ไม่ว่าเอาเด็กเมื่อวานซืนไม่รู้เรื่องมาต้อนรับ


ในเมื่อเป็นการทำเพื่อคุณท่านและลูกชายของท่านทิพย์รวีจึงยินยอม แต่ไม่ใคร่ยินดีนัก หล่อนชินกับความเป็นอยู่อย่างสมถะและสุขสงบดีอยู่แล้ว จะแต่งตัวสวยอย่างชาวกรุงไปเพื่ออะไรมีแต่จะแปลกแยกไม่เข้ากับคนที่นี่มากกว่า อีกอย่างคือให้เข้าเมืองไปวุ่นวายกับรถติดและความแออัดออกจะไม่คุ้นเคย ชักจะจำไม่ได้เสียแล้วว่าตนเองก็เติบโตมากับเมืองใหญ่และความแออัดเช่นกัน


สั่งความกันแบบนี้เห็นทีจะไม่ได้ความ ทิพย์ไปเรียกบุปผามาพบฉันหน่อย


เด็กสาวรับคำพร้อมกับถอยออกจากห้อง ขณะที่จะเดินลงเรือนไปหาบุปผาตามคำสั่งท่านก็บังเอิญเดินผ่านคุณแม่บ้านนิภาที่ยืนโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียง หล่อนไม่ได้ตั้งใจแอบฟังแต่เสียงพูดของคุณนิภาดังชัดเจนออกอย่างนั้นจึงจับความได้แว่ว ๆ


รีบกลับมาเลยนะ คุณภูจะกลับมาแล้ว แต่จะมาที่ไร่เมื่อไรก็ไม่มีใครรู้แต่พิมพ์ต้องมารอเผื่อท่านมากันปุบปับจะได้ทำความรู้จักกันไว้นางบอกอย่างออกคำสั่ง


ไม่ต้องรออะไรแล้ว งานอะไรนั่นเอามาทำที่นี่ก็ได้ ถึงยังไงจบแล้วก็ต้องมาช่วยพ่อแม่ทำงานที่นี่อยู่ดี รีบมาเร็วเข้าเถอะก่อนที่คนอื่นจะคว้าเอาของดีไปกินจนหมด เราเฝ้าของเราอยู่เรื่องอะไรจะให้มาชุบมือเปิบกันง่าย ๆ


นางยังคงสั่งความกับบุตรสาวทำท่าคล้ายจะหันกลับเข้ามาในตัวเรือน ทิพย์รวีหลบวูบแม้รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีวันเห็น ฟังจากที่นิภาพูดกับบุตรสาวช่างต่างจากที่รับรองกับคุณท่าน ในขณะที่เด็กสาวเองกลับอยากยกหน้าที่รับรองคุณภูให้พวกนางสองแม่ลูกไปจะได้ไม่ต้องทนแต่งตัวประหลาด ๆ คอยคนที่ไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อใด


               นึกไปแล้วเรื่องแบบนี้ก็เข้าทำนอง คนในอยากออก คนนอกอยากเข้า นั่นเอง

อัพเดทข่าวทางเฟส ฝากกด ถูกใจแฟนเพจไว้เพื่อรับข่าวสารได้รวดเร็วค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

24 ความคิดเห็น