ร้ายแผลงรัก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 ผัวหรือเมีย 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    8 ม.ค. 62


ตอนที่ 2 ผัวหรือเมีย

 

พายัพ ฤทธิ์ก้องไกล เจ้าของเบียร์พายัพเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่ห้อดัง แถมยังพ่วงเจ้าของสนามแข่งรถ และโรงเลื่อยไม้แห่งใหญ่ในประเทศ หยุดปลายเท้าเอาไว้แค่ที่โถงทางเข้าบ้านของน้องสาว หลังจากทนฟังเสียงร้องห่มร้องไห้ คำพร่ำพรรณนาต่างๆ เรื่องหลานชายคนเดียวมาหลายวันติด จนต้องพาตัวเองมาให้เห็นกับตาว่า หลานและน้องสาวเป็นอยู่กันอย่างไร

คิ้วเข้มบนหน้าหล่อขรึมขมวดเข้าหากัน ดวงตานิ่งๆ ตามแบบฉบับพายัพมองตรงไปยังที่มาของเสียงแผดร้องไม่พอใจ

แม่ไม่เข้าใจเลยปัจ! มันดีอะไร เราถึงจะตามมันไป

เราก็แค่รักกัน

รัก!

เสียงตอบโต้นั้นทำเอาพายัพถอนหายใจยาว ทั้งยังคงก้าวเดินเอื่อยๆ ไม่หยุด เสียงน้องสาวก็ยังโต้กลับลูกชายไม่หยุดหย่อนเช่นกัน

แกรักมันเข้าไปได้ยังไงกัน คนประเภทนั้น

ความรักมันไม่แบ่งแยกหรอกแม่ ปัจรัก เพราะปัจรัก เข้าใจไหมแม่!ความก้าวร้าวที่ปนมากับน้ำเสียง มันยังบอกความตั้งใจจริงของหลานชายจนพายัพนึกทึ่งในความเด็ดเดี่ยวนั้นไม่ได้ หลานชายที่ตลอดชีวิตแทบไม่เคยขัดใจแม่ได้เลยสักครั้ง นานหนจะลุกขึ้นมาปฏิวัติสักที

ฉันไม่เข้าใจ

แม่ไม่เข้าใจหรอก เพราะแม่ไม่เคยรักใครนอกจากตัวเอง

ปัจฉิม!

คนเป็นแม่ถึงแผดเสียงแหลมเข้าใส่ลูกชาย ขณะที่ตลอดทั้งร่างก็สั่นไปด้วยแรงเกรี้ยวกราดที่ผุดขึ้นมาในอก กับคำพูดทำร้ายจิตใจของลูก

ถ้าฉันรักแต่ตัวเอง ป่านนี้แกไม่ได้เกิดมาหรอก ที่ฉันจ้ำจี้จ้ำไชแกอยู่ทุกวันนี้ ก็เพราะฉันรักแก ถึงอยากให้แกได้ดิบได้ดีไม่อับอายใครในวงสังคม แกคิดใหม่เสียเถอะปัจ แกไม่ได้รักมัน แกแค่หลง แกจะทำให้ตระกูลของฉันขายหน้าไม่ได้

ลูกชายฟังแล้วแสยะยิ้มหยัน ทั้งมองแม่เหมือนคนไม่รู้จักนี่หรือที่แม่เรียกว่ารัก แม่ห่วงตัวเอง ห่วงวงศ์ตระกูลบ้าบอ ทั้งที่เจ้าของวงศ์ตระกูลอย่างพ่อ เขายังไม่แคร์เลย!

เจ้าปัจ!

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบฉีกแก้มคนพูดดังสนั่นลั่นห้อง ขนาดที่พายัพเองก็ยังเลิกคิ้วสูงกับความรุนแรงนั้น เพราะเขาไม่คิดว่าน้องสาวจะกล้าลงมือกับลูกชายที่รักปานแก้วตาดวงใจ ถนอมราวกับไข่ในหินมาแต่อ้อนแต่ออกได้ ฝ่ายคนพลั้งมือตบหน้าลูกชายเองก็ถึงกับชะงักนิ่ง ราวกับพึ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลง ได้แต่กำมือตนเองนิ่งด้วยความตกใจไม่ต่างจากลูกชายสักเท่าไหร่

เพราะพ่อแกไม่สนใจไง ฉันถึงต้องสน ฉันเสียสามีให้ตุ๊ดไป นี่ยังจะต้องมาเสียลูกชายให้ตุ๊ดไปอีกงั้นหรือปัจ แกควรเห็นใจฉันบ้างสิ ว่าฉันจะรู้สึกยังไง

เมื่อคิดถึงเรื่องราวอื้อฉาวในอดีต ที่ก่อความเจ็บแค้น และอับอายเอาไว้ในหัวอกลูกผู้หญิง ความเจ็บปวดที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ในอกของแม่ก็ราวกับถูกกะเทาะออกมาอีก ดวงตาที่ช้ำชอกยิ่งมีแววระทมลึกขึ้นไปอีก

ฉันจะไม่ยอม และไม่มีทาง ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก

วนิดาย้ำกับตนเองแล้วสูดหายใจเข้าปอดลึก มองจ้องลูกชายอย่างหมายมาด

ผู้หญิงดีๆ มีตั้งมากมายทำไมแกไม่ไปรัก ตุ๊ดนั่นมันมีอะไรดี มันเอาอะไรมาหลอกล่อแก หนูอาริสาที่แม่แนะนำให้นั่น เขาก็ดี

ดีแต่ไม่ได้รัก ส่วนคนที่ปัจรัก แม่ก็บอกว่าไม่ดี

เสียงตอบโต้ของปัจฉิมหลานชายคนเดียวและผู้เป็นแม่นามวนิดาดังมาถึงขึ้นเรื่อยๆ ตามระดับความไม่พอใจ พายัพเริ่มแน่ใจว่า เรื่องที่น้องสาวเล่าให้ฟังเป็นเรื่องใหญ่ที่ต้องแก้ สำคัญมากกว่าคาราวานรถไบค์เกอร์ และพริตตี้ขาวๆ อวบๆ ที่รอเขาอยู่

พอกันทีแม่ ยังไงปัจก็จะไปต่างประเทศกับซัน แล้วเราจะจดทะเบียนและใช้ชีวิตกันอยู่ที่นั่น ไม่กลับมาทำให้แม่ขายหน้า แม่สบายใจได้เถอะปัจฉิมยื่นคำขาด พร้อมๆ กับเสียงหวีดร้องของผู้เป็นแม่

ไม่นะ! แกทำแบบนั้นกับแม่ไม่ได้ ฉันขอห้ามแก! ห้าม

คนเป็นแม่รี่เข้าขวางทาง ทั้งยืดยุดฉุดแขนลูกชายคนเดียวเอาไว้ ฝ่ายลูกชายก็สะบัดมือแม่ออกราวกับของร้อน ชุลมุนวุ่นวายกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนลูกชายจะอาศัยพละกำลังที่มีมากกว่าผลักแม่ออก ไม่สนใจว่าผู้บังเกิดเกล้าจะล้มเค้เก้ท่าไหน ก่อนบ่ายหน้าตั้งใจเดินออกจากห้อง

บุญคุณที่แม่มีให้ปัจ ปัจคงตอบแทนไม่หมด ถ้าชาติหน้ามีจริง ปัจจะตอบแทนให้…”

ตอบแทนชาตินี้ให้หมดก่อนไอ้หนู

เสียงเข้มงวดของพายัพดังมา พร้อมกับมือแกร่งคร้ามแดดคว้าคอเสื้อหลานชายเหวี่ยงลงไปนั่งยังโซฟาในห้องต้นเรื่อง ฝ่ายแม่แม้จะทั้งดุด่าตบตีลูก แต่พอเจอพี่ชายตนเองทำอย่างนั้น ถึงกับหวีดร้องสุดเสียง ถลาจะเข้ามาช่วยแต่พายัพยกมือขึ้นห้าม ก่อนหันไปเอ่ยกับหลานชาย

แหกตาดูสิ แม่แกบอกว่าสบายใจไหม

เสียงห้าวดังผ่านปากเข้มที่เหยียดตรง มีเคราขึ้นตามสันกรามและเหนือปาก บวกกับผมที่หวีปัดเสยขึ้นเปิดหน้าผากแคบ ยิ่งทำให้พายัพดูน่าเกรงขาม

ลุง!

เอ่อ! กูเอง ไหนบอกมาสิว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร

คนวางท่าเป็นลุง ยืนกางขานิดแถมกอดอกจ้องเขม็งมาที่หลานชายตัวจ้อยออกจะผอมบาง พายัพยอมรับว่าละเลยปัจฉิมไปมาก เพราะน้องสาวหวงลูกชายชนิดเก็บเอาไว้ข้างกายตลอด เขาจะมาหามาเยี่ยมหรือพาไปหาอะไรทำผาดโผนมากก็ไม่ยอม หลานชายจึงมีท่าทางเซื่องๆ แลดูขี้โรค ออกจะหัวอ่อนเชื่อแม่ ที่ลุกขึ้นมาขัดใจนี่ก็ออกจะเหลือเชื่ออยู่มาก

แม่คงเล่าให้ลุงฟังแล้ว

ฉันอยากได้ยินจากปากแก เล่าไป

เค้นเสียงแข็งๆ ออกมา แล้วทิ้งร่างโตและหนา ในชุดกางเกงหนังเสื้อ เสื้อหนังที่ไม่ได้รูดซิป จนเห็นเสื้อยืดข้างใน ที่กระชับตัวจนเห็นกล้ามเนื้อที่ฟิตเฟิร์ม ลงนั่งที่เบาะพาดขายาวๆ ไปที่โต๊ะเล็ก

ถ้าพี่จะมาก็น่าจะบอกกันบ้าง ทำไมต้องรุนแรงกับหลานด้วย ปัจมันไม่เถื่อนแบบพี่หรอกนะ

เสียงไม่พอใจของวนิดา ไม่ทำให้พายัพสะเทือน เขาเสียงเลิกคิ้วสูงอย่างไม่ยี่หระ

หนวกหูน่าตวาดเสียงห้วนจัด พร้อมชี้นิ้วสั่งการ ถ้าว่างมากก็ไปหาอะไรทำที่ครัวโน้น! ตรงนี้ผู้ชายเขาจะคุยกัน

วนิดาที่กำลังจะอ้าปากเถียง พอสบสายตาดุของพี่ชายก็ได้แต่อึกอัก เธอจะวางท่าใหญ่โตใส่ใครในบ้านนี้ได้ทั้งนั้น ยกเว้นพายัพ เพราะรับรองได้เลยว่า เสียงดังไม่เท่าและอาละวาดไม่สู้พายัพแน่ๆ

แต่…”

วนิดา!

ไม่ต้องรอให้พี่ชายพูดเสียงแข็งอีกเป็นหนที่สอง น้องสาวที่อยู่ภายใต้การดูแลของพี่ชายมาค่อนชีวิตก็เดินหน้าเจื่อนๆ ออกจากห้อง นับแต่พ่อแม่เสียพายัพก็เข้าควบคุมจัดการทุกอย่างมาตลอดแม้กระทั่งเรื่องน้องสาว จนยอมมาปล่อยให้อยู่ในมือของสามี เมื่อแต่งงาน ก่อนสามีของวนิดาจะจากไปทิ้งลูกชายเอาไว้ให้ดูต่างหน้า

ว่าไงล่ะไอ้ปัจฉิม ทำอ้ำอึ้งๆ อยู่ได้ ลูกผู้ชายทำอะไรให้มันฉะฉาน หนักแน่น หน่อยสิวะ!

ยิ่งลุงเสียงแข็งเท่าไหร่หลานชายก็ยิ่งใจฝ่อ เอาแต่ก้มหน้า ไม่เก่งกล้าอย่างตอนที่พูดกับแม่เลยสักนิดเดียว จนถูกตวาดอีกถึงยอมเปิดปากเอาเสียงสั่นๆ ออกมา

เอ้า! ว่าไงวะ!

เอ่อพูดไป ละลุงก็คงคิดเหมือนแม่หลานชายเอ่ยเสียงตะกุกตะกักไม่มั่นใจ

จะเหมือนไม่เหมือน ก็เล่ามา ฉันจะตัดสินใจเอง

ผะผมอยากแต่งงานปัจฉิมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากในการที่ต้องเอ่ยเรื่องนี้ต่อหน้าลุง ผู้ที่ทุกรูขุมขนมีแต่ความสมาร์ตมาดแมนและเข้มเกินใคร อีกทั้งเป็นคนมุทะลุ โผงผาง น่าเกรงขามยิ่งนัก

เอ้า! แต่งก็ดีแล้วนี่หว่าตบฉาดที่หัวเข่าอย่างถูกใจ

แต่แม่เขาไม่ยอม

เพราะ

เป็นคำถามง่ายๆ แต่เล่นเอาคนตอบถึงกับอ้ำอึ้ง ลอบมองหน้าขรึมของลุงที่เดาอารมณ์อะไรไม่ได้ ชายหนุ่มกลั้นหายใจทั้งกำหมัดแน่นก่อนจะเปล่งเสียงออกไป

เพราะคนที่ผมรัก เขาเป็นผู้ชาย เอ่อหรือลุงจะเรียกเขาว่ากะเทย หรือตุ๊ดก็แล้วแต่ ผมรักเขา เรารักกัน

ไม่มีเสียงคำรามไม่พอใจ หรือสายตาดูถูก ท่าทีรังเกียจจากคนเป็นลุง มีเพียงท่าทีนิ่งขรึม ดวงตาแน่วแน่ที่ยังคงจับจ้องคู่สนทนาอย่างเขาอยู่ไม่สร่าง ก่อนคนเป็นลุงจะวาดเท้าหนาหนักลงที่พื้น เคาะปลายนิ้วลงที่หน้าขาราวกับครุ่นคิด ท่าทางแบบนั้นกลับทำให้ปัจฉิมหายใจไม่ทั่วท้องราวกับรอการตัดสินของศาลสูง

แกชอบเขาตรงไหน จนถึงขั้นจะแต่งด้วย ลองบอกฉันสิเป็นนานกว่าพายัพจะเปิดปากออกมาได้อีกหน หลานชายถอนหายใจยาว คลายความอึดอัดออกมา ก่อนยืดกายตรงพร้อมเผชิญทุกอย่าง

เขาไม่มองผมเหมือนคนอื่น อย่างแม่ หรือใคร ที่คอยแต่หาว่าผมไม่เอาไหน ให้ผมทำเหมือนคนนั้นคนนี้ เขาให้กำลังใจ เขาสนับสนุน และเขาก็ดี ดีอย่างที่ผมไม่เคยเห็นใครดีด้วย

ปัจฉิมสรรเสริญคนรัก ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความสุข และนับถือ จนคนเป็นลุงถึงกับกระแอมออกมา

อะแฮ่ม!

พายัพขยับกายยุกยิกแรงๆ ก่อนถอดเสื้อหนังออก บอกท่าทีไม่พอใจอู่กลายๆ ปัจฉิมเลยสะอึกนิดๆ อย่างคนขี้ขลาดก่อนเอ่ยเสียงเบาลง

ลุงก็ดีกับผม แต่จะดีมากกว่า ถ้าลุงรับผมไปเลี้ยงแต่เล็กๆ

พายัพเห็นด้วยกับปัจฉิม ที่ว่าเขาควรรับปัจฉิมไปเลี้ยงเอง เหตุการณ์อย่างนี้คงไม่เกิด เขาคงปั้นหลานเป็นหนุ่มหล่อที่สาวแย่งกันจีบ ไม่อีกทีก็กำลังหาเงินจนหัวหมุนเพื่อนส่งเสียลูกๆ ของมันเรียนหนังสือ

คนเป็นลุงถอนหายใจมองหลานชายอย่างพิจารณาอีกครั้ง เขาไม่ได้มีอคติกับเพศที่สาม แต่ไม่ทันตั้งตัวเตรียมใจ ว่ามันจะเกิดกับคนใกล้ตัวแบบนี้ เลยยังทำตัวไม่ถูกจริงๆ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี ก่อนจะสรุปรวมทุกคำพูดที่คิดว่าดีกับหลานเอ่ยออกมาได้

ฉันจะไม่ห้ามแกหรอกน่ะเรื่องเอ่อรสนิยมพวกนี้ ใครแบบไหน ถ้ามันดีก็แล้วไป

หมายความว่าไง!

ทันทีที่สิ้นคำพูดของพายัพเสียงแสบแก้วหูของวนิดาก็ดังแทรกมาอย่างเดือดดาล คนที่ควรอยู่ที่ครัวก็ปราดเข้ามายืนกลางห้อง พร้อมดวงตาวาวเอาเรื่อง พลางชี้นิ้วใส่หน้าเข้มจัดของพี่ชาย

ฉันให้พี่มาห้ามเจ้าปัจมัน ไม่ใช่ให้พี่มายุส่งมันแบบนี้ พี่บ้าไปแล้วหรือไง! ฉันไม่ต้องการลูกสะใภ้เป็น ตุ๊ด หรือกะเทย ทอม ฉันไม่อยากขายหน้าใคร ตาปัจต้องแต่งงานกับผู้หญิง และเป็นคนที่ฉันหาให้เท่านั้น เข้าใจไหม

พายัพยังคงไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับท่าทีเต้นแร้งเต้นกาของน้องสาว ยังคงนั่งแสนสบาย ทอดสายตามองมาอย่างเอือมระอา

ออกไป! ไปหาอะไรทำที่ครัวโน้น ฉันจะคุยกับหลานเอง

กรี๊ด!

สิ้นคำสั่งของพายัพ น้องสาวก็กรีดร้องออกมาเหมือนคนบ้า ทั้งจิกทึ้งผมตนเอง เพราะไม่กล้าทำอะไรพี่ของตนเอง และเมื่อไม่มีใครลุกขึ้นมาห้าม ก็แผดเสียงไม่พอใจออกมา

คุยบ้าอะไร พี่กำลังยุมัน นี่ลูกฉันนะ ฉันต้องการให้มันแต่งกับใคร มันต้องฟังฉัน ใช่ไหมตาปัจ แกต้องแต่งกับคนที่แม่หาให้ และเป็นผู้หญิงเท่านั้น ลูกสะใภ้ฉันต้องเป็นผู้หญิง ผู้หญิงเท่านั้น มันจะเจริญรอยตามพ่อมันไม่ได้

วนิดากรีดร้องเสียงโหย ตัดพ้อพี่ชาย แล้วหันมาออกคำสั่งของลูกชายคนเดียว พายัพผู้ที่ทนต่อเสียงหวีดร้องและหยาดน้ำตาไม่ค่อยได้เลยหมดความอดทน ยืดกายที่สูงราวๆ สองร้อยเซนติเมตรขึ้น กระชากต้นแขนน้องสาวดึงให้หันมาเผชิญหน้า แล้วเอ่ยเสียงแข็งกระด้างแสนมีอำนาจออกมา

จะให้พี่จัดการ หรือจะไม่ให้พี่มาเหยียบที่นี่อีก เลือกเอา

ตาวาวๆ ของน้องสาวเบิกค้าง พายัพจะเรียกชื่อเต็มๆ ของเธอแค่ตอนที่โมโหจัดเท่านั้น และตอนนี้ก็บอกว่าเขาเก็บกดอารมณ์มาเกินพอแล้ว อารมณ์ที่ว่าจะพุ่งออกมาเลยหงอลง ไหล่ห่อเหี่ยว เดินตัวลีบๆ ออกจากห้องอีกหน

เมื่อความเงียบสงบกลับมาสู่ห้องอีกหน พายัพก็ทิ้งกายลงนั่งแรงๆ วาดปลายเท้าข้างหนึ่งมาวางพาดที่หัวเข่าอีกข้าง พาดแขนยาวไปตามพนักวางแขนท่วงท่าองอาจทุกอิริยาบถหันมาเจรจากับหลานชายต่อ

เอาละ แล้วแฟนเอ่อ ว่าที่เมียหรือผัวช่างมันเฮอะ มันคือใคร

เขาชื่อซันครับ

แปลงมาหมดหรือยังถามเจาะเข้าประเด็นอย่างไม่เกรงใจคนตอบ ที่หน้าระเรื่อขึ้นมาทันที แถมหลบสายตาคนเป็นลุงให้วุ่น

ยะยังครับลุง พ่อเขาไม่ยอม เราเลยตกลงกันว่าจะใช้ชีวิตแบบนี้ดีกว่า เขาจะได้ไม่ต้องมาเจ็บตัวด้วย

พายัพพยักหน้ารับตามคำพูดหลานชาย ในขณะที่หัวคิดวุ่น วางแผนหาทางแก้ไขเป็นอลหม่านอยู่ข้างใน ก่อนจะพบหนทางสายกลางที่พอจะแก้ขัดทัพหน้าไปก่อน แค่หวังยื้อเวลาให้หลานชายได้ทบทวนว่าตนได้ตัดสินใจถูกจริงๆ ไม่ได้ด่วนคิดตัดสินใจไปเองเหมือนที่น้องสาวว่า

งั้นถ้าฉันลองเปลี่ยนใจไอ้นี่ หรือเธอคนนี้มาเป็นผู้ชายได้ล่ะ แกจะแต่งไหม

ซันไม่มีทางเปลี่ยน เขารักผม

งั้นก็ไม่มีปัญหาถ้าฉันจะลองเปลี่ยนมันเอง ถ้ามันรักแกจริง ต่อให้ถูกจับมาดัดสันดาน ควักกระเดือก ยังไงมันก็ต้องรักแก ถ้าถึงตอนนั้น ฉันนี่แหละจะออกหน้าให้เอง ถ้ามีใครอยากมาขัดขวางพวกแกสองคนอีก

ปัจฉิมไม่แน่ใจว่าลุงจะทำอะไรกับคนรัก เพราะคนอย่างพายัพเดาใจอะไรไม่ค่อยได้ แล้วยิ่งมีความสมบุกสมบันเป็นทุน มีหวังคนรักรับมือไม่อยู่แน่ๆ

ซวยแล้วซัน

ซันที่ปัจฉิมรำพึงถึงนั้นยิ่งเป็นหนักไม่เอาเบาไม่สู้ บอบบางกว่าผู้หญิงเสียอีก เจอ ถึก โหด แถมโฉดอย่างลุงเข้าไป ไม่กลับใจ ก็คงถอดใจจากเขาแน่

คิดทบทวนแล้วก็มีแต่ทางที่ดูเสี่ยงไปเสียหมด แต่ปัจฉิมกลับคิดว่าน่าลอง มีหัวเรือใหญ่อย่างพายัพเป็นแบค จะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะต่อกรกับแม่ตามลำพัง

ว่าไงล่ะวะ สนไหมพายัพกระตุ้นมาอีก

เอ่อ…”

เมื่อเห็นท่าทีลังเลของหลานชาย ก็ถามย้ำไปอีกหรือแกไม่แน่ใจว่ามันจะรักแกจริง

เรื่องรักหรือไม่นั้น ผมไม่ได้หนักใจอะไรหรอกนะครับ ผมเชื่อว่าซันรักผมจริงๆ เพียงแต่ลุงหยาบกระด้าง และเถื่อนเกินไป ประโยคตอนท้ายปัจฉิมไม่ได้เอ่ยออกไป

งั้นตกลงตามนี้ เอาที่อยู่มันมา ฉันจะไปเจอหน้ามันหน่อย มันทำงานอะไร อยู่ที่ไหน ครอบครัวเป็นยังไง ฉันต้องรู้ให้หมด ว่าแกกำลังข้องเกี่ยวกับคนแบบไหน ดีพอไหมพายัพสรุปให้ในตอนท้าย

เขาดีครับลุงแต่…”

ถ้าดีก็ต้องไม่มีแต่สิวะ

คนเป็นลุงเอ่ยอย่างชาญฉลาด จนปัจฉิมดิ้นไม่หลุด และไม่ตามไม่ทันแผนการ ที่พายัพพึ่งคิดได้สดๆ ร้อนว่า

ถ้าไอ้เจ้าซันอะไรนั่นไม่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรม เขาเชื่อว่าแก๊งคาราวานไบค์เกอร์ ต้องมีสักคนมีรสนิยมชอบแบบนี้บ้าง ไม่ก็มันอาจหันไปสนใจเศรษฐีคนอื่นๆ ในบรรดาคาราวานของเขา จบด้วยการเลิกหลงหลานชายเขาได้ในที่สุด

แต่ถ้าท้ายสุด ลงทุนขนาดนี้แล้ว มันยังรักกัน ก็คงต้องยอม

ฝ่ายปัจฉิมครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็จดที่อยู่ส่งให้คนเป็นลุงไป พอได้ที่อยู่พายัพก็กลับทันทีไม่เสียเวลาอยู่นานนักเพราะไม่ชอบเสียงร้องไห้โวยวายเอาแต่ใจของวนิดา ส่วนปัจฉิมกลับขึ้นข้างบนบ้านและขังตัวเองอยู่ในห้องนอนชั้นบน

มนต์ตะวันไม่คิดเลยว่าการมาหาแม่จะเกิดเรื่องวุ่นวายมากมายขนาดนี้ คิดว่าจะมาขอเงินแก้หน้าตาอัปลักษณ์นี่สักหน่อย แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ ตนต้องมาสวมรอยเป็นน้องสาวที่หนีออกจากร้านลองเสื้ออย่างหุนหันพลันแล่น แถมติดต่อไม่ได้

เขาเลยต้องมาสวมรอยเป็นน้องอยู่นี่

ยังไม่หายหวัดอีกหรือต้อง ตาเห็นเอาผ้าปิดปากปิดหน้า เสียงอู้อี้แปลกๆ แบบนี้มาหลายวันแล้ว

ความคิดของมนต์ตะวันหยุดลง และหยุดนิ่งเหมือนถูกสาป เพราะน้ำเสียงอบอุ่นของคนเป็นตา อีกทั้งสายตาที่มองมาที่ตน แม้ทราบว่านั่นสำหรับต้องจันทร์ แต่มันก็อดดีใจไม่ได้

ในตอนที่ต้องจันทร์หนีไป พรธีราไม่สบายใจมาก ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนยังไง และด้วยทั้งสองมีรูปร่างใกล้เคียงกัน สูงโปร่ง และดวงตาเหมือนกันราวกับโขกมา ยิ่งพอลองชุดของต้องจันทร์ที่ถอดไว้ที่เวดดิ้งสตูดิโอแล้วมองก็ว่าเหมือนกัน

ใครมันจะโง่ มองไม่ออกล่ะแม่ ไม่ใช่ละครน่ะ

ลองหน่อยน่าตะวัน

ซันค่ะแม่ หนูชื่อซัน

เอ่อจ้ะ ซันก็ซัน เชื่อแม่เถอะ หุ่นซันกับต้องไล่เลี่ยกัน ถ้าสวมชุดเดียวกันก็ต้องมีคนมองพลาดบ้างแหละ แม่ว่าซันดูออกจะมีความเป็นหญิงมากกว่าน้องอีกนะ

เพราะคำโฆษณาจากปากแม่คำนั้นตัวเดียว ที่ทำให้มนต์ตะวันหลวมตัวมาจนตอนนี้

พรธีราเลยให้มนต์ตะวันปิดหน้าสวมวิกผม แสร้งป่วยหลอกทุกคนเพื่อเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์พิริยะทรัพย์ก่อน ในขณะที่เธอจะไปตามต้องจันทร์กลับมา

ค่ะ

วันนี้น้ำพริก ผักต้ม ปลาย่าง ฝีมือเราอีกแล้วใช่ไหม ดีๆ ตาไม่ยักรู้ว่าหลานตาทำอาหารเป็นด้วย นึกว่าชอปปิ้งเป็นอย่างเดียว

ชอป

มนต์ตะวันครางออกมาเสียงแหบ อยากตะโกนบอกตาเหลือเกินว่า อู๊ย! นั่นแหละความฝันสูงสุดเลยแหละค้า คุณตา

ก็ชอปปิงไง ทำไมล่ะลูก หรือเงินไม่พอ ม๊ะ! มาเอาบัตรตาไปเลย มา นี่ อยากได้อะไรก็จัดการเอาเลย ถือว่าตาตกรางวัลให้ที่ทำอาหารดีต่อสุขภาพให้ตากิน นี่ทำทุกวันเลยนะลูกตาชอบ

ชอบจริงหรือคะ

มนต์ตะวันไม่เคยตื่นเต้นและมั่นใจกับฝีมือการทำอาหารของตนมากขนาดนี้มาก่อน เพราะที่บ้านไม่เคยมีใครชื่นชมในฝีมือการทำอาหาร ออกจะมองแปลกๆ ทุกครั้งที่ตนเองเข้าครัว แต่กับคำชมของตามันกลับสร้างความปลาบปลื้มจนอยากเข้าครัวทำอาหารทุกอย่างที่ชอบให้ท่านทาน เพื่อจะได้รับคำชม เสียงอบอุ่น สายตาห่วงใย ความรักที่ท่านส่งมาให้ แม้จะอยู่ในคราบของต้องจันทร์ก็ตาม

แล้วนี่แม่เราไปไหน

เมื่อมองจนทั่วบ้านแล้วเจ้าของบ้านอย่างคุณตาอภิรักษ์ก็เอ่ยปากถามหลาน เพราะธรรมดาเวลาท่านทานอาหารลูกสาวตัวดีต้องมาคอยกำกับไม่ให้ทานนี่ทานนั่น ต่างจากหลานสาวที่สนับสนุนตาทุกอย่าง ไม่ว่าของมันของทอดอะไรที่ตาชอบจัดหามาให้ แล้วมาตอนนี้ดูสิหลานสาวท่านเปลี่ยนไป เอานิสัยแม่มาใช้จัดการ แม้จะแปลกใจแต่ท่านก็ชอบหลานสาวแบบนี้มากกว่าดูเป็นผู้หญิงดี

แม่ไปต่างจังหวัดค่ะ มะมีธุระด่วนมาก

อ้าว! ธุระอะไรกัน ทำไมตาไม่เห็นรู้ แล้วไปกับใคร เจ้าสัวไหม

เอ่อคงใช่มั้งคะกำลังหาทางออกจากคนเป็นตาก็พอดีโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงชายยาวก็ดังขึ้น

อุ๊ยโทรศัพท์ หลานขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ

พูดแล้วก็หันหลังเดินหนีบๆ ก้าวสั้นๆ เพราะไม่รู้ว่าต้องจันทร์นะเดินเหินแบบไหนที่บ้าน เลยวางท่าทีเป็นกุลสตรีทุกระเบียบนิ้ว แล้วการได้สวมใส่เสื้อผ้าของน้องฝาแฝดก็คือความสุขอย่างหนึ่ง ที่แฝดพี่พึ่งได้เคยสัมผัส เพราะแทบไม่มีโอกาสได้แต่งหญิงหนำใจแบบนี้มาก่อนเลย

หลานหรือ

คนเป็นตาเงยหน้าขึ้นมองตามหลาน แล้วขมวดคิ้วยุ่งในท่าทีที่เปลี่ยนไป แม้เสียงจะแหบห้าว ก็พอเข้าใจได้ เพราะหลานบอกว่าป่วยเป็นหวัด แต่คำพูดคำจาผิดแผกจากแต่ก่อนมากราวกับคนละคน นี่ถ้าไม่ได้เลี้ยงมากับมือท่านก็คงไม่คิดว่านี่เป็นใครคนอื่น

ฝ่ายหลานเมื่อจากห้องอาหารได้ก็รีบถอนหายใจ แต่พอเห็นว่าใครโทรเข้ามาก็ถึงกับตาโต รีบหลบขึ้นห้องพักเพื่อรับสาย คนอื่นจะได้ไม่สงสัย

ปัจว่าไงจ๊ะ คิดถึงจังเลย ซันอยากไปหาปัจตอนนี้เลยเอ่ยเสียงเบา แต่พอมองเห็นสภาพตนเองจากกระจกเงาก็น้ำตาคลอ

ซัน ปัจพูดกับแม่เรื่องของเราแล้วนะ

มนต์ตะวันหน้าเสียไปในทันที อุปสรรคความรักชิ้นใหญ่ที่ทั้งคู่รู้ดีว่าไม่สามารถข้ามไปได้ และนี่แหละคือสาเหตุหนึ่งที่มนต์ตะวันต้องมาหาแม่ ถอยมาตั้งหลักในที่ที่คนเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบาไม่มั่นใจออกไป

แม่ว่าไงบ้างล่ะ

ท่านยังไม่ยอมรับ แต่แต่ซันไม่ต้องห่วงนะ ปัจยื่นคำขาดไปแล้ว เราสองคนจะไปจดทะเบียนแต่งงานกันในประเทศที่ยอมรับพวกเรา และเริ่มต้นใหม่ที่นั่น แต่…” มีปัญหาที่ปัจฉิมต้องบอกมนต์ตะวันก่อน กับอุปสรรคอีกชิ้นที่ใหญ่มากและขวางคลองอยู่

แต่อะไร

ลุงของปัจน่ะสิ ซันคงรู้จัก ลุงพายัพ คนหน้าดุๆ ตัวหนาๆ สูงๆ ที่เคยจับปัจโยนขึ้นท้ายรถไบค์เกอร์ขับซิ่งจนปัจตกล้มแขนหักเข้าเฝือกไปหลายเดือนน่ะ

กิตติศัพท์ความเถื่อนของลุงของปัจฉิมมนต์ตะวันจำได้ไม่เคยลืมสักครั้งเดียว พริตตี้ที่ไปในงานแข่งรถแข่งที่สนามของเขา ใครก็ลือว่านี่แหละฮาเร็มของพายัพ พ่อหนุ่มนักรัก บู๊ เถื่อน โหด อย่าบอกใคร 

ลุงของปัจก็ทราบเรื่องของเรา เขาจะเดินทางไปหาซันที่บ้าน เขาว่าจะลองเปลี่ยนใจซันดู ถ้าซันยังรักปัจ และไม่เปลี่ยนใจกลับเป็นผู้ชายอย่างเดิม เขาจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นอุปสรรคความรักของเราเด็ดขาด นี่เขาคงไปหาปัจที่บ้านแล้ว

อุ๊ย! ตายห่าล่ะ

อุทานออกมาอย่างลืมแอ๊บ เพราะตอนนี้น้องสาวตนเองก็พึ่งเดินทางไปที่นั่น ซ้ำคนเป็นแม่ก็เดินทางตามไปสมทบอีกคน ที่ไร่คงวุ่นวายทีเดียว คิดสภาพไม่ออกว่าพ่อที่หน้าดุ เสียงเขียว ไม่ค่อยเป็นมิตรกับใครอย่างภูผาจะทำยังไง ไหนจะเมียเก่า ลูกอีกคนที่ไม่เคยเจอหน้า และลุงของแฟนลูกชายอีก

ไปทำไม๊! ซันไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้ว

อ้าว! แล้วซันไปอยู่ที่ไหน พ่อทำอะไรซันหรือเปล่า ทำไมซันไม่ติดต่อมาหาปัจ ปัจเป็นห่วง

ปัจฉิมบ่นยาวเหยียดด้วยความเป็นห่วงคนรัก เพราะทราบถึงเรื่องความไม่พอใจของภูผาในสิ่งที่มนต์ตะวันเป็น หลายครั้งที่เห็นตามเนื้อตัวของคนรักที่รอยช้ำเต็มไปหมดเพราะฝีมือพ่อ ก็อดเป็นห่วงไม่ได้

ไม่ต้องห่วงเรื่องของซันหรอก ตอนนี้ซันสบายดี

เพียงแต่ไม่กล้าไปพบปัจ เพราะหน้าของซันเสียโฉมมนต์ตะวันมองเข้าไปในกระจกเงาที่สะท้อนภาพตนเองยังผนังห้อง รู้ว่าปัจฉิมรักที่เขาเป็นเขา แต่มนต์ตะวันก็อยากให้ตัวเองสวยเลอค่าในสายตาของปัจฉิมบ้าง เผื่อแม่เขาจะเอ็นดูและยอมรับในความรักของทั้งสอง

ถ้าสบายดี ปัจก็เบาใจ ว่าแต่เรื่องของเราซันจะยินยอมไหมถ้าลุงของปัจอยากทดสอบซันหน่อย ท่านบอกว่าถ้าจับซันไปดัดนิสัยแล้ว ซันยังยืนยันที่เราเป็นและรักปัจลุงจะช่วย

แล้วแม่ของปัจล่ะ

ลุงจะพูดให้

มนต์ตะวันนิ่งไปนานกว่าจะเอ่ยออกมาได้หลังกลืนความเสียใจลงอก และความเจ็บปวด ทุกที่ที่ไปและทุกที่ที่เจอกลับเจอแต่คำว่ารับไม่ได้

ปัจถ้าระหว่างเรา มันมีปัญหามากนัก ซันไม่อยากทำให้ใครเดือดร้อน หรือเสียใจเพราะซัน ถ้าแม่ของปัจไม่ยอมรับเรา ต่อให้เราคบกัน ยังไงปัจก็ต้องไม่สบายใจอยู่ดี เราเลิกกันเถอะ ซันรับได้ถ้าปัจจะแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่หามาให้และอยู่ในกรอบธรรมเนียมของบ้านปัจ ซันเองก็จะได้เริ่มต้นใหม่เหมือนกัน

ไม่! ปัจรักซันปัจฉิมยืนยันหนักแน่นเช่นเดิม

รัก! รักแล้วเราจะทำยังไงล่ะ ปัจสู้แม่ไม่ได้ สู้ลุงไม่ได้ ซันเองก็เหมือนกัน

แต่ซันน่าจะลองพบลุงปัจดู

มนต์ตะวันทำเสียงขึ้นจมูกกอดตนเองเพราะความเสียใจที่ท่วมถมปัจบอกเองว่าลุงปัจดุมาก กับปัจที่เป็นหลานลุงยังดุขนาดนั้น แล้วซันเป็นใครล่ะ เขาถึงจะมาให้ความเอื้อเอ็นดู เราจบกันแค่นี้แหละปัจ

ไม่ ซัน…. ฟังปัจก่อน…”

มนต์ตะวันไม่ฟังเสียงที่ร้องมาตามสาย มืออ่อนแรงจนปล่อยโทรศัพท์ร่วงลงพื้น ขณะที่ตนเองก็ทรุดลงนั่งกอดเข่าอยู่ที่หน้าห้อง ร้องไห้เสียใจ และมองโทรศัพท์ที่ยังคงทำงานของมันไปจนแบตหมด

แม่ง! ถูกทิ้งว่าเจ็บแล้ว แต่ทิ้งทั้งๆ ที่ยังรักอยู่เจ็บยิ่งกว่า





____________________________________________



เรื่องนี้จะไม่เน้นความสมจริงอะไรทั้งนั้นนะคะ ขอเน้นอ่านสบายๆ หรือเปล่า 555 ฝาก

กด 


เม้น


โหวต


แชร์


Favorite


และฝากเพจด้วยเน้อ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #464 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:45
    รักแต่ต้องเลิก แบบนี้เจ็บกว่า
    #464
    0
  2. #97 tanyawikit (@tanyawikit) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:09

    จบไปอีกตอน เนื้อเรื่องเริ่มมี เค้าโครง น่าติดตามจ้า

    #97
    0
  3. #18 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:29

    สงสารเธอจัง ทำไมชีวิตมันอนาจอย่างนี้

    #18
    0