ร้ายแผลงรัก

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 พี่… สาว 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    7 ม.ค. 62



cr.http://www.prachachat.net/online/2015/11/14474124761447412555l.jpg



ตอนที่ 1 พี่สาว?

 

ภายในห้องลองเสื้อที่แปะป้ายชื่อหน้าร้านตัวใหญ่เด่นเตะตาว่า ‘Princess Bride Wedding Studio’

ร่างบางระหงที่สูงสง่าด้วยความสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตร ดวงหน้าไม่ได้เรียวสวยเป็นรูปไข่อย่างพิมพ์นิยม แต่ออกจะเหลี่ยมคมแลดูมีเสน่ห์น่าค้นหา กำลังบอกตนเองซ้ำๆ ว่าควรยิ้มยินดีกับผู้เป็นแม่ที่กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

ทว่าปากอิ่มสีชมพูอ่อนกลับแย้มยิ้มไม่ออกเอาเสียเลย ด้วยผู้ชายที่จะมาเป็นเจ้าบ่าวของแม่ เป็นพ่อเลี้ยงของเธอ คือเพื่อนสนิทแสนรวยล้นฟ้าของคุณตา ซึ่งอายุอานามใกล้ลงโรงอยู่แล้ว เรียกว่าแก่หงำเหงือกเลยก็ว่าได้

อีกไม่กี่ปีก็ตาย ยังอยากจะหาเมียไปทำไมอีก

ดังนั้นนับแต่ก้าวเข้ามายังห้องลองเสื้อของสตูดิโอแห่งนี้ หน้าสวยๆ ของต้องจันทร์ พิริยะทรัพย์ จึงบึ้งสนิทจนตอนนี้

แม่น่าจะให้ดีไซเนอร์ไปออกแบบชุดแต่งงานใหม่ให้ที่บ้าน ไม่น่าลำบากมาลองชุดถึงนี่เลย

คนพูดกวาดสายตามองรอบๆ ห้องลองเสื้อ พร้อมชุดยาวๆ สีขาวที่เรียงรายในราวแขวนอย่างไม่ค่อยปลื้มสักเท่าไหร่ ผู้เป็นแม่เลยละสายตาจากชุดสวยในมือขึ้นมองสีหน้าเบื่อหน่ายแกมไม่พอใจของลูกสาว

ก็แค่ชุดแต่งงาน ชุดไหนๆ ก็เหมือนกันนั่นแหละลูก ที่มีในห้องลองตอนนี้ก็สวยๆ ทั้งนั้น แม่ใส่ได้

แต่นี่ งานแต่งครั้งแรกของแม่เลยนะคะลูกสาวทำหน้ายุ่งอย่างไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก

แล้วไงล่ะจ๊ะ แม่มีลูกโตอย่างเราตั้งสองแล้วนะเชยคางแหลมของลูกสาวคนสวยขึ้น นึกชื่นชมในความมีเสน่ห์แบบเก๋ไก๋ของใบหน้านวล แถมได้หุ่นสูงโปร่งระดับนางแบบมา

ต่างจากคนเป็นแม่ลิบลับ ในขณะที่แม่ตัวเล็กบอบบาง ลูกสาวกลับสูงโปร่งแถมระหง ถอดแบบผู้เป็นพ่อมาทุกระเบียบนิ้ว

มีลูก ก็ใช่ว่าจะเคยเข้าพิธีแต่งงานเสียที่ไหนล่ะคะ

ไม่ได้เขาพิธีแต่งงาน แต่ก็มีหลักฐานแสดงให้เห็นแล้วว่าใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยามาแล้ว ก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอกจ๊ะ

คนฟังถึงกับหน้าหม่น ทุกครั้งที่เคยแบบนี้ ก็อดคิดถึงพี่ชายฝาแฝดที่เกิดห่างกันเพียงไม่กี่นาที ก่อนจะถูกแยกไปอยู่กับพ่อนับแต่ลืมตาดูโลก

พ่อที่เธอไม่เคยพบหน้าเลยตลอดยี่สิบสองปี ทราบเพียงแม่กับพ่อตกลงกันหลังจากคลอดลูกฝาแฝดคือเธอต้องจันทร์กับพี่ชาย มนต์ตะวันเมื่อแบ่งลูกกันแล้วก็แยกย้ายไปหลังเรียนจบที่ต่างประเทศ

คุณตามาทราบเรื่องตอนที่แม่กลับมาประเทศไทยพร้อมหอบเธอกลับมาด้วยยิ่งโกรธจัด ห่วงหลานอีกคน ครั้นจะคาดคั้นเอากับแม่ท่านก็ปิดปากเงียบ ยอมถูกเฆี่ยนเสียดีกว่าแย้มพรายความหลังออกมา นานเข้าคุณตาก็เลยยอมแพ้

คุณตาของต้องจันทร์นั้นเป็นมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยมีอิทธิพลมากมายในวงการเศรษฐกิจของไทย เป็นถึงเจ้าของเครือพิริยะโภคภัณฑ์ ซึ่งทำธุรกิจหลักเกี่ยวกับอาหารและการเกษตร ทำธุรกิจย่อย เกี่ยวกับร้านค้าปลีกทั่วประเทศมีผุด แทบทุกภาคทุกจังหวัด กระทั่งใครต่อใครก็ค่อนขอดว่าตระกูลเธอเอาเปรียบพ่อค้าแม่ค้าร้านของชำทั่วไป

ทว่าธุรกิจอันมั่งคั่งของคุณตาก็เข้าสู่ภาวะวิกฤตหนักเมื่อสองสามปีก่อน เพราะถูกฟ้องร้อง และต่อต้านไม่ใช้และไม่ทานอาหารที่ผลิตจากพิริยะโภคภัณฑ์ ดังนั้นต้องปรับโครงสร้างใหม่ใช้เงินจำนวนมากสุดท้ายอยู่ในภาวะมีหนี้ล้นพ้นตัว สุดท้ายต้องขายกิจการบางส่วนออก แต่ด้วยสภาพเศรษฐกิจที่ไม่ค่อยดีทำให้ฟื้นตัวยาก ต้องระดมทุนอย่างหนักเพื่อมาปรับโครงสร้างข้างในและหนี้ และทุนที่ว่าก็ได้มาด้วยการขายลูกสาวกิน

ดังนั้นพรธีราในนามลูกสาวคนเดียวเลยจำใจเข้าพิธีวิวาห์ในหนนี้อย่างไม่เต็มใจกับเจ้าสัวแก่ๆ เพื่อนตา

ถามจริงเถอะค่ะแม่ แม่จะแต่งกับเจ๊ก ล่ำ สั้น เตี้ย นั่นจริงหรือคะ

พรธีราฟังแล้วต้องแอบกลั้นยิ้ม ก่อนตีสีหน้าดุใส่ลูกสาว ที่ยิ่งใกล้วันแต่งงานแม่เท่าไหร่ ก็เก็บอาการไม่ชอบขี้หน้าเจ้าสัวบุญลือไม่อยู่

ไปว่าท่านแบบนั้นไม่น่ารักเลยนะต้อง

ต้องก็ไม่น่ารักมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่คะ ต้องสวยเอ่ยอุบอิบเสียงดังในลำคอ แต่คนเป็นแม่ได้ยินชัด จนอดเหน็บปลายนิ้วเข้าหัวไหล่บางไม่ได้

โอ๊ย! แม่จ๋า ต้องเจ็บนะครางประท้วงเสียงดัง ทั้งเอนกายตามแรงดึงของปลายนิ้วแม่ ต้องพูดผิดที่ไหน ก็ต้องตัวไม่ได้เล็กน่ารักอย่างแม่ ต้องตัวใหญ่ แถมสูง หน้าก็ไม่เรียวไข่แบบแม่อีก

คนเป็นแม่ฟังแล้วถึงกับหน้าเปลี่ยน หยุดมือที่เหน็บลูกสาวให้เจ็บเอาไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะประคองดวงหน้าสวยเอาไว้ในอุ้งมือ

แบบลูกนี่แหละสวยคลาสสิกที่สุดแล้ว ที่แมวมองแย่งกันมาขอให้ลูกแม่ไปเป็นนางแบบให้โครมๆ นี่ก็ไม่ใช่เพราะหน้าตา รูปร่าง แบบนี้หรอกหรือ ลูกห้ามว่าตัวเองอีกนะ ใครเขาจะว่ายังไงก็เรื่องของเขา ปากของเขา แต่ต้องในสายตาแม่ สวยและน่ารักสำหรับแม่เสมอ

ต้องจันทร์ทำหน้ามุ่ยนิดๆ อย่างรู้สึกผิด ที่ทำเหมือนไม่พอใจในทุกส่วนที่พ่อและแม่ให้มา ก่อนยกมือไหว้ขอโทษคนเป็นแม่

ต้องขอโทษนะคะแม่เอ่ยเสียงอ้อนหยอดไปอีก ต้องพอใจทุกส่วนในตัวต้องหมดนี่แหละค่ะ ต้องแค่อยากให้แม่ทราบว่าแม่ของต้อง ทั้งสวยทั้งน่ารัก หาคนที่ทั้งหนุ่มและหล่อได้กว่าตาเจ๊กนั่นอีก

ต้อง!ปรามลูกสาวเสียงเขียว ไม่พอใจที่ลูกสาวทำตัวไม่รู้จักกาลเทศะแบบนั้น

ต้องพูดแค่ต่อหน้าแม่หรอกค่ะ ต่อหน้าคนอื่นต้องจะบูชาเขาราวกับพระพุทธรูปเลยเอ้า!

เมื่อเห็นท่าทีไม่ยอมลงให้ง่ายของลูกสาว ก็ได้แต่ส่ายหน้า ก้มดูชุดแต่งงานชุดเดิมอีกครั้ง ปากก็เอ่ยไปพลางคนหนุ่มและหล่อก็ใช่ว่าจะรวยอย่าง เจ๊ก ล่ำ สั้น เตี้ยนี่

แม่!ลูกสาวครางเสียงโหย ใส่ยิ่งแม่หัวเราะชอบใจที่ถูกใส่ก็ยิ่งหน้างอลงไปอีก แม่ไม่ใช่คนเห็นแก่เงินสักหน่อย อย่าพูดแบบนั้นสิคะ

รุ่นนี้แล้วนะต้อง แม่ไม่หวังหรอกเรื่องรักโรแมนติก นาทีนี้ขอแค่เป็นผู้ชายแล้วมีเงินก็พอ

แม่!เอ่ยอย่างขัดใจ จะรุ่นไหนก็ต้องคาดหวังในความรักทั้งนั้นแหละ คอยดูสิ ถ้าต้องไม่เจอผู้ชายที่คุมต้องอยู่ มาดแมนพอจะปกป้องต้องได้ ที่สำคัญรักต้องไม่ว่าต้องจะเป็นแบบไหน และต้องก็รักเขา ชาตินี้ต้องจะไม่แต่งงานเด็ดขาด ต่อให้แม่กับตาบังคับต้องก็ตามเถอะ ต้องก็จะไม่แต่ง

คำประกาศกร้าวนั้นทำให้พรธีรายิ้มบางๆ ออกมากับความไม่ประสาของลูกสาวซึ่งเหมือนเธอสมัยสาวๆ ไม่มีผิด ตั้งผู้ชายในอุดมคติเอาไว้เสียดิบดี แต่ท้ายสุดก็ไม่เป็นอย่างฝัน

ชีวิตคู่มันไม่ได้มีแค่นั้นหรอกนะต้อง องค์ประกอบมันมีมากกว่าชายในอุดมคติ ลูกมองคนต้องมองให้ลึกมากกว่านั้น มองให้เห็นถึงนิสัยข้างในของเขา

นิสัยรวยน่ะหรือคะต้องจันทร์เอ่ยสัพยอกทั้งที่หน้าเริ่มมุ่ยลง

ฟังแล้วคนเป็นแม่ถึงกับถอนหายใจยาวจ๊ะ! อันนั้นก็มีส่วน แต่ถ้าหาไม่ได้ ก็ช่วยกันทำมาหากินไป ขอแค่ให้เขาเป็นคนดี ขยันขันแข็ง แค่นั้นก็พอ

แล้วทำไมพ่อกับแม่ถึง…”

พอลูกสาวซักไม่หยุด พรธีราจำต้องวางชุดแต่งงานในมือลง เลิกสนใจทุกอย่างรอบกาย หันมามองลูกสาวอย่างจริงจังสักที เพราะรู้ดีว่ตลอดชีวิตของต้องจันทร์ ฝันมาเสมอว่าสักวันหนึ่ง พ่อกับแม่จะต้องกลับมาคืนดีกันและจบอย่างแฮปปี้เอนดิ่ง

เรื่องนั้น มันจบไปแล้วต้อง จบไปนานมากแล้ว แม่กับพ่อเราเคยรักกัน แล้วมันก็หมดรักไปแล้ว

มันหมดได้จริงๆ หรือคะแม่ ต้องไม่เชื่อหรอก คนเราลองได้รักไปแล้ว มันก็คงต้องรักไปจนตายนั่นแหละค่ะ

พรธีราส่ายหัวไปมากับความคิดของลูกสาวที่มองทุกอย่างสวยงาม ก่อนจะถอนหายจาวออกมาตอนเอ่ย ความรักมันก็เหมือนอาหารแหละลูก อยากได้รสชาติไหมก็ปรุงแต่งไป และถ้าไม่เติมขณะที่กินอยู่มันก็หมด ไม่มีอะไรยืนยาวมั่นคงเท่าความดีงามที่อยู่ติดตัวคนไปตลอดหรอกลูก ความรักของพ่อแม่ก็เหมือนกัน ถึงจุดหนึ่งมันก็หมด เป็นเพียงความทรงจำดีๆ เหมือนฝันดีๆ สักคืนแค่นั้น

แต่แม่ก็ไม่เคยมีใครอีกเลยเถียงทั้งน้ำตาทำท่าจะปริ่มขอบตา

แต่แม่กำลังจะมี อย่าลืมว่าแม่กำลังจะแต่งกับเจ้าสัวบุญลือ เขาจะมาเป็นพ่อของต้อง ชีวิตคนมันก็ต้องก้าวต่อไปแม่จะไม่จมอยู่กับอดีตอีก

น้ำตาที่ปริ่มขอบตาในทีแรกร่วงหล่นอาบแก้มเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่ยืนยันหนักแน่นออกมา ตลอดเวลาต้องจันทร์มีหวัง หวังว่าสักวันพ่ออาจจะมาขอคืนดีกับแม่ หรือมาหาเธอบ้างสักครั้ง แต่พอเห็นแม่ตัดใจพร้อมจะก้าวเดินต่อก็อดที่จะเสียใจไม่ได้

พรธีราเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ลูกสาวดึงเอาร่างที่เริ่มสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้นไห้เขามาในวงแขน ลูบไหล่ลูบหลังปลอบโยน

หนูอยากให้พี่ตะวันอยู่ที่นี่ด้วยจริงๆ

ในยามท้อแท้และสิ้นหวังต้องจันทร์อดคิดถึงพี่ชายไม่ได้ อยากให้พี่มาปกป้องเธอกับแม่ เหมือนที่พี่ชายคนอื่นๆ ทำ พี่ชายเพื่อนเธอหลายคนออกจากมหาลัยเพื่อมาบริหารงาน หรือถ้ามีปัญหาก็ออกมารับแทนแม่หรือน้อง คิดแล้วก็เอ่ยเสียงสั่นเครือ

ถ้าพี่อยู่ที่นี่ พี่จะปกป้องแม่ และหาทางบริหารบริษัทของตาได้ พี่ตะวันคง เข้มแข็ง คอยยืดอกสามศอก พร้อมกางหมัด และแขนล่ำๆ ปกป้อง เราสองคนแน่

โอ๊ย! อีนี่ พี่นะไม่ใช่นักมวย

ความเศร้ากำลังกรุ่นและอวลอยู่ในขณะ ก่อนที่เสียงแหบทว่าแหลมปี๊ดของบุคคลที่สามในห้องลองเสื้อ ที่ถูกสองแม่ลูกลืมมาแต่ต้นดังแทรกมา

ทำเอาคุณหนูอย่างต้องจันทร์ ที่ไม่ชอบห้องเสื้อนี้แต่แรกปาดน้ำตาออก เอ่ยเสียงแข็งขึ้นมาทัน

ว่าไงน่ะ!

ถ้าหูไม่หนวก ก็คงพอได้ยินที่ฉันพูดนะจ๊ะ นังหนู

นังหนู? นังหนูรึ!

นอกจากคุณตาที่บ้าน ต้องจันทร์จำได้ว่าไม่เคยอนุญาตให้ใครมากำแหงเรียกเธอว่านังหนู!สักคนเดียว

อาจเพราะเกิดในตระกูลดัง เป็นถึงไฮโซแถวหน้า มีคนนับหน้าถือตามากมาย ซ้ำหลานสาวคนเดียวของ พิริยะทรัพย์ยังถูกตามใจมาแต่เด็ก เลี้ยงดูประคบประหงม เป็นคุณหนูมาแต่อ้อนแต่ออก ถึงไม่ชิน เมื่อถูกขัดใจ แถมจะๆ ซึ่งๆ หน้าอีกด้วย

ใช่! ได้ยิน แต่ไม่ยักรู้ ว่ามันธุระกงการอะไรของ…” ต้องจันทร์หยุดพูด ก่อนกวาดสายตามองอีกฝ่ายสักครู่ ก่อนเหยียดยิ้ม จะให้เรียกเธอหรือนายดีล่ะ

ฟังจบแล้วคนฟังถึงกับตาลุกวาวกับความยิ่ง และขี้เหวี่ยง แถมเอาเรื่องของสาวน้อยตรงหน้าด้วย พร้อมเท้าสะเอวเข้าใส่

องค์แม่ถึงกับลงอีกฝ่ายเปรยอย่างเหลืออด ที่บ้านป้อนน้ำตาลแทนข้าวหรือจ๊ะหนู ถึงดุจริง ถ้ามีลูก จะขอไปเฝ้าปลาร้าที่บ้าน

แกว่าฉันเป็นหมา แล้วยังปากปลาร้าอีกหรือ ไอ้ไอ้ชี้นิ้วใส่คนที่บังอาจมาต่อปากต่อคำด้วย

เธอพูดเองนะ ฉันเปล่าตอบลอยหน้าลอยตา

แกเป็นใครถึงกล้าพูดแบบนี้กับหลานสาวคนเดียวของตระกูลพิริยะทรัพย์ แม่ฉันเป็นลูกค้าวีไอพีระดับเพลตตินั่ม ของที่นี่ ตัดชุดที่นี่หลักล้าน ควรได้การดูแลที่ดี และคนบริการที่เหมาะสม ไม่ใช่ตุ๊ดเมาขี้หูชวน หาแต่เรื่องชาวบ้านเขาแบบแก

ต้องใจเย็นๆ ก่อนลูก

เมื่อเรื่องราวชักจะบานปลาย พรธีราก็ยื้อแขนลูกสาวเอาไว้ เกรงว่าคนขี้เหวี่ยงจะวีนจนไม่ใครก็ใครต้องเดือดร้อนสักคน

ไม่ค่ะแม่ ต้องจะทำให้มันรู้ว่าเราเป็นใครมันเป็นใคร กล้าดียังไงมาแอบฟังและแสดงท่าทีแบบนี้ใส่เรา

แม่ว่าเขาคงไม่ได้ตั้งใจ

ยื้อแขนลูกสาวเอาไว้เต็มกำลัง แต่เพราะพรธีราตัวเล็กกว่าลูกสาวมากเลยทำท่าจะกันทั้งคู่เอาไว้ไม่ได้ ยิ่งทั้งคู่สูงไล่เลี่ยหุ่นก็ใกล้เคียงกัน มองเผินๆ ก็ว่าคล้ายกัน ถือว่าเป็นคู่กัดสวรรค์ประทานมาทีเดียว

ไม่ได้ตั้งใจ หรือสติไม่มีกันแน่คะแม่

โอ๊ย! ฉันเป็นแค่ตุ๊ดโว้ย สติยังสมประกอบดีทุกประการ

เสียงแหบที่ดัดจนเล็กๆ ในตอนแรกระเบิดออกมาเป็นเสียงเข้มๆ ห้วนๆ อย่างไม่พอใจ และไม่มีแอ๊บ

ต้องจันทร์และพรธีราถึงกับสะอึกครู่หนึ่ง เบิกตาโตมอง ยิ่งคู่กรณีตัวโตและหนา แม้ต้องจันทร์จะพอสูสีแต่เรื่องพละกำลังเธอคงจะไปสู้ไม่ไหว เพราะตั้งแต่เกินมาหนักสุดในชีวิต ที่เคยได้หยิบยกคงเป็นกระเป๋าแบรนด์เนมกระมัง และลำบากสุดในชีวิตก็คงรถติดในถนน ไอ้ครั้นจะไปสู้รบปรบมือกับตุ๊ดร่างยักษ์ก็คงจะไม่ไหว

ฉันเป็นผู้ชายแค่ร่างกาย แต่ใจฉันเป็นหญิง แล้วฉันก็ต้องการคนมาปกป้อง ดูแลเหมือนกัน ทำไมต้องมีแต่คนเอาความคาดหวังเหวี่ยงใส่บ่าฉันอยู่เรื่อย พ่อคนหนึ่ง แล้วนี่ยังน้องจอมหยิ่งอีกคน โอ๊ย! คนอย่างเธอนี่น่าจะสลับตัวกับฉันไปอยู่กับพ่อเธอโน้น นิสัยถอดกันมาเด๊ะๆ คงบันเทิงละทีนี้

คนพูดที่ดูดีทุกระเบียบนิ้วโพล่งทุกอย่างออกมาจนหมด ก่อนกวาดสายตาจากมือเรียวๆ ของต้องจันทร์ที่เกาะคุณแม่เอาไว้แน่น แล้วมองพรธีราที่ระแวงระวังท่าทีเกรี้ยวกราดไม่มีเหตุและผลของตนแล้วก็ยกมือทาบอก

อุ๊ยตาย! ตุ๊ดลืมตัวเปรยกับตนเองก่อนยกประนมมือไหว้ขอโทษ

หนูขอโทษที่ทำให้ตกใจค่ะ อะๆ แม่ชะนีคนนั้น ฉันไม่ได้ขอโทษหล่อนนะย๊ะ ฉันขอโทษแม่ของเธอ ถ้ารู้ว่าการตามมาที่นี่ เจอความคาดหวังคูณสองฉันคงไม่มาหรอก แต่ก็มาถึงที่นี่แล้วไง อาจทำให้ผิดหวังสักหน่อย แต่ฉันไม่มีที่ไปจริงๆ ฉันจนตรอก ในขณะที่เธออยู่สบาย

พอสิ้นคำราวกับรำพึงรำพันกับตนเอง คนพูดก็ปลดผ้าปิดปากออก ทำเอาสองแม่ลูกผวา กับภาพตรงหน้า ที่ปลายจมูกเนื้อหายไป และผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด แก้มก็ไม่เท่ากันเหมือนซิลิโคลนไหลจนหน้าผิดรูป คางเบี้ยวนิดๆ น่าสยอง รู้โดยไม่ต้องสืบ ว่าคงเป็นผลพวงมาจากความผิดพลาดจากการทำศัลยกรรม

ผี

ต้องจันทร์เผลอร้องออกมาอย่างตกใจ ก่อนอีกฝ่ายจะสวนกลับด้วยเสียงแมนๆ

ตุ๊ดโว้ย

แม่ขา…”  ต้องจันทร์ครางเสียงหลง ดึงแขนแม่ให้ออกจากห้อง แต่พรธีราเอียงหน้ามองคนตรงหน้าอย่างคลับคล้ายคลับคลา รู้สึกคุ้นเคยกันมาก่อน ยิ่งตรงดวงตา ก่อนเอ่ยอย่างใจกล้า

หนูมีอะไรให้ฉันช่วยไหมจ๊ะ

แม่! เขาคงอยากได้เงินไปทำหน้า เสริมอึ๋ม เฉาะตัดอะไรเขานั่นแหละ เราอย่าไปยุ่งเลย

ต้องรีบร้องห้าม ก่อนจะหรี่ตา ไม่กล้ามองตรงๆ จนอีกฝ่ายที่ถูกมองถึงกับยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่น ทำเอาต้องจันทร์รู้สึกผิดขึ้นมาที่ทำท่าทีรังเกียจออกไป

ต้อง!

พรธีราหันมาส่งสายตาดุปรามลูกสาว พร้อมปลดมือเรียวของคนเป็นลูกออก ก่อนเดินเข้าไปแตะที่หัวไหล่ของคนตัวโตกว่าอย่างเห็นใจ และพยายามจะเข้าใจ

อย่าร้องเลยนะหนู ถึงหน้าตาเราจะ บูดๆ เบี้ยวๆ ยังไง…”

เอ่ยยังไม่ทันจบดี คนที่ร้องไห้อยู่ก่อนก็ร้องไห้ดังกว่าเดิม จนต้องจันทร์กระซิบเสียงเบาบอกคนเป็นแม่ที่หน้าเหลอหลาทำอะไรไม่ถูก

แม่อย่าไปพูดกระทบปมเขาสิคะพูดด้วยพยักพเยิดหน้าให้แม่มองหน้าอีกฝ่ายไปด้วย

เอ่อคือน้าหมายความว่า ถึงเราจะเป็นยังไง ก็ยังคงเป็นลูกรักของพ่อกับแม่แทบจะสอนประโยคเดียวกับที่บอกต้องจันทร์ไม่ผิดเพี้ยน

จริงหรือคะ

คนร้องไห้น้ำตานองหน้าเอ่ยเสียงอู้อี้ลดมือลงจากหน้ากะพริบตารูปเหยี่ยวปริบๆ

จริงสิ ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนเกลียดลูกจริงสักคน

เอ่ยยังไม่ทันจบดี พรธีราก็อ้าปากค้างเมื่อถูกสาวร่างยักษ์โผเข้ากอด ทั้งปล่อยเสียงร้องไห้โฮ ทางฝ่ายลูกสาวที่ยืนดูสถานการณ์ไกลๆ เมื่อเห็นแม่ถูกกอดก็รีบเขามาจะช่วย ทว่ายังไม่ทันได้แตะตัวแม่เลยด้วยซ้ำ ก็ได้ยินเสียงอู้อี้ที่ฟังแล้วเย็นวาบตลอดร่าง

แม่ขา

หนูฉันไม่ใช่…” พรธีราที่ยืนนิ่งราวกับหินเอ่ยปฏิเสธยังไม่ทันจบด้วยซ้ำ

ใช่สิ! แม่ต้องใช่ แม่ตั้งชื่อเชยๆ มนต์ตะวันให้หนู ขับไล่ให้ไปอยู่กับพ่อที่ไม่เคยเข้าใจหนูเลย แถมให้สร้อยพร้อมจี้ฝาแฝดติดตัวหนูมาอีก นี่ไงล่ะ

มนต์ตะวันถอยห่างจากร่างอรชรของแม่ แล้วล้วงเอาสร้อยที่แขวนที่คอให้ดู ตอนนั้นต้องจันทร์ก็ถลามายืนข้างกายแม่ดูจี้แบบที่เธอมี

ถ้าแม่ไม่เชื่อ หนูมีทะเบียนบ้าน สำเนาบัตรประชาชนพ่อ รูปถ่ายแม่เพียงใบเดียวที่พ่อเก็บไว้ แล้วถ้าไม่เชื่อ จะตรวจดีเอ็นเอ…”

แม่เชื่อจ๊ะๆ แม่เชื่อ

มือของมนต์ตะวันที่กำลังรื้อกระเป๋าผ้าที่แอบเอาเข้ามาในห้องนี้ตอนที่ทราบว่าแม่กับน้องเข้ามาลองเสื้อชะงักนิดหนึ่ง พรธีราไม่เอาหลักฐานอื่นใดอีก เมื่อก้มดูจี้เพชรสลักชื่อฝาแฝดเอาไว้ และด้านในจี้มีรูปเด็กแรกคลอดอยู่ ไหล่บอบบางที่แสนว้าเหว่และรู้สึกผิดเริ่มสั่นสะท้าน แล้วปล่อยเสียงสะอื้นอันเจ็บปวดออกมา

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลูกชาย ไม่ใช่สิ! ลูกสาวอีกคนของเธอ

หนูเป็นลูกแม่ ลูกของแม่เอ่ยเสียงติดสะอื้นยกมือขึ้นลูบไหล่ลูบหลังลูกอย่างคิดถึง หนสุดท้ายที่ได้อุ้มยังตัวเล็กๆ แดงๆ อยู่เลย

จี้นี้แม่สั่งทำเองกับมือ ภาพในนี้แม่กับพ่อก็ถ่ายกันเองล้างกันเอง ตัดแปะ แล้วแขวนคอลูก พ่อแขวนให้ต้องจันทร์ แม่แขวนคอให้มนต์ตะวันและกอดลูกเป็นครั้งสุดท้าย

เรื่องจี้ทำไมแม่ไม่เคยบอกต้อง ว่าพ่อแขวนคอให้ต้องจันทร์เอ่ยแทรกอย่างไม่พอใจ เธอไม่เคยมีจี้แขวนคอแบบนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าตัวเองมีที่ระลึกจากพ่อ

แม่คิดว่ามันไม่สำคัญสิจ๊ะลูก เพราะพ่อกับแม่สัญญากันว่าจะไม่เจอกันอีก และคิดว่าพวกลูกก็คงไม่มีทางเจอกันก็อยู่กันคนละที่แบบนี้

ยิ่งฟังคำพูดง่ายๆ จากปากแม่ ต้องจันทร์ก็ยิ่งไม่พอใจหนัก แม่ไม่เคยบอกแบบนี้มาก่อน แต่พอพี่มาก็พูดออกมาเป็นฉากๆ

มันไม่สำคัญ เลยเอาจี้ต้องทิ้งงั้นหรือคะ และแม่ก็ไม่คิดจะให้ต้องเจอพ่อ และไม่ให้พี่เจอแม่เลยหรือคะ ถ้าแบบนี้ทำเราขึ้นมาทำไม

ฝ่ายลูกสาวเอ่ยอาละวาดเสียงดังขึ้น พรธีราพอเข้าใจนิสัยเอาแต่ใจของลูกสาวดี เลยไม่ว่าอะไรเพียงอธิบายเสียงนิ่มๆ ตามสไตล์ของเธอไป

ตอนนั้นแม่ยังเด็กจ้ะ พ่อเองก็เด็ก เรายังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ แถมขอเงินจากที่บ้านใช้อีก แม่ต้องดรอปเรียนแอบคลอดเรา พ่อเขาเองก็มีภาระต้องกลับมาแต่งงานที่ไทยกับคนที่ทางบ้านเขาหาให้

แปลว่าจริงๆ แล้วพ่อกับแม่ไม่ได้รักกันสิคะเอ่ยเสียงเครือออกมา ดวงตาไหวสั่นตอนที่มองแม่ราวกับความสุขพังทลายลงแทบเท้าจนสิ้น

แม้จะไม่มีพ่อตั้งแต่จำความได้ แต่สิ่งที่หล่อเลี้ยงหัวใจต้องจันทร์ตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ มันคือความเชื่อ เชื่อว่าพ่อกับแม่รักกันตอนที่มีเธอกับพี่ เธอไม่ใช่ความผิดพลาดที่ล้มเหลวอย่างที่คุณตาพูดกรอกหู

หัดกินข้าวให้มันเหมือนผู้ดีหน่อย แกไม่ใช่ไพร่

วางตัวให้เหมาะสมต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่นะยัยต้อง ตาจะได้ไม่อายใคร

แกต้องเป็นกุลสตรี งามทั้งรูปและมารยาท

แกต้องตั้งใจเรียน อย่าเหมือนแม่แก

อย่าริคบผู้ชายในวัยเรียนเหมือนแม่

อย่าทำให้ฉันขายหน้า

และอีกสารพัดที่คุณตาพูดกรอกหูแต่เธอไม่เชื่อ เธอบูชาความรักบริสุทธิ์และความใจเด็ดของแม่ที่กล้าคลอดเธอกับพี่ออกมา และบากหน้าหอบเธอมาให้ตาเลี้ยงดู

ไม่ใช่แบบนั้นแล้วมันคือแบบไหนกันล่ะคะแม่ หรือแม่จะเรียกการที่มีต้องมีพี่ คือความผิดพลาด ความน่าอับอายอย่างที่ตาว่า

ต้อง!พรธีราครางเสียงสั่นไม่ต่างจากลูกสาว

ทว่าตอนนี้ต้องจันทร์ไม่สนใจในความเสียใจและเจ็บปวดจากดวงตาของแม่อีกแล้ว

โอ๊ย จะอะไรมาก เขาให้เราเกิดก็บุญแล้วแฝดพี่เลยเอ่ยแทรกขึ้นมา ตัดรำคาญ

แปลว่าพ่อไม่เคยต้องการต้องเลย ถึงไม่คิดมาหา ทั้งที่รู้ว่าแม่เป็นใคร เขาไม่อยากรู้ว่าหน้าตาต้องเป็นยังไง ทั้งๆ ที่ต้องคิดถึงเขาทุกลมหายใจเข้าออก

คิดเหมือนที่ หล่อนคิดถึงฉันนี่เหรอย๊ะ ยัยมนุษย์น้องสาว โอ๊ย! อย่าเอาความคาดหวังลมๆ แล้งๆ ของเธอมาปะหน้าคนอื่นเขาเล้ย! ออกมาจากห้วงมโนได้แล้วจ้ะนังหนู ขอบอกว่าพ่อหล่อนไม่เคยคิดถึงใครนอกจากตัวเอง แถมเขายังไม่เคยบอกฉันหรือใครเรื่องฝาแฝด ที่รู้เนี่ย ฉันแส่ และเสือกเองทั้งนั้น ไม่ได้มานั่งมโนเอาอย่างหล่อน

ความจริงทุกอย่างทำเอาต้องจันทร์เหมือนถูกสาป ขาของเธอขยับไม่ได้ น้ำตาเหมือนไหลย้อนเข้าไปข้างในอกมันเจ็บช้ำระทมอย่างไม่เคยเป็น เธอเคยเสียใจหนักตอนคุณตาบอกไม่รัก แต่ก็ไม่เท่าความเสียใจที่ทราบว่าพ่อไม่รักเลย

สมองน้อยแทบหยุดนิ่งอยู่กับคำที่ว่าพ่อไม่รัก ไม่ต้องการเธอตอนที่แม่ลูกกำลังทำท่าจะทำความรู้จักกัน เร็วเท่าความคิด หญิงสาวหมุนกายไปคว้ากระเป๋าผ้าที่พี่ฝาแฝดทำท่าจะเปิดในคราแรกขึ้นมา หยิบเอกสารทุกอย่างในนั้นออกมาดู ด้วยมืออันสั่นเทา

ภาพในนั้นมีภาพผู้ชายหน้าดุ คมคาย ดวงตานิ่งเรียบไร้ซึ่งความสุข รูปหน้าแลดูคล้ายเธอกับพี่ฝาแฝด

ดูจนพอใจแล้วต้องจันทร์ ก็ยัดเอกสารลงในกระเป๋าแล้วยกขึ้นสะพายบ่า เงยหน้ามองพี่และแม่

หนูจะไปถามพ่อเอง หนูอยากได้ยินจากปากเขา ว่าเขาไม่รักหนูเลย และเขาก็ต้องมีคำอธิบายให้กับความหวังลมๆ แล้งๆ มาตลอดชีวิตของหนู!

เอ่ยเสียงหนักแน่น ขณะที่ถอยออกจากห้องลองเสื้อด้วยท่าทีเสียขวัญ มองแม่และพี่ฝาแฝดอย่างผิดหวังสลับกันไปมา

พรธีราทำท่าจะลุกขึ้นตาม แต่มนต์ตะวันคว้าแขนคนเป็นแม่เอาไว้ก่อน

ปล่อยไปเถอะค่ะแม่ ให้เขาไปหาความจริง ไม่ใช่หลงอยู่ในความฝัน ไร่ของพ่อ หาไม่ยากหรอก ใครๆ ก็รู้จักไร่ภูหินผาทั้งนั้น

แต่…”

ให้เขาได้รู้จักพ่อ ในแบบของเขาเถอะค่ะ ถ้ารู้แล้วเขาก็จะกลับมา



__________________________________________________



ไม่ได้อัพนานแล้ว ลองมาสู้อีกรอบนะคะ ฝากติตาม แฟนเพจ ด้วยเด้อ ร้างมานานแสนนาน



พบคำผิดแจ้งด้วยนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

491 ความคิดเห็น

  1. #491 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 06:06

    ฝฝาแฝดหรือ

    #491
    0
  2. #96 tanyawikit (@tanyawikit) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:52

    เริ่มมา ก็ได้เด็กสาว แรงแรง มาคนละ

    ขออ่านยาวยาวก่อนนะคะ

    #96
    0
  3. #17 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 21:17

    สลับตัวกันคงไม่ได้นะคะ

    แต่ส่า จะไปหาพ่อที่ไหน ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง อีนางเอ๊ย

    #17
    0