Do I look like your ex? [Yaoi] (ตีพิมพ์กับสนพ.นาฬิกาทราย)

ตอนที่ 4 : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 91 ครั้ง
    17 มิ.ย. 59

Chapter 3


กร พาณิชเจริญกุล

เกิดวันที่ 15 ธ.ค. 25xx (33 ปี)

นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ทายาทบริษัทแสนสุข บริษัทอสังหาริมทรัพย์พันล้าน

ธุรกิจในเครือบริษัทแสนสุข คอนโดฯ บ้านจัดสรร รีสอร์ท ฯลฯ

“โอ้โห นี่กูเพิ่งคุยกับมหาเศรษฐีไปเหรอเนี่ย...”

ข้อมูลร้อยแปดพันเก้าขึ้นมาเป็นพรืดเพียงแค่พีทเสิร์ชกูเกิ้ลด้วยคำว่า เสี่ยกรหลากหลายบทสัมภาษณ์ ทั้งแบบเป็นทางการ และแบบที่ลงนิตยสารก็อซซิปทั่วไป

มีพี่น้อง 3 คน เป็นลูกเล็ก

“มิน่า ถึงได้อยากได้อะไรก็ต้องได้”

เคยอกหักไหม : เคยครับ

แล้วสถานะตอนนี้เป็นไง : โสด แต่ไม่พร้อมเปิดรับใคร

อ่านมาถึงบทสัมภาษณ์เรื่องส่วนตัวอย่างเรื่องหัวใจพีทก็ต้องยอมรับว่าเสี่ยกรนี่แมนพอตัว การเป็นคนสาธารณะแล้วกล้าพูดความจริงแบบไม่ปิดบัง... ช่างเป็นคนที่น่านับถือ

สเป็คในฝัน : ชอบคนที่น่าค้นหา อยู่ด้วยแล้วรู้สึกท้าทายตลอดเวลา

งั้นเขาก็ไม่ใช่สเป็คหมอนี่แล้วล่ะ เพราะคนอย่างพีทนั้นโคตรจะธรรมดา ไม่มีนอก ไม่มีใน ไม่มีมิติใดๆ ให้ค้นหาทั้งนั้น เป็นแค่นักดนตรีธรรมดาที่แม้แต่ความฝันเป็นของตัวเองก็ไม่มี

เป้าหมายชีวิตอย่างเดียวตอนนี้ก็คงแค่ส่งแพรวเรียนจบ และเห็นเจ้าตัวประสบความสำเร็จในชีวิต

พีทเหลือบมองประตูหน้าบ้านจากโซฟาที่ตัวเองนั่งอยู่ ไม่มีวี่แววของร่างสูงที่หายออกไปจากบ้านพักทันทีที่เก็บของเสร็จ ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางทำให้พีทรู้สึกอยากพักผ่อน ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนที่กรเอาของเขาไปเก็บ แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงคิงไซส์ ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ

ง่วงไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวตื่นมาค่อยว่ากันอีกที...


 

08.30 PM

ตื่นมาได้เพราะความหิวเป็นเหตุการณ์ที่พีทเชื่อว่าหลายคนต้องเคยเป็น ชายหนุ่มขุดร่างตัวเองลุกจากเตียง เหลือบมองประตูกระจกที่เชื่อมออกไปสระว่ายน้ำเล็กๆ ข้างนอกก็พบว่าท้องฟ้ามืดแล้ว ไม่ได้คิดอะไรต่อ พีทก็พาตัวเองเดินออกจากห้องนอน

เหลือบไปเห็นประตูห้องทำงานของกรเปิดอยู่ พีทชะโงกหน้าเห็นร่างสูงนั่งอยู่ที่โต๊ะกำลังอ่านกองเอกสารจึงเคาะประตูสองสามทีตามมารยาท ก่อนจะเดินเกาหัวเข้าไปในนั้น

“ผมจดเลขบัญชีไว้ให้ที่โต๊ะหน้าโซฟา คุณเห็นหรือยัง?”

“...อืม” อีกฝ่ายตอบงึมงำในลำคอ พีทพยักหน้าพอใจ ก่อนจะเพ่งสายตาไปยังงานที่กรทำอยู่

“คุณทำอะไรอยู่ ผมเดินเข้าไปดูได้ไหม?” ที่ถามเพราะเผื่อว่าเป็นเอกสารลับทางธุรกิจ แต่เห็นกรเงยหน้ามามองนิ่งๆ ก็ทำเอาเขาไม่อยากรู้เลยทีเดียว

ก็ถามตามมารยาททุกอย่าง ทำไมต้องมองกันแบบนั้นด้วยเล่า

“...ได้” พูดจบก็เอนหลังพิงพนักพิงเก้าอี้แล้วหลับตาลงช้าๆ พีทมองโครงหน้าที่ได้สัดส่วนเหมือนรูปสลัก ก่อนจะเหลือบมองเอกสารที่เจ้าตัวอ่านค้างไว้

ตัวหนังสือยาวพรืด ท่าทางจะเป็นสัญญาอะไรสักอย่าง พีทลอบเบะปากด้วยความพะอืดพะอม พลางยันมือกับที่เท้าแขนของเก้าอี้ตัวที่กรนั่งอยู่

นอกจากโน้ตดนตรีและคอร์ดกีตาร์ เขาก็ไม่ชอบอ่านอะไรยาวๆ แบบนี้เอาซะเลย

“เหนื่อยไหมคุณ?”

“...” อีกฝ่ายไม่ตอบ แต่เอนหัวมาพิงแขนเขาทั้งที่ยังหลับตา “ล้ามากกว่า”

“เดินทางเหนื่อยๆ ทำไมไม่พักก่อนล่ะ?”

“ลูกค้าจะมาเซ็นสัญญาพรุ่งนี้”

“อ๋อ...” พีทพยักหน้า แล้วก้มมองคนที่ทิ้งน้ำหนักหัวมาบนแขนเขา “ผมนวดให้ไหม?”

“...” ลืมตามองเขาท่าทางแปลกใจ แต่พีทก็ยังยิ้มให้

“ผมนวดได้จริงๆ นะเว้ย เอาไหม?”

“ตามใจ” พูดเสร็จก็เอนหลังพิงพนักพิงดีๆ พีทเดินอ้อมไปหลังเก้าอี้ มือเรียวสอดผ่านผมสั้นของกรบีบคลึงหนังศีรษะของเจ้าตัว เรื่อยมาถึงขมับ

กรที่หลับตาอยู่ดีๆ ก็จับมือเขาไว้ พีทชะงักด้วยความสงสัย ก่อนที่อีกฝ่ายจะคลายความสงสัยด้วยประโยควิพากษ์วิจารณ์อันน่าเจ็บปวด

“พอเถอะ มือนายมันสาก”

“ก็ผมเล่นกีตาร์นี่คุณ!” พีทขมวดคิ้วใบหน้าหงิกงอ กรไม่มองแถมยังโบกมือไล่

“ถ้าหิวก็เอาโทรศัพท์ในห้องนอนโทร.สั่งอาหารมากินได้เลยนะ ครัวปิด 4 ทุ่ม จะสั่งก็รีบสั่ง”

“...”

เสี่ยกรมันต้องรู้แน่ๆ ว่าเขาตื่นมาเพราะหิว



 

07.00 AM

เสียงฝนตกกระทบหลังคาทำให้พีทตื่น ร่างโปร่งในเสื้อยืดสุดย้วยกับกางเกงบอลตั้งแต่สมัยม.ปลายขยับตัวเล็กน้อย ก่อนที่ชายหนุ่มจะสัมผัสได้ว่าตัวเองขยับมือได้โดนคนข้างๆ

เวรละ เมื่อคืนเขานอนเตียงเดียวกับเจ้านายเหรอเนี่ย

ที่เรียกว่าเจ้านายได้อย่างเต็มปากเต็มคำก็เพราะเมื่อคืนเงินมัดจำค่าจ้างโอนเข้าบัญชีแล้วด้วยจำนวนเงินกว่าครึ่งแสน คราวนี้ให้บุกป่าฝ่าดงพีทก็ปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะ เพราะกลายสภาพเป็นลูกน้องเสี่ยเต็มตัวแล้ว

พีทค่อยๆ ยกแขนออกจากร่างเจ้านายรวมถึงขยับตัวลุกจากที่นอนอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มตัวแล้วเดินตรงไปยังประตูกระจกซึ่งปิดสนิท ก่อนจะยกมือแนบรับความเย็นที่ส่งผ่านมาจากภายนอก

จากตรงที่เขายืนอยู่นี้ยังสัมผัสได้ถึงความเย็น และกลิ่นดินกลิ่นฝนแบบที่เขาชอบเลย คิดแล้วอยากออกไปเดินเล่นข้างนอก แต่รอให้ฝนหยุดตกก่อนก็ได้

ส่วนเวลาแบบนี้ ไม่มีอะไรทำ อากาศก็ดี นอนต่อสิครับ ไม่รอช้า พีทปีนขึ้นเตียงตามเดิม ไม่ลืมเหลือบมองร่างสูงข้างๆ ที่นอนหงายหลับตาอย่างสงบ

คนอะไร Keep look นิ่งได้ ทั้งยามหลับและยามตื่น

พีทนอนตะแคงตัวหันหลังให้กร แขนทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอก ก่อนจะค่อยๆ หลับตา...

!

แต่เขาก็ต้องลืมตาอีกครั้งเมื่อร่างของตัวเองถูกสวมกอดจากข้างหลัง ไอ้ร่างสูงที่พีทเพิ่งชมในใจว่านอนนิ่ง ไม่หลับท่าประหลาด กลับมาพาดแขนแกร่งบนลำตัวเขาเหมือนคนละเมอกอดหมอนข้าง ลมหายใจร้อนรออยู่ที่หลังคอ ก่อนที่เสียงทุ้มพร่าจะดังขึ้น

“ตื่นทำไมแต่เช้า...” นี่ถามเขาหรือแค่ละเมอ... พีทขมวดคิ้วถามตัวเอง แต่ก็เสี่ยงตอบคำถามอีกฝ่ายไป

“ฝนตก...”

“อือ... พายุมันเข้า” กรตอบกลับมาด้วยใบหน้าแบบไหนก็ไม่อาจทราบได้ “นอนต่อเถอะ”

“...” บอกให้นอนทั้งๆ ที่ถูกพี่แกกอดเนี่ยเหรอ พีทย่นหัวคิ้วก่อนจะหลับตา

เออๆ นอนก็ได้วะ

บ่นในใจสองสามคำพีทก็หลับไปอีกรอบอย่างง่ายดาย


 

10.30 AM

พีทเดินออกจาห้องน้ำไปยังห้องนั่งเล่น ร่างสูงของกรกำลังนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือ พร้อมกับเปิดโทรทัศน์ไปด้วย Business man สุดๆ แต่ก็น่าหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน

“เสี่ย ผมชงกาแฟมากินบ้างได้ไหม?”

“ตามสบาย” จะตอบกลับก็มองหน้ากันหน่อยก็ไม่ได้ พีทยักไหล่ตัวเองว่า เอาซิ ใครแคร์ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว

 


นักดนตรีหนุ่มเดินกลับออกมาพร้อมด้วยกาแฟดำและขนมปังปิ้งซึ่งทำจากขนมปังที่เขาเจอมันแช่อยู่ในตู้เย็น ตอนที่พีทแอบเปิดดูของในนั้นอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เจ้านายตัวเอง

กรเหลือบมองพีทที่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ผมยาวของเจ้าตัวถูกขมวดเป็นปมไว้กลางหัว แขนเรียวที่ขึ้นเส้นเลือดไล่จากหลังมือมาจนถึงข้อศอกยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ตามด้วยขนมปังปิ้งที่ทาเนยจนชุ่ม

หมับ!

!” พีทหันไปมองคนที่แย่งขนมปังไปจากมือตัวเอง เป็นจังหวะเดียวกับที่กรกัดมันเข้าปาก แล้วเคี้ยวอย่างเอื่อยเฉื่อย

“...”

“...”

ไม่เป็นไร เรายังมีอีกแผ่น

หมับ!

“นี่คุณ!” ถ้าพี่แกจะกินเฉยๆ พีทก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่นี่มาแย่งจากมือเขาไปแบบนี้มันจงใจกวนประสาทกันชัดๆ “เอาคืนมา”

“เรียกป๋าก่อน”

“...”

“...”

...คือเสี่ยมันแย่งขนมปังเขาเพื่อแค่เนี้ย!?

“...ป๋า เอาขนมปังคืนมาครับ”

“แทนตัวเองว่าหนูด้วย...”

“...” ป๋าขา เอาขนมปังขึ้นหนูมาเดี๋ยวนี้นะ...พีทลองพูดในใจแล้วก็พบว่าขนลุกสิ้นดี

“เร็วสิ”

“...คุณแดกไปเลยเสี่ย เดี๋ยวผมไปปิ้งใหม่ก็ได้” พีทลุกขึ้น แล้วเดินหนีเข้าไปในครัว ไม่ไหว... สัญชาตญาณความติสท์ในตัวมันอาจจะทำให้พีทพลาดพลั้งไปชกปากไอ้เสี่ยเอาได้

ไอ้ที่เห็นสุขุมนุ่มลึก แท้จริงก็แอบกวนตีนใช่ย่อยนะเสี่ยกร



.

.

ฉันจะไปพบลูกค้า

ประโยคก่อนหน้าถูกพูดโดยเสี่ยกรขณะที่พีทเดินไปเห็นเจ้าตัวกำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้ตัวเอง อีกสิบนาทีให้หลัง พีทก็ขึ้นมาอยู่บนเรือกับกร เพราะประโยคถัดมาที่บอกว่า...

เข้าเมืองกัน

ไม่รู้ว่าเขาเกี่ยวอะไร และก็ไม่ได้อยากจะมาด้วยอะไรขนาดนั้น แต่พีทก็ยังไม่ได้ลองปฏิเสธ รู้ตัวอีกที เขาก็มานั่งเป็นเพื่อนกรอยู่ในร้านกาแฟบรรยากาศชิลๆ เรียบร้อยแล้ว

“เสี่ย ผมถามอะไรหน่อย”

“...” เสี่ยไม่ตอบแต่เลิกคิ้วเป็นเชิงอนุญาตให้ถามได้ พีทซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ กรหันไปมองรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาที่ใบหน้าด้านข้างของร่างสูง

“ผมจำได้นะว่าวันนี้คุณมีนัดเซ็นสัญญา แต่ที่ผมไม่เข้าใจ...” พีทขมวดคิ้วเพื่อแสดงออกว่ากูไม่เข้าใจจริงๆ “คุณพาผมมาด้วยทำไมวะ?!

“...เสี่ยก็ต้องไปไหนมาไหนกับซ้อ แปลกตรงไหน?”

“...”

“...”

“ไม่อยากเป็นซ้อ ขอเป็นเด็กเสี่ยอย่างเดิมได้ไหม ขอบ้านได้บ้าน ขอรถได้รถ” ใจก็อยากด่าว่ากวนตีน แต่นี่ก็เจ้านาย เลยทำได้แค่ตบมุกกลับเสียงแข็ง แล้วเบนสายตาไปทางอื่นแทน

 

ครึ่งชั่วโมงที่รอลูกค้ามามันยาวนานเหมือนผ่านไปครึ่งวัน พีทซึ่งนั่งเงียบเฉยๆ ไม่ได้จึงขยับนิ้วบนโต๊ะเป็นจังหวะดีดเปียโนด้วยเพลงที่นึกออกในหัว

“เสี่ย ผมถามอะไรหน่อย” ขยับนิ้วไปก็พูดไป กรเหลือบตามองพีท แล้วหัวเราะในลำคอ

“นายถามหลายอย่างแล้วนะวันนี้”

“ก็เรื่องที่สงสัยมันเยอะ” พีทก็หัวเราะเมื่อนึกขึ้นได้ว่าพูดประโยคเดิมกับเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าเด๊ะ “ผมหน้าเหมือนแฟนเก่าคุณขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“...” ไม่ตอบ แถมยังปรายตาใส่เหมือนพีทเป็นเศษขยะไร้ค่า ทำไมมองด้วยสายตารังเกียจกันขนาดนั้น นี่เขาเป็นบุคคลที่หน้าเหมือนคนรักเก่าคนข้างๆ ไม่ใช่เหรอวะ

“งั้นเปลี่ยนคำถามก็ได้ เอาผมมาอยู่ด้วยเนี่ย ผมได้เงินพอเข้าใจ แล้วคุณได้อะไรล่ะคุณกร?” พีทหันหน้าไปมองปฏิกิริยาของฝ่าย ไม่มีอะไรเกิดขึ้น กรก็คือกรที่แสดงทุกอย่างผ่านใบหน้าและแววตานิ่งๆ แต่แค่เสี้ยวนาทีเดียวเท่านั้นที่กรหันมาสบตาสีน้ำตาลอ่อนของพีท จ้องลึกลงไป และตอบคำถามของอีกฝ่ายในใจคนเดียว

...เขาก็จะได้รู้ไงว่าถ้าไม่ใช่คนๆ นั้น แต่เป็นใครอีกคนที่คล้ายกัน กรจะรักใครได้อีกไหม?



 

สองร่างที่ส่วนสูงแตกต่างกันไม่เท่าไรเดินทอดน่องคู่กันไปตามฟุตบาท หลังจากขายคอนโดฯ ไปได้ห้องหนึ่งกรกับพีทก็เดินออกจากร้านกาแฟ ลัดเลาะไปตามตึกรามบ้านช่องเพื่อกลับไปขึ้นเรือที่ท่าเรือ ยังดีที่อากาศไม่ร้อนแต่อึมครึม เดินไปก็เสียวไปว่าฝนตกจะก่อนถึงท่าเรือหรือเปล่า

ลมพัดแรงอยู่หลายรอบ พีทเดินต้านลมด้วยความรู้สึกว่าตัวจะปลิว หมดอารมณ์จะทอดสายตามองอาคารสีสดที่ขนาบสองฝั่งถนน เลยเปลี่ยนมาชวนคนข้างๆ คุยแทน

“ทำไมเราไม่นั่งรถกลับเหมือนขามาล่ะเสี่ย?” เพราะขามามีรถรอรับมาส่งที่ร้านกาแฟจากท่าเรือ ขากลับพีทก็เลยไม่เข้าใจว่าจะเดินให้เมื่อยตุ่มทำไม แต่ถึงอย่างนั้นพีทก็ไม่ได้ถามด้วยน้ำเสียงวีนเหวี่ยงอะไรทำนองนั้นหรอกนะ

“ฉันอยากเดิน” เป็นคำตอบที่คนถามไม่รู้จะชวยคุยอะไรต่อเลย พีทยกนิ้วขึ้นเกาหัวนิดๆ พลางชื่นชมความติสท์ของเจ้านายตัวเองที่น่าจะมีมากกว่าศิลปินหนุ่มอย่างเขาซะอีก

“คุณนี่ก็แปลกดีเนอะ”

“...” ไม่ถามแต่ทำเป็นส่งสายตาไม่ต้องการให้เขาบอก พีทยิ้มขำ แต่ก็พูดเหตุผลที่ทำให้เขารู้สึกว่ากรแปลกโดยไม่สนว่าเจ้านายอาจไม่พอใจจนสั่งฆ่าหมกป่าพีทก็เป็นได้

“ก็ผมไม่คิดว่าผู้บริหารระดับสูงอย่างคุณจะลงทุนมาพบลูกค้าเอง ทั้งๆ ที่จะให้ลูกน้องมาหรือจ้างนายหน้าก็ได้” พูดแต่สิ่งที่ดูดี ส่วนเรื่องความพิลึกของเจ้าตัวที่อยู่ๆ ก็จับเขามาแค่เหตุผลที่ว่าหน้าแฟนเก่า... พีทจะเก็บมันไว้ในใจเงียบๆ คนเดียวแล้วกัน

“มันก็แค่บางโอกาสเท่านั้นแหละ”

“ถ่อมตัวหรือเรื่องจริงเนี่ย... เสียเวลาชื่นชมจริงๆ” พีทส่ายหน้า ทางข้างหน้าเริ่มมองเห็นทะเล ดูคุ้นๆ ว่าใกล้จะถึงท่าเรือแล้ว

“...ถ้าเข้าถึงทุกอย่างด้วยตัวเองมันก็ไม่เสี่ยงโดนโกง”

“...” พีทหันไปมองใบหน้าด้านข้างแล้วยิ้ม อดไม่ได้ที่จะเอื้อมแขนไปโอบไหล่ร่างสูงแล้วหัวเราะออกมาอย่างลืมตัว “คุณก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดเลยนี่นา เป็นคนที่มีความคิดดีนะ”

กรเหลือบมองมือบนไหล่ตัวเองแล้วปรายตามองพีทอย่างเยือกเย็น แต่คงช้าไป เมื่อคนผมยาวผละออกจากตัวเขาไปเอง เพราะถูกดึงดูดด้วยร้านเครื่องประดับไปซะแล้ว

 

ร้านเครื่องประดับตั้งโต๊ะขายข้างถนน สร้อยคอ สร้อยข้อมือ และอื่นๆ ที่ทำมาจากคริสตัล และเปลือกหอยที่พออยู่รวมกันแล้วมันช่างดึงดูดสายตาของพีทจนต้องหยุดและยืนดู

กรตามมายืนข้างๆ ใบหน้าคมหันมองริมฝีปากที่ยกขึ้นนิดๆ ของพีท พลางเหลือบมองสร้อยข้อมือที่เจ้าตัวหยิบขึ้นมา

ให้คล้ายแค่ไหนก็คนละคนกันอยู่ดี

“น้องผมโคตรชอบอะไรแบบนี้เลย ใส่ให้มันรุงรังเต็มแขนเนี่ย” พีทพูดออกมากลั้วหัวเราะ แล้วก็ตัดสินใจจ่ายเงินซื้อมันแบบรวดเร็วจนแม่ค้ายิ้มหน้าบาน

“น้องนายอายุเท่าไร?” อยู่ๆ กรก็ถามขึ้นตอนที่เดินใกล้ถึงท่าเรือเต็มที พีทหันหน้ามองคนถามแล้วยิ้มมุมปาก

“ไม่ใช่ว่าคุณสืบรู้หมดแล้วหรือไง”

“...” สายตาของพีทที่มองมาอย่างคนรู้ทัน... สายตาที่คล้ายๆ กันกับแววตาที่ติดอยู่ในความทรงจำ “นายคงมีช่วงเวลาที่ยากลำบาก”

“ก็นะ...” พีทยิ้มบื้อๆ ออกมา “แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันแย่อะไรขนาดนั้นนะ ทุกอย่างมันขึ้นอยู่ที่เราพอใจ”

“อืม...”

“...” เกิดความเงียบอีกครั้ง คงเพราะต่างคนต่างอยู่กับความคิดตัวเอง

“แล้วก่อนออกมานายบอกน้องว่าอะไร”

“บอกว่าจะไปทำงานที่อังกฤษ...”

“...” ดูสายตาที่กรมองมาสิ เออ พีทรู้แล้วว่าตัวเองแต่งเรื่องเพ้อฝันแฟนตาซี แถมยังหาเรื่องใส่ตัวอีก เพราะเขายังไม่รู้ว่าจะถ่ายรูปกับซื้อของฝากจากอังกฤษไปให้น้องตัวเองยังไงเลย

คิดแล้วเหลือบมองถุงใส่กำไลในมือ...อังกฤษคงไม่มีกำไลเปลือกหอยแบบนี้ขายหรอกใช่ไหม?

แล้วถ้าพีทเอากำไลอันนี้ไปให้แพรวแล้วเขาจะบอกเจ้าตัวว่าอะไรล่ะเนี่ย...





ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ "นิยายของเห็ดหอม"  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 91 ครั้ง

619 ความคิดเห็น

  1. #597 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 00:02
    เด๋อมากโอ้ยยย555555
    #597
    0
  2. #563 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 09:55

    บอกว่า ตกเครื่องบินเลยต้องไปอยู่ที่อื่นเเทน5555

    #563
    0
  3. #527 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:41
    เกือบจะคิดว่าขโมยมาเฉยๆไม่ได้มีเรื่องแฟนเก่าแล้วนะ เหมือนไดอารี่รายวันของสองคนเรื่อยๆเฉื่อยๆ
    #527
    0
  4. #494 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 15:34
    ตลกการเล่นมุกหน้านิ่งของเสี่ยกรกับพีท มุกทันกันตลอด 555555 แต่หน้านิ่งๆนี่ก็กวนไม่น้อยเลยนะคะเสี่ย
    #494
    0
  5. #476 ยัยปีโป้ (@kokkies) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 22:49
    กวนตีนเงียบนะป๋า 555
    #476
    0
  6. #435 aliskyu (@aliskyu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 13:49
    เสี่ยนิ่งแต่แอบมีมุมกวนตีน แต่มีเค้าดราม่าหน่อยๆม่ะ เกิดวันนึงพีทชอบเสี่ยขึ้นมาจริงๆจะรู้สึกยังไง
    #435
    0
  7. #430 </♡> (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 00:34
    ขำตอนหนมปังปิ้ง อุตส่าห์เรียกป๋าละนะ 555555555555
    #430
    0
  8. #429 </♡> (@-worthwhile-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 00:34
    พีทน่ารักมากกก เสี่ยคีพลุคมากกก
    #429
    0
  9. #410 XT Volume (@neoynxt64) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 22:05
    5555น่ารักจังพีท เสี่ยก็กวน
    #410
    0
  10. #377 b2st_miked (@b2st_miked) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 01:22
    จริงๆเสี่ยกวนตีนมากกว่าน่ากลัว 5555555
    #377
    0
  11. #371 Tetsuu (@4427) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 13:39
    เป็นคารมณ์แบบผู้ใหญ่6555555 แต่พีทนี่เสี่ยงหลายรอบมาก กลัวแทน555
    #371
    0
  12. #352 ฮันนี่พี (@chalis) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 00:32
    ถ้ายอมเรียกป๋าจริงๆจะกรี๊ดดด ฮือ ชอบ
    #352
    0
  13. #335 kk lovely (@pmpke319) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 21:27
    โอ๊ยเสี่ย อยู่ดีๆก็ให้เขาเรียกป๋า แล้วตอนที่บอกเสี่ยต้องคู่กับซ้อนี่มัน าไขไบไวหาหรๆมหมปฝปปใหาฟท 
    #335
    0
  14. #294 Gray princess (@tingrebellion) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 23:53
    ป๋าขาาาาาา
    #294
    0
  15. #290 turtleswag (@Stevia_Sweety) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 22:14
    เกือบกรี๊ดแตกตอนเสี่ยบอกให้เรียกป๋าอะ อมก.5555555555
    #290
    0
  16. #259 tinzel (@tinzel) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 19:44
    เราชอบความรักน้องของพีทมากเลย มันน่ารักมาก ให้เราเดานะ พีทต้องเป็นคนที่ต่างกับแฟนเก่าเสี่ยอย่างสิ้นเชิง ประมาณว่าอีกคนแรงๆแต่น้องจะแมนๆนิ่งๆหน่อย มันเป็นความรู้สึกอ่ะ แต่เราอาจจะแค่เดาไปเรื่อย55555
    #259
    0
  17. #253 Maysquidz (@piemintza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 17:34
    เสี่ยกวนทรีนอะ55555555555555 แงเขิน ชอบนุพีทตอนกวนทรีนเหมือนกัน สมน้ำสมเนื้อดีนะ55555555555
    #253
    0
  18. #233 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 19:12
    น้องพีทคนดี น่ารักจัง
    #233
    0
  19. #201 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:15
    บอกน้องว่าเป็นกำไลเปลือกหอยอิมพอร์ตมาจากอังกฤษก็ได้พีท55555555 มีการอยากให้เรียกป๋า
    #201
    0
  20. #186 F4TE. (@Pinocchio-fate) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 13:33
    โอ้โหมีให้เรียกป๋าด้วย 55555555555555555555555
    #186
    0
  21. วันที่ 3 มกราคม 2560 / 15:55
    เสี่ยน่ารักขนาดนี้ไม่ไหว อยากได้เสี่ย #ทีมเสี่ยกร เปลี่ยนชื่อพีทเป็นชื่อตัวเอง
    #58
    0
  22. #7 STEM1995 (@eveymin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 19:52
    นอนด้วยกันด้วยยย
    #7
    0