Do I look like your ex? [Yaoi] (ตีพิมพ์กับสนพ.นาฬิกาทราย)

ตอนที่ 17 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    3 ม.ค. 60

Chapter 16



ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่พีทไม่ชอบการอยู่คนเดียว สมองวนเวียนคิดแต่เรื่องเดิมๆ ทุกครั้งที่ปล่อยใจให้ไหลไปกับความคิด

บ่ายของอีกวันมันช่างเงียบเหงา ตื่นสาย อาบน้ำ กินอะไรโง่ๆ แล้วมานั่งจ๋องอยู่หน้าโทรทัศน์ ร่างกายผอมโปร่งเอนตัวพิงพนักพิงเปื่อยๆ สายตาทอดมองหน้าจอโทรทัศน์แต่ไม่รับรู้เสียงที่ผ่านมากระทบโสตประสาทของตัวเองเลย

ทุกอย่างก็เป็นวนลูปเดิมๆ แต่พีทกลับรู้สึกว่ามันต่างไปจากวันอันแสนเรียบง่ายวันอื่นๆ

ก็เพราะว่ามันขาดเสี่ยกรไปไง

กรแค่ไปกรุงเทพฯ เพิ่งได้สองวัน ...เดี๋ยวก็กลับมา ใช่ว่าจะหายไปเลยซะเมื่อไร

ที่เป็นอยู่ตอนนี้ พีทก็แค่ไม่รู้ว่ากรกำลังทำอะไร อยู่ที่ไหน จะอยู่ที่กรุงเทพฯ เหมือนที่เจ้าตัวบอกก่อนไปหรือเปล่า และไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะกลับมาเมื่อไร

...รวมถึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะกำลังคิดอะไรในเวลาที่ไม่ได้เจอเขาแบบนี้

เพราะไม่อยากยอมรับว่าตัวเองคิดถึงกร พีทเลยไม่กล้าคิดว่ากรจะคิดถึงตัวเองเหมือนกันหรือเปล่า

“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจยาวๆ ดังขึ้นจากคนผมยาว พีทหนุนพนักพิงโซฟา แหงนหน้ามองเพดาน แล้วหลับตาลง...

ลมพายุพัดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ กระทบผ้าม่านจนปลิว ก่อนที่สายลมเย็นชื้นนั้นจะพัดมาโดนหน้าพีทที่หลับตาอยู่

หนุ่มนักดนตรีลืมตาเล็กน้อย ดวงตาหรี่มองไปทางแรงลม ผ่านผ้าม่านที่ปลิวขึ้นลง ไปยังท้องฟ้ามืดครึ้มด้านนอก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

ฝนตั้งเค้าอีกแล้ว...

...มันจะแปลกไปไหมที่เขาคาดหวังว่ากรจะอยู่ด้วยกันในเวลาแบบนี้?

“...” ลมที่พัดแรงจนน่ากลัวว่าบ้านจะหลุดลอยไปทั้งหลังทำให้พีทลุกจากโซฟาเพื่อไปปิดหน้าต่าง ความแรงลมทำเอาผมที่ไม่ได้มัดปลิวจิ้มหน้าจิ้มตา แถมยังเกือบจะเข้าปาก ปิดหน้าต่างเสร็จพีทก็เดินรวบผมไว้ด้วยมือเดียวผ่านโทรทัศน์ที่ตั้งใจเปิดทิ้งไว้อย่างนั้น เข้าห้องนอนเพื่อหายางรัดผม

ยางรัดผมบนเตียงถูกมือเรียวเต็มไปด้วยเส้นเลือดหยิบขึ้นมารัดลวกๆ หางตาพีทเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ กัน มุมปากเผลอกดลง ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงบนเตียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือ

กรต้องมีพีทเบอร์เแน่ๆ แต่ถึงไม่มีก็ไม่ได้ยากเลยที่คนอย่างเสี่ยกรจะหา... ถ้าเจ้าตัวจะต้องการน่ะนะ

เพราะงั้น... ก่อนจะคิดไปว่าแล้วทำไมเสี่ยไม่โทร.มา ต้องถามตัวเองก่อนว่าสำคัญตัวเองผิดไปหรือเปล่าว่าเขาจะต้องโทร.มา

“บ้าว่ะ” พีทกลอกตา แล้วบ่นกับตัวเองเบาๆ พลางปลดล็อคหน้าจอ มือเผลอกดไปโดนแอพลิเคชันที่แทบไม่ได้เข้าอย่างเฟซบุ๊ก ก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อนลงดูชีวิตของเพื่อนฝูงที่บางคนก็จากกันมานานจนจำกันแทบไม่ได้

ทุกคนเปลี่ยนไป ทั้งในแง่ของรูปลักษณ์ ชีวิตส่วนตัว และมุมมองต่อโลก

เพื่อนบางคนทยอยมีครอบครัว บางคนประสบความสำเร็จเป็นใหญ่เป็นโต ดูแล้วมันก็แอบอิจฉาเบาๆ แต่ทุกอย่างจบลงแค่พีทพอใจว่าเขามีความสุขกับชีวิตตอนนี้แล้วก็เท่านั้น

ไม่ใช่ชีวิตตอนนี้สิ ต้องเป็นชีวิตก่อนหน้าที่จะมาอยู่บนเกาะนี้ต่างหากล่ะ

การรู้ชีวิตคนอื่นมากไปก็ไม่ดี พีทคิดอย่างนี้อยู่เสมอ ดังนั้น เขาจะไม่เลื่อนหน้าฟีดข่าวลงไปมากกว่านี้ละกัน...

...แต่ข่าวจากเพจบันเทิงชื่อดังก็ทำเอาพีทชะงักมือค้างไว้อย่างช่วยไม่ได้

หลุด! ดาราวสาวคนดังช่องมากสีควงไฮโซหนุ่มคนสนิทดินเนอร์โรงแรมดัง

ภาพแค่ครึ่งตัวบนของชายหญิงบนลิงก์ข่าวมันช่างคุ้นตา มือเรียวเล็กที่เกาะเกี่ยวท่อนแขน พีทจ้องภาพร่างสูงที่ก้มลงส่งรอยยิ้มไปให้กับร่างเพรียวที่ก็กำลังเงยหน้าส่งยิ้มให้ร่างสูงนั้นเหมือนกัน

ถึงภาพจะเบลอไปนิดเพราะซูมจากระยะไกล แต่รอยยิ้มที่ติดอยู่ในหัวพีทอยู่ตลอดเวลาของกรก็ทำให้เขารู้ทันทีว่าร่างสูงนั้นคือใคร

ยิ่งเขาเคยเจอตัวจริงของทั้งคู่ ไม่ต้องกดลิงก์ข่าวก็รู้ว่าสองคนในภาพนั้นคือ

กร กับคุณพราว

“...” พีทถือโทรศัพท์ค้างไว้จนหน้าจอมันดับไปเอง

ในหัวมันว่างเปล่าแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่สามารถอธิบายอะไรเป็นคำพูดได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึก หรือสิ่งที่อยู่ในใจ

สุดท้ายพีทก็แค่วางโทรศัพท์ลงบนเตียงตามเดิม...

ความลังเลที่รบกวนจิตใจตั้งแต่ได้เบอร์กรมาจากแตมหายไปหมดเกลี้ยง พีททิ้งตัวลงกับเตียง เอียงคอมองผ่านประตูกระจกมองเม็ดฝนที่เริ่มตกลงมาจากฟ้า

ฝนมีเหตุผลที่จะเทลงมาเพราะพายุ แต่พีทไม่มีเหตุผลสำหรับน้ำตาหนึ่งหยดที่ไหลออกทางหางตาเลย

หาไม่เจอเลย ที่เศร้าลึกๆ ข้างในขนาดนี้

อาจเป็นเพราะแพรวจะย้ายออกจากบ้านในเร็ววัน หรืออาจจะแค่บรรยากาศพาไป

หรือจะเป็นเพราะใครบางคนที่เคยบอกว่าอยากจะรักเขาให้ได้สักวันแต่กลับไปเดินอยู่กับคนอื่นกันนะ


 

พีทเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เห็นว่าฝนลงเม็ดหนักกว่าเดิมแบบไม่ขาดสาย

เขาเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัว แล้วถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมามองนาฬิกาแล้วเบิกตาขึ้นกว้างๆ

สี่ทุ่มกว่า นี่พีทนอนหรือว่าตายแล้วเกิดใหม่กันเนี่ย!?

พี่แตมไม่ได้โทร.ตามแต่อย่างใด บ่งบอกความสำคัญของพีทที่มีต่อบาร์ได้เป็นอย่างดี แต่ด้วยมารยาทที่สั่งสมมานาน พีทตัดสินใจโทร.ไปหาอีกฝ่ายสักหน่อย

(ว่าไง)

รับโทรศัพท์ได้ แปลว่าไม่ค่อยมีลูกค้าสินะ มิน่า ถึงไม่โทร.ตาม แต่ก็นั่นแหละ เปิดเพลงง่ายกว่าเซ็ตเครื่องเสียงให้พีทร้องเพลงเล่นกีตาร์อีก

“พี่ ฝนตก ผมไม่เข้าร้านนะวันนี้”

(มึงจะโทร.มาบอกแค่นี้?)

“ใช่ดิพี่ ผมมีมารยาทป่ะล่ะ”

(เออๆ ตามสบายมึงเหอะ)

“บายพี่” พีทยกโทรศัพท์ออกจากหู แล้วกดวางสาย ก่อนจะวางมันลงกับเตียงนอนแล้วมองซ้ายมองขวาหาโน้ตบุ๊กและกีตาร์ ก่อนจะหอบหิ้วมันออกจากห้องไปนั่งอยู่หน้าโทรทัศน์

พีทว่าจะใช้ดนตรีเยียวยาจิตใจตอนนี้เหมือนที่เขาทำเสมอมาซะหน่อย มันน่าจะได้ผลเหมือนทุกครั้งนั่นแหละ


 

00.49 AM

ครืน...!

!” พีทสะดุ้ง แล้วมองไปรอบๆ เริ่มไม่ใช่มีแค่ฝนที่ตก แต่ฟ้าก็ร้องไปกับเขาด้วย พีทขมวดคิ้วแน่น จังหวะหัวใจถูกเร่งเหมือนอย่างเคยตามสัญชาตญาณ มือที่จับกีตาร์ค่อยๆ วางมันลงกับพื้น ก่อนจะไล่ปิดเว็บคอร์ดกีตาร์ที่เปิดทิ้งไว้ แล้วกดปิดโน้ตบุ๊ก

ครืน... เปรี้ยง!!!

เสียงฟ้าลงเปรี้ยงเดียว ไฟทั้งห้องก็ดับลง พีททิ้งทุกอย่างที่กำลังทำอยู่ แล้วยกมือขึ้นปิดหูอัตโนมัติ ยกขากอดเข่าคุดคู้หลังพิงโซฟา แต่เหมือนยังปลอดภัยไม่พอสำหรับเขายังไงไม่รู้

เปรี้ยง!!! โครม!!!

เสียงฟ้าผ่า พร้อมๆ กับบางอย่างตกลงกระแทกหลังคาอย่างแรง พีทหลับตาแน่น...

สำหรับความทุกข์ทรมาน... นี่น่าจะเป็นเรื่องสุดท้ายของค่ำคืนนี้แล้วล่ะ

 


กรรีบมาก รีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งๆ ที่เพิ่งลงเครื่อง และฝนก็เริ่มลงเม็ด เขาก็ยังจะนั่งรถ ต่อเรือฝ่าฝนตกอย่างไม่กลัวอันตราย

...พอคิดถึงใครบางคนที่น่าจะกลัวกว่าเขาเป็นล้านเท่า กรก็คิดออกแค่จะต้องกลับมาที่เกาะให้เร็วที่สุด

ทั่วทั้งบ้านมืดสนิท ก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไร เพราะกว่าจะเดินฝ่าฝนมาถึงที่นี่ก็ได้ยินเสียงฟ้าผ่าไปหลายเปรี้ยง หม้อไฟคงระเบิด

“...!

ร่างของคนที่กรฝ่าฝนแล้วแล่นเรือข้ามน้ำข้ามทะเลมาหากำลังอยู่ในท่าทางที่ดูทรมานเต็มที

 


“ฮือ...”

แม้เสียงฟ้าฝนจะดังแค่ไหน แต่เสียงครางฮือเพราะความทรมานกับภาพในอดีตกลับดังชัดกว่าเป็นไหนๆ

น้ำตามันไหล ควบคุมไม่ได้เลย ภาพในหัวมันฉายซ้ำแต่เรื่องวันนั้น ความมืด เสียงฝน กับความเงียบงันรอบตัวในซากรถยนต์พังๆ กับกลิ่นคาวเลือด แย่มากๆ ที่ผ่านไปไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปีก็เอามันออกจากหัวไม่ได้ แปลกใจเหลือเกินที่ทุกครั้งที่เป็นอย่างนี้ก็ยังจะชอบปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งลงด้วยการลากความทรงจำเรื่องนู้นมาโยงกับความคิดเรื่องนี้

ยิ่งฝนตกบรรยากาศให้ยิ่งดึงอารมณ์ง่าย พอร้องไห้จนหัวสมองมันว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออกก็ผล็อยหลับไป แต่แย่ไปหน่อย วันนี้ดันนอนไปซะเยอะ สมองมันเลยยังไม่หยุดทำงาน น้ำตาก็เลยยังไม่หยุดไหล

กลั้นเสียงสะอื้นอยู่ดีๆ ในหัวก็ได้ยินเสียงทุ้มๆ ของคนที่คุ้นเคยกันในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาก็แทรกผ่านทุกความคิด

พีทครับ

เสียงทุ้มที่ใช้เรียกสติ การกระทำอ่อนโยนที่มอบให้ ความทรงจำระหว่างที่มีกรทำให้พีทอุ่นวาบในหัวใจ เสียงสะอื้นเงียบลง เหลือแค่น้ำตาที่ไหลรินอาบหน้า

...แต่พอนึกได้ว่ามันก็แค่ความทรงจำพีทก็สะอื้นอีกรอบ

อยากให้เขาอยู่ตรงนี้...

“ฮึก ฮือ...”

ถ้าปาฏิหาริย์จะมีจริงสักครั้ง พีทอยากขอแค่ให้กรอยู่ตรงนี้...

เขาไม่อยากเผชิญความรู้สึกแย่ๆ เพียงลำพังอีกแล้ว

 


“พีท” สัมผัสเปียกและเย็นชวนหนาวสั่นแตะลงบนใบหน้าของพีท แล้วบีบด้วยแรงพอดีเพื่อให้เขารู้สึกตัว

คนผมยาวเงียบเสียงลง พลางเงยหน้า สบตาอีกฝ่ายด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

...น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้ม กรใช้นิ้วเปียกๆ ของตัวเองเช็ดน้ำตาพีท ถึงจะรู้ทำไปก็มีแต่จะทำให้ใบหน้าของอีกฝ่ายเปียกขึ้นไปอีกก็ยังจะทำ

มือหนาลูบหัวพีทอย่างอ่อนโยน ปัดปอยผมที่รกใบหน้าออก แล้วประคองใบหน้านั้นไว้ ในขณะที่น้ำตาก็ไหลออกจากดวงตาของคนผมยาวเงียบๆ อย่างต่อเนื่อง

“...!

ไม่น่าเชื่อเลยว่าปาฏิหาริย์มีจริง กรหยุดทุกความคิดของพีทไว้ และทำให้เขากลับมาอยู่กับปัจจุบันได้

แค่กรดึงตัวพีทเบาๆ คนผมยาวก็ยอมทิ้งทั้งตัวให้ตกอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงที่เปียกชุ่มน้ำฝน

“ฉันอยู่นี่แล้ว” เสียงทุ้มกระซิบข้างหู ฝ่ามือหนาวางลงบนแผ่นหลังบาง

อย่าอบอุ่นทั้งๆ ที่ตัวเปียกไปทั้งตัวอย่างนี้สิเสี่ย... นั่นคือความคิดสุดท้ายของพีทก่อนจะผล็อยหลับไปบนอกผายของกร



 

เช้าวันใหม่

08.30 AM

ร่างสูงของกรในชุดนอนกางเกงขายาวกับเสื้อยืดสีพื้นเดินออกจากห้องนอน ใบหน้าเรียบนิ่งนั้นไม่ใช่เพราะโกรธเคืองอะไรใคร แต่เป็นเพราะว่าเพิ่งตื่นนอนและยังง่วงอยู่ ส่วนเหตุผลที่ไม่นอนต่อเพราะคนที่อุตส่าห์กล่อมให้หลับแล้วแบกไปวางไว้บนเตียงเมื่อคืนหายไปจากเตียงอย่างน่าสงสัย

สรุปง่ายๆ ก็คือกรตื่นมาแล้วไม่เจอพีทนั่นแหละ

กลิ่นกาแฟร้อนหอมกรุ่นลอยฟุ้งมาจากห้องครัว ร่างสูงจึงรู้ได้ทันทีว่าพีทอยู่ในนั้น กรทรุดนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะกดรีโมทเปิดโทรทัศน์ แล้วส่งเสียงเรียกพีทในครัว ในขณะที่ตัวเองนั่งเท้าคางจ้องโทรทัศน์

“พีท”

“...”

พีทชะงักมือที่กำลังคนน้ำกาแฟดำๆ ในถ้วย แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พลางเปิดตู้หาครีมเทียม

กรหันไปมองพีทที่ไม่ยอมขานรับ เจ้าตัวคนผมยาวกำลังเขย่งเท้าหยิบกระปุกส่วนผสมของกาแฟทั้งหลายแหล่ในตู้เหนือเคาท์เตอร์และคงไม่ได้ยินที่เขาเรียก คิดอย่างนั้นกรเลยลุกเดินเข้าไปในครัว จังหวะเดียวกันพีทก็หยิบของเสร็จ หางตาเหลือบมาเห็นกร เลยสะดุ้งตกใจเบาๆ

“อ้าว อรุณสวัสดิ์ครับ”

พอไม่ขานรับก็เดินมาหาเลยเว้ย

“...” กรไม่พูดอะไร มองมือที่ถือกระปุกคอฟฟี่เมท แล้วเลื่อนสายตามาจ้องหน้าพีท

“...”

“...เอ่อ กาแฟไหม?” พีทยื่นถ้วยกาแฟที่ชงแล้วของตัวเองยื่นให้กร ร่างสูงมองมาที่มือแล้วรับไว้ ก่อนที่พีทหมุนตัวไปหยิบใบใหม่

“พีท”

“ครับคุณกร” พีทหันมา ส่งยิ้มแต่แอบหลบตา ไม่ยอมมองตรงๆ ไปหากร

“ฉันดื่มกาแฟดำ”

...เออ เนอะ ลืม” พีทยิ้มแห้ง หลุบตาลงมองถ้วยกาแฟใบเปล่าในมือ “เดี๋ยวผมชงให้ใหม่ละกัน”

พูดจบก็บรรจงตักกาแฟ ตวงแล้วตวงอีกให้พอดีกับช้อนที่ใช้ตัก พอจะกดน้ำร้อนก็บรรจงกดให้น้ำค่อยๆ ไหลออก 

ทุกอย่างดูพิถีพิถัน และตั้งใจผิดธรรมชาติ

“พีทครับ” เสียงทุ้มที่ใส่ครับ ฟังดูกึ่งบังคับให้พีทอธิบายท่าทางประหลาดๆ ของตัวเอง

“...ก็คุณน่ะ...” พีททำหน้าหงิกพูดเสียงอ่อนโรยแรง กรย่นหัวคิ้ว

“ฉัน?”

“...คุณนั่นแหละ” พีทไม่พอใจมากๆ ไม่ใช่ไม่พอใจกรหรอก แต่หงุดหงิดตัวเองที่ไปสนใจกับเรื่องส่วนตัวของกร

“...” กรจ้องพีทนิ่งๆ ก่อนจะวางถ้วยกาแฟที่พีทส่งให้ลงบนโต๊ะ “ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ”

ประโยคสั้นๆ แต่ตอบข้อสงสัยที่รบกวนจิตใจพีทได้หมดเกลี้ยง

“แต่ผมอยู่คนเดียว ตอนพวกคุณไปกินข้าวด้วยกันไง” อดพูดในสิ่งที่คิดออกไปไม่ได้ พีทพูดด้วยน้ำเสียงเนิบๆ ช้าๆ รอยยิ้มบางประดับบนหน้า แต่หัวคิ้วยังขมวดและแววตาดูสับสน

“...” กรมองสีหน้าประหลาดๆ ของพีทด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“...”

เกิดเป็นเดดแอร์ขึ้นท่ามกลางห้องครัวที่มีกลิ่นกาแฟร้อนลอยฟุ้งจากถ้วยกาแฟในมือพีท

“...”

“...!!?

พีทตกใจจนแทบทำถ้วยกาแฟร่วงจากมือ เมื่ออยู่ๆ กรก็เดินเข้ามาสวมกอดหลวมๆ เสียงทุ้มพูดขึ้นเบาๆ “ขอโทษ”

“ไม่... ไม่ต้องขอโทษก็ได้” พีทพูดเสียงเบา พลางหลุบตามองไหล่กว้างของกร “ผมแม่งปัญญาอ่อนเองแหละ”

“ต้องขอโทษ ไม่อยากไม่พูดแล้วมาเสียใจทีหลังเหมือนทุกครั้งแล้ว”

“...” พีทยืนนิ่ง เหลือบตามองใบหน้าของสูง และกำลังจะเข้าข้างตัวเองว่าสำคัญจนกรไม่อยากเสียไปแล้วนะ...

ไม่น่าจะใช่การมโน ในเมื่อสิ่งที่กรทำนี่มันก็สอดคล้องกับคำพูดเลยนี่นา เข้าข้างตัวเองก็ไม่เสียหายอะไรสักหน่อย...

ว่าแต่ว่าพีทกลายเป็นพวกคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันล่ะเนี่ย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

619 ความคิดเห็น

  1. #579 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:42

    พีทครับ พีทครับ ตลอดเลย -\\\- ฟินนนน

    #579
    0
  2. #573 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 11:41
    เดาความรู้สคกขอกรไม่ออกเลยอ่ะ
    #573
    0
  3. #540 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:18
    เดาใจไม่ได้เลย
    #540
    0
  4. #507 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 18:48
    เศร้าเลยตอนพีทต้องอยู่คนเดียวตอนฟ้าร้อง TT น้องงงงงงงว
    #507
    0
  5. #490 Pishaya Pishaya (@pishaya34ph) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 02:48
    อ่านซ้ำ3รอบ มันอบอุ่นในใจ
    #490
    0
  6. #448 aliskyu (@aliskyu) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 23:53
    เกือบหน่วง หน่วงไม่สุด ดีที่เสี่ยรรบกลับมาหาพีทแล้วพีทก็ออกอาการงอนซะ เสี่ยกรหลงรักพีทพอๆกับ
    พีทหลงรักเสี้ยกรแล้วใช่มั้ยยยยย
    #448
    0
  7. #414 gmxcxhk (@gamcheeky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 02:06
    เสี่ยง้อแบบนี้ อิแม่ใจสั่นเด้อ เขิน ฟฟฟฟ
    #414
    0
  8. #391 b2st_miked (@b2st_miked) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 13:30
    เสี่ยแคร์พีทอยู่นา เมื่อไรจะเป็นแฟนกันลุ้นจนตัวโก่งแล้ว
    #391
    0
  9. #355 kk lovely (@pmpke319) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 01:03
    ฮืออออ เสี่ยมาทันตอนที่น้องกำลังกลัวพอดีเลย ถึงตอนแรกจะโกรธที่แอบไปกินข้าวกับพราวแล้วปล่อยน้องไว้คนเดียว แต่จะยอมยกโทษให้เพราะยอมมาขอโทษเอง
    #355
    0
  10. #272 tinzel (@tinzel) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 20:46
    แอบเศร้าอ่ะ ขออย่าดราม่ามากไปกว่านี้ เราทีมน้องพีทสุดตัว ไม่อยากให้น้องเสียใจ;-;
    #272
    0
  11. #219 ไม่บอกกก1 (@30267) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 21:00
    ตอนพีทอยู่คนเดียวแล้วฝนตก น่าสงสารมาก
    #219
    0
  12. วันที่ 10 มกราคม 2560 / 02:43
    พีทเป็นแบบนี้ตั้งแต่รักเสี่ยไง ยอมรับสักที ทั้งเสี่ยทั้งพีทยอมรับได้แล้ว เปิดอกคุยไปเลย เสี่ยไม่อยากให้พีทเป็นแค่เด็กเสี่ยแล้วอยากให้เป็นเมีย พาไปจดทะเบียนเลย
    #125
    0
  13. #67 fom'fann (@shalitafomfan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 22:01
    เสี่ยกรรร กรี้ดดดดรัวๆๆๆ
    #67
    0
  14. #63 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:18
    โอยยยยย น่ารักกกกก หวานนนนนนน น้ำตาลขึ้นหมดล้าววววววววววววววว พีทน่ารักกกกก ขอกลับบ้านได้ม้ายยยยยย
    #63
    0
  15. #60 BLKPeaRL (@pearllady) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 20:05
    มารัว ๆ พีทรีบแต่งเข้าบ้านเถอะ แต่ตอนนี้ก็เหมือนแต่งเข้าบ้านเรียบร้อยละนะ เหมือนสามีมาง้อภรรยาเลย5555
    #60
    0
  16. วันที่ 3 มกราคม 2560 / 20:03
    อยากทุบตีเสี่ยให้สาสมกับความร้ายกาจ คนร้ายกาจจจจ มาทำให้หนูพีทหงอย(ฉันก็หงอยตาม) ละพอง้อทีนี่ย้วยเลย ยอมเสี่ยทุกอย่าง ฮือออออ
    #59
    0