Do I look like your ex? [Yaoi] (ตีพิมพ์กับสนพ.นาฬิกาทราย)

ตอนที่ 14 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    31 ธ.ค. 59

Chapter 13



ครืน!

ฝนตกเป็นสายอย่างต่อเนื่อง และหนักขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พีทที่กำลังเดินออกจากร้านสะดุ้งเบาๆ กับแสงฟ้าแลบและเสียงฟ้าผ่า ยังดีที่กรจับมือเขา แต่พอร่างสูงปล่อยมือไปกางร่ม พีทก็ใจแป้วขึ้นมาดื้อๆ

อยู่ในร้านไม่รู้เลยว่าฟ้าฝนจะแรงขนาดนี้ ก็แหงล่ะ พายุเข้า พีทน่าจะเชื่อที่กรบอกว่าไม่ต้องมาทำงานที่บาร์ ลำบากตัวเองต้องมาหวาดกลัวกับเสียงฟ้าร้องไปอีก

กรกางร่มและสะกิดให้คนผมยาวเดินตามลงบันไดร้าน ร่างสูงพาพีทเดินกลับไปตามทาง ในความมืด กับลมฝนที่พัดกระหน่ำ

สองร่างภายใต้ร่มคันเดียวกันท่ามกลางสายฝน มองแค่แผ่นหลังก็เห็นความแตกต่าง แผ่นหลังของกรให้ความรู้สึกของความแข็งแกร่งและพึ่งพาได้ แต่แผ่นหลังของพีท นอกจากจะมีผมหยักศกที่ไม่ได้มัดปล่อยยาวถึงกลางหลัง มันก็ดูบอบบางจนน่ากลัวว่าลมฝนจะพัดเอาตัวของชายหนุ่มหักเป็นสองท่อนได้

ครืน!!

พีทสะดุ้งเพราะเสียงฟ้าร้องอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่กรโอบพีทไว้ในอ้อมแขนอัตโนมัติ ฝนตกแรงมากจนร่มก็กันน้ำฝนไม่ได้หมด ละอองฝนสาดกระเซ็นมาโดนพีท นั่นทำให้กรโอบพีทแน่นขึ้นไปอีกเพื่อให้ร่มคันเดียวกันคนสองคนจากน้ำฝนได้

ครืน...

ครืน!!!

พีทไม่มีเวลามาสนใจหรอกว่าตัวเองจะเปียกไหม เพราะหัวใจที่เต้นแรงกำลังเร่งจังหวะตามเสียงฟ้าร้องที่ดังถี่ขึ้น เขาเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว พีทต้องการที่ๆ ปลอดภัย เขาอยากนั่งลงกอดเข่า รู้สึกเหมือนจะเดินต่อไปไม่ได้แล้ว

เปรี้ยง!!!

“อื้อ!” แค่ฟ้าร้องดังกว่าปกติ กับแสงที่แลบลงมาเป็นสาย ก็ทำให้พีทสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของกร ทรุดลงนั่งยองๆ กับพื้น แล้วยกมือปิดหู พลางหลับตาแน่น

ไม่ไหว เขาเดินต่อไปไม่ไหว ถ้าฟ้ามันจะผ่าโดนพีทตรงนี้ก็ให้มันผ่าเขาตายไปเลย

กรไม่ได้ตั้งตัวว่าพีทจะสะบัดตัวหนีเลยเผลอเดินถือร่มห่างไปสองสามก้าว ฝนเทลงมาเปียกตัวพีทเต็มๆ ร่างสูงรีบหมุนตัวกลับไปหาพีท ก่อนจะนั่งลงระดับเดียวกับร่างโปร่ง แล้วจับแขนที่ยกขึ้นปิดหูของพีท

“พีท!?

ครืน!!!

“อื้อ!

“พีทครับ” กรดึงแขนพีทออก พร้อมๆ กับที่พีทผวาโอบคอกรแล้วซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง “ลุกนะ อีกนิดเดียวก็ถึงบ้านแล้ว”

“...” พีทไม่ตอบ และก็ไม่ขยับด้วย ฝ่ามือจิกแน่นที่หลังคอของกร ใบหน้าฝังลงกับไหล่กรแน่นไปอีก

“พีท?” กรลูบผมนุ่มที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน แหงนมองฟ้าฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด... นั่นแปลว่าจะนั่งแบบนี้รอจนฝนหยุดคงเป็นไปไม่ได้ กรตัดสินใจหุบร่มแล้วกระซิบข้างหูพีท เผื่อว่าพูดธรรมดาแล้วจะโดนเสียงฝนกลบหมด “ปล่อยก่อนนะ เดี๋ยวขี่หลังกรนะครับ”

“...” พีทไม่ปล่อยทันที แต่คลายแรงที่โอบคอกรลง

เขารับรู้ว่าตัวเองกำลังเป็นภาระของกร แต่พีทไม่เคยรู้เลยว่าการเป็นภาระให้คนอื่นดูแลมันรู้สึกดีขนาดนี้

กรหมุนตัวหันหลังให้พีท ก่อนจะจับแขนทั้งสองข้างวาดพาดบนไหล่ สอดมือไปใต้ขาพับ แล้วยกพีทขึ้นไปอยู่บนหลังอย่างง่ายดาย

พีทแนบหน้าลงก็ไหล่กว้าง น้ำตารื้นอย่างควบคุมไม่ได้ ฝนยังเทลงมา และฟ้าก็ร้องดังจนเขาไม่แน่ใจว่ากรจะได้ยินสิ่งที่พีทพูดไหม

“ขอบคุณ”



 

02.02 AM

พีทเปียกไปทั้งตัว ยืนนิ่งราวโดนพายุฝนพัดพาสติลอยหายไปแล้ว กรหยิบผ้าเช็ดตัวจากตู้เสื้อผ้า ก่อนจะออกแรงจูงมือพีทให้เดินตามตัวเองเข้าห้องน้ำ

พีทมองตามมือตัวเองเข้ามายืนนิ่งในห้องน้ำต่อ เสื้อเชิ้ตเปียกๆ แนบลู่ไปกับลำตัวเขา เสี่ยกรวางผ้าเช็ดตัวบนหัวพีทแล้วขยี้เบาๆ

“เช็ดซะ”

“...” แน่นอนว่าพีททำตามอย่างว่าง่าย มันเป็นเพราะนิสัยส่วนตัวที่ยอมคนง่ายๆ ถ้ามันไม่ได้ทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อน หรือเพราะว่าสติเขายังไม่เข้าที่ พีทก็ไม่แน่ใจ

หรือมันอาจจะเป็นเพราะกร พีทถึงยอมไปซะหมด?

ร่างสูงละสายตาจากมือที่เช็ดผมของพีทมามองร่างกายที่ได้สัดส่วน เสื้อที่เปียกชุ่มและแนบลำตัวเผยให้เห็นส่วนโค้งของผู้ชายตัวสูงสมส่วน ขาดแต่มัดกล้ามเนื้อเท่านั้นที่จะทำให้คนตรงหน้ามีสภาพไม่ต่างกับกร

พีทเตี้ยกว่ากรนิดหน่อย ส่วนสูงของร่างโปร่งสิ้นสุดที่ปลายจมูก กรไล่สายตาลงมาถึงไหปลาร้าที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตที่ไม่ติดกระดุมเม็ดบน น้ำหนักของน้ำที่เปียกตัวเสื้อรั้งคอเสื้อให้เปิดเห็นไหล่ข้างหนึ่ง

“...” กรสัมผัสไหล่ขาวอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนมือมาปลดกระดุมเสื้อให้พีท “ถอดเสื้อนะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

“...” พีทชะงักมือที่เช็ดผม นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองตามมือกรที่ไล่ปลดกระดุมทีละเม็ด

ทุกๆ เม็ดกระดุมที่ถูกปลดออกมันช่างดูเชื่องช้าในสายตาเขา ใจของพีทเต้นตึกตักอย่างหาสาเหตุไม่ได้

...ยิ่งตอนที่กระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออก...

!?” กรเงยหน้าสบตากับพีท มือหนาที่กำลังจะปลดกระดุมกางเกงยีนของพีทชะงักไปเพราะมือเรียวของเจ้าของกางเกงจับบนมือกรได้ทันท่วงที

“คุณก็ตัวเปียกไม่ใช่เหรอ?” พีทหลุบตามองมือที่ยังไม่ละจากขอบกางเกงแล้วสบตากับกร “จัดการตัวเองก่อนดีไหม ที่เหลือผมทำเอง”

“...”

กรสบตาพีทนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยอมผละออกจากร่างกายพีท แล้วเดินออกจากห้องน้ำไป

 


กรเดินเข้ามาในห้องน้ำอีกครั้งพร้อมผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืนกับร่างที่เปลือยท่อนบนของตัวเอง ยอมรับว่าตกใจไม่น้อยที่เห็นพีทกำลังหันหลังถอดกางเกงออกทีเดียวพร้อมกัน ทั้งยีนและบ็อกเซอร์

“เสี่ย?” ออกปากเรียกแต่ไม่หันมามองเขา พีทที่เปลือยไปทั้งร่างเดินตรงไปหาอ่างอาบน้ำตรงหน้า แผ่นหลังขาวถูกเผยให้เห็นเต็มตาทันทีที่มือเรียวรวบผมไปข้างหน้า

ขาเรียวก้าวขึ้นข้างหนึ่งเตรียมจะลงอ่าง ทุกท่วงท่าดึงดูดสายตาให้กรมองอย่างละสายตาไม่ได้ ใบหน้าเรียวหันกลับมามองเขาเล็กน้อย ริมฝีปากที่หยักยิ้ม พร้อมๆ กับดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยให้ภาพของเทพเจ้าที่อยากเล่นสนุกกับมนุษย์โลก

“อาบด้วยกันไหม?”

“...” กรกลืนน้ำลาย นัยน์ตาสีดำจ้องร่างเปลือยเปล่าราวกับจะกลืนกินร่างทั้งร่าง “รู้ตัวไหมว่ากำลังอ่อย”

“ฮะๆ” พีทหัวเราะประชดในขณะที่พาตัวเองลงไปนอนในอ่างอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว คนผมยาวใช้หางตามองกรเล็กน้อย “ก็คุณบอกให้ผมทำให้คุณหลงรักผมไม่ใช่เหรอ”

พีทก็พูดเล่น ไม่ได้คิดว่าจริงจังว่าไอ้ทำอยู่มันจะไปมีผลกระทบกับหัวใจของเสี่ยมันหรอก

แต่เสี่ยกรนี่สิ... พักหลังมองพีทเป็นพีท ไม่มีมุมไหนทับซ้อนกับคนในความทรงจำได้เหมือนเคยเลย



 

08.55 AM

มันช่างน่าหัวร่อให้ฟันร่วงเสียจริง เมื่อคนที่กลัวว่าเขาจะเป็นหวัดดันเป็นไข้ซะเอง พีทเดินถือถ้วยข้าวต้มที่รีสอร์ททำไว้ให้แขกกินเป็นอาหารเช้าเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะทรุดลงนั่งบนเตียง มองใบหน้าที่ขมวดคิ้วแน่นเพราะพิษไข้ของเสี่ยกร

ตัวก็ใหญ่ โดนฝนนิดเดียวไม่สบายซะแล้ว เสี่ยหนอเสี่ย

“เสี่ย”

“...”

“เสี่ยกร” พีทเรียกซ้ำพลางตบหน้ากรเบาๆ ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว

“...”

“คุณกร”

“...” ดูท่าทางเปลือกตามันหนักจนทำได้แค่หยีตามองเขา แถมน่าจะเมาพิษไข้ด้วย “บอส?

“...” พีทนิ่งไป ก่อนจะพูดติดตลก “ผมไม่ใช่เจ้านายคุณนะ ไม่ต้องเรียกผมว่าบอสก็ได้”

แต่ใช่ว่าพีทจะจำไม่ได้ซะหน่อยว่าบอสน่ะชื่อใคร เพราะอย่างงั้นถึงได้หน้าเจื่อนอย่างห้ามไม่ได้นี่ไง

“ลุกกินข้าวสักนิดเถอะเสี่ย จะได้กินยา”

“...” กรลุกขึ้นมานั่งพิงหัวกับเตียง เหลือบมองพีทที่ยกถ้วยข้าวต้มส่งให้ตัวเอง

“กินได้เลย มันไม่ร้อนหรอก แค่อุ่นๆ” พีทพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปเอาน้ำกับยามาให้

นั่งมองจนกรกินยาเรียบร้อย พีทก็จัดแจงห่มผ้าให้ร่างสูงพลางส่งยิ้มบางให้ กรค่อยๆ หลับตาลง พร้อมๆ กับภาพของพีทที่เก็บถ้วยชามเดินออกจากห้องนอนเป็นภาพสุดท้าย

 



ตกเย็นฝนตกพรำๆ

กรฟื้นตัวจากไข้สมกับเป็นเสี่ยกรผู้ยิ่งใหญ่ที่จะไม่ยอมนอนซมเพราะพิษไข้ อะไรที่ทำให้พีทรู้ว่ากรอาการดีขึ้นแล้ว นั่นก็เพราะว่าเจ้าตัวดันนึกครึ้มลุกมานั่งมองสายฝนโปรยปรายเป็นพระเอกเอ็มวีเพลงอกหักน่ะสิ

“อะแฮ่ม” พีทที่ยืนพิงกรอบประตูมองอยู่นานสองนานส่งเสียงกระแอม ซึ่งนั่นก็เรียกความสนใจของกรได้แค่แป๊บเดียว เพราะพอหันมามองพีทได้แวบเดียว เสี่ยกรก็หันหน้ากลับไปยังประตูกระจกข้างหน้า

พีทเบ้ปาก ก่อนจะเดินอ้อมมาข้างหน้ากรอย่างจงใจบังภาพตรงหน้า ให้อีกฝ่ายมองเห็นแต่ตัวเอง มือเรียวที่กอดอกคลายลง “ไข้ลดแล้วเหรอ?”

กรมองตามมือที่วางทาบบนหน้าผากตัวเอง ก่อนจะเหลือบมองพีทที่ก้มมองตัวเองพอดี นั่นทำให้กรสบตากับพีทเข้าอย่างจัง

!?” พีทตกใจเมื่อจู่ๆ กรก็ดึงเขาอย่างแรงให้ทรุดนั่งลงบนต้นขาแกร่ง พลางใช้แขนข้างหนึ่งรวบเอวไว้

กรยิ้มมุมปาก นัยน์ตาร้ายกาจตามเคย มือหนากดท้ายทอยพีทให้ก้มหน้าลงมามากขึ้น ก่อนร่างสูงจะขยับหน้าผากตัวเองไปแตะหน้าผากพีท “วัดไข้เขาวัดกันอย่างนี้ต่างหาก”

 พีทรู้ว่ากรยิ้มมีเสน่ห์มากๆ แต่เขาก็เกลียดเวลามันส่งมาพร้อมสายตาชวนใจวูบของเจ้าตัวจริงๆ มืออุ่นๆ ที่กดอยู่ตรงท้ายทอยค่อยๆ ผ่อนแรงลง พร้อมกันกับนัยน์ตาสีดำที่อ่อนแสงลงจนอย่างน่าใจหาย

“พีท...” ไม่ใช่แค่แววตาอ่อนลง แต่น้ำเสียงก็อ่อนโยนไปด้วย “ขอโทษ”

“...” พีทย่นคอมองกรจนเหนียงออก ก่อนจะขมวดคิ้ว พลางเอียงคอ “ขอโทษ? เรื่องอะไร?”

“เรื่องเมื่อเช้า ที่ฉันเผลอ...”

“อ๋อ... ผมไม่ถือสาหรอกน่า” พีทยกมือขึ้นตบแก้มกรเบาๆ ก่อนจะก้มลงใช้ทีเผลอแกะมือที่โอบอยู่ที่เอว “คุณจะเรียกชื่อใครก็ได้ แค่ไม่คิดใช้ผมไปแทนที่ใครก็พอ”

“ฉัน... ลืมไม่ได้”

“...” พีทเงยหน้า และไม่อาจละสายตาไปจากนัยน์ตาสีดำสนิทที่สั่นระริกของกรได้

ว่ากันว่าคนที่เงียบที่สุด ตอนร้องไห้จะน่าสงสารที่สุด

พีทไม่อยากเห็นตอนนั้นที่กรเสียน้ำตาหรอก

มือที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะแกะเอามือหนาของกรออกจากเอวยกขึ้นประกบใบหน้าคมอย่างแผ่วเบา ตัวกรยังอุ่นๆ อยู่เลย พีทยิ้มบาง

“ลืมไม่ได้ก็ไม่ต้องลืมสิ คุณอย่าคิดว่าคุณจะลืม แค่ปล่อยมันไป เดี๋ยวมันก็หายไปเองแหละ”

“...”

“ไม่ได้หมายถึงความทรงจำของคุณกับเขาจะหายไปนะ แต่ความรู้สึกต่างหากที่หายไป”

“...”

“จะว่าไปมันก็ผ่านมานานแล้วนี่นา แล้วความรู้สึกที่ยังอยู่หรือความทรงจำล่ะที่ทำให้คุณทรมาน?” พีทแกว่งขาแรงๆ ในเมื่อกรไม่ปล่อยเขาลงจากตักสักทีก็ขอก่อกวนด้วยการแกว่งส้นเท้าเตะน่องแข็งๆ ของเสี่ยมันละกัน

“...” กรไม่ตอบ พีทเลยไม่รู้ว่ากรได้เก็บสิ่งที่เขาพูดไปคิดไหม แต่เอาเถอะ มันก็แค่ปรัชญาความรักจากคนที่ไม่เคยจริงจังกับความรัก ไม่ต้องไปสนใจมันมากก็ได้

และก็จริงที่ว่ากรไม่ได้สนใจมันเลย ร่างสูงเอาแต่จ้องริมฝีปากของพีททั้งยามที่ขยับพูด และยามที่มันอมยิ้ม

!?” พีทตกใจที่อยู่ๆ กรก็ทิ้งหัวลงบนไหล่เขา หน้าผากของกรอุ่นๆ เดาว่าไข้คงกลับหรือว่าอะไร? แต่ก็ไม่ได้ถาม พีทยกมือขึ้นลูบหัวกรเบาๆ และแอบหัวเราะให้ลำคอเพราะความแอบงอแงของร่างสูง

“...” ภายใต้ใบหน้าที่ฝังอยู่บนไหล่บาง กรลอบยิ้มกว้างอย่างควบคุมไม่ได้

พีททำเหมือนกรเป็นเด็ก ทั้งๆ ที่ตัวเองมีมุมน่าทะนุถนอมและน่าหมั่นเขี้ยวเต็มไปหมด แต่กรจะไม่มีทางให้พีทรู้หรอกว่าพักหลังมานี้เขาชอบที่ได้เห็นพีทหลากหลายมุมแค่ไหน

ในหัวกรนี่ก็บ้าเหลือเกิน แค่นึกถึงพีทมันก็มีแต่คำๆ เดียววนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด

น่ารักเป็นบ้า

 


อัพนิยาย ส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่กันค่ะ เย่ๆๆ

ทุกคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้คนเขียนมากๆ เลยนะคะ ช่วยกันคอมเมนท์หน่อยน้า 


ถ้าใครเล่นทวิตเตอร์ มาร่วมพูดคุยผ่านแท็ก #ทีมเสี่ยกร #ทีมพีท #DILLYE(ย่อมาจาก Do I look like your ex เน้อ) ในทวิตนะคะ คนเขียนอยากอ่านทุกความเห็นเลย T__T

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

619 ความคิดเห็น

  1. #607 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 23:37
    คิ้กค้ากกกกกกก
    #607
    0
  2. #575 Sky's human (@AshleyHonySweet) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:01

    เขินตอนที่ทีพูดเพราะๆกับพีทอ่ะ แล้วก็หมั่นไส้ไปในตัว

    #575
    0
  3. #560 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 00:41
    อย่างที่พีทบอกลือไม่ได้ก็ไม่ต้องลืม. แค่ปล่อยมัน
    #560
    0
  4. #537 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:42
    เมื่อคืนบอกไม่เห็นภาพซ้อนทับ เช้ามาเรียกแฟนเก่างงเลยนะ
    #537
    0
  5. #504 CallistoJpt (@CallistoJpt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 17:02
    ดีจริงๆเลยค่ะที่เสี่ยกรไม่มองพีทเป็นตัวแทนของใครแล้ว ^^
    #504
    0
  6. #462 proudmy (@proudmy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 23:51
    เสี่ยเขาเริ่มหวั่นไหวแล้วค่ะคุณ!
    #462
    0
  7. #445 aliskyu (@aliskyu) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 01:18
    เสี่ยยยยยย เริ่มรู้สึกรักพีทแล้วใช่มั้ยยยย
    #445
    0
  8. #403 Pimchanok Piamma (@pangpimchanok) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 02:25
    เขินเสี่ยมากเลยค่าาา55555555ถ้าเป็นพีทคงละลายไปแล้ว
    #403
    0
  9. #387 b2st_miked (@b2st_miked) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 03:30
    ทำไมเขิน เสี่ยหลงรักพีทแล้วแหละแต่เสี่ยแค่ยังไม่รู้ตัว
    #387
    0
  10. #351 kk lovely (@pmpke319) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 00:28
    เสี่ยเอ๊ยยยย แกทำฉันเขินนะโว้ย ที่บอกว่าพีทน่ารักเต็มไปหมดฉันเห็นด้วย พีทน่ารักจริงๆง่ะ ดูน่าปกป้องแต่ทำเป็นเข้มแข็ง นี่แหล่ะเสี่ยแกต้องดูแลแล้ว 
    #351
    0
  11. #314 griinty (@griinty) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 11:46
    โอ้ยๆๆ ตายค่ะ
    #314
    0
  12. #309 NWNK (@ngek_nwp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:58
    งื้อ อ่านไปเขินไป หยุดอ่านไม่ได้เลย55555
    #309
    0
  13. #305 Gray princess (@tingrebellion) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 00:51
    น้องพีทน่ารักจริงๆนั่นแล น่ารักแบบ น่ารักกกกกกก เริ่มมีแสงสว่างปลายทางแล้ว จริงๆก็เหมือนที่พีทบอกแหละ ลืมไม่ได้ก็ไม่ต้องลืม มาเริ่มต้นใหม่กับหนูพีทดีกว่า อิ_อิ
    #305
    0
  14. #269 tinzel (@tinzel) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 20:33
    น้องพีทน่ารักมากเลยนะ เราชอบทัศนคติน้อง อาจจะดูเรื่อยๆไปบ้าง แต่ถ้าไม่เป็นคนแบบนี้ก็คงเครียดจากเรื่องที่เจอในชีวิตมากไปแล้วเนอะ ตอนนี้เริ่มเห็นทางสว่างแล้ว ดีใจที่เสี่ยไม่มองน้องเป็นตัวแทนแล้ว
    #269
    0
  15. #238 Oneooe (@Oneooe) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 13:26
    น่ารักเป็นบ้า อิอิ
    #238
    0
  16. #228 ศศิวิมล (@khemngoen) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 15:57
    หลงแล้วซินะเสี่ย
    #228
    0
  17. #192 F4TE. (@Pinocchio-fate) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 23:03
    อุต๊ายยย พีทน่ารักจะตายนะะะ เสี่ยเพิ่งรู้หรอ กร๊ากกกกกกก
    #192
    0
  18. วันที่ 10 มกราคม 2560 / 02:20
    ทั้งเสี่ยทั้งพีทมีเบื้องหลังที่น่าเห็นใจทั้งคู่ พีทเสียพ่อแม่ไปต้องเลี้ยงดูตัวเองกับน้องตั้งแต่อายุน้อยๆ ต้องทำเป็นเข้มแข็งทั้งที่ภายในก็เปราะบาง เราก็แอบคิดนะว่าที่พีทเอ๋อๆ ไปบ้างเพราะปรับตัวให้ตัวเองไม่คิดมากจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ ทรมาน (แต่ไรท์ก็เขียนไว้แล้วแหละ จะว่าไป 555)

    ส่วนเสี่ยเนี่ยถึงเราจะไม่ค่อยรู้เห็นในมุมมองของเสี่ยเท่าไรแต่คนรักที่จากไปแล้วทำให้จำได้เกือบสิบปี เสี่ยคงต้องรักมาก พอเห็นว่าเสี่ยเริ่มมองพีทเป็นพีทแล้วไม่ทับภาพกันแล้วก็ใจชื้นขึ้นมากหน่อย ถึงจะยังลืมไม่ได้ก็สู้ๆ นะเสี่ย
    พีทเองถึงจะดูเข้าถึงง่ายมาตั้งแต่ต้นแต่เอาจริงๆ ก็ค่อยๆ เปิดใจและยิ่งเปิดมากขึ้นเรื่อยๆ

    เออ รักกันเร็วๆ
    ไม่ทีมใครละ เชียร์ให้รักกันสักที
    #122
    0
  19. #64 STEM1995 (@eveymin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:23
    รักกันเร็วๆนะ อิอิ
    #64
    0
  20. #49 BLKPeaRL (@pearllady) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 09:19
    ละมุน ฟินตัวแตก เสี่ยกรเริ่มหลงพีทซะ
    #49
    0
  21. #45 fom'fann (@shalitafomfan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 22:56
    ทั้งเสี่ยทั้งพีททท น่ารักกกอะะ
    #45
    0
  22. #44 Yaluc_1100 (@warin-2000) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 14:00
    เสี่ยน่ารักอ่ะ ป่วยไปเลยนะคะ อ้อนไปเลยนะคะ แต่ขอเหอะ อย่าเรียกพีทเป็นบอสที ไม่โอเค น่าเคืองมาก
    #44
    0
  23. #43 Chesshire. (@sinpride) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 13:04
    ขุ่นบอสนี่ต้องมาเป็นอุปสรรคในภายหลังแน่ๆเลย กรมั่นคงนะเหวยย กลัวพีทเศร้ามากเลย ฮือ สู้ๆค่า
    #43
    0