คัดลอกลิงก์เเล้ว

คุณป๋าจื่อเทา

โดย Me May MeMe

'คุณป๋าจื่อเทา'กับวันวาเลนไทน์สุดห่วยแตก และคุณลูกชาย'ฮุนซ๊อก'สุดน่ารัก ที่ดันไม่รู้ว่าม่าม๊าของตัวเองอยู่ไหน มาให้กำลังใจสองพ่อลูกนี้กันเต๊อะ

ยอดวิวรวม

525

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


525

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ก.พ. 58 / 15:30 น.
นิยาย سҨ คุณป๋าจื่อเทา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




Bad  Valentine

 "  คุณป๋าจื่อเทากับวาเลนไทน์สุดห่วยแตก "


SF  [TAOHUN]


by  ilovetao68
@ilovetaohun

#คุณป๋าจื่อเทา

 

 




คุณป๋าฮับ   เมื่อไหร่ม่าม๊าจะกลับมา

เหรอฮับ  แล้วม่าม๊าอยู่ไหนเหยอครับ  ไมม่าม๊าไม่กลับมาหาจ๊อกซักที  จ๊อกคิดถึงม่าม๊า” 


 

คำถามที่คุณลูกชายเฝ้าถามอยู่เป็นประจำ

แต่....

คุณป๋าจื่อเทาที่แสนดีมีแต่ประโยค ๆ ซ้ำ ๆ เดิม ๆ ตอบกลับให้กับลูกชาย


 

ม่าม๊าไปทำธุระ  ไม่มีกำหนดกลับครับ   คุณป๋าหิวแล้ว  หาอะไรกินกันเถอะ

ไกลมากเลยฮับ  ม่าม๊าของเราอยู่ไกลมาก ๆ เราสองคนเอื้อมไม่ถึงเลยล่ะ

 

 

ในวันวาเลนไทน์ที่ห่วยแตกนี่คุณป๋าจื่อเทาคือผู้ที่น่าสงสารที่สุด  หรือ  ฮุนซ๊อก  ที่น่าสงสารกว่ากัน

หรืออาจจะไม่มีใครน่าสงสารเลย

แค่แม่ของลูกทิ้งไป...

แค่ต้องเจอกับครอบครัวใหม่   คนรักใหม่  และลูกคนใหม่...


ในวันวาเลนไทน์ 

และแค่ต้องเจอแม่ของลูกในสภาพที่แย่ที่สุด...

และถูกตีน่าว่าไม่มีความรับผิดชอบ...

ถูกร้องเท้าที่คนรักซื้อให้ฟาดอก...

โดยฝีมือของคนรัก...

อะไรจะแย่ไปมากกว่านี้แล้วฮับคุณป๋าจื่อเทา



คุณป๋าฮับ

อะไรครับลูกชาย

ฮุนซ๊อกรักคุณป๋าน่ะฮับ




เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ก.พ. 58 / 15:30


Bad  Valentine
...past  one...










          คุณป๋าฮับ   เมื่อไหร่ม่าม๊าจะกลับมา

 

                …..คำถามที่ฟังมานานนับปี  แต่ไม่สามารถตอบได้   และทุกครั้งที่ถูกถาม  ประโยคคำตอบก็มักจะเปลี่ยนประเด็นทุกที

 

                ม่าม๊าไปทำธุระ  ไม่มีกำหนดกลับครับ   คุณป๋าหิวแล้ว  หาอะไรกินกันเถอะ

 

                “จริงเหยอ   มะกี้คุณป๋าก็เพิ่งกินเค้กก่อนโตไป  คุณป๋าไม่อิ่มเหยอฮับ

 

                “คุณป๋า  เป็นมนุษย์ที่กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม   เฮอะ ๆ   ถ้าคุณลูกชายไม่พาคุณป๋าไปหาอะไรกิน  คุณป๋าจะจับลูกชายกินแทน  เฮอะ ๆ   ๆ  ๆ 

 

                “อย่าน่ะคุณป๋า  ฮุนซ๊อกไม่ให้คุณป๋ากินหรอก แบร่...   ฮ่า ๆ  อย่าเข้ามาใกล้น่ะ  ฮ่า ๆ  ๆ  

 

                “อย่าหนีน่ะ  ยอมให้จับกินซะดี ๆ  เฮอะ ๆ ๆ 

 

                บนถนนย่านเมียนดงขณะนี้ถูกตกแต่งไปด้วยแสงไฟรูปหัวใจหลากหลายสีส่วนใหญ่จะเป็นสีแดงและสีชมพูเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศวันแห่งความรัก

 

                ...วันวาเลนไทน์

 

                ท่ามกลางคู่รักมากมายยังคงมีสองพ่อลูกคู่หนึ่งที่วิ่งเล่นไล่จับกันโดยไม่สนบรรยากาศอันหวานชื่นรอบตัว  เด็กน้อยเพศชายวัย   5  ขวบวิ่งหนีคนเป็นพ่ออย่างไม่คิดชีวิต  ส่วนคนเป็นพ่อก็เล่นไล่จับทำตัวเป็นเด็ก  ส่งเสียงเจี้ยวจ้าวไม่แพ้คนเป็นลูก  ทั้งสองไม่แคร์ว่าใครจะมองยังไง  จะรำคาญมั้ย    ประหนึ่งถนนนี้พวกเขาเป็นคนสร้าง

 

                แฮ่ก ๆ  ยอมแย้ว  ฮุนซ๊อกยอมคุณป๋าแล้ว  จะพาคุณป๋าไปกินข้าวเดี๋ยวนี้เยย  แต่อย่ากินฮุนซ๊อกเยยน๊า

 

                “หว้า...เสีนดายจัง   อุตส่าห์จะได้กินเด็กน้อยจ่ำม่ำ ๆ แล้วเชียว

 

                “ก็จ๊อกเหนื่อยนี้ฮับ   คุณป๋าเล่นตามจ๊อกไม่พักเลย  แฮ่ก ๆ

 

                “ฮุนซ๊อก

 

                “ฮับคุณป๋า

 

                “วันนี้หนุกมั้ย

 

                “เหนื่อยฮับ....แต่ก็หนุก   ฮ่า ๆ   ๆ  ๆ 

 

                แค่เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็ทำให้วันวาเลนไทน์ปีนี้มีความสุขแล้ว  เขาคิดว่าเขาไม่ต้องการอะไรไปมากกว่านี้แล้ว  ช็อตโกแลตเหรอ? ดอกกุหลาบเหรอ?  คำบอกรักหวาน ๆ  งั้นหเรอ?...

 

                …เฮอะ   ไร้สาระสิ้นดี

 

                “รักน่ะครับลูกชาย

 

                “ฮุนซ๊อกก็ยักคุณป๋าฮับ

 

                หายเหนื่อยแล้วก็ป่ะ   ไปกินเนื้อย่างอร่อย ๆ กันดีกว่า

 

                “ฮับ!! ”

 

                สองพ่อจบเมนูอาหารเย็นนี้ด้วยร้านเนื้อย่างชื่อดังในแถบนั้น   แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดแถมยังเป็นเทศกาลของคู่รักอีกดังนั้นลูกค้าที่ร้านจึงเยอะกว่าปกติ   เพราะว่าเป็นการตัดสินใจเฉพาะหน้า   คุณป๋าของฮุนซ๊อกเลยไม่ได้เตรียมการวางแผนจองคิวไว้ล่วงหน้า  สองพ่อลูกจึงต้องออกมารอคิวเหมือนลูกค้าท่านอื่น ๆ  ที่ชวดการจองคิวไว้

 

                เฮ้อ...รออีกหน่อยน่ะครับลูกชาย  เดี๋ยวก็ได้กินเนื้ออร่อย ๆ ล่ะ

 

                “ไม่เป็นไรฮับ  ฮุนซ๊อกชอบนั่งตรงนี้   นั้งดูตุ๊กตาพี่หมีร้านโน้นน่ารักดี

 

                จื่อเทาโชคดีที่มีลูกชายเป็นเด็กช่างพูด  ช่างคุย  แถมยังพูดได้ดีอีกด้วย    เหมือนแม่ของเขาไม่มีผิดเพี้ยน  ทั้งวิธีการพูด  ทั้งท่าทางเวลาพูด  นี้ยังไม่รวมหน้าตาที่ถอดแบบแม่พิมพ์เดียวกันมา 

               

                ...แฝดเซฮุนชัด ๆ

 

                แต่ถึงจื่อเทาจะชอบเวลาที่ลูกชายพูดยังไง  ก็ยังคงไม่มีความสุขทุกครั้งที่ได้ฟังคำคำหนึ่งที่ฮุนซ๊อกมักจะพูดหลังจากสวดมนต์เสร็จแล้ว    แม้ว่าจะไม่มีคนคนนั้นอยู่ข้าง ๆ แต่ฮุนซ๊อกก็ยังจะพูดอยู่ดี

 

                ....รักม่าม๊าน่ะฮับ

 

                งั้นคุณป๋าเปลี่ยนใจไม่กินแล้ว   ไปเล่นกับพี่หมีร้านโน้นกันดีกว่า

 

                “คุณป๋าเค้าเขียนไว้ว่าห้ามจับ  คุณป๋าอ่านหน่อยสิฮับ  มันแปะไว้เบ่อเร่อง่ะ

 

                “ไหน ๆ  คุณป๋าไม่ยักกะเห็น”                  

 

                จู่ ๆ จื่อเทาก็เดินไปดึงป้ายออกและกระโดดเข้ากอดตุ๊กตาพี่หมียักษ์ที่ฮุนซ๊อกพูดถึงเข้าอย่างจัง  ราวกับตัวเองเป็นเด็กไม่รู้ภาษา

 

                “คุณป๋าทำงี้ได้ด้วย     ฮุนซ๊อกทำมั้งจิ

 

                จากมนุษย์พ่อตัวใหญ่กลายเป็นมนุษย์ลูกตัวเล็กที่กระโดดเข้ากอดตุ๊กตาพี่หมียักษ์แทน  หูย....นุ่มจังเยย พี่หมี นุ๊มนุ่ม

                “นี่!!  คุณครับทำอย่างนี้ไม่ได้น่ะครับสินค้าจะเสียหาย    แล้วมาดึงป้ายห้ามจับของเราออกแบบนี้   ผมคงต้องปรับคุณแล้วน่ะครับ

 

                เจ้าของร้านหน้าโหด  ตัวใหญ่ยักษ์ไม่แพ้ตุ๊กตาหมีหน้าร้านรีบอุ้มฮุนซ๊อกออกห่างจากตุ๊กตาหมีราคาแพงตัวนั้นและมีท่าทีว่าจะเอาเรื่องกับผู้ปกครองต่อ   แต่คุณป๋าจื่อเทาหาได้สะทกสะท้านไม่  ได้แต่ยืนมองเจ้าของร้านที่ถือดีมาจับเนื้อต้องตัวลูกชายของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

                แตะนิดแตะหน่อยก็ไม่ได้  ขี้งกชะมัด

 

                “สินค้าของเรา  มีคุณภาพราคาสูง  หากคุณไม่ซื้อก็อย่ามากอดเล่น  ถ้าสินค้าเสียหายขึ้นมาคุณต้องรับผิดชอบ

 

                “เหอะ  มีคุณภาพงั้นเหรอ  แพงงั้นเหรอ  มันจะขนาดไหนกันเชียว

 

                ภาพต่อมาคือความชุลมุนของลูกค้ากับเจ้าของร้าน   เมื่อคุณป๋าจื่อเทาวัย 27 กระโดดถีบตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ล้มและตามไปเหยีบย่ำ  กระถืบซ้ำ ๆ  จนเลอะเทอะไม่เหลืองานดีปรากฏอยู่เลย  โดยมีเจ้าของและพนักงานร้านช่วยกันห้าม

 

                ฮุนซ๊อกผู้น่าสงสารต้องมองดูคุณป๋าจื่อเทาทำตัวเป็นเด็กอันธพาลและตุ๊กตาพี่หมีที่ถูกเด็กอันธพาลรังแกต่อหน้าต่อตา  เสียงดังโหวกเหวกโวยวายระหว่างลูกค้ากับเจ้าของร้านทำให้ผู้คนหันมามองและมุงดูการกระทำของจื่อเทา

 

                ....คุนป๋าจื่อเทา   ทำเรื่องน่าอายเข้าจนได้

 

                คุณป๋าฮับ  ป๋าพอเถอะฮับ  จ๊อกอาย  ฮึก  ๆ   ๆ

                น้ำตาของลูกชายเป็นเหมือนสวิตซ์กดปุ่มปิดอารมณ์ของจื่อเทาได้อย่างดี  เมื่อฮุนซ๊อกเดินเข้าไปดึงชายเสื้อสะกิดให้ผู้เป็นพ่อเลิกทำเรื่องบ้า ๆ ได้แล้ว     สุดท้ายน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็ไหลอาบแก้มจนได้   ทำให้จื่อเทาเหยียบอารมณ์ลงในทันที

 

                มีกี่ตัว

 

                “คุณหมายถึงอะไร”  เจ้าของร้านทำหน้างงเมื่อจื่อเทาถามว่ากี่ตัว

 

                ตุ๊กตานี่มีกี่ตัว   เอามาให้หมด”.                 

 

                “คุณล้อเล่นรึไง  คิดว่าคุณจะควักตังจ่ายหมดทุกตัวเลยเหรอ

 

                “ก็ใช่น่ะสิ  มีกี่ตัวเอามาให้หมด  ฉันจะซื้อ  เร็วเข้า!!  ลูกชายฉันร้องไห้แล้ว

 

                คุณป๋าจื่อเทาตอกกลับเจ้าของร้านและพนักงานด้วยการเหมาตุ๊กตาหมียักษ์ทั้งหมดด้วยแบล็คการ์ดเลื้อมทองรุ่นลิมิตเตด   ทำให้เจ้าของร้านต้องรีบปิดปากสงบถ้อยสงบคำและรับการ์ดเข้าไปชำระเงินในร้านแต่โดยดี

                 สถานการณ์ที่ตึงเครียดเมื่อครู่ได้ก็สงบลงในที่สุด  ตอนนี้มันดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ผู้คนที่มุงดูในตอนแรกก็เริ่มถยอยถอยห่าง  หายไปจนหมด

 

                หายอายรึยัง  ทีนี้

 

                “คุณป๋า  ฮึก...คุณป๋าทำแบบนี้ไง  ม่าม๊าถึงไม่อยู่...ฮึก

 

                จื่อเทาในตอนนี้เหมือนโดนชกหน้าด้วยหมัดเหล็กพิฆาต  เมื่อลูกชายตัวน้อยเลือกที่จะพูดสิ่งที่เก็บอยู่ในใจมานาน  เล่นทำเอาคุณป๋าใจกล้าหน้าชาไปชั่วขณะ

 

                คุณป๋าจื่อเทาไม่อาจปฏิเสธในคำกล่าวหาของลูกชายได้  เขารู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นคนทำให้เซฮุนต้องจากเขาไป  ถึงจะหล่อและรวยค้ำฟ้าแค่ไหนก็ไม่สามารถรั้งคนดี ๆ อย่างเซฮุนไว้ข้างกายคนอย่างเขาได้  เขาไม่มีสิทธิ์คัดค้านหรือต่อสู้ว่าเขาไม่ผิดเพราะเมื่อก่อนเขาทั้งเสเพล  ร้ายกาจและไม่มีความรับผิดชอบ

 

                …เซฮุนคิดถูกแล้วที่ไปมีชีวิตใหม่

 

                เฮ้อ    คุณป๋าขอโทษน่ะครับลูกชาย    วันหลังคุณป๋าจะไม่ทำแบบนี้อีก

 

                “คุณป๋าบอกจ๊อกหลายครั้งแล้ว  จ๊อกไม่อยากฟัง  จ๊อกโกรธมาก

 

                “’งั้นเอางี้น่ะ   ลูกชายยืนรอคุณป๋าตรงนี้แปปนึง  คุณป๋าจะทำอะไรให้ดู”                

 

                คุณป๋าจื่อเทาเดินหายเข้าไปในร้านอยู่ซักครู่  แล้วก็เดินออกมาพร้อมกับพนักงาน 4- 5 คน ทุกคนอุ้มตุ๊กตาหมียักษ์ที่คาดว่านำออกมาหมดจากสต๊อกที่อยู่ในร้านแล้ว

 

                ให้ฮุนซ๊อกเหยอฮับ

 

                “ชู่ว์.....คุณป๋าไม่ให้หรอก  คุณป๋ารู้ว่าลูกชายไม่ชอบ

 

                เพียงไม่นานตุ๊กตาพี่หมียักษ์ราว ๆ 10 ว่าตัวก็ออกมาตั้งโชว์ที่หน้าร้านและทุกตัวก็มีป้ายแขวนไว้

กอดฟรี  ไม่คิดเงิน  by ลูกชายฮุนซ๊อกสุดที่รักของคุณป๋าจื่อเทา

 

                “แท๊น  แท๊นนนน.....เป็นไง   คุณป๋าดูเป็นคนดีมีน้ำใจขึ้นรึยัง

 

                “มีชื่อคุณป๋ากับจ๊อกติดไว้ด้วย   แต่จ๊อกเขิน -///- มีแต่คนมอง

 

                “ทำไม   ดีออก  ทุกคนจะได้รู้ว่าลูกชายคุณป๋าใจดีมีน้ำใจ

 

                “จ๊อกอยากให้ม่าม๊ามาเห็นจังเยย  ฮิฮิ

 

                “ป่ะ  เราเปลี่ยนที่กันดีกว่าคุณเบื่อที่นี่แหละ  ไปดูน้ำพุสวย ๆ กันดีกว่า

 

                และทุกครั้งที่เอ่ยถึงม่าม๊า   คุณป๋าจื่อเทาก็จะเปลี่ยนเรื่องทุกที  คราวนี้ชวนเปลี่ยนสถานที่เที่ยวไปเป็นคลองชองเกชอน   อาจเพราะว่าที่ตรงนี้เริ่มแนแน่นไปด้วยผู้คน   จึงเริ่มแออัดหรือเป็นเพราะคุณป๋าอึดอัดใจเองก็ไม่รู้

 

                แค่เพียงไม่นานหน้าร้านขายตุ๊กตาก็กลายเป็นพิพิธภัณฑ์หมียักษ์ที่สามารถกอดได้   คราวนี้จื่อเทาทำได้ดีเลยทีเดียวเพราะมีหลายคนที่เล็งตุ๊กตาหมียักษ์เอาไว้แต่ก็ไม่กล้าแตะ     และเมื่อทุกคนเห็นป้ายที่เขียนด้วยลายมือของจื่อเทาต่างก็พากันเข้ามากอด  มาสัมผัสและถ่ายรูปกันอย่างมีความสุข

 

                จริง ๆ แล้วสิ่งที่ฮุนซ๊อกต้องการก็เป็นหนึ่งในความตั้งใจของจื่อเทาเหมือนกัน  เขาหวังจะให้ใครบางคนผ่านมาและเห็นมัน  เขาจึงเน้นตรงชื่อที่เขียนลงป้ายทุกใบ

 

                หายโกรธคุณป๋ารึยังครับคุณลูกชาย

 

                “ย๊าง...แต่วันนี้คุรป๋าน่ายักที่สุดเยย  จุ๊ฟ  x:”

               

                “ลูกชายป๋าน่ารักกว่า  จุ๊ฟ x:”

 

                สุดท้ายแล้วสองพ่อลูกก็กลับมาคึกคักกันอีกครั้งในรอบวัน    แค่ภายในวันเดียวพ่อลูกสองคนนี้ก็แทบกลายเป็นคนดังไปซะแล้ว   คนพ่อก็หล่อเฟี้ยว  คนลูกก็น่ารักน่าเอ็นดู  ถึงจะเป็นคู่พ่อลูกหนึ่งแต่ก็เป็นที่น่าอิจฉาของคนมีคู่อีหลาย ๆ คู่ที่ผ่านมาเห็น

 

                จื่อเทามีวันพิเศษ ๆ ได้ก็เพราะลูกชาย   ถึงแม้สองปีที่เขากับเซฮุนแยกทางกันมันค่อนข้างเหงามาก  แต่ก็เพราะมีฮุนซ๊อกลูกชายตัวน้อยที่คอยเต็มกำลังใจให้ในทุก ๆ วัน    เขาจึงไม่เหงาอย่างเท่าที่ควร

 

                คุณป๋า  มืดแย้วน่ะฮับ  เมื่อไหร่จะกลับบ้านกัน

 

                ลูกชายตัวน้อยกระตุกมือผู้เป็นพ่อที่กุมเอาไว้อยู่หลายครั้งเพื่อถามเรื่องกลับบ้าน  แต่คุณป๋าก็เอาแต่เหมอลอยไม่สนใจคุณลูกชายตัวน้อยที่เดินอยู่ข้างเขา    สายตาของจื่อเทาคอยแต่จะมองหาอะไรบางอย่าง  บางอย่างที่ฮุนซ๊อกเองก็ไม่สามารถตอบได้

 

                คุณป๋าหยุดเดินทะไมฮับ

 

                “เซฮุน...

 

                วัตถุประสงค์ของวันนี้ไม่ใช่แค่พาลูกชายตัวน้อยมาเที่ยวเล่นในวันหยุดวาเลนไทน์เพียงอย่างเดียว  แต่ที่คุณป๋าจื่อเทาเลือกที่จะมาที่นี่เพราะอยากเห็นหน้าใครบางคน

                ...แม่ของลูก

 

                แม้จะเลิกรากันไปนาน  แต่จื่อเทาก็ไม่เคยลืมวันพิเศษ  โอกาสพิเศษ  และสถานที่พิเศษ ๆ ระหว่างเขากับเซฮุนที่เคยมีร่วมกันมา  หากว่าตอนนี้ยังอยู่ด้วยกัน  สถานที่ที่จะมาคงเป็นที่นี่สะพานข้ามคลองชองเกชอน

               

                ว้าว...  น้ำปุ๊ ๆ  สวยจัง คุณป๋าดู ๆ  น้ำปุ๊  มีไฟด้วย   คุณป๋าจ๊อกอยากลงไปดูใกล้ ๆ

 

                “ขอปฏิเสธครับ   อากาศมันเริ่มเย็นแล้วโดนละอองน้ำเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา   ดูตรงนี่แหละดีแล้ว

 

                เข้าไปใกล้กว่านี้ไม่ได้หรอก  เซฮุนไม่ได้มาคนเดียว  เขามากับครอบครัวใหม่ในอ้อมแขนนั่นมีเด็กทารกราว 2 ขวบ ที่กำลังหลับคาบ่าของคนเป็นแม่อยู่    พร้อมกับชายร่างสูงดูดีมีฐานะที่ยืนดูแลอยู่ข้าง ๆ  เห็นแล้วมันควรจะยินดีแต่จื่อเทาไม่

 

                ...มันหดหู่ชะมัด  

 

                ถ้ายืนมองจากตรงนั้นคงเด่นเกินไป   จื่อเทาจึงเลือกม้านั่งสาธารณะข้าง ๆ คลองเพราะเป็นมุมที่ดีที่สุด    มันเหมาะแก่การถ้ำมองสำหรับเขาและการชมน้ำพุสวย ๆ สำหรับฮุนซ๊อกด้วย

 

                “โห ๆ  คุณป๋าดูนั่นจิ   มีนางฟ้าติดปีกมาแจกช็อคเลตด๊วย    คุณป๋าฮับ...จ๊อกขอไปเล่นกับนางฟ้าน่ะฮับ  ตรงนั้นไม่มีน้ำปุ  ไม่เป็นหวัด  ฮิฮิ

 

                “งั้นถ้าคุณป๋าบอกให้กลับ   คุณลูกชายก็ต้องกลับน่ะ ตกลงไหม

 

 

                “สัญญาด้วยเกียรติของปู้จายฮับ”         

 

                “โอเคตามนั้น  งั้นคุณป๋าจะนั่งอยู่ตรงนี้น่ะ จะคอยมองจ๊อกตลอด

 

                “ฮับ!!”                         

 

                เมื่อฮุนซ๊อกได้รับอนุญาตจากผู้เป็นพ่อก็รีบวิ่งเข้าไปเล่นกับนางฟ้าและบรรดาเด็ก ๆ ที่เข้าไปเล่นเหมือนกัน    โดยปล่อยให้คุณป๋านั่งปวดใจเงียบ  ๆ  อยู่คนเดียว

 

                ....ดีเลยจะได้ร้องไห้ได้สะดวก   ไม่ต้องกลัวคุณลูกชายเห็น

 

                ว่าแล้วก็มองหาร่างคนเป้าหมายในทันที     จื่อเทามองเซฮุนอยู่ในมุมมืดเงียบ ๆ  คนเดียวโดยไม่มีผู้ใดรบกวน   ดังนั้นเมื่อมาถึงจุดนี้จื่อเทาก็ต้องตั้งใจถ้ำมองให้ถึงที่สุด  ไม่ให้เสียแรงที่ยอมแปลงร่างเป็นคนโรคจิตที่ชอบทำร้ายตัวเองด้วยการมองคนรักอยู่กับคนอื่น     ยิ่งมองก็ยิ่งเจ็บแต่ก็ละสายตาไม่ได้   หลายต่อหลายครั้งที่คิดว่าตัวเองทำใจได้แต่สุดท้ายก็มานั่งน้ำตาเช็ดหัวเข้าทุกที

 

                วาเลนไทน์ปีนี้ห่วยแตกชะมัด  ไปรักกันไกล ๆ ไม่ได้รึไง  เจ้าพวกบ้า

 

                นั่งมองไปก็บ่นไป  แต่ก็ปวดใจไปด้วย   เมื่อเห็นว่าเซฮุนทั้งยิ้มทั้งหัวเราะอยู่กับคนรักใหม่

 

                แต่นายดูผอมไปน่ะ  ไอ่หมอนั่นคงปล่อยในนายอด ๆ อยาก ๆ แน่

 

                “ดู  ดูเค้าทำนั่น  หัวเราะเสียงดังได้ยังไงลูกเล็กก็หลับอยู่แท้ ๆ ใช่ไม่ได้เลยพวกบ้า

 

                เมื่อพูดถึงลูกเล็กที่นอนหลับอยู่บนบ่าของเซฮุน    จื่อเทาก็ถึงกับกลั่นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่   จริง ๆ แล้วเขาต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้  แต่เมื่อมองเห็นครอบครัวใหม่ของเซฮุนแล้วเขากลับอ่อนแอ  และอ่อนแรงลงอย่างบอกไม่ถูก

 

                แล้วฉันจะพาฮุนซ๊อกกลับบ้านยังไงว่ะเนี่ย  ขนาดแรงหายใจยังแทบจะไม่มีเลย

 

                และแล้วเซฮุนก็ทำท่าทางเหมือนจะเอาร่างเบบี๋ตัวน้อยว่างลงบนรถเข็นเพื่อให้หลับสบายขึ้น

 

                เพิ่งคิดได้เหรอนั่น

 

                แต่ภาพต่อไปกลับทำให้จื่อเทาเพิ่มแรงบีบที่หัวใจอีกร้อยเท่า    เพราะดูเหมือนว่าหลังจากวางเบบี๋แล้วผู้ชายคนนั้นจะจับไหล่ฮุนให้หันไปหาเพื่อจะจูบ

 

                โอ้  ไม่ ๆ ๆ  ๆ  น่ะ  บาดตาชะมัด  อย่าแตะต้องเมียฉันน่ะไอ่งั่ง 

 

                โป๊ก !!!

 

                “เยส  เยส  ไม่เสียแรงที่เป็นนักบาสเก่า

 

                มือของจื่อเทาไวเท่าความคิด  ความแม่นยำก็เป๊ะอย่างใจสั่ง   อุปกรณ์ก็คือรองเท้าราคาแพงที่เขาสวมอยู่   เมื่อทั้งสามอย่างประสานงานกันความสะใจจึงบังเกิดในที่สุด    เมื่อจื่อเทาปารองเท้าใส่หัวไอ่งั่งที่กำลังจะจูบเมียตัวเอง   จนเจ้าตัวถึงกับต้องร้องโอดโอยออกมาอย่างดัง    แต่หน้าเสียดายที่จื่อเทาไม่มีเวลาดูผลงานของตัวเองเพราะเขาต้องซ้อนตัวจากสายตาพิฆาตของเซฮุนที่กำลังมองมาทางเขาอยู่

 

                ทั้งเซฮุนและชานยอลเดินเที่ยวชมบรรกาศของธารน้ำอยู่ด้านล่าง    ส่วนจื่อเทาก็หลบอยู่หลังม้านั่งซึ่งอยู่ด้านบนของคลอง    จึงเป็นเรื่องยากที่เซฮุนจะเห็นไอ่บ้าโรคจิตที่ปารองเท้าใส่หัวของชานยอล

 

                เจ็บมากไม่ครับพี่ชานยอล

 

                “คนบ้าที่ไหนมันเล่นพิเรนปารองเท้าเล่นเนี่ย  ซี๊ด  เจ็บ  แต่ดีน่ะที่ไม่โดนเซฮุน  ไม่งั้นพี่เอาเรื่องมันแน่

 

                “หัวโนด้วยน่ะครับ  เซฮุนว่าเราขึ้นไปร้านยา  แล้วหาซื้ออะไรมาประคบไว้ดีกว่าครับ

 

                “ครับ       เพราะชานยอลกำลังหัวเสียกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อครู่   จึงทำให้ไม่ทันสังเกตว่าคนข้างกายแอบเก็บรองเท้าใส่ใต้รถเข็นเพื่อเป็นหลักฐาน 

 

                ฮู้...เกือบไปไหมล่ะเรา 

 

                ทั้งเกือบโดดจับได้  และทั้งเกือบหัวใจวายตาย   หากยังยอมที่จะให้สองคนนั้นจูบกันต่อหน้าต่อตา    สู้ยอมเสียรองเท้าไปซักข้างคงยังจะดีกว่า   ไว้หาซื้อเอาดาบหน้าเอาก็ได้แค่รองเท้า   แต่จื่อเทาคงจะเสียดายน้อยลงกว่านี้หากคู่นี้ไม่ใช่คู่ที่เซฮุนซื้อให้

 

                ….นึกแล้วก็เสียดาย  แต่สะใจเป็นบ้า

 

                เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปนานพอสมควร    นานพอจะทำให้ทั้งสองคนนั้นเลิกตามหาคนก่อเหตุ    จื่อเทา จึงโผล่หน้าไปดูอีกทีแต่คราวนี้กลับไม่พบทั้งเซฮุน  ไอ่งั่ง  และเบบี๋อยู่ที่เก่า   แต่นั้นไม่ได้ทำให้เขาหัวเสียซักเท่าไหร่หากแต่นึกตลกตัวเองที่มานั่งทำเรื่องบ้า  ๆ ลง

 

                เลิกบ้าได้แล้วจื่อเทา  นายยังจะคาดหวังอะไรจากเขาอีก   นายทำตัวเองน่ะ  นายนี่มันไอ่งั่งของแท้

 

                จื่อเทามองดูนาฬิกาและพบว่าได้เวลานอนของคุณลูกชายแล้ว   เขาต้องไปพาคุณลูกชายกลับบ้านเดี๋ยวนี้  แต่ก่อนไปเขาจะต้องจัดการกับคราบน้ำตาและจัดการกับอารมณ์งี่เง่านี่ให้ได้เสียก่อน  ก่อนที่จะไปพบลูกชายในถานะของคุณป๋าจื่อเทาผู้เก่งกล้า ไม่ใช่ไอ่งั่งขี้แพ้ที่ยืนอยู่ตรงนี้

 

                ฮ่า...คุณป๋ามาแย้ว   นี้ฮับ ๆ  คุณป๋าสุดหล่อของจ๊อก

 

                “อ่อ  สวัสดีค่ะ คุณพ่อของน้องฮุนซ๊อก   พอดีน้องเขาเล่าเรื่องที่คุณเป็นเจ้าของของตุ๊กตาหมีกอดฟรีหน่ะค่ะ   ฉันชอบมันมาก ๆ  บังเอิญจังเลยน่ะค่ะ

 

                “ครับ ๆ ถ้าคุณชอบก็เลือกกลับไปซักตัวก็ได้น่ะครับ  ผมให้

 

                “เห็นไหมคุณป่าของจ๊อกใจดีมีน้ำใจมาก ๆ  ฮิฮิ

 

                ในแง่มุมของเด็กน้อยคงแค่ต้องการจะอวดคุณพ่อของตัวเอง  แต่ในเกมส์ของผู้ใหญ่จื่อเทาในสายตาของ MC สาวสวยคือเป้าหมายสามีของเธอในอนาคต

 

                ฮุนซ๊อก  เรากลับบ้านกันเถอะ  คุณป๋าว่าได้เวลานอนของคุณลูกชายแล้วน่ะครับ

 

                “ฮับคุณป๋า   คุณนางฟ้าครับจ๊อกกลับแย้วน่ะฮับ  สวัสดีฮับ

 

                “แหม่   มารยาทดีมากเลยน่ะค่ะ  สงสัยคุณพ่อฝึกมาดี

 

                “แน่นอนครับ  ขอบคุณมากที่ช่วยเล่นกับเขา  ป่ะกลับกัน

 

                จื่อเทารู้ดีว่าถ้ายิ่งคุยด้วยนาน  MC  สาวสวยคนนี้คงต้องตามไปถึงบ้านแน่ ๆ  ดูจากสายตาก็พอจะดูออก  เขาผ่านสนามนี้มาเยอะ  ผู้หญิงที่จ้องจะจับผู้ชายหล่อ  รวยมีอยู่ถมไป   แต่ลูกไม้ตื้น ๆ นี้ใช่ไม่ได้ผลกับจื่อเทาแม้แต่นิด

 

                ด  เดี๋ยวก่อนค่ะคุณ...ว๊ายยยย

 

                ตุ๊บ !!!

 

                แต่จื่อเทาประเมินผู้หญิงคนนี้ต่ำเกินไป

 

                เธอยอมลงทุนแกล้งทำเป็นสะดุดล้มส้นสูงของตัวเองขณะเดินเข้าหาจื่อเทา   จึงทำให้ตังเองเสียหลักล้มทับจื่อเทาจนทั้งเธอและเขาต้องไปนอนกองกับพื้น

 

                และด้วยเดสเกาะอกที่ความยาวของกระโปรงสั้นแค่คืบทำให้ตอนล้มมันดูน่าเกลียด  ประกอบกับท่าล้มที่จงใจอยู่แล้วจึงทำให้ทั้งคู่อยู่ในท่าล่อแหลม  ใครผ่านไปผ่านมาอาจจะเข้าใจผิดกันได้   โดยเฉพาะจื่อเทาที่เผลอเอามือบังตัวเองจนกลายเป็นว่ากำลังจับนมของหญิงสาวคนนี้อยู่

 

                ไม่เปลี่ยนไปซักนิดเลยน่ะ  จื่อเทา

 

                “เซฮุน!”

 

                “เอ่อ...ดิฉันขอโทษน่ะค่ะพอดีฉันสะดุดล้ม

 

                ม  ไม่ใช่น่ะ  เฮ้ย  เธอก็หัดระวังตัวเองซะบ้าง  รีบ ๆ ลุกไปได้แล้วฉันหนัก

 

                “ฉันไม่ได้ตั้งใจ  ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ฮึก  ฮือ ฮือ”    

 

                ไม่รู้ว่าอายเพราะดันมาล้มกลางสาธารณชนหรือแค่แกล้งบีบน้ำตาให้จื่อเทาสงสาร  แต่วินาทีนี้ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็หลอกเซฮุนไปได้ซะหมดทุกอย่าง

 

                ไม่มีความรับผิดชอบ...   ไม่เจอกันนับปี    นายไม่เคยเปลี่ยนตัวเองบ้างเลยจริง ๆ   ฉันผิดหวังในตัวนายมากน่ะจื่อเทา

 

                “…”

 

                “คุณป๋าฮับ    เจ็บไหม   ลุกขึ้นสิฮับ   จ๊อกกลัว  จ๊อกอยากกลับบ้าน  จ๊อกไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

 

                จากปกติที่คนจะเยอะอยู่แล้วเมื่อเกิดเรื่องขึ้นจึงทำให้ดูแนบขนัดเข้าไปใหญ่  เด็กน้อยฮุนซ๊อกที่ถูกผู้ใหญ่ใกล้เคียงแห่เข้ามาบังจนมองไม่เห็นม่าม๊าของตัวเองจึงได้แต่สนใจคุณป๋าที่กำลังทรงตัวยืนขึ้น

 

                ขอโทษน่ะคนสวย  เธอจะไปอ่อยใครที่ไหนก็ได้  แต่ไม่ใช่กับฉัน    ฉันไม่มีทางมองผู้หญิงง่าย ๆ อย่างเธอหรอกจำไว้  ผู้หญิงไม่จำเป็นสำหรับฉัน”   ถึงแม้พูดใส่ MC สาวสวยที่ว่า  แต่สายตากลับจ้องไปที่ดวงตาของผู้ที่เพิ่งผ่านมาเยือน

 

                จะกลับไปทั้งรองเท้าข้างเดียวอย่างงั้นเลยเหรอ     พอดีฉันเก็บอีกข้างได้ฉันคิดว่ามันเป็นของนายน่ะ

 

                ผั๊วะ !!

 

                เซฮุนฟาดร้องเท้าอีกข้างที่แอบเก็บมาใส่เข้าที่กลางอกของจื่อเทาด้วยความโมโห   ทีแรกแค่ต้องการมาร้านขายยาใกล้ๆ  นี้แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอจื่อเทาในสภาพแบบนี้  

                ...ทุเรศสิ้นดี

                ก่อนจากกันเซฮุนก็ฝังใจกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้วและพอมาเห็นด้วยตาตัวเองอีกครั้งก็ยิ่งทำให้อารมณ์ที่กักเก็บเอาไว้ปะทุขึ้นมาอย่างง่ายดาย

 

                เซฮุนทำแบนั้นทำไมล่ะครับ”           

 

                “คืนของ   เซฮุนแค่ต้องการจะคืนของที่เขาทำตกเอาไว้หน่ะครับ”      

 

                ชานยอลที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านยาถึงกับตกใจเมื่อเห็นเซฮุนฟาดรองเท้าใส่ใครซักคนที่เขาไม่รู้จัก

 

                เหอะ...นี่สิน่ะคนรักใหม่ของนาย  ส่วนนั่นก็คงเจ้าตัวน้อยใหม่ของนาย   เหอะ...ดูแลเซฮุนกับลูกให้ดีดีๆ  น่ะครับ  แล้วก็ขอบคุณที่อุตส่าห์เก็บรองเท้ามาคืน    ป่ะครับฮุนซ๊อก  คุณป๋าอยากกลับบ้านใจจะขาดแล้ว   ขืนอยู่ต่อไปคุณป๋าต้องอกแตกตายตรงนี้แน่ ๆ

 

                “คุณป๋า  อุ้ม ๆ  จ๊อกหายใจไม่ออก  คนเยอะไปหมด  อุ้มจ๊อกที

 

                “ขอให้มีความสุขน่ะเซฮุน

                คำพูดทิ้งท้ายของจื่อเทาเป็นเหมือนจุดชนวนระเบิดน้ำตาของเซฮุนอีกครั้งในรอบสองปี  เมื่อกี้จื่อเทาไม่ได้ตอบโต้อะไรเขาเลย  มีแต่เงียบเฉยแถมยังอวยพรส่งท้ายอีก    แต่นั่นไม่ยิ่งไปกว่าการได้เห็นหน้าฮุนซ๊อกน้อยที่จื่อเทาอุ้มขึ้นฟาดบ่า

                ฮุนซ๊อก

               

 

                “คุณป๋าฮับ  มะกี้มีคนเรียกจ๊อกด้วย  เสียงเหมือนม่าม๊าเลย

 

                “หูฝาดมั้งครับลูกชาย   ม่าม๊าจะมาอยู่แถวนี้ได้ยังไง

 

                “เหรอฮับ  แล้วม่าม๊าอยู่ไหนเหยอครับ  ไมม่าม๊าไม่กลับมาหาจ๊อกซักที  จ๊อกคิดถึงม่าม๊า”  น้ำเสียผิดหวังของลูกชายทำให้จื่อเทารู้ว่าลูกชายของเขาคงเจ็บปวดไม่น้อยหากได้รู้ความจริง

 

                ไกลมากเลยฮับ  ม่าม๊าของเราอยู่ไกลมาก ๆ เราสองคนเอื้อมไม่ถึงเลยล่ะ

 

                จื่อเทาทำดีที่สุดก็แค่บอกว่าม่าม๊าอยู่ไกลจนสุดเอื้อม  อย่างน้อยก็ให้ลูกชายได้จินตนาการว่าม่าม๊ายังเป็นคนเดิมที่อยู่ห่างไกลแสนไกล  ดีกว่ารับรู้ว่าอยู่ใกล้ๆ  แต่ม่าม๊าได้เปลี่ยนไป  ไปมีครอบครัวใหม่ คนรักใหม่ และลูกชายคนใหม่

 

                “คุณป๋าฮับ

 

                “อะไรครับลูกชาย

 

                “ฮุนซ๊อกรักคุณป๋าน่ะฮับ

 

                “….”

 

                “วันนี้ฮุนซ๊อกไม่ได้โกรธคุรป๋าเลยซักนิด

 

                “….”

 

                “ที่คุณป๋าทำในวันนี้มันเจ๋งมาก  คุณป๋าเท่ห์มากเลยฮับ

 

                “....”

 

                “จ๊อกอยากอยู่กับคุณป๋าไปนาน ๆ  อย่าไปไหนไกลเหมือนม่าม๊าน่ะฮับ

 

                “ฮึก  ฮึก ฮือ....

 

                คนเป็นพ่อไม่สามารถกลั่นเสียงร้องเอาไว้ได้   แต่ถึงจะมีเสียงอย่างไรก็เป็นเสียงที่เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้ลูกชายที่นอนบนบ่าต้องตื่น

                  เพราะเกิดเรื่องมากมาย   ลูกชายวัย 5 ขวบคงทนต่อความเหนื่อยล้าไม่ไหว เมื่อสัมผัสได้ถึงบ่านุ่ม ๆ ก็คอยแต่จะสับผงกในระหว่างทางที่คุณป๋าพาเดินกลับไปที่รถส่วนตัวเพื่อกลับบ้าน

 

                 คำบอกรักของเจ้าตัวน้อยเมื่อครู่มันยังคงกังวานในหู   ลูกชายทูนหัวของเขาทำให้รู้ว่าอะไรคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต   แม้คนรักจะจากไปแล้ว  ถึงแม้เขาจะไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าทั้งสามคน  แต่แค่นี้ก็มีความสุขแล้วจริง ๆ  ถึงจะไม่รู้ว่าน้ำตาที่ไหลอยู่นี้มันคือน้ำตาของความเสียใจหรือความสุขกันแน่ 

               

                ....เป็นไปได้ก็ไม่อยากยิ้มทั้งน้ำตาแบบนี้  หน่วงชะมัด

 

                “ขอบคุณน่ะลูกชาย   คุณป๋าก็รักคุณลูกชายเหมือนกัน   และคุณป๋าจะไม่ทิ้งคุณลูกชายไปไหนไกลแน่นอนครับ   หลับเถอะครับคนเก่ง

 

                “ฮับคุณป๋า”           

 

                ...ลูกชายนี่แหละของขวัญที่พิเศษสุดในวันวาเลนไทน์และวันอื่น ๆ  ของคุณป๋า

 

End.

 

Past 1


..................................................................................................................................................

talk.....
SF  #คุณป๋าจื่อเทา   เอามาส่งท้ายวาเลนไทน์
เเต่งเองร้องเอง   บ้าไปแล้วฉัน TT  
ไว้คุยกันที่อื่นน่ะ  ที่ที่เรารักกัน  ง่อวววววว
สุขสันต์วาเลนไทน์  #น้องเชื่ออย่างงั้นเหรอครับ
จริงๆ ฉันมันต้อง #โสดแล้วพาล

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Me May MeMe จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 passorna (@Lompat_LB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 21:00
    เศร้า สงสารฮุนซ็อก ม๊าก็ไปมีสามีลูกใหม่ เฮ้อ อยู่กับปะป๊าก็อบอุ่รแล้วเนอะลูกเนอะ
    #4
    0
  2. วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 03:04
    สงสารฮุนช๊อก ㅠㅠㅠㅠㅠ
    #3
    0
  3. #2 99LINE (@tangmoandmoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 16:09
    เซฮุนทำไมทิ้งจื่อไปอ่ะ ใจร้ายยยย
    #2
    1
    • #2-1 ilovetao68 (@ilovetao68) (จากตอนที่ 1)
      17 พฤษภาคม 2558 / 00:22
      สาเหตุอยู่ใน พาสสามค่ะ ต้องติดตามนะ^^
      #2-1
  4. #1 dewdy
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:32
    ทำไมเศร้า

    สงสารทั้งคุณป๋าทั้งน้องจ๊อกเลย
    #1
    1
    • 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:35
      เพราะมันเป็น bad valentine อิอิ

      จริง ๆ มีต่อพาสสองอีกน่ะ แต่ยังไม่ลง เพราะยังหน่วงไม่พอ

      แต่งเองยังร้องเองเลย /me บ้าไปแล้วฉัน TT

      *ขอบคุณที่ลงเม้นมา

      #1-1