Bitter Sweet [Fic SNSD & Sj & 2pm] / [FIN.]

ตอนที่ 8 : Bitter Sweet : : Chapter 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 ธ.ค. 54

















Bitter Sweet :04.





 

เช้าวันใหม่  .. บริษัท CG. ทงเฮมีประชุมในตอนเก้าโมงเช้าแต่เขารีบร้อนมาถึงบริษัทก่อนถึงช่วงเวลาประชุมเป็นชั่วโมง .. เมื่อเดินเข้ามาถึงที่ห้องทำงานเลขาสาวสวยก็ถือเอกสารตามเข้ามาอย่างรู้หน้าที่ของตนเอง

เอกสารเกี่ยวกับการประชุมของวันนี้ทั้งหมดค่ะ เธอยื่นเอกสารทั้งหมดวางไว้บนโต๊ะแฟ้มหนากองรวมกันอยู่หลายแฟ้ม

ขอบคุณครับ นี่ซีวอนมาถึงแล้วใช่มั้ย

เอ๊ะ !! ยังไม่เห็นเข้ามาเลยนี่คะ เดี๋ยวดิฉันเช็คไปที่ห้องทำงานของคุณซีวอนก่อนแล้วกัน

ผมเตรียมตัวเข้าห้องประชุมเลยแล้วกัน เสร็จแล้วรีบตามมานะผู้บริหารหนุ่มไฟแรงหอบเอกสารทั้งหมดลุกออกจากเก้าอี้ทำงานตัวเก่งเดินออกไปยังห้องประชุม

เข็มนาฬิกาเดินบอกชี้มาหยุดอยู่ที่เก้าโมงตรงแล้ว  การประชุมเริ่มในห้องเริ่มต้นขึ้น ..

ผู้บริหารระดับสูงของ CG. เข้าประชุมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาส่วนใหญ่แล้วมีเป็นผู้ถือหุ้นระดับผู้อาวุโสอายุอานามขึ้นเลขสี่เลขห้ากันหมดแล้ว .. จะขาดก็แต่ซีวอนเพียงคนเดียวเท่านั้น ทงเฮหันมาถามคยูฮยอนซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างๆเขา แต่น้องชายตัวดีก็ไม่รู้ว่าพี่ชายคนหล่อหายไปไหนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว การประชุมดำเนินไปจนกระทั่งถูกขัดจังหวะจากคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา

จียอนสาวน้อยหน้าใสมองหน้าทุกคนแล้วฉีกยิ้มหวานออกมากลบเกลื่อนให้กับการมาสาย เธอค่อยๆเดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆทงเฮ เขาส่งสายตาดุไปให้ ก่อนจะขอให้เริ่มการประชุมต่อไป จนกระทั่งทุกอย่างเสร็จสิ้นลงด้วยดี 

คยู .. นายโทรหาซีวอนติดหรือเปล่า

ผมกดจนมือจะหงิกอยู่แล้วเนี่ย .. ไม่รู้หายไปไหนของเค้า

พี่เฮคะ ใกล้จะเที่ยงแล้วจียอนหิวค่ะ ออกไปหาอะไรทานกันนะ หญิงสาวเข้ามาคล้องแขนไว้อย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำเวลาที่อยู่ใกล้ พี่เฮของเธอ และก็เหมือนทุกครั้งที่เขาพยายามแกะมือนั้นออก ด้วยความยากเย็น เคยบอกกล่าวหลายต่อหลายครั้งแล้วว่าไม่ให้ทำแบบนี้ แต่ดูเหมือนจียอนจะแสร้งทำเป็นไม่รับรู้ด้วยการระบายยิ้มไร้เดียงสาให้

ผมขอตัวก่อนนะครับคยูฮยอนไหวตัวทันรีบลุกออกไปอย่างรู้งาน เขาเอง .. ไม่ค่อยอยากอยู่ใกล้กับผู้หญิงคนนี้นานเท่าไหร่ คงมีแต่พี่ทงเฮคนเดียวเท่านั้นที่ดูจะ .. ทนไหว

ทงเฮส่งสายตาขอความช่วยเหลือ ไม่อยากให้น้องชายรีบออกไป จะอยู่ช่วยกันก็ไม่มีเลย ..

ติดต่อซีวอนได้แล้ว ให้โทรหาพี่ด้วย เขาตะโกนเสียงดังบอกก่อน คยูฮยอนจะออกจากห้องไปและเบนหน้าหันกลับมาคุยกับจียอนด้วยสีหน้าจริงจัง อีกตั้งครึ่งชั่วโมงนะ พี่ว่าเธอไปทำงานก่อนดีกว่า ยังมีงานค้างอยู่อีกเยอะไม่ใช่หรือไงจงใจทำเสียงดุเข้มใส่อย่างวางอำนาจ

จียอนอยากเป็นเลขาพี่เฮ ไม่อยากเป็นแค่ผู้ช่วยเลขาเลย ช่วยเปลี่ยนตำแหน่งให้จียอนหน่อยสิคะ เธอเขย่าแขนเขาออดอ้อน หนำซ้ำยังเอาแก้มใสมาถูไถที่ไหล่อีกไม่ได้สนใจว่ายังมีเลขาคนสวยอีกคนยืนมองอยู่

พี่ว่าจียอนทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายให้ดีก่อนดีกว่านะ แล้วงานตำแหน่งเลขาก็หนักมาก ไม่เหมาะกับเธอหรอก กับแค่งานผู้ช่วยเลขา ผมยังคิดว่ามันยังดูยากเย็นสำหรับเธอเลย ไม่ได้ดูถูกความสามารถของจียอนหรอกนะ แต่ .. มันก็เห็นๆกันอยู่ เธอดูไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้ามาทำงานที่นี่จริงจังอะไร  .. ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะมาฝึกงานที่บริษัทของผมทำไม ในเมื่อคุณพ่อของเธอก็มีกิจการมากมายหลายอย่างให้เลือกทำ ถ้าผมไม่รู้สึกเกรงใจคุณพ่อของเธอ คงบอกปฏิเสธไปตั้งแต่แรกแล้ว คุณพ่อของจียอนเคยช่วยเหลือธุรกิจของครอบครัวผม สมัยก่อนนั้นที่คุณพ่อผมยังอยู่ในตำแหน่งผู้บริหาร .. บริษัทนี้เกือบจะต้องปิดลง ถ้าไม่ได้คุณ แดซองยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือไว้ ป่านนี้ผมก็ไม่รู้ว่า จะเป็นอย่างไงเหมือนกัน

จียอนตามติดทงเฮเข้าไปที่ห้องทำงานของเขา เมื่อผู้บริหารหนุ่มรูปหล่อขวัญใจของน้องจียอนนั่งลงที่เก้าอี้เพื่อเตรียมตัวทำงานต่อ อยู่ดีๆ คุณน้องก็เข้ามานั่งลงบนตักซะดื้อๆ แล้วยังเอามือมาโอบรอบคอไว้อีก ใบหน้าใสซบลงกับซอกคอขาวจัดที่ตอนนี้ใบหน้านั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นสีอมชมพูด้วยอาการลุ่มร้อนเห่อไปทั่วทั้งผิวหน้า .. วันนี้สาวน้อยจียอนเป็นอะไร ทำไมถึงได้กล้าทำอะไรแบบนี้ได้ ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใจ ถึงไม่เคยคิดอะไรเกินเลย แต่ !! ทำแบบนี้ จิตใจมันก็หวั่นไหวได้เหมือนกัน เขาก็แค่คนธรรมดา ..  เป็นผู้ชายที่มีความรู้สึกและต้องการในเรื่องแบบนี้

 

 

ผู้ชายต่อให้ใจแข็งแค่ไหน ก็ต้องอ่อนทุกราย

 

 

เชื่อพี่สิ .. ทำตามที่พี่บอก  แล้วพี่ทงเฮ จะเป็นของเธอ

 

 

ได้ยินเสียงแว่วดังมาจากในสมอง เสียงหวานๆของคนที่แนะนำวิธีนี้ให้  .. จียอนซบหน้าต่ำลงมากับแผงอกหนาแข็งแรงของทงเฮ มือเรียวของเธอค่อยๆเลื่อนมาป่ายปัดกับอกของเขาผ่านเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม จียอน !! ทำอะไรของเธอ ลุกออกไปนะ

ทำไมพี่เฮใจร้ายกับจียอนนักล่ะคะ จียอนรักพี่นะ .. รัก หญิงสาวเงยหน้าละมือขึ้นมาลูบไล้ที่ใบหน้าหล่อ เขาเป็นผู้ชายที่หล่อปนหวาน ดูดีมากๆ ผิวขาวจัดกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก  เธอหลงรักพี่ทงเฮจนหมดหัวใจแล้ว แต่เขาชอบเฉยชาใส่เธอ ทำไมนะ ..  หรือเพราะเธอไร้ซึ่งเสน่หา?

อย่าทำแบบนี้เลย พี่มีแฟนแล้ว .. เธอก็รู้ในฐานะพี่ชายที่ดีเขาจับมือของเธอไว้ หยุดการกระทำทั้งหมดลง แววตากลมใสจับจ้องมองอย่างเว้าวอนและรู้สึกสับสน .. ทงเฮดูออก แต่จู่ๆก็แปรเปลี่ยนไปเพียงชั่ววินาที  กลับส่งแววตาแปลกๆมาให้ถึงจียอนจะอึ้งไปเล็กๆแต่ก็ยังไม่ยอมที่จะหยุด

แล้วไงคะ? ก็แค่แฟน พี่ยังไม่ได้แต่งงานซักหน่อย ..ระหว่างเรา จะไม่มีการผูกมัดใดๆทั้งสิ้น”  รอยยิ้มยั่วยวนแบบนั้น ทงเฮไม่เคยเห็นจากใบหน้าน่ารักไร้เดียงสา เพียงชั่วข้ามคืน .. ผู้หญิงที่เค้าคิดเป็นเสมือนน้องสาวจะเปลี่ยนแปลงไปได้มากมายขนาดนี้ แล้วไม่คิดจริงๆหรอกนะ ว่าเธอไม่ต้องการ ข้อผูกมัด .. ไม่มีหรอก ใครจะโง่ขนาดนั้น

สาวน้อยเลื่อนใบหน้าใสเข้ามาใกล้ จรดริมฝีปากจากกลีบปากบางแตะลงเบาๆ ใบหน้าเธอเริ่มแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ทั้งที่ตนเองเป็นฝ่ายรุกก่อน .. จูบที่ดูเงอะงะไม่ประสีประสานักทำให้ทงเฮรู้สึกร้อนแปลกๆ

จูบเค้าทำกันแบบนี้ที่ไหนกัน!” อดหัวเราะด้วยความเอ็นดูไม่ได้หรอก อย่างไงซะเขาต้องยอมรับว่า ในเวลานี้ .. จียอนดูน่ารักมาก

ที่พูดมาเมื่อกี้ แน่ใจแล้วใช่มั้ย เขาย้ำเสียงเข้มถาม

 .. คะเธอประหม่าไปหมดแล้ว รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เริ่มไม่กล้าสบสายตาคู่คมที่อยู่ห่างกันเพียงน้อยนิดนั้น เขาช่างมีเสน่ห์มากมายเหลือเกิน และเธอเองกลับเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาดื้อๆ

ถ้าแน่ใจ งั้นก็ถอดเสื้อออกสิ คนหน้าหวานยิ้มกริ่มด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ สายตาแบบนี้จียอนน้อยก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน จากที่เป็นฝ่ายเริ่ม ตอนนี้เริ่มรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนอยู่แทน กรอกตาไปมาเลิ่กลัก กับทำอะไรไม่ถูกซะอย่างนั้น เร็วเท่าความคิดเขาเอื้อมมือปลดกระดุมเสื้อเธอออก ทีละเม็ด .. ละเม็ด ด้วยความชำนาญ

เอ่อ .. พี่คะ จียอนรีบจับคว้ามือทงเฮไว้แล้วลุกออกจากตักอุ่นอย่างรวดเร็ว

ทำไมล่ะ? , “ จียอนมีงานค้างอยู่ค่ะ ขอตัวก่อนนะ

ว่าแล้วก็รีบจ้ำพรวดๆออกจากห้องไปด้วยความกลัว .. ชายหนุ่มถอนหายใจยาวออกมา อะไรกันนะที่ทำให้จียอนเป็นแบบนี้ไปได้ คิดอย่างกลัดกลุ้มแล้วลุกออกมาจากห้องทันที บอกกับเลขาว่าจะออกไปทานข้าวกลางวัน  จากนั้นเขาก็ขับรถตรงไปที่โรงเรียนสอนดนตรี พนักงานต้อนรับสาวที่นั่งอยู่รู้จักชายหนุ่มรูปหล่อที่เดินเข้ามาเป็นอย่างดี เธอยิ้มให้พร้อมกับบอกกล่าวถึงสิ่งที่ต้องการรู้ โดยที่เขายังไม่ได้เอ่ยปากออกไปด้วยซ้ำ

คุณเจสสิก้าอยู่ที่ห้องเปียโนค่ะ

ขอบคุณครับส่งยิ้มให้เล็กน้อยพร้อมกับเดินเลี้ยวขวาไปตามทางก่อนจะมากดลิฟท์ขึ้นไปชั้นบน .. ห้องเปียโน ห้องนี้เขาเคยมาหลายครั้งแล้ว เสียงเปียโนดังแววมาแต่ไกล ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาเบาๆ ก้าวเข้ามาในห้องได้เพียงสองสามก้าวก็หยุดยืนนิ่ง แล้วจับจ้องไปที่คนสวย ซึ่งกำลังเดี่ยวเปียโนอยู่ ด้วยท่าทางอ่อนพริ้ว ดูเป็นธรรมชาติ .. เพลงที่บรรเลงทุกท่วงทำนองช่างไพเราะเสนาะหู ทำให้คนที่ได้มอง ได้ฟังเคลิ้มตามไปได้ไม่ยาก  

มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ เสียงเปียโนหยุดลงเมื่อหันมาเห็นว่ามาคนหน้าแปลกเข้ามาในห้องแล้วยื่นดูเธอเล่นเปียโนอยู่ เขายิ้มให้แล้วเดินเข้ามาใกล้

“มารับไปทานข้าวด้วยครับ เมื่อกี้เล่นเพลงอะไร เพราะดีนะเจสสิก้าบรรจงนิ้วเรียวลง เล่นเพลงนั้นอีกรอบ .. ใบหน้าสวยจัดหันมายิ้มให้ชายหนุ่มที่ขยับตัวลงมานั่งใกล้ๆ เพราะกลัวจะรับฟังเพลงได้ไม่ชัดเจน รอยยิ้มน่ารักแบบนั้น เห็นกี่ครั้งก็รู้สึกดี เหมือนมีแรงดึงดูดมหาศาลจากริมฝีปากสวยสดนั้นดึงรั้งให้อยากสัมผัส จูบอ่อนหวานละมุน แทบทำให้คนได้รับล่องลอย แผ่วเบา .. อ่อนโยน รับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่มีให้กัน

 

ทั้งสองคนออกจากโรงเรียนดนตรีมาทานอาหารที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านที่เจสสิก้าชอบและเลือกที่จะมาทานบ่อยๆ ด้วยร้านนี้มีบรรยากาศดี  .. อาหารก็อร่อยถูกปาก ถึงแม้ราคาจะแพงไปหน่อย แต่ก็รู้สึกคุ้มค่า ในช่วงเวลากลางวันแบบนี้ แต่ร้านคนก็ไม่ได้พลุกพล่าน จนทำให้เสียบรรยากาศอะไร ลูกค้าประจำอย่างเธอ .. ก็หาที่นั่งได้ไม่ยาก ทงเฮสั่งอาหารให้เรียบร้อย เขารู้ว่าเจสสิก้าชอบทานอะไร แหม .. ถ้าเรื่องแค่นี้ไม่รู้ จะคบหากันเป็นแฟนได้อย่างไงล่ะ จริงไหม??

ระหว่างที่นั่งรออาหารก็พูดคุยเล่น หยอดคำหวานกันตามประสา แล้วอยู่ดีๆ สายตาเขาก็ไปสะดุดอยู่กับหญิงสาวหน้าตาสวยที่คุ้นเคยกำลังนั่งทานอาหารด้วย ท่าทีสนิทสนมอยู่กับผู้ชายหน้าตาดี เข้าขั้นดีมากๆ หยอกล้อเล่นกัน อย่างกับคนรัก เฮ้ย !! นี่มันอะไรกัน

 

น้องสะใภ้คนเล็ก  !!

โทรศัพท์มือถือถูกหยิบขึ้นมาอย่างฉับพลัน

เจ้าของเครื่องยกเครื่องขึ้นเตรียมกดบันทึกภาพเหตุการณ์สำคัญ แหม ..  กำลังคุยหยอกล้อเล่นกันสนุกเฮฮา  ทำแบบนี้ได้อย่างไงกันน้องสะใภ้ที่แสนจะน่ารักทำเอาทงเฮ ....  ช็อคเกือบหงายหลังตก เก้าอี้ แต่อยู่ดีๆก็ถูกมือเรียวของอีกคนคว้าโทรศัพท์ไปซะก่อน

จะทำอะไรคะ?” เจสสิก้าเลิกคิ้วสูงเชิงสงสัย

ถ่ายคลิปไง ส่งไปให้คยูดู

ดูให้เกิดเรื่องขึ้นมาหรือไงกัน นี่คุณเป็นพี่ประสาอะไร

ทำไมมาต่อว่าผมล่ะ คนโน้นต่างหากที่คุณต้องไปต่อว่าน่ะ ดูสิ !! ทำอะไรไม่เกรงใจน้องผมเลยขนาดคนเป็นพี่เห็นนะ ยังทนไม่ได้ นี่ถ้าแฟนตัวจริงมาเห็นเองกับตา ร้านคงพังแน่ๆ เจสสิก้าเหลียวหลังไปมองบ้าง

ไม่เห็นจะมีอะไรเลย เค้าก็แค่พูดคุยกัน ท่าทางสนิทสนมแบบนั้น คงเพราะรู้จักกันดีมั้งคะ ถ้าไม่มีอะไรเกินเลยเดี๋ยวจะกลายเป็นว่าไปยุให้สองคนนั้นเค้าผิดใจกันเปล่าๆ นะ

แต่ผมต้องเตือนคยูนะ ปล่อยไปเฉยๆไม่ได้หรอก ขอโทรศัพท์ด้วย

คุณนี่นะ อยากทำอะไรก็ตามใจแล้วกัน

เจสสิก้าส่งโทรศัพท์ยืนให้ไป รู้ทั้งรู้อยู่แล้วว่า ทงเฮเป็นห่วงน้องๆ เพราะเขาเป็นพี่ชายคนโต ซึ่งในตอนนี้ก็เปรียบเสมือนเป็นตัวแทนของพ่อกับแม่ ที่ต้องทำหน้าที่ดูแลน้องๆ แต่บางครั้ง บางเรื่องมันก็ดูมากเกินไป ทั้งซีวอนและคยูฮยอนไม่ใช่เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะซะที่ไหน

 

 

เรียนจบมีการมีงานทำกันแล้วทั้งคู่






คยูฮยอนรับโทรศัพท์จากพี่ชาย ก็รู้สึกได้ถึงความแปลก ทงเฮเลือกที่จะไม่พูดตรงๆหรอกนะ ว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแค่บอกให้น้องชายสุดหล่อเอาใจใส่แฟนให้มากหน่อยช่วงนี้ อย่างเช่นตอนนี้ก็บอกให้เขารีบไปหาซอฮยอน ให้รับไปทานข้าวหรือไปไหนก็ได้ ปกติถ้าอยู่ในช่วงเวลางาน ไม่มีซะหรอกที่พี่ชายของเขาซึ่งเป็นคนจริงจังเคร่งเครียดกับงานจะบอกให้เอา เวลางานไปหาแฟน มีแต่จะด่าให้สิไม่ว่า .. แต่ก็ดีแล้วที่พี่ทงเฮเปิดโอกาสให้แบบนี้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดหาหวานใจทันที ไหนๆก็ไม่มีงานด่วนต้องทำแล้วนี่นา

น้องซอเลิกเรียนหรือยัง พี่ไปรับนะ

[เลิกเรียนแล้วค่ะ กำลังนั่งรถจะกลับบ้านแล้ว]

งั้นพี่ไปรอที่บ้านนะ ซื้อของไปทานที่บ้านกัน

[ก็ได้ค่ะ แต่ไม่ต้องซื้อมาเยอะนะซอไม่ค่อยหิว]

รีบๆมานะ แล้วเจอกันครับ คยูฮยอนกดวางสายอย่างอารมณ์ดีแล้วรีบออกจากบริษัทแวะที่ร้านประจำเพื่อซื้อของโปรดที่น้องชอบทานไปหลายอย่าง ทั้งที่น้องบอกแล้วว่าไม่ค่อยหิวแต่เขาก็อดซื้อเยอะไม่ได้ ชายหนุ่มขับรถเข้ามาถึงที่บ้านและถือถุงพะรุงพะรังลงมาจากรถ สาวใช้ประจำบ้านเข้ามาช่วยรับของถือไว้

 

คุณคยูจะให้จัดใส่จานเลยหรือเปล่าคะ

ยังไม่ต้องหรอกนะ รอให้น้องซอกลับมาก่อนแล้วกัน

เชิญที่ห้องรับแขกก่อนนะคะ

ผมขอนั่งข้างนอกแล้วกันนะ ร่างสูงใหญ่เดินมาที่ศาลาไม้เรือนเล็กในสวนแล้วนั่งลง ตรงนี้ร่มรื่น อากาศก็เย็นดี บ้านหลังนี้มีต้นไม้ใหญ่เยอะมองแล้วรู้สึกสบายตามาก สาวใช้ยกเครื่องดื่มมาให้พร้อมของว่างหน้าตาน่าทาน

ต้องการอะไรเพิ่มก็บอกนะคะ

ขอบคุณครับ  นั่งเล่นเพลินๆไปซักพัก ก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู ความจริงแล้วน้องซอต้องมาถึงบ้านได้แล้วนะ แต่จนป่านนี้ยังไม่มาอีก ผิดเวลาไปแบบนี้เขาเลยหยิบโทรศัพท์มาโทรหาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันกด เสียงรถยนต์บีบแตรรถอยู่ที่ประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นพอดี ...

 

 

อ่ะ .. มาพอดี

 

เมื่อประตูรั้วสูงเลื่อนเปิดออก รถยนต์คันหรูก็ขับเข้ามาจอด แต่ไม่ใช่รถที่เขาคุ้นตานัก  มีชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาท่าทางดีลงมาจากรถก่อนแล้วรีบวิ่งอ้อมมาเปิดประตูรถอีกด้านให้ ซอฮยอนลงจากรถแล้วส่งยิ้มหวานให้ ... แลดูมันหวานมากเกินจำเป็นไปหรือเปล่า??

 

 

หมอนั่น .. มันใครกัน ?

อ้าว .. เฮ้ย !!! ทำไมต้องลูบหัวกันด้วยเล่า T^T

 

 

.. แล้วจะยิ้มทำไมกันมากมายครับ!? ..

 

 

คยูฮยอนได้แต่ยืนมองภาพบาดตาบาดใจนั้นอยู่ไกลๆ เห็นชัดๆเต็มสองตาเลย สองขาที่กำลังจะก้าวเดินไปหาเกิดขยับไม่ได้ซะอย่างนั้น รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ หวิวๆชอบกล 

พี่กลับก่อนนะ

ขับรถดีๆนะคะ พี่มินโฮซอฮยอนโบกมือลาอย่างร่าเริง ชายหนุ่มร่างสูงเปิดประตูเข้าไปในรถแล้วสตาร์ทรถขับออกจากบ้านไป สาวใช้เดินเข้ามารายงานว่าคยูฮยอนรออยู่ที่ศาลาเรือนไม้ ซอฮยอนจึงเดินเข้ามาในสวนแล้ว ก็เห็นคยูฮยอนนั่งหันหลังให้อยู่ ดูเหมือนจะฟังเพลงอยู่ด้วย มือเรียวดึงเอาหูฟังออกข้างนึง

มานานหรือยังคะ?

ซักพักแล้วล่ะ นี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ไม่ได้ยินเสียงรถเลยตีหน้าราวกับไม่รู้ไม่เห็นเรื่องอะไรทั้งนั้นทั้งที่ในใจตอนนี้ร้อนรนจนแทบระเบิด

เมื่อกี๊เองค่ะ เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ

รถซอจอดอยู่ที่บ้าน แล้วนี่กลับอย่างไง ใครมาส่งเหรอ

พี่มินโฮค่ะ เพิ่งมาจากต่างประเทศ พี่คยูจะทานอาหารเลยหรือเปล่าคะ ซออยากอาบน้ำก่อน

ไปอาบน้ำก่อนเถอะ พี่ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ แล้วซอฮยอนก็เดินขึ้นห้องไปทำธุระส่วนตัวของเธอปล่อยทิ้งให้แฟนหนุ่มนั่งจิตตกอยู่ลำพัง

พี่มินโฮ

โผล่มาจากประเทศไหนอีกล่ะ ซอฮยอนเป็นลูกคนเดียวนี่นาหรือจะเป็นญาติกัน หน้าตาไม่เห็นจะคล้ายกันตรงไหน

 หมอนั่นหน้าตากวนประสาทจะตาย .. คยูฮยอนได้แต่คิดมากอยู่คนเดียว .. คิดไปต่างๆนานาเท่าที่จะคิดออก .. ไม่มีอะไรหรอก อย่าไประแวงน้องเลย ไม่มีทางที่น้องจะปันใจไปให้ใครได้หรอก ถึงแม้หมอนั่นจะหน้าตาดี ดูมีชาติตระกูลก็เถอะ

 

 

แต่ผมหล่อกว่ามากนะ !!

 

 

หลังจากซอฮยอนอาบน้ำแต่งตัวลงมาแล้วทั้งสองก็ทานอาหารด้วยกัน คุณแม่ของซอฮยอนโทรมาบอกว่ามีงานด่วนต้องไปต่างจังหวัดตั้งสองอาทิตย์ ทำให้คยูฮยอนนึกเป็นห่วงขึ้นมา ที่บ้านหลังนี้ก็มีแต่ผู้หญิงอยู่ทั้งนั้น หากเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นมาจะทำอย่างไงกัน

ให้พี่มาค้างที่นี่มั้ยเสนอตัวด้วยความเป็นห่วงนะ แต่สายตาคนที่จ้องมาดูไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ แหม .. ถึงจะหื่นไปบ้าง แต่ก็เลือกเวลาอยู่น่า

พี่เป็นห่วงจริงๆนะ ไม่ได้คิดเรื่องอะไรทำนองนั้นหรอกรีบร้อนออกตัวก่อนเพราะเห็นสายตานั้นแล้วพอจะรู้ความคิดของน้องอยู่ล่ะ

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ซออยู่ได้

ไม่ไว้ใจพี่?

            บอกตามตรงว่าฉันไม่ไว้ใจพี่คยูฮยอนเท่าไหร่ แม้จะรู้สึกกลัวที่ต้องอยู่บ้านตามลำพังก็เถอะ .. เพราะถึงจะมีสาวใช้อยู่ด้วย แต่ทั้งสองคนนั้นก็เป็นผู้หญิง หากมีผู้ชายซักคนมาอยู่ด้วย คงอุ่นใจขึ้น .. แต่ถ้าช่วงนี้พี่คยูไม่แสดงอาการแบบนั้นออกมาบ่อยๆ ฉันคงให้พี่เค้ามาค้างด้วยแล้วล่ะ ทำไมต้องมาเป็นแบบนี้ ในช่วงเวลานี้ด้วยนะ .. เฮ้อ ~

แบบนี้พี่เสียใจนะ .. เอาเถอะ ตามใจแล้วกัน แล้วนี่ไม่เห็นค่อยทานอะไรเลยอาหารในจานแทบไม่ได้แตะต้องเลยเหมือนไม่ค่อยอยากทานซักเท่าไหร่??

บอกแล้วไงคะว่าไม่ค่อยหิว พี่คยูซื้อมาเยอะเกินไป

แต่น้องซอแทบไม่ได้เเตะเลยนะ แบบนี้พี่เสียใจนะรู้มั้ย

พูดเป็นแต่คำนี้แล้วเหรอคะ

นาทีนี้พูดได้เท่านี้แหละ คนมันใจคอไม่ค่อยจะดีอยู่ ไม่รู้เลยหรืออย่างไง คยูฮยอนก้มหน้างอๆของเขาทานอาหารไป  ... หลังจากทานอาหารเสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็ยังอยู่ต่อจนกระทั่งถึงสี่ทุ่ม วันนี้เขาอยู่ดึกมากที่สุดแล้ว อยากค้างที่นี่ แต่เจ้าของบ้านไม่อนุญาต

และกำลังเอ่ยปากไล่ให้กลับบ้านแล้ว

พรุ่งนี้ซอมีสอบนะคะ พี่กลับไปได้แล้วนะ

พรุ่งนี้ให้พี่ไปรับกลับบ้านนะ ไม่ต้องไปรบกวนพี่อะไรนั่นหรอก นะนะ เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วรั้งเอวคอดเข้ามากอดไว้ ..

พรุ่งนี้ซอจะขับรถไปเองค่ะ พี่คยูกลับบ้านไปได้แล้วนะ

ไล่กันจริงเชียว ใจร้ายใหญ่แล้วนะเรา พี่ ...."

เสียใจนะรู้มั้ยเป็นซอฮยอนเองที่ชิงพูดประโยคนี้ขึ้นมาก่อน คยูฮยอนมุ่ยหน้าใส่ อดน้อยใจไม่ได้จริงๆ ตอนนี้เขารู้สึกไม่ดีเอาซะเลย

งั้นพี่กลับล่ะ มีเรื่องด่วนอะไรโทรหาได้ตลอดเวลาเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจว่าพี่จะหลับอยู่หรือเปล่า .. รู้มั้ย

ขอบคุณมากนะคะซอฮยอนอดปลื้มใจกับคำพูดนี้ไม่ได้ พี่คยูรักและห่วงใยเธอเสมอ

 

ฟอด ~              

 

ตอบแทนน้ำใจของเขาหนึ่งฟอดใหญ่เข้าที่แก้ม จนคนหน้างอยิ้มออกมาจนได้ เรื่องต่างๆที่ไม่สบายใจ ก็หายไปเป็นปลิดทิ้งแล้ว

คราวหน้า ขอตรงนี้นะ นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากหยักของตัวเอง

ไปได้แล้วค่ะ ขับรถดีๆนะ

ร่ำลากันเรียบร้อยแล้วคยูฮยอนก็ขับรถกลับออกไปจอดนิ่งอยู่หน้าประตูรั้ว รอจนกระทั่งประตูรั้วปิดลงสนิท และประตูบ้านปิดลง จึงขับรถกลับออกไปได้อย่างหายห่วง .. แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,712 ความคิดเห็น

  1. #3539 pooklook123 (@maple_kub) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:20
    คยูถ้าแกไม่หื่นออกหน้าออกตาขนาดนี้ ซอก้อให้นอนค้างแล้วอดเลย

    จียอนคะ พี่เฮเค้ามีแฟนแล้วนะ เลิกตามเหอะ
    #3,539
    0
  2. #3525 softhy_yongseo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:57
    มินโฮคงมะใช่มือที่3นะ...
    #3,525
    0
  3. #3489 `โซชิแท.บาลาบลู (@fads23296) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2555 / 21:23
    คยูซอหวานมากอ่ะ >///////////<
    #3,489
    0
  4. #3486 giggs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 23:47
    พี่น้องตระกูลนี้หื่นกันทั้งบ้านเลย...อิอิ...



    ชอบคยูซอที่สุดเลยค่ะไรเตอร์....
    #3,486
    0
  5. #3479 bee..sunday (@beesunday) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 13:54
    เฮเกือบแล้ว แล้วมินโฮเป็นใคร คยูถ้าแกไม่ออกอาการหื่นซอคงให้แกพักด้วยแล้ว
    #3,479
    0
  6. #36 maknaeKyuSeo (@lovekyuseo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2553 / 11:56
     อัพไวๆนะคะ
    สู้ๆ
    #36
    0
  7. #34 KimChiYun (@kimchiyun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2553 / 22:32
    ค่ะๆ ยังไงๆก้อรอได้ :)
    #34
    0
  8. #31 YoonTaeNy (@_RaK_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2553 / 21:19

    อยากอ่านวอนแทๆ ^^

    #31
    0
  9. #30 แพร (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2553 / 18:58
    วอนแทค่ะ
    #30
    0
  10. #28 แพร (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2553 / 18:47
    อัพไวไวนะค่ะ วอนแทอยากอ่านมาก
    #28
    0