Bitter Sweet [Fic SNSD & Sj & 2pm] / [FIN.]

ตอนที่ 30 : Bitter Sweet : : Chapter 26

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.พ. 56








ความลับไม่มีจริงอยู่บนโลกใบนี้หรอก .. เมื่อถึงเวลา  . . .

.. ก็แค่เตรียมใจยอมรับมัน ..

ที่ห้องพักขนาดใหญ่ที่สุดของรีสอร์ทหนุ่มๆทั้งสามคนเดินเข้ามาส่งสาวๆ ทุกคนต้องการการพักผ่อนหลังจากที่ได้รับการตรวจร่างกายและฉีดวัคซีนเรียบร้อยแล้ว ภายในห้องนี้ประกอบไปด้วยห้องนอนถึงสามห้องเป็นห้องสวีตทที่ดีที่สุดของรีสอร์ทเลยก็ว่าได้ และเมื่อสาวๆเข้าไปนอนพักกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วแจจุงจึงได้โอกาสซักไซ้ถึงเรื่องที่เขาอยากถามมากเหลือเกินแต่เพราะยังหาโอกาสที่เหมาะสมไม่ได้ .. จนถึงตอนนี้

“พวกนายหายไปไหนกันหมดถึงได้ทิ้งชั้นกับฟานี่ไว้ตรงนั้น! ห๊ะ!!” สีหน้าและแววตาที่ดุดันทำเอาคยูฮยอนเริ่มรู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบขึ้นมาก่อนจะหันไปมองหน้าพี่ชายเพื่อขอตัวช่วยแต่ทงเฮกลับตีหน้าขรึมใส่ราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยอย่างนั้น .. น้องเล็กจึงต้องแกล้งหาววอดๆขึ้นมาเพื่อเตรียมชิ่งเอาตัวรอด

“นายจะไปไหนคยู ... พวกนายรู้กันใช่มั้ย ดีนี่!! ฉันเป็นพี่ของพวกนายยังกล้าทำถึงขนาดนี้เลยหรือไง” แจจุงกระชากคอเสื้อน้องตัวสูงเข้ามาใกล้โดยที่คยูฮยอนยังก้าวหนีไปไหนไม่พ้น

“อ่า .. เบาๆสิครับพี่ชาย ผมเจ็บอยู่นะเห็นรอยแผลพวกนี้มั้ยลื่นล้มจนเจ็บระบมไปทั้งตัวแล้วนี่จะต้องไปนอนพักเอาแรงซะหน่อย” รีบเฉไฉเพื่อหนีเอาตัวรอดสุดฤทธ์

“เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ให้มันแล้วไปเถอะครับ ทุกคนก็ปลอดภัยดี” ทงเฮไม่ได้อยากเข้าข้างคนต้นคิดแผนการนักหรอกแต่จะมาทะเลาะกันมันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาในเมื่อทุกอย่างมันผ่านพ้นมาแล้ว

“ก็เพราะนายตามใจอย่างนี้ไง คยูถึงได้เสียนิสัยแบบนี้! ถามหน่อยเถอะแล้วถ้าเกิดว่าฉันหรือฟานี่บาดเจ็บเป็นอะไรขึ้นมาพวกนายจะทำอย่างไง จะรับผิดชอบอย่างไง?”

“โธ่!!!! พี่แจผมขอโทษ ไม่คิดว่ากระดาษเตือนเรื่องพายุนั่นมันจะเกิดขึ้นจริงๆ” คยูฮยอนโพล่งแทรกขึ้น มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่พวกเราจะขึ้นเรือมาบนเกาะมีพนักงานของโรงแรมวิ่งมาหาเขาและยื่นกระดาษเขียนข้อความสำคัญเตือนภัยเรื่องพายุไว้ .. แน่ล่ะว่าเขารับมาแล้วเก็บมันยัดใส่กระเป๋าเสื้อจากนั้นก็ถูกกลืนหายไปจากความทรงจำ จนกระทั่งถึงตอนนี้คยูฮยอนน้องเล็กของเชสเตอร์เพิ่งจะนึกออก

แจจุงกับทงเฮหันขวับมาจ้องมองพร้อมกันในจังหวะเดียวไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพี่ทั้งสองขุ่นเคืองใจแค่ไหนกับความสะเพร่าที่เกิดขึ้นครั้งนี้ สายตาตำหนิติติงที่ส่งมานั้นทำเอาคยูฮยอนรู้สึกสลดใจเศร้าลงเหมือนถูกเหยียบเข้าอีกครั้ง .. อะไรมันคงไม่เลวร้ายและแย่ลงไปกว่านี้อีกแล้วมั้ง?

“แต่ละเรื่องที่ทำ .. ดีๆทั้งนั้นเลยนะให้ตายสิ! นี่พี่ต้องขอบคุณนายใช่ไหมคยู .. ใช่ไหมทงเฮ!” หน้าหวานๆที่บึ้งตึงจัดหันมาปลายสายตาเหล่มองอย่างประชดประชัน ไม่ใช่คยูฮยอนคนเดียวที่ถูกดุ .. พี่แจจุงก็หันมาต่อว่าทงเฮในฐานะพี่ชายคนโตของบ้านเขาต้องก้มหน้าก้มตารับผิดไปกับการกระทำของน้องอย่างโต้เถียงไม่ออก!

“ผมผิด .. ผมยอมรับผิดคนเดียว ขอโทษครับพี่แจจุง-ขอโทษครับพี่ทงเฮ” ร่างสูงของคนเป็นน้องก้มโค้งลำตัวยาวต่ำลงเก้าสิบองศาให้พี่ชายทั้งสองด้วยความรู้สึกผิดอย่างจริงจังและยังไม่มีทีท่าว่าจะยืดตัวกลับขึ้นมา เหมือนกำลังรอให้ใครซักคนยอมเอ่ยปากยอมยกโทษให้เขาเสียก่อนแต่ก็ยังไม่มีใครยอมเอ่ยมันออกมาเสียที อาการเจ็บตึงที่แขนและตามเนื้อตัวนั้นทำให้คยูฮยอนเริ่มรู้สึกจะรับมือไม่ไหว แต่ยังฝืนทนต่อไป ..

“นายเจ็บอยู่ เข้าไปนอนพักก่อนไปแล้วเราค่อยพูดเรื่องนี้กันอีกที ... พี่แจคงไม่ใจร้ายกับน้องได้ลงคอหรอกนะครับ” สุดท้ายแล้วพี่ชายคนนี้ก็ต้องออกหน้าปกป้องน้องตัวแสบอีกตามเคย

“น้องนาย .. นี่นา คราวหน้าจะทำอะไรหัดคิดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนซะก่อนล่ะ ไม่ใช่นึกอยากทำอะไรก็ทำ คนอื่นเค้าเดือดร้อนเห็นหรือยัง” ยังจะแขวะใส่ด้วยความไม่พอใจอยู่

“เห็นแล้วครับคุณพี่ชาย” เสียงดังจากคนที่เข้ามาใหม่ทำให้ทั้งสามคนต้องเบนสายตาไปมองเป็นตาเดียว ซีวอนเดินหน้ามึนตึงเข้ามาในห้องพร้อมกับผู้หญิงคนตัวเล็กๆคนหนึ่ง ..

คนที่ทำให้แจจุงถึงกับหน้าถอดสีไปเล็กๆ เริ่มรู้ถึงชะตากรรมของตนเองเข้าให้บ้างแล้ว ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาประชิดตัวพี่ชายหน้าหวานเตรียมพร้อมชำระความเต็มที่

“ผมมีเรื่องสำคัญมากจะพูดกับพี่แจจุง เรื่องของคุณผู้หญิงคนนี้ กับ ....”

แกร๊กก !!

เสียงประตูห้องเปิดออกพอดี พร้อมๆกับใครบางคนที่ก้าวเดินออกมาจากห้องพัก

“กับ .. เด็กในท้องของเธอ ลูกของพี่แจจุง”

กึก!

ฝีเท้านั้นสะดุดนิ่งอยู่กับที่ไร้เรี่ยวแรงจะก้าวขาออกไป เพียงแค่ได้ยินคำพูดนั้นจากปากของซีวอน .. ทิฟฟานี่รู้สึกอึ้งตะลึงงันจนทำอะไรไม่ถูกความรู้สึกมันแล่นผ่านมาจุกอออยู่ที่บริเวณหน้าอกนี่มันอะไรกันอีก?

“เฮ้ย!! .. อะไรของนาย มั่วแล้วซีวอน” แจจุงรีบร้อนปฎิเสธเสียงแข็งไม่ทันได้เห็นด้วยซ้ำว่ามีใครอีกคนที่อยู่ด้านหลังได้ยินประโยคบาดจิตอย่างชัดเจนและในตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจจนน้ำตาเอ่อรินออกมาจากตาคู่สวย ความรู้สึกเดิมๆหวนคืนกลับมา .. อีกกี่ครั้งกี่หนกันที่ถูกหลอกให้เจ็บปวดแบบนี้

แจจุงก็เป็นแค่ผู้ชายลวงโลก .. ทำไมถึงเชื่อเขาซ้ำไปซ้ำมาอยู่ได้!!

“พี่จะปฎิเสธงั้นสิครับ ทำไมตอนทำถึงไม่ปฎิเสธเล่า!!” ซีวอนกระชากคอเสื้อของแจจุงไว้ด้วยความแรงในเมื่อสรีระของเขาได้เปรียบมากกว่า

“ค่อยๆพูดกันน่าวอน นายอย่าใช้กำลังตัดสินปัญหา .. แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันผมงงไปหมดแล้ว” ทงเฮปรามน้องชายของเขาให้ปล่อยมือออกจากคอเสื้อซะและหันไปมองผู้หญิงแปลกหน้าที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่ยอมพูดจาอะไรออกมาเลย “คุณ .. เอ่อ จริงหรือเปล่าครับ มีอะไรก็พูดออกมาได้พวกเราเป็นญาติของพี่แจจุงไม่ต้องกังวลว่าเราจะไม่ให้ความยุติธรรมกับคุณหรอกนะ ผมชื่อทงเฮ .. ยินดีจะช่วยเหลือคุณ”

ความนิ่งเงียบนั้นสร้างความอึดอัดให้แก่ทุกคน

“พี่คะ .. เอ๊ะ!!” ซอฮยอนเดินออกมาจากห้องพร้อมด้วยเสียงเรียกที่ดังทำให้ทุกคนหันไปมอง แจจุงหน้าซีดเผือดลงเมื่อเห็นเรียวหน้าสวยหวานของคนรักเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

“ฟานี่ ...!!” วินาทีนั้นรู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาจับใจก่อนจะตรงเข้ามาคว้าแขนของทิฟฟานี่ไว้ อะไรก็ตามที่ได้ยินได้ฟังเขาอยากอธิบายด้วยปากของตัวเองเหลือเกิน

“ปล่อยมือจากฉันได้แล้ว .. ผู้ชายอย่างคุณมันก็ทำได้แค่นี้แหละ! ไร้ซึ่งความรับผิดชอบ”

“ฟังผมก่อนซี่! เรื่องนี้ผมอธิบายได้” แจจุงมองสะท้อนเข้าไปนัยน์ตาคู่สวยนั้น .. มันบ่งชัดเหลือเกินว่าทิฟฟานี่โกรธเคืองเขามากมายแค่ไหน .. อย่าให้ถึงขั้นเกลียดชังกันเลย เราเพิ่งจะปรับความเข้าใจกันได้ไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ

“ฉันไม่เชื่ออะไรคุณอีกแล้ว ... ไม่มีอีกแล้ว ถ้าสำนึกตัวก็รับผิดชอบดูแลลูกกับภรรยาของคุณซะ เรื่องของเราจบลงแค่นี้!! จริงๆเราก็จบกันไปตั้งนานแล้วนี่นา ที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะเฮ .. เพราะฉันกับเฮยังรักกันอยู่  ..ใช่ไหมคะ” ทิฟฟานี่เดินเข้าไปคล้องแขนทงเฮไว้แววตานั้นเว้าวอนส่งมาแกมขอร้อง .. ทำไมทงเฮถึงจะอ่านใจหล่อนไม่ออกกันล่ะแล้วเขาควรทำอย่างไง ขืนเออออไปด้วยก็ได้ผิดใจกับเจสสิก้าขึ้นมาอีก

“นายยังรักฟานี่อยู่เหรอ ไหนลองบอกมาต่อหน้าฉันสิ! ว่านายยังรักเมียฉันอยู่พูดออกมาเลยถ้ารักกันมากนักฉันจะไปเอง!!” แจจุงจ้องหน้าน้องชายตาดุวาวมือขวากำหมัดแน่นจนสั่นด้วยอารมณ์โกรธที่พลุ่งพล่านอยู่เต็มอกทั้งที่แน่ใจว่านั่นแค่คำพูดประชดประชันเท่านั้น

“แล้วพี่ดูแลเธอดีหรือเปล่าล่ะ สิ่งที่พี่ทำมันเรียกว่าอะไร ... ผมอยากรู้ ถ้าดูแลให้ดีที่สุดได้เท่านี้ก็ปล่อยเธอไปเถอะ .. อย่าฝืนดันทุรังรั้งไว้อีกเลย”

ผัวะ !!!!

“ไอ้น้องเลว! นี่เมียฉันนะโว้ย จะดูแลดีไม่ดีอย่างไงก็อย่าเสนอหน้ามาเส่!!” แจจุงกระแทกหมัดแข็งกร้าวใส่หน้าทงเฮจนหงายไปตามแรงที่ปะทะ ทิฟฟานี่กรีดร้องดังด้วยความตกใจแล้วรีบเข้าไปประคองดูอาการของทงเฮ นั่นยิ่งทำให้แจจุงแค้นใจมากขึ้น

“พี่แจจุง!!” ซีวอนใช้แรงผลักหน้าอกแจจุงด้วยความแรงให้ออกห่างจากการทำร้ายพี่ชายของเขา จนร่างของแจจุงเสียหลักล้มลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้น คยูฮยอนเดินเข้ามาหาซอฮยอนที่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอยู่เขากอดปลอบน้องไว้แนบอกจนเหลือบไปเห็นเจสสิก้าที่ไม่รู้ว่าออกมาจากห้องตั้งแต่เมื่อไหร่

นี่มันคงเป็นวันรวมญาติสินะ!!

.. ซวยแล้ว ...

“พี่ทำให้น้องแทเข้าใจผมผิดด้วย ช่วยไปจัดการอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้คู่หมั้นผมทราบด้วยนะครับ ถ้าจะกรุณา .. ผมไม่ใช่แพะรับบาปของใคร” ซีวอนเอ่ยใส่อย่างสิ้นความอดทนแล้ว

“ไม่มีใครเป็นแพะทั้งนั่นแหละ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ท้องไม่ว่ากับฉันหรือกับใครทั้งนั้น .. ฉันแค่ เอ่อ--” แจจุงลุกขึ้นมาอธิบายแต่กลับพูดออกมาได้ไม่เต็มปากเต็มคำนัก ทงเฮใช้นิ้วมือปาดเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากโพรงจมูกด้วยความเจ็บจนกระทั่งเหลือบไปเห็นเจสสิก้าเขาก็สะบัดแขนให้หลุดออกจากมือที่เกาะกุมอยู่ทันที  .. ไม่รู้หรอกว่าเจสสิก้าจะเข้าใจบ้างไหมแต่มันก็อดเสียวสันหลังไม่ได้จริงๆ

“หยุดเถอะค่ะทุกคน!! คุณแจจุงแค่จ้างฉันมาทำให้คุณกับคู่หมั้นเข้าใจผิดกันน่ะค่ะ” เป็นซันนี่ที่หันมาหาซีวอนแล้วเอ่ยออกมาด้วยเสียงราวกับสำนึกในความผิด ซีวอนมองใบหน้าน่ารักนั้นอย่างยากที่จะเชื่อและดูเหมือนจะช็อคไปเล็กน้อย .. เพราะที่ผ่านมาเขาเชื่อสนิทใจเลยว่าซันนี่ท้อง!!

“ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเข้าใจผิด แต่ฉันมีความจำเป็นต้องใช้เงินถึงได้รับปากที่จะทำงานนี้ให้กับคุณแจจุง .. ฉันไม่ได้ตั้งครรภ์จริงๆหรอกค่ะ ถ้ายังไม่มั่นใจจะพิสูจน์ทางการแพทย์ก็ได้  ... ขอโทษด้วยนะคะคุณแจจุงที่ฉันเองเป็นฝ่ายพูดเรื่องนี้ออกมา นั่นถือว่าผิดสัญญาที่ตกลงกันไว้ฉันจะไม่ได้รับเงินค่าจ้าง แต่.. ช่างเถอะค่ะ” น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยกับสีหน้าและแววตาที่แสดงออก ไม่มีใครในที่นี้ซักคนกลับรู้สึกโกรธหรืออยากต่อว่าต่อขานซันนี่ .. พาลจะไม่พอใจไปถึงคนจ้างมากขึ้น และแจจุงก็รู้ได้ถึงความรู้สึกนั้นจากสายตาปั้นปึงของน้องๆ

“นี่พี่ทำอะไรเนี่ย .. ผมไปทำอะไรให้พี่คับข้องแค้นใจมากนักหรือไงครับ ถึงได้ทำกับผมแบบนี้ น้องแทโกรธจนขอถอนหมั้นผมแล้วพี่คงสะใจมากสินะ” ซีวอนอยากจะซัดหน้าพี่ชายกลับไปแรงๆให้หายเจ็บแค้นเหลือเกินแต่เขาก็เลือกที่จะอดกลั้นและข่มอารมณ์ที่มีทั้งหมดไว้

“ฉันก็แค่ .. เอ่ออ ...นายไม่ได้ทำจริงๆจะไปกลัวอะไรเล่า คู่หมั้นนายเดี๋ยวฉันเคลียร์ให้เองพอใจมั้ย” พี่ชายหน้าหวานรู้ตัวว่าผิด .. แต่เขาก็ไม่อยากเสียหน้ามากไปกว่านี้ อย่างไงเขาก็เป็นพี่ของทุกคนอยู่นะ!!

“พี่เล่นแรงเหมือนกันนะเนี่ย .. ผมนึกว่าตัวเองจะเล่นอะไรงี่เง่าอยู่คนเดียวซะอีก พี่ก็ ... เอ่อ ไม่ไหวเหมือนกันนะครับ เล่นแบบนี้ทำให้คนอื่นเดือดร้อนรู้หรือเปล่า]jt!” คยูฮยอนได้โอกาสตอกกลับแจจุงด้วยสีหน้าทะเล้นแกมสะใจเล็กๆ เพราะอย่างไรเสียแจจุงก็ไม่มีเวลามากพอมาเล่นงานคยูฮยอนกลับแล้วล่ะ ลำพังตอนนี้เขาก็รับมือไม่หวั่นไม่ไหวอยู่แล้ว

“สรุปว่า .. ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน คุณไม่ได้ท้องกับพี่แจจุง .. เอาเถอะครับเรื่องมันก็เกิดขึ้นมาแล้ว ให้มันจบๆลงแค่นี้แล้วกัน เดี๋ยวผมขอคุยกับคุณซักครู่นะอย่าเพิ่งไปไหน” ทงเฮหันมาพูดกับซันนี่ด้วยท่าทีอ่อนโยนและไม่ได้ใส่อารมณ์หรือต้องการโวยวายอะไรให้มากเรื่องไปกว่านี้ ก่อนจะหันกลับไปหาทิฟฟานี่

“ผมรู้ว่าระหว่างเราคงเป็นได้แค่เพื่อนที่มีความรู้สึกที่ดีให้แก่กัน พี่แจจุงรักคุณมากนะเชื่อผมเถอะ .. และผมก็รู้ว่าคุณก็รักพี่แจจุงมาก ปรับความเข้าใจกันซะนะครับ .. ผมเองก็มีคนที่รักมากแล้วเหมือนกัน” ทงเฮคลี่รอยยิ้มบางให้แต่ก็รู้สึกเจ็บจมูกเหลือเกินเลือดยังคงไหลย้อยออกมาไปหยุดจนเปรอะเปื้อนลงมาถึงเสื้อแล้ว

“ไปให้หมอดูแผลให้หน่อยดีกว่านะคะ ฉันจะพาคุณไปเอง” ทงเฮถูกประคองออกไปจากห้องท่ามกลางสายตาที่มองอย่างห่วงใยของเจสสิก้า ความจริงแล้วเธอรู้และเข้าใจแล้วล่ะว่า ระหว่างเค้ากับแฟนเก่าคงมีแค่ความรู้สึกที่ดีๆให้แก่กัน .. ก็เท่านั้น

แล้วระหว่างเราล่ะ ...  ช่องว่างระหว่างฉันกับทงเฮ

ทำอย่างไงถึงจะเติมให้มันเต็มได้เสียที

“เจสกับน้องซอเข้าไปพักผ่อนข้างในเถอะครับ ไม่มีอะไรแล้วนะ.. เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดีแล้วนอนหลับให้นานๆพอตื่นขึ้นมาโลกก็สดใสเหมือนเดิม” คยูฮยอนส่งรอยยิ้มให้เป็นกำลังใจแล้วเข้าไปส่งสองสาวในห้อง ให้แจจุงกับซีวอนเผชิญหน้ากันอยู่กลางห้องแล้วก็ถูกดึงกึ่งลากตัวออกไป

“นี่ฉันเป็นพี่นายนะวอน ทำอะไรให้เกียรติกันบ้าง!

“พี่ต้องพูดให้น้องแทเข้าใจทุกอย่างนะ”

“เออ .. รู้แล้ว” ทั้งสองคนรีบร้อนตรงไปที่ห้องทำงานของนิชคุณเพราะตอนนี้แทยอนอยู่ที่นั่น อยู่ดีๆยูริก็พรวดพลาดวิ่งเข้ามาจนเกือบชนทั้งสองคนเข้าให้ ทั้งหมดได้แต่มองหน้ากันยังไม่ทันพูดอะไรฝนเม็ดใหญ่ก็สาดลงมาด้วยความแรงอีกครั้งพร้อมด้วยกระแสลมที่พัดรุนแรงอาจจะน้อยกว่าช่วงเมื่อคืนแต่ก็ถือว่าแรงอยู่

“บ้าจริง! พายุมาอีกระลอกแล้ว”

“คุณซีวอนครับ” พนักงานของรีสอร์ทวิ่งฝ่าน้ำฝนเข้ามาหาเนื้อตัวเปียกชุ่มสีหน้านั้นตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย จนทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สู้ดีนัก

“เมื่อครู่คุณแทยอนเพิ่งออกไปข้างนอกน่ะครับ” ชายคนนั้นรีบรายงาน

“แล้วปล่อยให้ออกไปทำไม! พวกคุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย” ร่างสูงตวาดใส่หน้าเสียงดังอย่างลืมตัวด้วยความรู้สึกห่วงใยในตัวคู่หมั้นมาก

“คือ .. คนของเราเข้ามารายงานว่าคุณนิชคุณประสบอุบัติเหตุตอนไปดูถนนที่ขาดน่ะครับคุณแทยอนเธอเป็นห่วงมากก็เลยรีบร้อนออกตามออกไป แต่ผมพยายามห้ามแล้วคุณก็ไม่ยอมฟังอะไรเลย ผมขอโทษครับ”

“พี่คุณเป็นอะไรมากมั้ย” ยูริแทรกถามขึ้นมาด้วยความตกใจและห่วงใยไม่ต่างไปจากซีวอนหรอก สีหน้าของคนทั้งคู่แย่ลงถนัดตา

“ผมไม่ทราบอาการเหมือนกันครับ ข้างล่างนั้นมีแต่ดินโคลนแล้วตอนนี้ฝนก็ยังตกซ้ำลงมาอีก”

“ให้คนของรีสอร์ทออกไปช่วยกันนะ ตามคุณหมอออกไปด้วย ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้”

“เดี๋ยวค่ะ ขอฉันไปด้วยคน” ยูริร้องขึ้น

“ไม่ได้หรอกครับมันไม่ปลอดภัยนะ ร อ ..”

“ขอร้องเถอะค่ะ” ยูริเอื้อมมือมาแตะแขนซีวอนไว้ก่อนจะส่งสายตาเว้าวอนปริ่มไปด้วยน้ำตาที่คลอเอ่อให้รู้ว่าเธอต้องการที่จะออกไปจริงๆ ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเข้าไปในห้องทำงานหยิบเสื้อกันฝนที่วางเตรียมพร้อมใช้งานอยู่ส่งให้ ตัวเขาเองก็สวมใส่ไว้เช่นกันก่อนจะพากันวิ่งฝ่าพายุฝนออกไปยังด้านนอกของรีสอร์ท
 





THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,712 ความคิดเห็น

  1. #3685 nbitong33 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 13:47
    เหลือสองคู่นี้สินะที่ยังเข้าใจผิดอยู่
    สิกก้ากับเฮก็ -[]-?
    #3,685
    0
  2. #2514 852357 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2554 / 11:21
    ค่ะ รอนะคะ
    #2,514
    0