Bitter Sweet [Fic SNSD & Sj & 2pm] / [FIN.]

ตอนที่ 29 : Bitter Sweet : : Chapter 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 534
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.พ. 56









เมื่อพายุโหมกระหน่ำที่พัดพานั้นสงบลง .. สิ่งดีๆจะคืนกลับมาล้วนเป็นไปตามวิถีแห่งวัฏจักร .. เฉกเช่นเดียวกับพายุอารมณ์ที่ก่อรวมในจิตใจ .. เมื่อกระพือโหมแรงก็มอดดับนิ่งสนิทลงได้ 

บรรยากาศโดยรอบเกาะตอนนี้อุณหภูมิลดต่ำลงมามาก พายุที่เพิ่งหยุดพัดนั้นสร้างความเสียหายให้กับรีสอร์ทโดยรวมบ้างเล็กน้อย ก็แค่สูญเสียทรัพย์สินสิ่งของนอกกาย อาจมีคนได้รับบาดเจ็บบ้างแต่ไม่ถึงกับมีใครเสียชีวิตนั่นก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว ชานซองกับลูกน้องอีกหลายคนรีบร้อนนำเรือยนต์ออกจากฝั่งมุ่งหน้าไปยังเกาะเล็กเพื่อรับคนที่ติดค้างอยู่บนเกาะนั้นกลับมา เขาใช้เวลาในการตามหาทุกคนไม่นานเพราะด้วยความที่ชำนาญเส้นทางเป็นอย่างดี

ทุกคนอยู่ในสภาพที่ดูไม่ดีนัก สองสาวดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้ากับอีกหนึ่งหนุ่มที่ตามเนื้อตัวมีรอยถลอกเกิดเป็นแผลขึ้นที่แขน และเมื่อมาถึงที่รีสอร์ททุกคนได้รับการตรวจร่างกายโดยแพทย์ประจำรีสอร์ท ภายในห้องพยาบาลนั้นเลยแลดูแคบลงไปถนัดตา .. ก็เพิ่มเข้ามาอีกตั้งหกคนนี่นา เพราะเราไม่สามารถเอารถออกพาทั้งหมดไปที่โรงพยาบาลในตัวเมืองได้ด้วยเส้นทางของถนนที่ขาดพัง

นิชคุณเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับสีหน้าที่อิดโรยรอยคล้ำใต้ตาปรากฏขึ้นเด่นชัดไม่ได้ต่างอะไรไปจากอีกคนที่ยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงของคนเจ็บ ชายหนุ่มปลายสายตาไปมองด้วยความรู้สึกห่วงใยและอดที่จะน้อยใจไม่ได้ ตั้งแต่เห็นฮยอนจุงได้รับบาดเจ็บ ยูริก็ไม่สนใจใครอีกแล้ว-ถึงขนาดลงทุนมานั่งเฝ้าหมอนั่นตั้งแต่ตอนนั้น .. ถึงช่วงเช้าแล้วก็ยังไม่ยอมไปไหน ทั้งที่คุณหมอก็บอกแล้วว่าคนเจ็บปลอดภัยดีแล้ว ไม่ได้ตั้งแง่จะหาเรื่องกับคนเจ็บหรอก เขาเป็นคนใจแคบอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่มันอดคิดเปรียบเทียบให้น้อยอกน้อยใจไม่ได้ ..

ทำไมเขาถึงยังรู้สึกว่า

ยูริรักผมน้อยกว่า .. ผู้ชายคนนั้น

คิดมากซะจนนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน

พี่คุณคะ เราออกไปรอข้างนอกกันก่อนดีมั้ย? อยู่ตรงนี้จะแกะกะคุณหมอเปล่าๆนะ เสียงใสๆของน้องสาวตัวเล็กทำให้พี่ชายต้องละสายตาจากสิ่งที่มองแล้วเบนหน้ามาหาน้องสาว สองพี่น้องพากันเดินออกมาจากห้องเล็กคับแคบ ให้คุณหมอได้ทำหน้าที่อย่างเต็มทีคงต้องใช้เวลาในการตรวจทุกคนช้าหน่อยเพราะมีคุณหมอเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น

ดื่มกาแฟหน่อยดีมั้ยคะ ท่าทางพี่ชายคงไม่ได้นอน

แล้วเราล่ะ นอนหลับหรือเปล่า?” สองพี่น้องถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันพร้อมๆกับก้าวเดินไปที่ห้องอาหารของรีสอร์ท

ได้นอนไปสองสามชั่วโมงแล้วล่ะค่ะ คุณแม่ก็เหมือนกันตอนที่เกิดพายุคุณแม่มาหาแทที่ห้องตอนนี้ยังนอนพักผ่อนอยู่ .. แล้วรีสอร์ทเราเสียหายมากหรือเปล่า?

ไม่มากหรอก ถ้าซ่อมถนนเสร็จทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นปกติเร็วขึ้นแต่พี่ไม่แน่ใจว่าพายุจะมาอีกรอบหรือเปล่าน่ะสิ .. แล้วนี่พี่ซีวอนอยู่ไหนยังนอนไม่ตื่นอีกเหรอ จะเจ็ดโมงเช้าแล้วนะ คำถามนั้นแทยอนไม่ได้ตอบกลับ เมื่อคืนตอนที่แยกย้ายกันกลับห้องไปนอนนั้น .. เธออยากจะซักถามพี่ซีวอนถึงเรื่องของซันนี่ที่ยังเคลือบแคลงใจอยู่ เพราะดูๆแล้วคู่หมั้นของเธอออกอาการห่วงใยในตัวซันนี่มากเกินกว่าคนที่เพิ่งรู้จักพบหน้ากันเพียงแค่วันเดียว แต่ก็บังเอิญเห็นซันนี่เดินมาเคาะประตูห้องพักของคู่หมั้นเธอแล้วหายเข้าไปในนั้น นานจนกระทั่งแทยอนเองที่กำลังจะตัดสินใจเดินไปเคาะประตูต้องหยุดความคิดทุกอย่างลงแล้วพาตัวเองกลับไปที่ห้องด้วยความรู้สึกที่บอกออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ .. ไม่รู้ว่าสองคนนั้นจะนอนด้วยกันหรือเปล่า

ไม่อยากรับรู้อะไรต่อไปจากนั้นเลย “แทไปสั่งกาแฟมาให้ดื่มนะคะ

ถ้างั้นเผื่อพี่ด้วยอีกแก้วสิ ร่างสูงใหญ่ที่ไม่รู้ว่าเดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยเสียงงัวเงียสั่ง แทยอนอดไม่ได้จริงๆที่จะไม่หันมามองหน้าเค้าทำไมถึงทำท่าเหมือนอย่างกับอดหลับอดนอนมาทั้งคืนอย่างนั้นด้วย

ถ้าไม่รบกวนสั่งนมสดให้แก้วนึงด้วยนะครับ ซีวอนคลียิ้มเล็กๆให้อาจจะเพราะเมาขี้ตาอยู่หรือไม่คิดจะสนใจเลยไม่เห็นซึ่งแววตาตัดพ้อของอีกคนที่ส่งมาให้ ร่างสูงเคลื่อนย้ายตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้ตัวข้างๆนิชคุณ ปล่อยให้แทยอนไปจัดการเรื่องเครื่องดื่มลำพัง

ทุกคนกลับมาถึงอย่างปลอดภัยแล้วนะ มีบาดเจ็บกันบ้างเล็กน้อยกำลังให้คุณหมอตรวจดูอาการอยู่ที่ห้องพยาบาลแต่ไม่มีอะไรร้ายแรง

ขอบคุณนะครับ เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลยเป็นห่วงทุกคนจริงๆ ขอโทษด้วยที่วู่วามใจร้อนใส่อารมณ์มากไปซีวอนยังรู้สึกผิดกับเรื่องเมื่อคืน เพราะความห่วงใยในตัวพี่กับน้องชายจนเกือบมีเรื่องราวทะเลาะกัน โดยไม่ได้คิดถึงว่าไม่ใช่เขาคนเดียวหรอกที่ห่วงใยคนที่ติดอยู่บนเกาะ

ช่างเถอะ! ดื่มกาแฟแล้วผมจะออกไปดูเส้นทางที่ขาดด้านนอกรีสอร์ท ฝากดูแลทางนี้ด้วยแล้วกัน น้องแทคงดูแลเรื่องทั้งหมดไม่ได้ ซีวอนพยักหน้ารับก่อนที่แทยอนจะยกถาดใส่กาแฟร้อนหอมกรุ่นมาเสิร์ฟให้คุณพี่ชายกับคู่หมั้น

ขอบคุณนะ ขอตัวก่อนครับแล้วอีกซักพักพี่มาหานะน้องแท ซีวอนยื่นมือมายีหัวคู่หมั้นตัวเล็กของเขา ก่อนจะยกถาดที่ใส่กาแฟและยังมีนมสดอีกแก้วลุกออกจากโต๊ะกลับไปที่ห้องพัก

นมนั่น .. คงเป็นของผู้หญิงคนนั้น!

เพราะพี่ซีวอนไม่ชอบดื่มกาแฟใส่นมสดถึงชอบก็ไม่จำเป็นต้องเอากลับไปดื่มที่ห้องนี่นา .. อยากตามไป แต่เพื่ออะไร? แทยอนได้แต่คิดมากอยู่ลำพังเงียบๆไม่อยากสร้างเรื่องราวไม่สบายใจให้พี่คุณอีก ดูหน้าพี่คุณตอนนี้สิ .. ไหนจะเรื่องรีสอร์ทและเรื่องของยูริ

ทำไมคนเป็นน้องจะเดาใจพี่ชายไม่ได้

พี่คะ ... ถ้าเรารักใครซักคนมากๆ เราก็ควรจะเชื่อใจเชื่อในตัวของคนที่เรารัก ใช่ไหม? น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากกลีบปากบางนั้นช่างเปราะเบาบางอาจเพราะลังเลใจกับคำถามนั้นเสียเอง

เชื่อสิ ... เราต้องเชื่อใจซึ่งกันและกัน ไม่ใช่เฉพาะฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด พี่ฝากดูแลคุณแม่ด้วยนะน้องแทเดี๋ยวพี่จะออกไปตรวจดูถนนด้านนอกรีสอร์ท โทรศัพท์อาจยังใช้การไม่ได้คงอีกพักใหญ่ไม่จำเป็นอย่าออกไปนอกรีสอร์ทล่ะ

พี่คุณดูแลตัวเองด้วยนะ น้องแทเป็นห่วง

พี่จะดูแลตัวเองครับพี่ชายคลี่รอยยิ้มอบอุ่นส่งให้เช่นเดียวกับคนน้อง รอยยิ้มที่เป็นเสมือนกำลังใจให้กันและกันไม่ว่าต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายมากแค่ไหน เราซึ่งเป็นครอบครัวเดียวกันจะยืนหยัดเคียงข้างแล้วก้าวเดินไปด้วยกัน .. มีกันและกันไม่ว่าจะอยู่ในช่วงทุกข์หรือสุขก็ตาม

 

ฮยอนจุงค่อยๆขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นความรู้สึกแวบแรกที่ได้รับรู้นั้นคือ เจ็บแผล! ที่ตรงหางคิ้วซ้ายและที่ขาข้างขวาของเขารู้สึกชาออกแรงขยับยกขึ้นมาแต่กลับไร้ซึ่งความรู้สึก .. คุณหมอคงฉีดยาระงับอาการปวดให้กับเขาไว้และฤทธิ์ยาคงยังไม่คลายลง .. ไม่รู้หลับไปนานกี่ชั่วโมงกันแล้วแต่เมื่อลืมตาเปิดมาเขายังคงได้เห็นใบหน้าของยูริเป็นคนแรก .. อย่างที่เคยขอร้องไว้ก่อนหน้านี้ รอยคลี่ยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้าของคนเจ็บ สีหน้านั้นเปี่ยมไปด้วยความดีใจเพราะอย่างน้อยก็ไม่ได้เจ็บตัวฟรียังเรียกคะแนนความเห็นใจจากคนรักเก่าได้

รู้สึกอย่างไงบ้างคะ ยังเจ็บแผลอยู่มากมั้ย?

อืม .. ไม่เจ็บแล้วล่ะแค่เห็นหน้าน้องยูลพี่ก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว ขอบคุณนะครับที่อยู่เฝ้าพี่ตามที่ขอ มือหนานั้นเลื่อนมาจับกุมมือของยูริไว้พร้อมกับความรู้สึกมากมาย .. ไม่ได้คิดไปเองว่ายูริหายโกรธเคืองเขาแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นจะยอมมานั่งเฝ้าอยู่แบบนี้ทั้งคืนหรือไง

พี่ขอโทษนะยูล .. แต่ที่มานี่มีเรื่องสำคัญอยากจะบอก มันสำคัญมากๆสำหรับเรา

ไม่มีเรื่องอะไร .. สำหรับเราแล้วล่ะค่ะจะมีก็แค่เรื่องของฉันกับเรื่องของคุณเท่านั้น มือเรียวดึงกลับออกมาจากการจับกุม ซึ่งครั้งหนึ่งเคยรู้สึกอบอุ่นมากเหลือเกิน ..

แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว

ยังโกรธพี่ใช่มั้ย ที่พี่ต้องแต่งงานก็เพราะขัดใจคุณแม่ไม่ได้มันเป็นเรื่องของธุรกิจ-ผลประโยชน์ไม่ใช่เพราะว่าพี่รักผู้หญิงคนนั้น แล้วตอนนี้เราก็ไปกันไม่ได้ .. พี่รักยูลนะแล้วพี่จะหย่ากับเค้า เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกได้มั้ยครับ น้ำเสียงเว้าวอนนั้นร้องขอความสงสารเห็นใจส่งผ่านจากแววตาคู่ที่ยูริเคยมองอย่างเชื่อมั่น เสียงถอนลมหายใจเหนื่อยหน่ายกำลังทำให้ฮยอนจุงรู้สึกหวาดหวั่นในใจ ค่อยๆประคองตัวเองขึ้นมานั่งทั้งที่ยังรู้สึกเจ็บแผลอยู่มากและตัดสินใจฉุดกระชากแขนเจ้าของแววตาเหม่อลอยเข้ามาสวมกอดไว้แน่น พร้อมๆกับปรายตาคมวาวไปมองยังอีกคนที่เพิ่งก้าวพาตัวเองเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดิบพอดี

นิชคุณรู้สึกว่าตัวเองเข้ามาผิดจังหวะไปเหลือเกิน ช่วงขาที่กำลังจะก้าวต่อนั้นหยุดกึกลงอย่างอัตโนมัติ แววตาที่ทอดมองไปยังคนทั้งคู่ที่กำลังกอดรัดกันอย่างแนบแน่นมันทำให้เขารู้สึกแน่นบริเวณหน้าอกขึ้นมาฉับพลัน

ฮยอนจุงไม่ปล่อยโอกาสเล่นงานคู่แข่งคนสำคัญไปง่ายๆ ปลายจมูกโด่งเป็นสันกดเข้าที่ซอกคอของยูริพร้อมกับกระตุกยิ้มยักคิ้วส่งไปยั่วให้นิชคุณ ให้ได้เห็นว่าเขาเหนือกว่าแค่ไหน .. ร่างสูงของนิชคุณพุ่งตัวตรงเข้ามากระชากแขนยูริไว้แล้วออกแรงผลักอกของฮยอนจุงออกไปจนเขาเสียหลักล้มลงไปนอนบนเตียงร้องโอดครวญด้วยความเจ็บแผลออกมาเสียงดัง

พี่คุณ! ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะ นั่นคนเจ็บนะ

แล้วคิดว่าคนๆนี้ไม่เจ็บบ้างหรือไง! หรือไม่เคยรู้สึกเพราะในใจของยูลเป็นห่วงแค่ผู้ชายคนนั้น ห่วงใยแค่เค้า

ทุกถ้อยคำที่ฝืนพูดออกมานั้นแสนเจ็บปวด จนถึงตอนนี้ยูริก็ยังเลือกที่จะอยู่ข้างผู้ชายคนนั้น .. แค่นี้หัวใจของนิชคุณก็แตกร้าวแทบไม่เหลือชิ้นดีแล้วแรงบีบแน่นที่ท่อนแขนเล็กถูกคลายออก พร้อมๆกับความพยายามอย่างถึงที่สุดแล้วไม่ยอมปล่อยให้ความน้อยเนื้อต่ำใจที่มีอยู่ถูกหลั่งออกมาเป็นหยาดน้ำตาอุ่น แต่กลับแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่น

ขอโทษ .. ผมยอมรับในการตัดสินใจของคุณไม่ว่าจะทางนั้นก็ตาม ขอให้มีความสุขมากๆนี่มันเป็นสิ่งที่ควรทำแล้วสินะ .. อีกครั้งแล้วที่เลือกจะหันหลังให้กับคนที่ตนเองรักหมดหัวใจแล้วค่อยๆก้าวเดินห่างออกมาราวกับไร้ความรู้สึกรู้สา

ยูริเหนื่อยที่จะวิ่งไล่ตามอีกเป็นครั้งที่สองทั้งที่เธอเองไม่ต้องการให้เรื่องราวมันเป็นไปแบบนี้ .. ทำไมถึงไม่หนักแน่นทุกคำพูดที่เคยบอกไปมันไร้ซึ่งความสำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง คราบน้ำตาที่ไหลรินออกมาถูกปาดทิ้งออกจากเรียวหน้าสวยก่อนจะหันกลับมาทำในสิ่งที่ควรทำเสียที

พี่ฮยอนจุงคะ ฟังยูลให้ดีนะ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ยูลจะบอกกับพี่ ...... น้ำเสียงนั้นยังสั่นเครืออยู่ก็จริงแต่นัยน์ตาคมนั้นกำลังทำให้ฮยอนจุงใจหายวูบ .. เพ่งสายตามองหน้าอดีตคนเคยรักกันอย่างเจ็บปวด ถ้าเพียงแต่เขาเลือกที่จะปฎิเสธการแต่งงานนั้น .. ถ้าเพียงแต่มั่นคงในความรักที่มีให้กัน

วันนี้เขาคงไม่ต้องเจ็บปวด .. ที่ต้องเสียคนรักมากที่สุดในชีวิตไป

... อย่างไม่มีวันได้ความรักของยูริกลับคืนมาอีกแล้ว ...

 

แก้วบางใสที่ถืออยู่ในมือนั้นค่อยๆถูกวางลง  ซีวอนเอื้อมมือมาหยิบถาดไม้ทรงสี่เหลี่ยมนั้นออกไปจากเตียง ก่อนจะหันมาบอกลาเจ้าของร่างเล็กที่ยึดพื้นที่บนเตียงเขาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนจวบจนถึงตอนนี้

อยู่เป็นเพื่อนซันอีกซักครู่ไม่ได้หรือคะ

ที่รีสอร์ทมีหลายเรื่องให้ผมต้องไปช่วยน้องแทจัดการดูแลน่ะครับ จะให้คนมาอยู่ด้วยแล้วกัน

ซันรู้ค่ะว่าต้องให้คุณไป ไม่มีเหตุผลสำคัญอะไรที่จะยื้อให้คุณอยู่ด้วยได้ .. แม้แต่เด็กคนนี้ จริงๆแล้วไม่มีใครซักคนต้องการเค้า” , ทำพูดแบบนั้นล่ะครับ เค้ารับรู้นะ .. อย่าคิดมากสิครับไม่มีใครต้องการจริง! ผมจะรับเค้าเป็นลูกเองจะดูแลเด็กในท้องของคุณเอง

ถึงแม้เค้าอาจจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันกับคุณงั้นหรอคะ รับได้จริงๆงั้นเหรอ?” ร่างเล็กจ้องหน้าอย่างจริงจัง เธอไม่คิดหรอกว่าที่เขาพูดนั้นมันจริงจัง

คุณก็เลยไม่คิดจะรักษาชีวิตน้อยๆที่บริสุทธิ์ของเค้าไว้ ขอร้องล่ะช่วยคิดให้ดีถี่ถ้วนอีกครั้งเถอะ อย่าทำลายชีวิตนั้นเลยมันเท่ากับคุณทำลายชีวิตตัวเองด้วยนะ จะต้องให้ทำอย่างไงถึงจะยอมฟังกันบ้าง

นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ช่วยบอกน้องแททีได้ไหม .. แทยอนได้ยินทุกอย่างอยู่ด้านนอก เพราะประตูที่ไม่ได้ปิดสนิทเธอเลยพาตัวเองเข้ามา .. และได้ยินชัดทุกถ้อยคำที่ทั้งสองคุยกัน

นี่เข้ามาตั้งแต่ตอนไหนกัน--แล้ว ..ซีวอนถลึงตาด้วยความตกใจ คนตัวเล็กค่อยๆก้าวเข้ามาจนยืนประชิดตัวอยู่ตรงหน้าเขา.. สีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกและยากที่จะคาดเดา ทว่าดวงตาคู่กลมใสนั้นมีน้ำหล่อเลี้ยงเอ่อคลออยู่ .. ให้เขารู้สึกใจสั่น

เด็กเป็นลูกของใคร? เอ่อ .. ขอโทษนะคะที่เสียมรรยาทแต่ฉันอยากทราบจริงๆว่าเค้าเป็นลูกของใคร แทยอนเลือกที่จะหันไปซักถามเอาจากซันนี่อาจจะด้วยความโมโหหรืออะไรหลายๆอย่างที่มีมากมายอยู่ในใจตอนนี้

แท-ยอนซีวอนดึงแขนลากคู่หมั้นตัวเล็กของเขาให้ออกห่างมา เพราะกลัวว่าซันนี่จะคิดมากเท่านี้ก็คงมีเรื่องให้คิดมากพอแล้ว พาลจะส่งผลเสียไปถึงเด็กที่อยู่ในท้องด้วย

ลูกของพี่ใช่มั้ย! ทำไมต้องปิดบังแทด้วยแล้วเมื่อคืนก็นอนด้วยกันสินะเธอโพล่งออกมาอย่างคับข้องใจเต็มกลั้น

มันคนละเรื่องแล้วนะ .. ซันนี่เค้ากลัวมากก็เลยขอมานอนด้วยแล้วพี่น่ะ ...

เข้าใจแล้วค่ะ .. ไม่ต้องอธิบายอะไรหรอก ฉันไม่คิดจะต่อว่าอะไร ..... แค่ช่วยทำเรื่องให้มันถูกต้องและสมควรจะเป็นไปด้วย แหวนวงนี้ใส่ง่ายมันก็ถอดออกมาได้ง่ายดายเหมือนกัน ก็เพียงแค่ดึงมันออกมาจากนิ้วอย่างที่แทยอนกำลังทำอยู่นี่ไง

น้องแท .. ฟังพี่ก่อนได้มั้ย ถอดแหวนออกมาทำไ ม

มันไม่ควรอยู่ที่นิ้วนี้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ ระหว่างเรา .. คงเป็นได้แค่เส้นขนานไม่มีทางมาบรรจบกันได้หรอก จริงๆแล้วเรื่องทั้งหมดที่เคยค้างคาใจเราก็เคลียร์กันเข้าใจแล้ว ไม่มีอะไรที่ติดค้างกันต่อไปอีก ให้มันจบลงเท่านี้เถอะนะคะ แทเหนื่อยเหลือเกินแล้ว

ร่างเล็กขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับกุมมือใหญ่ของคนตัวสูงกว่ามากนั้นขึ้นมา หยดน้ำตารินไหลลงบนพื้น เก็บกลืนความเจ็บช้ำเอาไว้พร้อมกับวางแหวนหมั้นคืนไว้ในอุ้งมือที่อุ่นร้อน

แทยอน .. น้องแท!!”

เจ็บปวดมานานเกินไปแล้วสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ที่เธอสามารถอดทนมาจนถึงตอนนี้ได้ .. เป็นเพราะอะไรกัน สายสัมพันธ์ระหว่างเราให้ตัดทิ้งอย่างไงก็ไม่ยอมขาดจากกันเสียที .. เสียงสะอื้นกับเนื้อตัวที่สั่นเทานั้นทำให้ซีวอนต้องดึงแทยอนเข้ามาไว้ในอ้อมแขน .. ปวดหนึบในใจไปไม่แพ้กันนักหรอก

ฟังพี่ก่อนนะคนดี ขอแค่ยอมที่จะฟังมันไม่ใช่คำแก้ตัว คำหลอกลวง .. เพราะเราไม่ยอมพูดจากันให้เข้าใจเรื่องราวมันถึงได้แย่ลงแบบนี้ ทั้งที่ทุกเรื่องพี่กล้าพูดได้เลยว่า ทุกเรื่องที่ผ่านมามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งหมด

รวมถึงเรื่องเด็กด้วยงั้นสินะ น้ำเสียงเบานั้นตัดพ้อเข้าให้จนได้

แล้วน้องแทคิดว่าเค้าเป็นลูกของพี่หรือไง? พี่ไม่ได้มั่วไม่เลือกหน้าถึงขนาดทำใครท้องแล้วจะจำไม่ได้หรอกนะ” , พี่ซีวอน -- แทยอนยกนิ้วเล็กขึ้นมากดปรามเข้าที่ริมฝีปากหนาเพราะซีวอนพูดเสียงดังเกินไป เกรงว่าซันนี่ได้ยินแล้วจะเธอเสียใจ

เอาล่ะงั้นมานี่นะ ฟังคุณซันนี่พูด คนตัวใหญ่ดึงร่างเล็กไปหาคู่กรณีที่ยังนั่งเงียบอยู่บนเตียง สีหน้าของซันนี่ดูวิตกกังวลเมื่อถูกสายตาคาดคั้นของซีวอนเพ่งมอง

คุณจะเล่าเองหรือให้ผมเป็นฝ่ายพูด งั้นผมพูดเองแล้วกัน.. คุณซันนี่เธอกำลังจะมีน้องกับพี่แจจุงน่ะแทยอนร้องโอ๊ะ!ออกมาอย่างตกใจจ้องมองหน้าของซีวอนตาวาวอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินนั้นแต่ซีวอนก็พยักหน้ายืนยันอย่างมั่นคงอีกครั้ง จนแทยอนเริมที่จะเชื่อ

แต่ทว่า!!!

ไม่ค่ะ .. ไม่ใช่!! ฉันไม่ได้ท้องกับคุณแจจุง!!” ซันนี่โพลงพรวดออกมาทำเอาซีวอนหันขวับกลับไปมองหน้าเครียด .. นี่มันอะไรกันอีก!!!  เธอกำลังกลับกรอกอีกครั้งแล้วความจริงของเรื่องนี้มันอยู่ที่ไหน!!

อยากจะบ้าตาย!!!!








THE★ FARRY


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,712 ความคิดเห็น

  1. #3684 nbitong33 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 13:39
    ตกลงเด็กคนนั้นลูกใคร?????

    #3,684
    0
  2. #2410 panpruk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2554 / 16:55
     ค่ะๆๆ
    ถ้าเปิดจองเมื่อไหร่ บอกด้วยนะคะ
    #2,410
    0