Bitter Sweet [Fic SNSD & Sj & 2pm] / [FIN.]

ตอนที่ 27 : Bitter Sweet : : Chapter 23 {CUT+}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 553
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.พ. 56










พายุฝนที่ตกหนักอย่างบ้าคลั่งอยู่ด้านนอกนั้นส่งผลให้เจ้าของรีสอร์ทหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นอยู่ที่ห้องทำงานมีสีหน้าไม่สู้ดีนักและจ้องมองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาเชิงตำหนิ ชานซองเองก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองสู้หน้าเจ้านายเพราะเขาเองก็บกพร่องต่อหน้าที่-ที่ควรทำถึงได้ยอมละทิ้งเอาคนกับเรือกลับมายังฝั่งโดยทิ้งหลายๆคนไว้บนเกาะ

แต่นั่นก็เพราะคำขอร้องของคยูฮยอน และเขาก็ไม่รู้เรื่องพายุฝนตกหนักนี้ล่วงหน้ามาก่อนด้วย นิชคุณลุกจากเก้าอี้ทำงานตัวเก่งของเขาเดินกระสับกระส่ายไปมาในห้องอย่างครุ่นคิดแต่ไม่ว่าทางไหนก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น

ให้เอาเรือด่วนออกไปรับทุกคนกลับมายิ่งไม่ต้องฝัน เพราะคลื่นลมโหมกระหน่ำสูงขนาดนี้เอาเรือออกไปไม่ได้หรอก คงต้องรอเวลาให้พายุสงบลงเท่านั้นเอง แต่จะโทษชานซองคนเดียวคงไม่ได้เพราะเขาเองก็มัวแต่ยุงเกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง มัวนึกถึงแค่ความสุขของตัวเองมากเกินที่จะเอาเวลาไปดูแลแขกของรีสอร์ท

ซีวอนเดินเข้ามาในห้องอีกครั้งหลังจากในตอนแรกที่เขาทราบเรื่องแล้วก็โวยวายด้วยความห่วงใยร้อนใจเป็นห่วงทุกคนที่ติดอยู่บนเกาะนั่น .. ห่วงมากจนเผลอตะคอกใส่ชานซองต่อหน้านิชคุณมาแล้ว จนกระทั่งแทยอนต้องมาพาตัวคู่หมั้นออกไประงับสติอารมณ์ข้างนอก ความจริงซีวอนเองก็รู้สึกผิดและโทษตัวเองอยู่เหมือนกันที่ดันตามใจน้อง เห็นดีเห็นงามไปกับแผนการบ้าๆนั่นจนเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา

ฉันให้คนเอาข่าวเรื่องพายุจะเข้าไปบอกนายแล้ว ทำไมถึงยังพาทุกคนออกไปอีก เสียงเข้มของนิชคุณดังขึ้นอีกครั้งในขณะที่แทยอนกับยูริเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟร้อนที่เตรียมมาให้ทุกคนดื่ม

พูดกันดีๆก็ได้นี่คะ จะต้องใส่อารมณ์แบบนั้นให้ได้อะไร ใจเย็นๆนะ ยูริตรงเข้ามายกมือขึ้นตบเข้าที่ไหล่ร่างสูงเป็นเชิงติเตือนและยังปลอบใจไปพร้อมๆกันเธอส่งแก้วใส่กาแฟร้อนที่ชงมาให้เขารับไปดื่ม รู้ว่านิชคุณเครียดมากจนเกินไปแล้วในตอนนี้

ผมไม่ได้รับข้อความพวกนั้นเลยจริงๆถ้าผมรู้คุณคิดเหรอครับว่าผมจะเอาเรือออกไป แต่ผมก็ยินดีจะรับผิดชอบทุกอย่าง ตอนนี้ผมขอลาออกจากทุกตำแหน่งของที่นี่ สีหน้าของชานซองเองก็เคร่งเครียดไปไม่แพ้นิชคุณหรอก

ลาออกแล้วไง! ทุกคนจะได้กลับมาในตอนนี้หรืออย่างไงกัน ซีวอนกระชากน้ำเสียงใส่ชานซองอีกคนจนถูกแทยอนฟาดเข้าที่ไหล่เสียงดังป้าบ! ร่างสูงหันมามองหน้าคู่หมั้นอย่างไม่พอใจนักแต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรให้เกิดเรื่องผิดใจระหว่างเราขึ้นมาอีก แค่นี้ก็รู้สึกถึงความหมางเมินของร่างเล็กได้ดีอยู่ แล้วไม่เข้าใจว่าจะเคืองค้อนเขาด้วยเรื่องอะไรนักหนากัน มองตาทีไรก็เอาแต่ส่งค้อนมาให้นี่ถ้าไม่ติดว่าเกิดเรื่องร้อนใจจะจับไปลงโทษในห้องให้เข็ดเชียว!

ค่อยพูดกันดีๆนะคะพี่คุณ ที่บ้านพักบนเกาะก็แข็งแรงมั่นคงดีพายุแค่นี้คงไม่ทำให้ใครได้รับอันตรายหรอก พอพายุสงบก็ค่อยเอาเรือออกไปรับทุกคนกลับมา แทยอนพยายามสร้างบรรยากาศให้ผ่อนปรนความตึงเครียดลงด้วยรอยยิ้มสดใสของเธอ พี่ชายฝืนยิ้มเจื่อนๆให้เล็กน้อย

พี่กลัวว่าจะเกิดพายุติดๆกันหลายวันน่ะสิมันจะลำบาก ไหนจะเรื่องอาหารการกิน เจ้าของรีสอร์ทหันไปหาชานซองเป็นเชิงถาม

พวกอาหารกระป๋องมีเก็บไว้ที่บ้านพักอยู่พอสมควรครับ พอประทังหิวไปได้เป็นอาทิตย์แต่ว่า จำนวนคนที่อยู่บนเกาะเยอะพอควร อย่างน้อยผมคิดว่าอยู่ได้ประมาณสอง-สามวัน

ก็ภาวนาแล้วกันว่าให้พายุสงบลงโดยเร็วที่สุด ซีวอนถอนหายใจยาวก่อนจะคว้าแก้วกาแฟขึ้นมาจิบพลางช้อนสายตามองไปที่น้องแทที่ไม่แม้แต่จะมายืนอยู่ใกล้เขามัวแต่เอากาแฟไปเสิร์ฟให้ชานซองและคงกำลังพูดจาปลอบประโลมกันอยู่มั้ง

ในขณะที่ยูริเองก็ให้กำลังใจคนรักของเธอเช่นกัน

จู่ๆพนักงานชายของรีสอร์ทรีบร้อนวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องทำงานทั้งที่เนื้อตัวเปียกปอนจนหยดเลอะเทอะพื้นห้องไปหมด สีหน้านั้นตื่นตระหนกรนรานอย่างผิดปกติ

เกิดเรื่องแล้วครับนาย เกิดอุบัติเหตุอยู่ด้านหน้ารีสอร์ท มีรถชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่คนขับได้รับบาดเจ็บเดินโซซัดโซเซมาจนถึงรีสอร์ทเรานี่แหละครับ เขาบอกว่า ---

ใคร?” นิชคุณเดินเข้ามาสอบถามลูกน้องอย่างใกล้ชิด ก่อนที่จะได้รับคำตอบชายอีกคนก็พยุงร่างสูงใหญ่กำยำของใครบางคนเข้ามาในห้องนี้พอดิบพอดี

เนื้อตัวของชายหนุ่มคนนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนอาจจะลื่นล้มระหว่างที่พยายามฝืนพาตัวเองมา มีเลือดไหลย้อยเป็นทางลงมาจากบริเวณแก้มซ้ายเปื้อนไปจนถึงเสื้อเชิ้ตสีขาวซึ่งตอนนี้มันไม่คงสภาพเป็นสีนั้นอีกแล้ว และดูเหมือนว่าขาขวาของเขาจะเจ็บถึงได้เดินกะเพลกแบบนั้น เจ้าของรีสอร์ทเพ่งสายตามองไปยังคนเจ็บด้วยลักษณะนั้นมันช่างคุ้นสายตาเมื่อเค้าเงยหน้าขึ้นมาให้เห็นกันชัดๆ

พี่ฮยอนจุง!!”

เสียงร้องทักของยูริดังลั่นมาจากด้านหลังด้วยอาการตกใจและร้อนรนรีบร้อนวิ่งเข้าไปหาคนเจ็บเพื่อดูอาการไม่แม้แต่จะกักเก็บทุกอย่างที่หลุดออกมาผ่านทางสีหน้านั้นไว้เลยสักนิด จะรู้บ้างไหมว่ามันทำให้นิชคุณรู้สึกอย่างไรบ้างในตอนนี้

พายุฝนพัดกระพือรุนแรงแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะสงบลงง่ายๆ ท้องฟ้ามืดดำจนน่าหวาดกลัว .. แจจุงเดินหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ในถ้ำขนาดเล็กตรงหน้าเขามีกองไฟที่ก่อทิ้งไว้ก่อนที่ฝนจะตกลงมา.. เขาทำทุกอย่างเองทั้งหมด ทั้งหาฟืนมาสุมและก่อเป็นกองไฟ ในเป้ใบใหญ่ที่แบกติดมาด้วยนั้นมีสารพัดสิ่งที่ต้องการจริงๆทำไมเขาถึงไม่นั่งลงเฉยๆซะ-แล้วหาอะไรมาทานให้อิ่มจะได้ตีพุงเข้านอนรอให้ถึงเช้าวันใหม่ .. เป้ใบใหญ่ถูกรูดซิปเปิดออกอีกครั้งพร้อมไฟฉายที่ถูกหยิบติดมือออกมาด้วย

อยากทำแบบนั้น แต่ใจมันไม่ยอมสงบเลย เพราะ .. ผู้หญิงอีกคนที่ยังอยู่ด้านนอก   ในสถานการณ์ที่เกิดพายุรุนแรงแบบนี้ แจจุงตัดสินใจวิ่งฝ่ากระแสฝนที่พัดกระหน่ำแรงออกมาจากถ้ำ ให้ตายสิ! ทำไมเขาต้องพาตัวเองออกมาพบกับความยากลำบากและเสี่ยงอันตรายมากขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงดื้อรั้นเอาแต่ใจคนนั้น

ห่วงงั้นเหรอ? .. ไม่ใช่หรอก!!

แต่ที่ต้องรีบร้อนวิ่งออกมาตามหาก็เพราะเห็นแก่ .. เอ่อ ก็แค่สงสารยัยคุณหนูนั่นไม่มีทางรับมือกับพายุฝนตกแรงแบบนี้ได้หรอก ไม่รู้ป่านนี้เตลิดไปไหนแล้ว ร่างผอมบางของชายหนุ่มยังคงวิ่งฝ่าเม็ดฝนที่ตกแรงสาดเข้ามากระทบใส่ใบหน้าซะจนเกือบจะลืมตามองเส้นทางที่มืดมิดนั้นไม่ได้ กระบอกไฟฉายที่ถือส่องอยู่ก็ให้ความสว่างเลืองลางเต็มทน แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีให้ใช้โชคดีแค่ไหนที่มันอยู่ในกระเป๋าเป้ใบนั้นที่เขาแบกมาด้วย แจจุงพอจะจำเส้นทางและเดินกลับมาที่บริเวณน้ำตกได้อย่างถูกต้อง ..

สภาพเต็นท์ที่ตั้งกางไว้ในตอนแรกนั้นถูกลมพายุพัดพาจนพังกระจัดกระจายหายไปหมดแล้ว ข้าวของบางส่วนยังคงวางอยู่และกองไฟมอดดับสนิท

ฟานี่ .. ทิฟฟานี่ เธออยู่ไหน!!เสียงตะโกนของแจจุงดังลั่นแข่งกับเสียงลมพายุที่โหมพัดแรง ดวงตาที่พร่ามัวได้ด้วยน้ำฝนที่สาดกระเซ็นใส่หน้าเป็นอุปสรรค์พอสมควร สอดส่องสายตามองๆรอบๆก็ไม่พบเห็นใคร .. นั่นยิ่งทำให้แจจุงเริ่มหวั่นใจและเกรงว่าทิฟฟานี่อาจจะวิ่งเตลิดไปที่ไหนซักแห่งแล้วเขาอาจจะตามหาตัวไม่พบ

ฟานี่ .. ได้ยินผมมั้ย ฟา-นี่

แจ!”

เสียงตอบรับดังขึ้นแต่แจจุงกลับยังมองหาเจ้าของเสียงนั้นไม่เจอ เขาพยายามเงี่ยหูฟังและจับทิศทางให้ได้ว่าต้นเสียงนั้นแว่วดังมาจากบริเวณไหน แต่ดูแล้วมันช่างเลือนลาง

ช่วย .. ด้ว ย!!!!!”

ฟานี่ คุณอยู่ไหน!แจจุงตัดสินใจวิ่งไปรอบๆบริเวณนั้นราวกับคนเสียสติ วิ่งไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย และที่ใต้ต้นไม้ใหญ่เขาก็สะดุดตาเห็นเงาดำของใครบางคนเข้า ไม่รอช้ารีบร้อนกระโจนเข้าไปหาด้วยความห่วงใย ทิฟฟานี่โผตัวเข้ากอดแจจุงไว้แน่นเมื่อเขาเข้ามาใกล้แล้วคุกเข่านั่งลงข้างๆ ชายหนุ่มเองก็กอดร่างนั้นไว้แนบแน่นเช่นเดียวกันพร้อมทั้งลูบหลังเป็นการปลอบประโลมไปด้วย ตัวเธอสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวถึงทำได้เพียงนั่งกอดเข่าอยู่นิ่งๆพร้อมกับน้ำตาหวังเหลือเกินว่าจะมีใครซักคนมาช่วยเหลือไม่ต้องให้เธออยู่คนเดียวในที่มืดน่ากลัวและหนาวเหน็บสุดขั้วหัวใจแบบนี้

ฮื้ออ .. ฉันกลัว น้ำเสียงสะอื้นแหบพร่าอย่างน่าสงสารจับใจ

ไม่เป็นไรนะ ผมมาแล้วตัวคุณเย็นมากเลย

ฉันหนาว ริมฝีปากนั้นสั่นระริกและซีดเซียวภายใต้ความมืดของรัตติกาล

ไปหลบฝนที่ถ้ำตรงโน้นดีกว่า ไปเร็ว ... เขาจับพยุงร่างของเธอขึ้นมาช้าๆแต่หญิงสาวกลับร้องโอ้ย!ส่งเสียงดังออกมาจนแจจุงชะงักงันไป

เป็นอะไร? บาดเจ็บหรือไง!” , เจ็บเท้าหน่ะ ตอนวิ่งหาที่หลบฝนฉันลื่นล้ม ตอนนี้มันปวดมากเลย เธอบอกเสียงสั่นเครือ

งั้นขี่หลังผมนะ สองมือที่จับประคองถูกผละออกแจจุงหันแผ่นหลังให้แล้วย่อตัวนั่งลงตรงหน้า มันช่างเป็นภาพที่ประทับใจทิฟฟานี่มากเหลือเกินจนเธอกักเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่สะอื้นเบาๆออกมาอีกครั้ง ฟานี่รีบขึ้นมาเร็ว ตากฝนนานๆไม่ดีคุณไม่สบายอยู่ เร็วสิ! ผมแบกไหวน่าถึงแม้คุณจะอ้วนไปซักหน่อยก็เถอะ เวลานี้เขายังมีหน้ามาล้อเล่นอีกนะ

อึกก!! กำปั้นเล็กทุบเข้าให้ที่กลางหลังจนแจจุงหน้าแหยไป

ฉันไม่ได้อ้วนนะ พูดแบบนี้ได้ไง! ไม่อ้วนซักหน่อยไม่เคยชอบใจเลยซักครั้งที่มีคนบอกว่าเธอ อ้วน! ใครบอกกัน ... ยังจิกตาใส่ได้แม้อีกฝ่ายไม่เห็นก็เหอะ

ครับๆคุณนาย ไว้ค่อยวีนในถ้ำนะตอนนี้ขึ้นมาบนหลังผมก่อนเร็ว แจจุงถอนใจเบาๆก่อนที่ร่างของทิฟฟานี่จะโถมตัวทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงมาบนแผ่นหลังของเขา ชายหนุ่มเกร็งขาไว้อย่างมาดมั่นค่อยๆยืดตัวขึ้น พลางหันหน้ามาบอกให้คนตัวหนักโอบกระชับวงแขนกอดคอเขาไว้ให้แน่นแล้วรีบร้อนเดินฝ่าพายุฝนกลับไปยังถ้ำด้วยความระมัดระวังกับทางที่ลื่นและก้อนหินขนาดเล็กใหญ่มากมายตรงหน้า

แจ... ฉันหนาวจังเลย เสียงกระซิบสั่นดังขึ้นที่ข้างหูของแจจุง

อดทนหน่อยนะ อีกนิดเดียวก็ถึงถ้ำแล้วผมก่อกองไฟเอาไว้แล้วล่ะนั่งผิงไฟซักพักคงหายหนาว

เพราะฉันดื้อกับนายแล้วทำไม? ถึงยังออกมาตามหาฉันอีกล่ะ ทำไมล่ะ?” ใบหน้าหวานซบลงเข้ากับซอกคอยาวก่อนจะเงียบเสียงหายไป แจจุงไม่ได้ตอบคำถามนั้นเพราะเขาไม่มีคำตอบที่จะมอบให้ ..

แต่จะด้วยเหตุผลใดก็ช่างมันเถอะ มันไม่สำคัญแล้วล่ะ

ขอเพียงแค่เธอปลอดภัยผมก็สบายใจมากแล้ว ใครบอกกันว่าคนอย่างผมดูแลปกป้องคุณไม่ได้

... ทิฟฟานี่ ...

คุณต้องถอนคำพูดที่เคยดูถูกลบหลู่ผมไว้แล้วนะ!

ความอบอุ่นที่ได้จากกองไม้สุมไฟร้อนแรงนั้นทำให้อุณหภูมิของร่างกายที่เปลือยเปล่าเพิ่มสูงขึ้น  อาการหนาวสั่นนั้นหายไปพร้อมๆกับความรู้สึกใหม่ที่มีเข้ามาแทน แผ่นหลังขาวเนียนกระจ่างกำลังถูกปลายนิ้วของคนที่นั่งเงียบมาเกือบสิบนาทีแตะไล้ไปตามแนวกระดูกสันหลังที่นูนเป็นรูปร่างขึ้นมาต่ำลงไปจนถึงเบื้องล่าง ทิฟฟานี่ที่นั่งกอดชันเข่าขึ้นมาจนติดแนบลำตัวเพื่อปกปิดเรือนร่างของตนเองไว้นั้น เริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้านด้วยการขยับตัวหนี! แต่ก็ไปไหนไม่ได้มากนัก .. เพราะไม่สะดวกที่จะลุกขึ้น ดวงตาคู่หวานปรายไปมองเสื้อผ้าที่พึงกับราวไม้ที่ทำไว้ชั่วคราว ข้างๆนั้นมีเสื้อผ้าของแจจุงตากอยู่ด้วยกัน ..  ช่วงไหล่ที่กว้างกว่าเบียดกระแซะเข้ามาอิงแอบทำเอาหญิงสาวหายใจติดขัดรู้สึกได้ถึงความไม่ปลอดภัยของตัวเอง

“เสื้อผ้าของฉันคงแห้งแล้วล่ะ ไปหยิบมาให้ทีสิ” เสียงเธออ้อมแอ้มบอก









 
 

THE★ FARRY
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,712 ความคิดเห็น

  1. #3682 ๙..กบ (@nbitong33) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 13:26
    >/////////////< แจฟานี่ แอร๊ยยยยยยยยยยยย
    แจชอบฟานี่ล่ะเซ่ 
    #3,682
    0
  2. #2293 rapid (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2554 / 08:14
    มารอร อ ไรเตอร์อัพ^^
    #2,293
    0