Bitter Sweet [Fic SNSD & Sj & 2pm] / [FIN.]

ตอนที่ 26 : Bitter Sweet : : Chapter 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.พ. 56








เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแลดูเป็นคนเจ้าสำอางอยู่พอตัวนั้นเริ่มกระสับกระส่ายเมื่อคู่หมั้นสาวหายไปเข้าห้องน้ำนานกว่าที่ควรเป็น ที่เขาทำไปก็แค่หยอกเย้าเล่นเล็กๆน้อยๆเพื่อเรียกร้องความสนใจบ้าง .. ก็เท่านั้นนั้นเองแต่ดูว่าอีกฝ่ายจะคิดไปต่างกัน

เดี๋ยวเราไปเดินเล่นที่ไหนต่อดีคะ?สาวตัวเล็กเอ่ยขึ้นถาม

เอ่อ...ผมต้องขอตัวก่อน ขอโทษด้วยครับเขาตอบด้วยความสุภาพ ทำเอาคนได้ยินถอดสีหน้าสลดลงเล็กน้อยการเป็นสุภาพบุรุษมันก็เป็นเรื่องดีที่ควรทำแต่จะให้มาแคร์ความรู้สึกของคนที่เพิ่งพบหน้ากันมากกว่าคนรักนั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว จังหวะที่ซีวอนขยับตัวก้าวออกจากเก้าอี้นั้น ซันนี่ก็ลุกขึ้นตามแล้วออกอาการเซถลากำลังจะร่วงผลุบล้มลงไปที่กองอยู่กับพื้นโชคดีที่ซีวอนคว้าประคองร่างนั้นไว้ทันเสียก่อน เธอหน้าซีดลงเล็กน้อยก่อนจะกลั้นหยาดน้ำตาอุ่นเอาไว้ไม่อยู่ จำเป็นต้องปล่อยให้มันไหลออกมาต่อหน้าชายหนุ่มร่างสูงที่ได้แต่มองดูด้วยความฉงน

คุณเป็นอะไรน่ะ?”

วินาทีนั้นซีวอนจะรู้ตัวไหมว่าเขากำลังตกเป็นเบ้าสายตาของคู่หมั้นตัวเล็กที่ยืนมองอยู่ห่างออกไปทั้งที่คิดว่าจะกลับไปที่ห้องพักแต่เพราะเธออดหวาดระแวงในตัวคู่หมั้นไม่ได้ แล้วยิ่งมาเห็นภาพบาดตาต่ำใจแบบนี้ด้วยแล้ว.. จะให้แทยอนคิดไปทางไหนได้อีก

คนเพิ่งพบหรือรู้จักกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ไหน เค้ากอดกันได้แนบแน่นขนาดนี้?

บางทีอาจมีเรื่องอะไรที่แทยอนยังไม่รู้ระหว่างสองคนนั้นอีกก็ได้...พวกเค้าอาจรู้จักกันมาก่อนและมีบางอย่างร่วมกัน..ปิดบังเธออยู่

คุณซีวอนคะ ฉัน .. เอ่อ ฮึกก! ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ

แต่หน้าคุณดูซีดมาก ไม่สบายหรือเปล่าผมจะพาไปหาหมอแล้วกันนะ--”

ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก ก็แค่ ....

“.........”  ซีวอนจ้องมองที่ใบหน้านั้นเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาด้วยความสงสารและเห็นอกเห็นใจทั้งที่ไม่รู้เรื่องราวใดๆซันนี่มองหน้าเค้าแล้วก็ปล่อยโฮเสียงดังออกมา จังหวะนั้นร่างเล็กของแทยอนเดินเข้ามาหาทางด้านหลังโดยที่ไม่มีใครได้สนใจมอง

ฉัน...ตั้งครรภ์กับคนที่เค้าไม่ต้องการ ฮืออ .. ฉันท้อง! .. ได้ยินไหมคะว่าฉันท้อง!  ซีวอนชะงักงงไปด้วยความตกใจเช่นเดียวกันกับแทยอนแล้วเธอก็รีบร้อนพาตัวเองออกมาจากพื้นที่ตรงนั้นทันทีด้วยความรู้สึกมากมาย

 

ที่บริเวณน้ำตกเย็นฉ่ำนั้น เจสสิก้ากำลังเล่นน้ำอย่างเพลิดเพลินใจอยู่กับซอฮยอน ห่างออกไปไม่ไกลนักทงเฮกับคยูฮยอนดูเหมือนกำลังกระซิบกระซาบพูดคุยอะไรที่ดูจะเป็นความลับชอบกล อดหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆอยากหาเรื่องอะไรมาแกล้งพ่อคนเสน่ห์แรงเล่นเหลือเกิน อย่างน้อยก็ให้ได้ระบายความโกรธที่มีอยู่ในตอนนี้ ทั้งที่เธอไม่ใช่คนไร้ซึ่งเหตุผลแต่เค้าไม่! แม้แต่จะพูดอธิบายอะไรถึงเรื่องแฟนเก่าเลยแม้แต่น้อยจะไม่ให้โกรธหรือน้อยใจอะไรเลย ... ได้อย่างไงกัน

จะเคยคิดถึงจิตใจของเธอบ้างไหม ยังแคร์ความรู้สึกกันอยู่หรือเปล่า

เจสสิก้ายกมือข้างที่สวมแหวนไว้ที่นิ้วนางขึ้นมา จริงๆแล้วแหวนวงนี้มีค่ามากแค่ไหนนอกจากเงินจำนวนมากที่ทงเฮควักจ่ายไปแล้วยังมีความหมายอะไรกับเขาอีกหรือเปล่า? เธอกำลังคิดฟุ้งซ่านและเหม่อลอยพร้อมกับลูบคลำที่แหวนเล่นไปมา

สำหรับเธอแล้วแหวนวงนี้มีค่าทางจิตใจมาก

เพราะมันคือแหวนหมั้น .. ถึงจะไม่ได้จัดพิธีอย่างเป็นทางการก็ตามเถอะ

แต่เธอก็รู้สึกยินดีที่ได้สวมมันไว้

เจส!” เสียงเรียกดังของทงเฮทำให้ร่างบางนั้นสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

อุ้ย!!” อุทานหลุดเสียงดังออกมาด้วยสีหน้าตกใจ ชายหนุ่มเดินย่ำน้ำใสเข้ามาใกล้ก็ตกใจเหมือนกันที่ได้ยินเสียงดังนั้น

เป็นอะไร! , “ แหวนค่ะ ฉันทำแหวนหล่นน้ำ!

แหวนอะไรครับ? .. เราต้องรีบไปแล้วนะ แล้วผมจะบอกเรื่องต่างๆให้ฟังทีหลัง ท่าทางของทงเฮรีบร้อนจนเจสสิก้าอดแปลกใจไม่ได้เขาคว้าแขนเล็กนั้นไว้แล้วทำท่าจะลากให้ไปจากบริเวณนี้โดยไม่สนใจแหวนหมั้นเลยด้วยซ้ำ!

ไปไหนคะ? แล้วแหวนล่ะ .. ช่วยกันหาก่อนสิ เธอก้มหน้าเพ่งสายตามองในน้ำใสแต่ก็ไม่เห็นอะไรจำต้องโน้มลำตัวต่ำลงไปส่งมือล้วงลึกลงไปควานหาในน้ำ

แหวนอะไรเหรอครับ? คยูฮยอนที่เดินตามมาสมทบถามขึ้นด้วยความสงสัยตอนนี้มีเวลาไม่มากนักที่จะให้พี่ชายพาเจสสิก้าเดินหลบไปจากบริเวณนี้ตามแผนการที่พูดคุยกันไว้

มีแต่พวกกรวดหิน จะหาอย่างไงเจอช่างมันเถอะเจส... เดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่ก็ได้นะ

แต่นี่มันเป็นแหวนหมั้นของเรานะเฮ!” เจสสิก้าเงยหน้าขึ้นแล้วตวัดเสียงเข้มกลับด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองไม่น้อย เพราะทงเฮไม่สนใจที่จะช่วยเธอหาแหวนเลยซักนิดเดียวซ้ำยังพูดอย่างกับมันหาคุณค่าอะไรไม่ได้เลย!!

แหวนหมั้นอะไร นั่นมันแค่แหวน .. เอ่อ .... ชายหนุ่มอึกอักไปชั่วขณะเมื่อนึกได้ว่าไม่ควรพูดมันออกมา จะให้บอกได้อย่างไงกันว่าแหวนวงนั้นเขาซื้อให้เพราะสถานการณ์มันบังคับ

ไม่ใช่แหวนหมั้นอะไรอย่างที่เจสสิก้าทึกทักไปเองซักนิด!

งั้นก็ช่วยกันหาก่อนแล้วกันนะคะ คงหล่นอยู่แถวๆนี้แหละ ซอฮยอนเข้ามาช่วยเจสสิก้าหาด้วยอีกแรง สองสาวก้มลงมองในน้ำในขณะที่ทงเฮได้แต่ยืนเฉยพ่นลมหายใจฮึดฮัดด้วยความอึดอัดใจเขากำลังรู้สึกว่าตัวเองนั้นผิดที่สร้างความเข้าใจอะไรอย่างนั้นให้กับคนรักแต่จะให้มาพูดมาบอกตอนนี้คงไม่เหมาะ คงต้องหาจังหวะเวลาที่โอเคกว่านี้บอกความจริงกับเจสสิก้าไปและก่อนที่จะเรียกสติกลับคืนมาแล้วไปช่วยหาแหวน เจสสิก้าก็หาแหวนนั้นจนพบเสียก่อนนัยน์ตาคู่กลมสวยนั้นจ้องมองมาด้วยความค้อนเคืองปะปนไปด้วยความน้อยอกน้อยใจส่งผ่านมาให้ทงเฮอย่างเปิดเผยใบหน้าสวยจัดนั้นสะบัดหนีไปทางอื่นเพราะฝืนทนจ้องหน้าต่อไปไม่ไหวก่อนที่ทั้งสี่คนจะพากันออกไปจากบริเวณน้ำตก

 

อีกด้านนั้น..เวลาในตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว แจจุงยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลาเกือบจะหกโมงเย็นได้แล้วมั้งไม่น่าเชื่อเขามัวแต่นั่งเล่นเพลิน ไม่มีใครซักคนกลับมายังที่พักเหลือเพียงแค่เค้ากับทิฟฟานี่อยู่กันตามลำพัง แต่ก็สงบเงียบเรียบร้อยดีจนแทบไม่น่าเชื่อ .. อาจเพราะทิฟฟานี่ป่วยอยู่ก็ได้จากแม่เสือสาวตอนนี้แลดูน่ารักเอ็นดูอย่างกับลูกแมวตัวน้อยๆ

พวกนั้นหายไปไหนกันหมดนะ นี่มันจะมืดอยู่แล้ว-เราย้ายไปนั่งใกล้ๆเต็นท์หน้ากองไฟดีกว่ามั้ง มืดแล้วจะย้ายของลำบากนะหันไปบอกอีกคน

บอกใครมิทราบ? อยากทำอะไรก็เชิญเถอะ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!” ทิฟฟานี่ลุกขึ้นจากที่นั่งเดินตัวปลิวไปนั่งข้างๆเต็นท์หน้าตาเฉย แจจุงจิ๊ปากใส่อย่างหงุดหงิดแต่ก็อดกลั้นไว้ไม่อยากหาความเอาเรื่องกับคนป่วยหอบข้าวของพะรุงพะรังจนล้นมือมากองๆไว้บริเวณข้างๆเต็นท์จนหมด สภาพอาการเย็นลงเรื่อยๆจนรู้สึกหนาวซ้ำยังมีลมพัดแรง ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มเมฆสีดำเลื่อนลอยเคลื่อนมาปกคลุมไปทั่วอย่างรวดเร็ว

อย่างกับฝนกำลังจะตกอย่างนั้น .. คงไม่หรอกมั้ง

ท้องฟ้าตอนนี้น่ากลัวเหลือเกิน คล้ายกับจะเกิดพายุอย่างนั้น!!

ฟานี่ .. นายชานซองเค้าบอกว่าเดินไปทางโน้นมีถ้ำอยู่ใช่ไหม? ไปไกลหรือเปล่านะ เขารู้สึกกังวลถ้าหากฝนตกลงมาจริงๆจะทำอย่างไงแล้วคนอื่นๆไปไหนกันหมดนะ! หรือบางทีเราควรรีบเดินกลับไปที่บ้านพักกัน แต่ประเด็นสำคัญมันอยู่ตรงที่เขาจดจำเส้นทางกลับไปที่นั่นไม่ได้ ถึงมันจะแค่ไม่กี่กิโลฯก็เถอะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ต้นไม้สูงใหญ่เหมือนๆกันไปหมด

ไม่รู้ .. ฉันไม่ได้สนใจ สีหน้านิ่งเรียบนั้นไม่ได้แสดงออกมาว่าต้องการกวนประสาทกันแจจุงพยายามเข้าใจแต่ก็อดขุ่นเคืองใส่ไม่ได้

“งั้นก็หยิบข้าวของที่สำคัญติดไปด้วยแล้วกันเราต้องรีบไปให้ถึงถ้ำก่อนที่ฝนจะตกลงมา ขืนรอให้พวกนั้นกลับมาไม่ไหวแน่

ฉันอยากกลับไปที่รีสอร์ทแล้ว ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น!!” จู่ๆเธอก็งอแงขึ้นมาดื้อๆ

งั้นก็กลับไปคนเดียวถ้าคิดว่าตัวเองมีปัญญามากพอก็ไป! ผมไปล่ะ เขาหันมาคว้าข้าวของที่คิดว่าจำเป็นต้องใช้ใส่ลงในเป้ใบใหญ่ที่วางทิ้งไว้อยู่อย่างรีบร้อนโดยไม่สนใจอีกต่อไปว่าทิฟฟานี่จะชักสีหน้าบึ้งตึงใส่มากมายแค่ไหน ชายหนุ่มแบกเป้เดินมุ่งหน้าไปยังถ้ำ แต่ยังไม่วายเหลียวหลังกลับมามองร่างบางของคนเอาแต่ใจและดื้อรั้นด้วยความรู้สึกอดห่วงไม่ได้ ก่อนจะตัดใจเดินต่อไปที่ถ้ำก่อนที่เม็ดฝนจะตกลงมา

 

อีกด้านนั้นทั้งสี่คนรีบร้อนเดินกลับไปยังบ้านพักเพราะอาการที่อึมครึมเหมือนฝนกำลังจะตกลงมานั้นไม่ใช่เรื่องดีนัก แต่เจสสิก้ากลับเดินอ้อยอิ่งและยังเมินเฉยใส่ทงเฮอย่างชัดเจน นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิด

พี่คะ เราหยุดพักสักครู่ได้ไหม ซอรู้สึกเหนื่อยค่ะ ซอฮยอนร้องขอบอกให้หยุดการเดินทางลงก่อนเพราะเธอรู้สึกเหนื่อยจริงๆพวกผู้ชายเล่นเดินก้าวขายาวๆจ้ำพรวดๆเพื่อจะรีบกลับไปยังบ้านพักไม่สนใจผู้หญิงบอบบางสองคนที่เดินมาด้วยเลย .. เจสสิก้าเองก็หอบหายใจแรงจนเห็นได้ชัดเพียงแต่ไม่ยอมปลิปากบ่นออกมาเท่านั้น เมื่อปล่อยให้สาวๆได้นั่งพักกันแล้วคยูฮยอนก็ดึงพี่ชายออกไปหาที่คุยกันลำพังถึงเรื่องที่ค้างคาในใจของเขา

“ผมไม่เข้าใจ!ทำไมพี่ไม่สนใจเรื่องแหวนเลย เห็นมั้ยว่าเจสโกรธแล้วน่ะ .. ถึงมันจะไม่ใช่แหวนหมั้นที่เป็นพิธีทางการแต่ผมคิดว่าพี่ควรใส่ใจมากกว่านี้นะคนน้องตำหนิออกมาตรงๆ

นายไม่เข้าใจหรอกคยู .. แหวนนั่นมันไม่ใช่แหวนหมั้นอะไรทั้งนั้น!!

พี่หมายความว่าไงเนี่ย แล้วทำไมเจสบอกว่าเป็นแหวนหมั้นเล่าเห็นสีหน้าเหนื่อยๆของพี่ชายแล้วยิ่งอดสงสัยต่อไม่ได้

เฮ้อ!! ที่ฉันซื้อแหวนวงนั้นให้เจสเพราะว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันพาไป เจสสิก้าเข้าใจผิดไปเองฉันก็ไม่อยากบอกให้เสียใจเลยปล่อยให้เลยตามเลยไปแบบนั้น

“พี่ไม่คิดจะจริงจังกับเจสสิก้าหรือไง? หรือเพราะพี่ยังรักพี่ฟานี่อยู่ผมไม่เข้าใจเลย เจสเป็นคนดีน่ารักไม่มีอะไรด่างพร้อยแล้วเค้าก็รักพี่มากนะ ผมดูออกหรือพี่ดูไม่ออกล่ะปล่อยทิฟฟานี่ไปเถอะตัดเค้าออกไปจากในหัวใจของพี่ได้แล้วคยูฮยอนโวยวายเสียงดังใส่

พูดอย่างกับมันทำได้ง่ายๆอย่างนั้น ถ้านายรักใครซักคนมากๆนายจะไม่พูดแบบนี้กับฉันหรอกคยู ...... เสียงพี่ชายตวาดกร้าวดังขึ้นอย่างน่ากลัวเขาไม่ได้โกรธที่น้องชายมาพูดจาชี้แนะราวกับตักเตือนในสิ่งที่เขาทำ

แต่ไม่พอใจ!!

น้องชายแท้ๆมันยังไม่เข้าใจพี่ตัวเองแล้วจะไปหวังให้คนอื่นมาเข้าใจได้อย่างไง

“.......”  ร่างบางที่ก้าวเดินมานั้นได้ยินชัดเจนทุกคำพูด เธอเพิ่งรู้ถึงความจริงของทุกอย่างตอนนี้เอง แหวนที่สวมใส่อยู่ตอนนี้ที่จริงแล้วก็เป็นแค่แหวนธรรมดาที่ซื้อให้มาเพราะสถานการณ์บีบบังคับ ..  ตลอดเวลาที่บ่ายเบี่ยงเรื่องหมั้น .. เพราะเค้ายังรักทิฟฟานี่คนรักเก่าอยู่

ทำไมเธอถึงโง่เง่าได้ขนาดนี้กันนะเจสสิก้า .. ตาสว่างซะทีเถอะ!!

เสียงย่ำฝีเท้าดังขึ้น ทงเฮและคยูฮยอนหันหลังกลับมาก็เห็นเจสสิก้าวิ่งเตลิดไปด้วยความเร็ว อาจเพราะเข้ามาได้ยินสิ่งที่สองพี่น้องกำลังพูดกันพอดี

เจส!! เดี๋ยวเจส!!! คยู .. นายพาน้องซอกลับไปที่บ้านพักก่อนเลยนะฉันจะไปตามเจสแล้วจะรีบพากลับไปที่พักเอง... ไม่ต้องห่วงทงเฮลิ้นรัวด้วยความร้อนอกร้อนใจก่อนจะรีบร้อนวิ่งตามคนรักไป คยูฮยอนถอนหายใจยาวและหวังว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี เขารีบเดินกลับมาหาซอฮยอนและพากันเดินกลับไปที่บ้านพักก่อนเม็ดฝนจะตกลงมา

เดินไหวหรือเปล่า อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้วนะ ถ้าไม่ไหวก็ขี่หลังพี่ไปก็ได้

ไหวค่ะ .. ทำไมพี่ทงเฮกับพี่เจสถึงไม่มากับเราเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เข้าใจผิดกันน่ะ เฮ้!!! เร็วเข้าซอ ไม่ทันซะแล้วเม็ดฝนนั้นโปรยปรายเป็นสายหมอกตกลงมาไม่ทันได้ให้ตั้งตัวกันเลย ลมกระโชกแรงพัดเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง คยูฮยอนคว้าแขนของซอฮยอนไว้แน่นเส้นทางที่จะเดินกลับไปนั้นมืดลงจนแทบมองไม่เห็น ก่อนจะรีบร้อนหยิบไฟฉายกระบอกใหญ่ออกมาจากเป้ที่สะพายไว้

เราต้องรีบเดินไปให้ถึงบ้านพักจับมือพี่ไว้นะ เดินระวังด้วย สองมือจับกระชับมั่นกันไว้แล้วพากันฝ่าลมพายุที่พัดแรง ฝนเม็ดใหญ่ที่ตกลงมากระแทกใส่หน้าจนทำให้เปิดตาลืมขึ้นแทบไม่ได้ ซอฮยอนเหยียบเข้ากับหินก้อนใหญ่เซเกือบจะล้มโชคดีที่คยูฮยอนดึงไว้ทัน การเดินทางที่ทุลักทุเลผ่านไปอย่างยากลำบากในที่สุดทั้งสองคนก็กลับมาถึงบ้านพักด้วยสภาพที่เปียกปอนจนได้

 

ทงเฮรีบวิ่งมาคว้าแขนท่อนเล็กของเจสสิก้าไว้ อะไรก็ตามที่ได้ยินไปเขาแค่ต้องการให้เธอหยุดฟังเรื่องจริงทั้งหมดจากปากกันก่อนแต่เจสสิก้ากลับสะบัดมือออกพร้อมกับถอดแหวนวงนั้นออกมาทั้งที่ใบหน้าสวยนั้นเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่ไหลอาบลงแก้มมาเป็นสาย มันบีบหัวใจของเค้าให้เจ็บหนึบไปหมด

เอาของคุณคืนไป แล้วทุกอย่างระหว่างเราขอให้จบลงเพียงเท่านี้ แหวนเพชรราคาแพงถูกขว้างใส่หน้าของทงเฮเจ้าของร่างบีบมือแน่นเมื่อมันกระทบถูกเข้าที่หน้าเค้าแล้วตกลงพื้น

ได้โปรดฟังผมก่อน .. เจส

ทำไมไม่พูด .. ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้!!” เจสสิก้าทุบกำปั้นเล็กของเธอเข้าใส่หน้าอกของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาชิด ทงเฮปล่อยให้เธอระบายทุกอย่างใส่ตัวเขาโดยไม่ปัดป้อง

ให้ผมได้พูดอะไรบ้างนะ

มันหมดเวลาพูดของคุณแล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก!

เจสสิก้ายกมือขึ้นมาผลักหน้าอกของทงเฮด้วยแรงทั้งหมดที่มีจนเขาล้มกระแทกลงไปกับพื้นที่มีแต่ก้อนหินฝ่ามือที่ใช้ค้ำยันกายไว้นั้นถูกบาดแผลจนเลือดออก เจสสิก้าไม่อยู่รอดูผลงานของเธอหรอกวิ่งเตลิดไปอย่างไร้จุดหมายอีกครั้ง ทงเฮกวาดสายตามองที่พื้นเพื่อหาแหวนของเขาก่อนจะพบและหยิบมันมาใส่กระเป๋ากางเกงไว้แล้วรีบวิ่งตามเจสสิก้าไปด้วยความเร็วโดยไม่สนใจความเจ็บปวดที่ฝ่ามือของตนเองเลยซักนิด

 

หลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ก็ออกมานั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นไฟในห้องนั้นกระพริบติดๆดับๆ คยูฮยอนหาเทียนไขมาเตรียมกองไว้เพราะคิดว่าอีกไม่นานต้องได้ใช้ ฝนกับลมพายุด้านนอกนั้นพัดรุนแรงเหลือเกิน ทำให้เขาอดเป็นห่วงพี่ชายไม่ได้

แล้วคนอื่นๆจะเป็นอย่างไงกันบ้างไม่รู้ซอฮยอนก็เป็นห่วงทุกคนมากเช่นกัน

เดี๋ยวพี่เฮก็พาเจสกลับมา ส่วนพี่แจกับฟานี่คงต้องรอให้คุณชานซองกลับมาพรุ่งนี้ก่อนถึงออกไปรับกลับมาได้ สิ้นคำพูดหลอดไฟในห้องก็ดับวูบลง คยูฮยอนจุดเทียนไขให้แสงสว่างติดคืนกลับมาอีกครั้ง

หมายความว่าตอนนี้พวกคุณชานซองกลับไปที่รีสอร์ทแล้วงั้นเหรอ? แล้วพี่แจจุงกับคุณทิฟฟานี่จะเป็นอย่างไงคะ? คืนนี้จะนอนที่ไหนไม่เปียกฝนหนาวกันแย่เหรอ คุณทิฟฟานี่ก็ป่วยอยู่ด้วยท่าทางของน้องตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย

อืมม ..พี่ขอให้เขากลับไปเอง ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะมีพายุฝนตกแบบนี้ อย่ามามองกันด้วยสายตาตำหนิแบบนั้นนะ!” คยูฮยอนชักสีหน้าตอกกลับเช่นกัน รู้ว่าซอฮยอนไม่พอใจและต้องการจะต่อว่า แล้วใครมันจะไปรู้ว่าสุดท้ายแล้วเรื่องมันจะผิดแผนไปหมดแบบนี้ที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพราะความหวังดีต้องการจะให้ทุกฝ่ายที่เขารักนั้นได้ปรับความเข้าใจกัน

....แต่ดูเหมือนมันกลับยิ่งแย่ลงไปอีก

ซอฮยอนเองก็มีความคิดอย่างนั้น เธอรู้สึกโกรธแฟนตัวสูงคนต้นคิดแผนการทั้งหมดมากที่สุดแล้วก็พาลโกรธตัวเองด้วยที่ยอมร่วมมือเห็นด้วยกับทุกอย่าง ไม่คิดจะกล่าวโทษคยูฮยอนฝ่ายเดียวนักหรอก

อยากต่อว่าอะไรก็พูดก็ว่าเถอะ ไม่ต้องเก็บไว้หรอก ด่ามาสิ!!” จู่ๆก็ระเบิดเสียงดังใส่

ซอไม่ได้คิดจะด่าว่าอะไรพี่ทั้งนั้น ทำไมถึงต้องพูดแบบนี้ล่ะคะ

เพราะหน้าเธอมันฟ้องไง!” คยูฮยอนกำลังเสียใจกับสิ่งที่เขาทำลงไปและกำลังพาลกับอีกคนอย่างไร้เหตุผล มันคงดีกว่านี้ถ้าซอฮยอนจะต่อว่าอะไรเขาออกมาบ้างไม่ใช่มามองหน้ากันด้วยสีหน้าและแววตาแบบนั้น .. ซอฮยอนร้องฮะออกมาอย่างหัวเสีย เพราะความงี่เง่าของคนที่อายุมากกว่านั่น ทั้งที่ไม่อยากต่อว่าซ้ำเติมด้วยคำพูดร้ายๆออกมาให้อีกคนรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ เธอรู้ว่าเขากำลังร้อนใจเพราะความเป็นห่วงพี่ๆ .. แต่มาทำตัวงี่เง่ากับเธอแบบนี้มันก็มากเกินไปไหมความอดทนของคนเรามีมากแค่ไหนกัน!

อย่ามาหาเรื่องกันนะ! อย่าให้ซอต้องเสียความรู้สึกดีๆที่มีต่อพี่ลดน้อยลงไปกว่าที่มีอยู่ตอนนี้เลย

พี่มันก็แย่แบบนี้แหละ ทำอะไรก็ไม่เคยดีไม่เคยมีใครมองว่ามันดี!! ก็แค่ไอ้คนที่มันดีแต่สร้างเรื่องสร้างปัญญาเดือดร้อนให้คนอื่น แม้แต่แฟนตัวเองก็ยังคิดแบบนั้นมีใครจะช่วยบอกคยูฮยอนให้หยุดพูดซะทีได้ไหม ตอนนี้ซอฮยอนแทบจะอดกลั้นไม่ไหวแล้วคนไม่อยากมีเรื่องด้วยก็มาชวนทะเลาะ ต้องการอะไร?

ขอเทียนด้วยค่ะ ซอจะไปใช้ในห้อง คงดีกว่าถ้าหากมีใครคนหนึ่งลุกออกไปเพื่อตัดปัญหาทุกอย่างซะแล้วคนๆนั้นคือเธอเอง แต่ชายหนุ่มยังนั่งเฉยไม่ยอมหยิบเทียนไขส่งให้ซ้ำยังส่งสายตาเคืองค้อนให้อีก ซอฮยอนเอื้อมมือมาคว้าแท่งเทียนนั้นเองแล้วจี้ปลายไปจุดไฟจากเทียนอีกแท่งมาก่อนจะลุกเดินหายเข้าไปในห้องเล็กๆ ทิ้งให้คยูฮยอนนั่งกลัดกลุ้มอยู่ลำพังจนเขาต้องเดินไปคว้าเอาเบียร์กระป๋องมาเปิดดื่มเพื่อระบายความอัดอั้นในใจนั้นจนหมดกระป๋อง ก็ยังไม่มีวี่แววว่าทงเฮกับเจสสิก้าจะกลับมา

ก๊อก!! ก๊อก!!

ซอ .. เปิดประตูหน่อย อยากคุยด้วย เปิดประตูสิ!!” ไม่ได้เมาหรอกนะตอนนี้เขารู้สึกแค่มึนๆเท่านั้น ซอฮยอนขังตัวเองอยู่ในห้องแล้วยังล็อคประตูไว้อีก เขาเคาะประตูหนักๆตั้งหลายครั้งก็ยังไม่ยอมเปิดให้ ร่างสูงหงุดหงิดหัวเสียจริงจังแล้วในตอนนี้

ไม่ยอมเปิดให้งั้นเหรอ? รังเกียจแฟนตัวเองมากงั้นสิ!!

ดี! …. อย่าให้เข้าไปเองได้ก็แล้วกัน

เพราะฉันจะทำเรื่องน่ารังเกียจมากกว่านี้กับเธอ .. ซอฮยอน!!








THE★ FARRY








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,712 ความคิดเห็น

  1. #3681 ๙..กบ (@nbitong33) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 13:20
    แกจะทำอะไรน่ะคยู ?????
    สิกก้าฟังเฮก่อนนนนนนนนนนน
    #3,681
    0
  2. #1958 lovetae914 (@taetae914) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 เมษายน 2554 / 11:37
    รอๆค่ะ
    #1,958
    0