Bitter Sweet [Fic SNSD & Sj & 2pm] / [FIN.]

ตอนที่ 22 : Bitter Sweet : : Chapter 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 658
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ก.ย. 55















หัวใจที่ร้อนรุ่ม .. ยากนักจะดับด้วยสิ่งใด

 

.. หากรักแปรเปลี่ยนเป็นดั่งไฟ ..

 

พร้อมแผดเผาทุกสิ่งที่อยู่ใกล้ให้วอดวาย 

 

ใกล้ถึงช่วงเวลาพักเที่ยงแล้ว วันนี้ที่โรงเรียนดนตรีของเธอเอง เจสสิก้าเข้ามาสั่งงานให้ลูกน้องรับผิดชอบงานทั้งหมดแทนในช่วงเวลาที่เธอจะเดินทางไปพักผ่อนที่รีสอร์ทบนเกาะในประเทศไทย หลังจากจัดการเรื่องงานทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เจสสิก้าก็ขับรถมาที่บริษัทของแฟนหนุ่มโดยที่ไม่บอกให้เขารู้ล่วงหน้า .. อยากเซอร์ไฟร์สงั้นเหรอ? ไม่ใช่หรอก เพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเดินทางขึ้นเครื่องไปด้วยกันแล้วนี่นา แต่เพราะไม่รู้จะทำอะไร??

 

กระเป๋าเดินทางก็จัดเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว มาชวนคู่หมั้นไปทานอาหารเที่ยงเพิ่มเติมความหวานไม่ได้หรือไง .. ร่างอรชรในชุดสวยเดินเข้ามาข้างในตึกใหญ่โต ภูมิใจไม่น้อยล่ะที่มีแฟนเป็นถึงผู้บริหารใหญ่ ถึงแม้ทงเฮจะไม่ได้สร้างบริษัทนี้ขึ้นมาด้วยตัวเองก็เถอะ แต่เขาก็บริหารงานต่อจากคุณพ่อที่เสียชีวิตไปได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร ตอนที่รู้จักกันทงเฮก็มาเป็นผู้บริหารที่นี่แล้วแต่มาดของเขาในวันนั้นที่ได้พบกันครั้งแรก .. เขาเหมือนพวกเร่ร่อนข้างถนนไม่มีผิด เพียงเพราะช่วยเหลือลูกสุนัขตัวเล็กๆ ที่ติดอยู่กลางถนนจนตัวเองเกือบถูกรถของเธอชนเข้าให้ ทงเฮอุ้มเจ้าลูกสุนัขน้อยตัวนั้นไว้ในอ้อมกอดแน่น ถ้าเหยียบเบรคไม่ทันได้ตายกันทั้งคู่ไปแล้ว  เนื้อตัวของน้องหมาสกปรกมอมแมมจนเจสสิก้าที่ลงมาจากรถเห็นเข้าถึงกับหน้าแหยใส่ คนอุ้มน้องหมาหันมามองหน้าขาวซีดยิ่งกว่ากระดาษ ตะลึงมึนงงไปชั่วขณะกับความสละสวยที่ได้พบตรงหน้า

 

นางฟ้าตัวเป็นๆ หรือไงกัน .. ทำไมผมถึงได้ละสายตาจากเธอไปไหนไม่ได้

 

เรียวหน้าสวยคลี่รอยยิ้มอย่างสุขใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต เจสสิก้ากดลิฟท์เคลื่อนขึ้นมาจนถึงชั้นบน .. ห้องของผู้บริหารหนุ่มหล่อเนื้อหอมแต่ไม่โสดแล้วนะ ไหนๆ ก็มาแบบไม่ให้ตั้งตัวแล้วก็จัดแจงเดินมาบอกกับเลขาหน้าห้องไม่ให้โทรเข้าไปก่อน จากนั้นเธอก็เปิดประตูเข้าไปในห้องทันที โดยที่เลขาคนสวยอ้าขยับปากพูดบอกอะไรไม่ทัน ก่อนจะรีบวิ่งตามมาอย่างกระชั้นชิด

 

นี่มันอะไรกัน!

 

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้อง เจสสิก้าถึงกับอึ้งไปกับภาพที่ได้พบเห็นตรงหน้า ดวงตาคู่สวยจับจ้องมองอย่างไม่กระพริบสายตาในแววตานั้นสั่นระริกอย่างหวั่นไหว สองร่างที่โอบกอดรัดกันอยู่นั้นผละออกจากกันในทันทีอย่างตกใจ 

 

หน้าตาที่ดูตื่นตระหนกของคนรักทำให้อีกฝ่ายแทบก้าวขาไม่ได้

 

ดวงตาที่สั่นไหวเบนสายตามาจับจ้องใบหน้าเรียวสวยของอีกคน

 

เอ่อ .. ขอโทษค่ะพอดีคุณ ....เลขาสาวเลิ่กลั่กเพราะกลัวเจ้านายจะโกรธ ทงเฮโบกมือเป็นเชิงไล่ให้ออกไปก่อน ส่วนเขาก็เดินเข้ามาหาเจสสิก้า

 

จะมาทำไมไม่บอกผมก่อนล่ะจะได้ไปรับ

 

เจสสิก้าหันกลับมามองหน้าคนรักอีกครั้ง ใบหน้าเรียบเฉยแบบนั้นทำให้ทงเฮเดาไม่ออกเลยว่าเธอกำลังคิดหรือรู้สึกอย่างไง

 

สวัสดีค่ะคุณ .... เจสสิก้า เจ้าของเรียวหน้าสวยหวานขยับเดินเข้ายืนขนาบข้างทงเฮพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานจัดทักทาย เคยพบและทักทายกันแล้ว .. ไม่จำเป็นต้องแนะนำตัวกันอีกรอบ

 

สวัสดีค่ะคุณ ทิฟฟานี่  .. เจสมารับคุณไปทานกลางวันน่ะ ทักทายพอเป็นพิธีแล้วหันมาสนใจคนรักในทันที

 

ผมยังเคลียร์งานไม่เสร็จเลย

 

งาน? .. ที่ไม่เสร็จเพราะมัวเอาเวลาไปทำอะไรอยู่ เจสสิก้าสูดลมหายใจลึกเข้าไปในปอดพูดแบบนี้ออกมามันเหมือนเป็นการหักหน้ากันต่อหน้าผู้หญิงอีกคนที่กำลังดูเหมือนจะพอใจกับอะไรบางอย่าง สายตาเหยียดกันแบบสมน้ำหน้ากลายๆ มันทำให้เจสสิก้าเริ่มจะอึดอัดจนทนไม่ไหว
 

 

อย่าเป็นแบบนี้สิคะเฮ ไปทานกลางวันก่อนเถอะไม่เสียเวลางานของคุณมากกว่าที่เสียไปแล้วหรอก .. งั้นฟานี่ขอตัวก่อนนะแล้วพบกันนะ ไปก่อนนะคะคุณเจสสิก้าขอให้มีความสุขกับมื้อกลางวัน ทิฟฟานี่ก้าวเดินออกไปจากห้องพร้อมรอยยิ้มหวาน รอยยิ้มธรรมดาที่เจสสิก้ารู้สึกได้ ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะแต่แววตาที่ฉายส่งมาให้นั้นมันไม่ธรรมดา รู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่สามารถเข้าใจได้ในตอนนี้

 

ร้านเดิมแล้วกันนะ คนกลางหันมายิ้มให้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เนียนๆ

 

เจอกันตอนขึ้นเครื่องนะคะ เชิญรีบเคลียร์งานของคุณให้เสร็จเร็วๆ แล้วกัน

 

เจส .. งอนผมเหรอ เดี๋ยวสิเมื่อกี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าที่เห็นหรอกนะ ผมแค่กอดปลอบเค้าเท่านั้น กอดแบบเพื่อนไม่ใช่แบบนี้ วงแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวบางไว้ทันที ก่อนจะโน้มริมฝีปากลงมาแตะที่กลีบปากอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีสวยสด ไม่อยากให้ต้องคิดมากกับสิ่งที่ได้เห็น

 

ทำไมดูร้อนตัวจัง คุณจะทำอะไรกันมากกว่านั้นเจสก็ไม่เห็นหรอก แต่ถ้าได้เห็นแล้วจะให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคงทำไม่ได้ น้ำเสียงเย็นเยือกชอบกลทงเฮรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

ผมรู้ .. ผมขอโทษนะไว้จะชดเชยให้ตอนที่ไปรีสอร์ทของนายคุณแล้วกัน

 

กอดคนอื่นแล้วไม่ต้องมากอดฉันอีก ถ้าเห็นอีกครั้งคุณจะไม่ได้แตะต้องตัวฉันอีกเลย ไม่เชื่อก็ลองดู นัยน์ตาคู่สวยดุดันใส่แบบนั้นใครจะไปกล้าหือ ทงเฮคลี่ยิ้มเจื่อนๆ ให้ ..  ก่อนที่เจสสิก้าจะมึนตึงเปิดประตูออกจากห้องทำงานของเขาไปจนเกือบชนกับใครบางคนเข้า แจจุงผงะไปเล็กน้อยใบหน้าที่ดูเคร่งเครียดในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันทีเมื่อได้เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใคร

 

จะไปไหนครับ?”

 

นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องบอกคุณมั้ง ขอโทษนะคะขอตัวก่อน อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วยังมาเจอคนกวนประสาทใส่กันอีกแบบนี้เจสสิก้าหน้าแดงแปร๊ดขึ้นมา ก่อนจะเดินจ้ำขาพรวดๆ มาที่หน้าลิฟท์ เมื่อลิฟท์เปิดออกร่างบางก้าวขาเข้าไปแล้วกดเลือกลงไปชั้นล่างก่อนที่ประตูจะปิดลงก็ถูกมือขาวจัดของใครบางคนแทรกขว้างกั้นไว้พร้อมทั้งพาตัวเองเข้ามาในลิฟท์หน้าตาเฉยก่อนที่คนมาใหม่จะเป็นฝ่ายกดปิดประตูลิฟท์

 

ไม่รอกันเลย ไปทานกลางวันด้วยกันดีมั้ย ผมมีเรื่องอยากคุยด้วย เขาถามแต่เจสสิก้ากลับเงียบใส่ทำเหมือนไม่สนใจกัน

 

เรื่องนายเฮกับทิฟฟานี่ หรือคุณรู้จากปากทงเฮหมดแล้ว หมอนั่นคงเล่าทุกเรื่องให้ฟังแล้วสินะ?” รอยแสยะยิ้มแบบนั้นมันน่าหมั่นไส้น้อยอยู่ที่ไหนกัน เขาพูดเหมือนรู้ทัน .. ทงเฮไม่เคยพูดบอกอะไรเธอถึงเรื่องนี้เลยซักนิดเดียวแต่จะให้ทำท่าเหมือนกับอยากรู้เรื่องเหลือเกิน นั่นก็ไม่ใช่

 

แลกกับเลี้ยงมือกลางวันผมเป็นไง

 

ฉันเป็นฝ่ายเลือกร้านเอง

 

เชิญครับคนสวยประตูลิฟท์ถูกเปิดออกเมื่อถึงชั้นล่างสุดของอาคาร แจงจุงเดินตามร่างบอบบางมาที่รถของเธอเป็นอันรู้กันว่าเขาจะนั่งรถของเธอไปที่ร้านอาหาร ให้ตายสิ ..

 

หน้าตาดีๆ แบบนี้ ไว้ใจไม่ได้หรอก แววตาของเขาน่ากลัวเกินกว่าจะเชื่อใจได้

 

รถยนต์ของเจสสิก้าขับเคลื่อนออกไปพร้อมกับสายตาของใครบางคนที่มองผ่านเลนส์แว่นกันแดดสีชารับกับรูปหน้าเรียวสวย รอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากสวยกระตุกขึ้นภายในรถยนต์คันหรูที่จอดห่างออกไป ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรเลย ผู้ชายคนนั้นทำเรื่องแบบนี้ได้โดยที่เห็นว่ามันเป็นแค่เรื่องธรรมดาด้วยซ้ำ แรงบีบเข้าที่พวงมาลัยรถเพิ่มขึ้นอย่างไม่รู้สึกตัว

 

อยากทำอะไรก็ทำไป .. เพราะฉันก็จะทำอย่างที่ใจต้องการเหมือนกัน

 

โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูรุ่นใหม่ล่าสุดนั้นถูกหยิบออกมากดส่งข้อความเข้าเครื่องของใครบางคนที่นั่งไปด้วยในรถยนต์คันนั้น

 

ในเมื่อชอบเรื่องแบบนี้มากนัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้

 

แจจุง เชสเตอร์ .. ผู้ชายสารเลว



 

.

.



 

บนเกาะเล็กๆท่ามกลางธรรมชาติที่บริสุทธิ์ บรรยากาศเป็นใจขนาดนี้ควรปล่อยให้คนรักเขาได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง น้องสาวที่น่ารักแกล้งเล่นละครเล็กน้อยว่าปวดท้องจนเดินเล่นไม่ไหวต้องเข้าไปนั่งพักในบ้านไม้หลังเล็กๆ ปล่อยให้พี่คุณกับคุณยูริอยู่ด้วยกันลำพัง แล้วแอบดูทั้งสองอยู่ห่างๆ จากมุมหนึ่ง

 

ทำไมพี่คุณของน้องแทถึงนั่งแข็งทื่อขนาดนั้น เงียบแบบนี้สาว ๆก็เบื่อแย่น่ะสิ ลุ้นจนไม่รู้จะลุ้นอย่างไงแล้ว การเป็นสุภาพบุรุษนั้นก็เป็นเรื่องที่ดี ที่ควรทำ ... แทยอนชอบที่พี่ชายของเธอเป็นคนให้เกียรติ์ผู้หญิง ไม่เอาเปรียบหรือคิดจะทำให้เสื่อมเสีย แต่กับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรัก ถ้าไม่ยอมแสดงความรักออกมาใครเขาจะไปรู้ได้เอง รักน่ะรู้ .. พี่คุณรักยูริมากส่วนยูริ แทยอนรู้สึกได้ว่าก็รักพี่คุณของเธอเหมือนกัน แต่จะให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายเริ่มก่อนได้อย่างไง

 

ที่นี่สวยมากเลยนะคะ อากาศก็ดีมากๆ เราออกไปเดินเล่นกันมั้ย หลังจากที่แทยอนลุกไปแล้วบรรยากาศก็เงียบงันจนยูริต้องเป็นฝ่ายทลายความวังเวงนั้นลง นิชคุณพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาว เดินนำออกจากบ้านพักไปโดยไม่สนใจคนชวนที่เดินหน้าตึงตามหลังมาเลย บรรยากาศด้านนอกที่มีลมพัดเย็นสบาย เสียงคลื่นดังกระทบหาดทรายขาวทำให้ยูริรู้สึกผ่อนคลาย ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่มาเดินด้วยกัน จะเดินนำไปข้างหน้าเหมือนมาเดินเล่นคนเดียวแบบนั้น .. ช่องว่างระหว่างเรานับวินาทียิ่งดูห่างออกจากกันมากขึ้น เรียวขายาวเริ่มรู้สึกหนักจนแทบก้าวขาต่อไม่ไหว ความรู้สึกอึดอัดแบบนี้ทำให้ยูริอยากตะโกนเสียงดังๆ ออกมา ตะโกนให้สุดเสียง เพื่อที่จะถามคนที่อยู่ใกล้ชิดที่สุดในตอนนี้ว่า

 

รักกันไหม? .. ที่เคยพูดคำรักนั้น จนถึงตอนนี้ยังมั่นคงอยู่มั้ย

 

อะไรที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ .. ยูริไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ

 

ท่าทางทีเมินเฉยที่มีให้ เกิดขึ้นหลังจากที่เธอทำเรื่องโง่ๆ นั่นลงไป

 

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ .. ฉันจะไม่ทำเรื่องน่าอายอย่างนั้นเด็ดขาด

 

แต่มันกลับเปล่งเสียงนั้นไม่ออก มันอัดแน่นจุกอก .. ถ้าเกลียดกันแล้ว ก็ช่วยบอกฉันทีเถอะ มือแกร่งยื่นเข้ามาหาอีกฝ่ายที่กำลังมองเหม่อลอยออกไป ดวงตาคู่คมสวยตวัดสายตามามองหน้าเจ้าของมือนั้น

 

เดี๋ยวหลงทาง จับไว้แน่นๆ นะ รอยยิ้มที่ฉายแววจากใบหน้าดูอ่อนเยาว์นั้นทำให้หัวใจดวงน้อยที่บีบแน่นคลายการรัดที่ทรมานลง จังหวะการเต้นของหัวใจระรัวเร็วขึ้น มือเรียวเล็กกว่ายื่นมาแตะสัมผัสกัน และถูกกระชับไว้แน่นอย่างอบอุ่นก่อนที่ทั้งสองจะเดินเคียงข้างกันอย่างเงียบๆ

 

เดินไปพร้อมกัน ช้าๆ ทีละก้าวอย่างมั่นคง

 

แม้ไม่มีถ้อยคำใดๆ แต่ไม่รู้สึกถึงความอ้างว้างโดดเดี่ยว



 

.

.

 


 

หาดทรายสีขาวละเอียดจนเจ้าของร่างสูงเพรียวอดใจไม่ไหวที่จะถอดรองเท้าที่สวมใส่ออกเพื่อที่จะซึมซับกับธรรมชาติได้อย่างเต็มที่ แก้มยุ้ยนั้นระบายยิ้มออกมาราวกับเด็กเล็กๆ ได้พบเจอของเล่นถูกใจ

 

พี่คยู .. ถอดรองเท้าแล้วมาวิ่งเล่นกันสิคะ ซอฮยอนตะโกนส่งเสียงชวนอีกคนที่ยืนกอดอกมองอยู่ห่างออกไป คยูฮยอนในตอนนี้กำลังหมกมุ่นครุ่นคิดกับบางเรื่องจนดูเหมือนยังไม่สามารถหลุดออกมาจากโลกส่วนตัวที่สร้างขึ้นมาได้

 

ความคิดที่มันสะบัดออกไปจากหัวไม่ได้ซักที ยิ่งมองคนที่วิ่งเล่นสนุกสนานอยู่ตรงหน้า

 

ยิ่งพาลเครียด ... ทำอย่างไงถึงจะได้คนๆ นั้นมาครอบครอง อยากเป็นเจ้าของอย่างเต็มตัวซะเหลือเกิน

 

พี่คยู .. มาเร็วๆ สิคะไม่รู้มีเรื่องอะไรให้ต้องคิดมากขนาดนั้น ซอฮยอนโบกมือเรียกชายหนุ่มให้มาย่ำน้ำทะเลเล่นกับเธอ กางเกงขายาวถูกพับขึ้นมาถึงหัวเข่าก่อนจะถอดรองเท้าผ้าใบออกวางไว้แล้ววิ่งเยาะๆ ลงมา ซอฮยอนลากแขนคนตัวสูงให้เดินลงไปในน้ำด้วยกัน

 

ไหนใครบอกว่าไม่อยากเล่นน้ำไง?”

 

“ก็ไม่คิดว่าน้ำทะเลที่นี่จะน่าเล่นขนาดนี้นี่คะ

 

รอยยิ้มหวานบริสุทธิ์กำลังทำให้คนได้รับใจสั่นหวิว .. เพราะน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ไง ถึง ..... อยากได้ ...

 

คยูฮยอนกำลังลอบมองแฟนตัวเองอย่างเงียบๆ ผ่านดวงตาคู่ใสกับรอยยิ้มที่พยายามทำให้ดูเหมือนกับลูกแมวน้อยๆ ผิวกายสีขาวอมชมพูเปล่งประกายยามต้องกับแสงแดดอ่อนๆ ยิ่งชวนให้หลงใหล

 

เล่นน้ำกันมั้ย ไม่รอฟังคำตอบจากริมฝีปากอิ่มสวยคยูฮยอนก็ดึงแขนแฟนคนสวยลงไปในทะเล แต่ถูกซอฮยอนสะบัดแขนแล้ววิ่งหนีไป .. อยากเล่นไล่จับสินะ ได้อยู่แล้ว ..

 

อย่าให้จับตัวได้แล้วกัน

 

มีหรือที่ซอฮยอนจะทันหมาป่าเจ้าเล่ห์ คยูฮยอนต้อนอีกฝ่ายไม่นานก็คว้าร่างบางเข้ามากอดไว้ได้ ไม่ทันที่จะได้ประท้วงอะไรก็ถูกริมฝีปากหยักนั้นประกบลงมาปิดแนบชิดเติมเต็มความหวานให้ซึ่งกันและกันโดยที่ไม่ยอมให้ซอฮยอนละริมฝีปากออกไปได้ง่ายๆ

 

ไม่! จนกว่าคยูฮยอนจะเป็นฝ่ายผละออกมาเอง

 

ร่างบางถูกช้อนขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนก่อนที่จะถูกพาลงไปในทะเล .. ค่อยๆ เดินลึกลงไปจนเสื้อผ้าที่สวมใส่นั้นเริ่มเปียกชุ่ม โดยที่ไม่ยอมให้อีกฝ่ายหลุดคำพูดจาประท้วงออกมาได้ ...

 

เสียงหัวเราะต่อกระซิกที่ดังแว่วมาไกลๆ นั้นเงียบหายไปแล้ว นิชคุณสอดส่องกวาดสายตามองไปในทะเลก็พบสองร่างที่กำลัง .. ดูเหมือนไม่ใช่แค่เล่นน้ำทะเลอย่างเดียวเท่านั้น

 

นั่นคยูนี่นา มาได้อย่างไง?”

 

นิชคุณเพ่งสายตามองไปที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ต่อให้ไกลกว่านี้เขาก็จำได้ ก็คนเคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เป็นเด็กๆนี่นา ไม่ได้เอ่ยปากชวนเลยซักคำเท่าที่จำความได้

 

คงไม่ได้มาคนเดียวหรอกมั้ง

 

“เราเข้าไปในบ้านพักกันดีกว่าผมรู้สึกถึงกลิ่นแปลกๆ ในบ้านแล้ว

 

อะไรกันคะยูริไม่เข้าใจแต่ก็ถูกดึงมือไป บรรยากาศกำลังดีเลยทำไมต้องรีบกลับเข้าไปในบ้านพักด้วย ไม่เอาหรอก

 

โอ๊ย!” อยู่ดีๆ ยูริก็ร้องโอดโอยออกมาพร้อมกับนั่งยองๆ ลงไปที่พื้นแล้วจับข้อเท้าไว้พร้อมกับเงยใบหน้าที่บิดเหยเกราวกับเจ็บปวดอะไรมากมาย

 

เป็นอะไรน่ะ ข้อเท้าแพลงงั้นเหรอ นิชคุณย่อตัวคุกเข่าลงกับพื้นแล้วจับที่ข้อเท้าดูอย่างระวังมือด้วยความห่วงใย ได้เห็นแบบนี้แล้วยูริถึงกับลอบยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะปรับสีหน้าเป็นจำปวดอีกครั้งเมื่อเขาเงยหน้ามามอง

 

ก็พี่คุณรีบเดินไม่สนใจยูลเลยนี่นา

 

ผมขอโทษนะ ลุกยืนไหวไหมครับ?

 

ถ้าบอกไม่ไหว พี่คุณจะทำอย่างไงคะ จะอุ้มยูลหรือเปล่า?”

 

อืม .. พี่จะอุ้มเข้าไปในบ้านพักนะ ชายหนุ่มร่างกายกำยำขนาดนี้มีหรือจะแบกรับน้ำหนักของสาวร่างบางเพรียวลมอย่างยูริไม่ไหว นิชคุณช้อนร่างนั้นขึ้นมาไว้ภายในวงแขนแกร่งของเขายูริใช้แขนอบรัดรอบลำคอใหญ่ของเขาไว้ก่อนจะซบใบหน้าลงมา ทำให้นิชคุณถึงกับตัวแข็งทื่อขึ้นมา

 

เดินช้าๆ นะคะ ยูลกลัวตก

 

จับไว้แน่นๆ นะ ไม่ต้องกลัวตกลงมาหรอก ผมรับรอง รอยยิ้มอบอุ่นกลับคืนมาอีกครั้งจุมพิตผ่าวเบากับหน้าผากเพื่อเพิ่มความมั่นใจให้ว่า อยู่ในอ้อมแขนของผมแล้ว คุณจะปลอดภัย

 

สองขาแข็งแรงค่อยๆก้าวเดินอย่างมั่นคงไปที่บ้านพักพร้อมกับรอยยิ้มของยูริที่ระบายออกมาอย่างสุขใจ



 

.

.



 

แทยอนกำลังง่วนอยู่กับการทำแซนวิชทูนาที่แสนเรียบง่ายอยู่ลำพังคนเดียวในห้องครัวที่เงียบงัน ค่อยๆ จัดวางผักลงอย่างพิถีพิถันจนแซนวิชนั้นดูสวยงาม คนตัวเล็กยิ้มพึงใจกับผลงานของตัวเองโดยไม่ได้สนใจเลยว่ากำลังจะถูกใครบางคนที่ลอบเข้ามาอย่างเงียบๆ จากทางด้านหลังขโมยหอมแก้มเนียนๆ เข้าเต็มฟอดใหญ่

 

อ๊ะ!! .. พี่ซีวอน ร่างเล็กขยับถอยหนีด้วยอาการตกใจแต่ถูกรวบกอดไว้แน่นจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ซะแล้ว ใบหน้าหล่อคมส่งยิ้มให้ด้วยความคิดถึงพร้อมกับจะแจกหอมอีกหนึ่งฟอดแต่ถูกมือเล็กที่มีกลิ่นหอมหัวใหญ่เหม็นฉุนยกขึ้นมาป้องกางกั้นไว้ได้ทัน

 

เหม็น .. เอามือออกนะ

 

ฮือ .. อะไรกันคะพี่มั่วแล้วนะ ตกลงสัญญาอะไรไว้ลืมไปแล้วหรือไงอยากได้แหวนหมั้นคืนเหรอ?” ข่มขู่กันตาใสเลยนะ ซีวอนเบ้หน้าใส่

 

ก็พี่คิดถึงนี่ครับ แค่หอมแก้มก็ไม่ได้เหรอ ใจร้ายไปแล้ว

 

ไม่ได้อะไร พี่หอมไปแล้วต่างหาก ... ปล่อยได้แล้วนี่มาได้อย่างไงคะ?”

 

ก็อยากมาหาคู่หมั้น คิดถึง .. เป็นห่วง น้องแทใจร้ายไม่โทรหาพี่เลย อะไรกันที่ทำให้ราชสีห์หนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นลูกแมวน้อยแบบนี้ได้ แทยอนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่หวานของอีกคน .. ลึกเข้าไป

 

ไม่มีอีกแล้ว แววตาของความโกรธแค้นดุดัน

 

เธอได้พี่ซีวอนคนเดิมของเธอกลับคืนมาแล้วงั้นเหรอ?

 

จูบนะครับ

 

ไม่ได้ค่ะ ปล่อย! อย่าให้แทโกรธนะ มาช่วยกันทำแซนวิชนะคะ

 

เจอลูกอ้อนแบบนี้เข้าไป คุณชายร่างสูงถึงกับอ่อนยวบลง เพราะในใจตอนนี้มีแต่รักที่มอบให้เท่านั้นและไม่ลืมที่จะชดเชยการกระทำที่เคยทำให้อีกฝ่ายต้องเจ็บช้ำ เขาถึงยินยอมจะทำทุกอย่างตามที่แทยอนต้องการ

 

ด้วยความเต็มใจ







THE★ FARRY





 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,712 ความคิดเห็น

  1. #3645 pooklook123 (@maple_kub) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 19:49
    อึ๋ยสิก้าโกรธจิงนะคราวนี้ มาเห็นภาพจะๆตาอย่างนี้จะทนไหวได้งัย เฮงานเข้าจนได้
    ฟานี่อาตอนที่แล้วเพิ่งสงสารนางแป๊บๆ นางมาร้ายอีกแล้วให้แจจุงเอาไปขังยาวเลยดีมั๊ยเนี่ย แง่งๆๆ
    คยูหางจิ้งจอกนายโผล่จนได้ แล้วน้องซอจะตามทันมั๊ยเนี่ย
    แหมตอนนี้พี่วอนน้องแทหวานจัดเต็มแระ

    #3,645
    0
  2. #3636 ๙..กบ (@nbitong33) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 16:02
    Ch นี้หวานเกือบทุกคู่
    มีอยู่(น่าจะ)สองคู่ที่ไม่หวานนะ XD
    #3,636
    0
  3. #3633 softhy (@softhy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 20:47
    คยูก็นะ...ตลอดเวลาเลย น้องซอน่ารักซะจนทนไม่ไหวหล่ะซิ ...คุณกะยูลก็น่ารักไปอีกแบบนะคะ ..วอนยอมแทแทเป็นแมวเซาเลยนะ หรือลูกไก่ในกำมือนะ555
    #3,633
    0
  4. #3630 KrisTae (@sarahjleach) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 19:19
    ว้ากกกกกกก น้องแทกับพี่วอน

    พอคุยรู้เรื่องกันแ้ล้ว จากพี่วอนโหดกลายเป็นลูกหมาลูกแมวของน้องแทไปในทันทีเลย
    งุ้งงิ้งมาก น่ารักกันจริงๆ อิอิอิอิ

    น้องแทก็เริ่มหายเคืองพี่วอนแล้ว แกร๊ดดดด หวานกันได้น่ารักจริงๆ
    สรุปว่าพี่วอนก็กลัวน้องแทคืนแหวนจริงรึป่าวเนี่ย ขนาดยืนคำขาดกันแล้วยังจะแอบแต๊ะอั๊งอยุ่อีก อิอิอิ

    พี่วอนน้องแทน่ารักจังคะ T______T  ฟินหลาย~
    #3,630
    0
  5. #1394 cRoss__Vampir_e (@crazy-hot) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:51

    สุ้ๆ คร๊า~
    ไรเตอร์อย่าเครียดจิ เดี๋ยวแก่ไวหรอก 555
    เปนกำลังใจให้อยุ่น้า~

    #1,394
    0
  6. #1393 maknaeKyuSeo (@lovekyuseo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:51
     ทำใจให้สบายๆนะคะ  ไม่ต้องเร่งรีบมากนะคะ
    จะได้แต่งออกมาได้ดีที่สุด
    ขอบคุณนะคะที่แต่งให้อ่านตั้งหลายเรื่อง
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ ไรต์เตอร์สู้ๆ

    #1,393
    0
  7. #1392 HaeSica (@haepraew) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:35
    อย่าเครียดเลยน้าไรท์เตอร์

    สู้สู้ๆ

    เป็นกำลังใจให้อยู่นะค่ะ

    #1,392
    0
  8. #1391 LoveKyusic (@snsd-suju) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2554 / 16:32
    คะ

    รอ รอนะคะๆ

    สู้ สู้คะๆ

    ไรเตอร์
    #1,391
    0