{BTS X YOU} MY LOVE ❤

ตอนที่ 9 : MY LOVE 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 พ.ค. 63

เช้าวันต่อมา


มหาลัย



คณะท่องเที่ยวการโรงแรม




NUMSAI PART




"โอ้ยยยย" ฉันร้องออกมาอย่างอ่อนแรง เนื่องจากร้องแบบนี้มาตั้งแต่ 1 ชั่วโมงที่แล้วแล้ว




"เป็นอะไรของแกเนี่ยนั่งชะนี ร้องมานานแล้วนะย่ะ" เสียงของ ชิปปี้ สาวสองเพื่อนสนิทฉันเองแหละ  นางหันมาบ่นใส่ฉันก่อนจะหันไปเติมหน้านางต่อ




โถ  เพื่อนข๋า~~ ถ้าเติมอีกนิดก็เตรียมขึ้นเวทีแสดงงิ้วได้เลยค่ะ





"ปวดท้องอ่ะ" ฉันหันไปบอกนางก่อนจะหันมานอนกุมท้องหมอบกับโต๊ะต่อ






"ปวดท้องอะไร ปวดขี้หรอ?" โอ้ยหล่อน ปวดขี้ฉันไม่มานั่งอยู่อย่างงี้หรอกย่ะ






"ปวดท้องเมนส์โว้ยยย!" ฉันหันไปตะคอกใส่นางอย่างหงุดหงิด






"โอ้ย! อีชะนีแดกลำโพงไปรึไง  ไปกินยาสิไป  เดี๋ยวฉันลาครูให้" เออจริงดิ  นั่งทนมาได้ตั้งนาน






"อืมๆ ขอบคุณนะ"  ฉันตอบพลางทำปากส่งจุ๊ปไปก่อนจะเดินออกมา





เนื่องจากมหาลัยนี้จะมีห้องพยาบาลอยู่ส่วนกลางทำให้ฉันต้องเดินออกจากคณะและเดินไปห้องพยาบาลแถมยังต้องขึ้นบันไดไปอีกสองชั้นอีก  โอ้ย  ถ้ามีคนจะตายคงได้ตายไปแล้วมั้ง ไกลก็ไกล ยังจะมีบันไดอีก  ท้องก็ปวด โว้ยยยย




ทันทีที่ฉันก้าวขาขึ้นบันไดมาได้5-6ขั้น ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ท้องขึ้นมาจนแทบจะยืนไม่ไหว  ทำให้ฉันต้องเอื้อมมือไปจับราวบันไดเอาไว้เพื่อทรงตัว ขาที่กำลังอ่อนแรงก็แทบจะล้มลงแล้ว แต่โชคดี 




หมับ




มีคนมาช่วยจับฉันไว้ทันก่อนที่จะตกบันไดตายส่ะก่อน





"อะไรของเธอเนี่ย! เดี๋ยวก็ตกบันไดตายหรอก" ชายคนนั้นพูด ก่อนที่ฉันจะเงยหน้าหันไปมอง






"นะ..นาย ยุนกิ" ใช่แล้วเขาคือยุนกิ พี่รหัสฉันเอง






"เป็นอะไรของเธอ" เขาถามฉันด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง







"ปะ..ปวดท้อง"





"ปวดท้องอะไร" เขายังคงถามฉันเสียงนิ่งเหมือนเดิม






"อะ..เอ่ออ คะ..คือว่า ฉะ..ฉันเป็นวันนั้นของเดือนนะ''  ฉันตอบเขาพลางตอนนี้ใบหน้าของฉันก็กำลังจะกลายเป็นมะเขือเทศอยู่แล้ว





"อืม แล้วไหวมั้ยเนี่ย" เขาถามฉัน






"ไหวสิ" ฉันตอบก่อนที่เขาจะปล่อยมือออกจากตัวฉันแต่ทันทีที่เขาปล่อยมือ ก็





ฟุบ







"อร้ายย/เฮ้ย!" 





หมับ






ตอนนี้ฉันถูกนายยุนกิอุ้มไว้ในท้าเจ้าสาว เกือบๆตายแล้วมั้ยล่ะยัยน้ำใส  






"ถ้าฉันรับไว้ไม่ทันคงตกบันไดตายไปแล้วมั้ง" เขาหันมาบ่นใส่ฉันก่อนจะอุ้มฉันไปส่งที่ห้องพยาบาล




โชคดีนะเนี่ย แถวนี้ไม่มีคนไม่งั้นฉันคงต้องตกเป็นเป้าสายตาแน่เลย






ห้องพยาบาล






ฟุบ ตุ้บ





"โอ้ย!"   ฉันร้องออกมาเพราะว่านายบ้านั่น ทันทีที่เข้ามาในห้องก็โยนฉันลงเตียงทันที  ลืมไปแล้วหรอไงว่าฉันปวดท้องอยู่





"วางดีๆไม่เป็นรึไง!"  ฉันหันไปต่อว่านายนั่นทันที





"ขี้เกียจ" นายนั่นตอบฉันออกมาส่งๆก่อนจะหันไปหายาอะไรสักอย่าง





"อ่ะ  ยานี่กินส่ะ"  นี่มันยาแก้ปวดท้องประจำเดือนหนิ

เขารู้ได้ไงอ่ะ  แต่ยังก็หายสงสัยทันทีเมื่อนายนั่นบอกฉันว่า





"หึ ฉันเคยเป็นคนดูแลห้องพยาบาล ทำไมฉันจะไม่รู้ชนิดยาล่ะ" บอกฉันแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป






"ขอบคุณนะ!" ฉันตะโกนไล่หลังเขาไปก่อนที่จะกินยาและนอนพักผ่อน







NUMTAN  PART




"โอ้ย มันอยู่ไหนว่ะ" ฉันที่โดนใช้ให้มาหาสมุดการเรียนเกี่ยวกับคณะของตัวเอง แต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอ เดินมาจะ1ชั่วโมงแล้วนะโว้ย





"หาอะไรล่ะ" 





ขวับ




ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงนั้นทันที




"ระ..รุ่นพี่นัมจุน" ฉันเรียกชื่อเขาออกมาอย่างตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดีๆเขาก็มาโผล่อยู่นี่





"ว่าไง?" เขาถามฉันต่อ





"คือฉันกำลังหาหนังสือเกี่ยวกับคณะฉันอ่ะ" ฉันตอบเขาออกไป





"งั้น..ตามมานี่สิ"พูดก่อนจะเดินนำฉันออกไป รีบตามสิคะ เดินเร็วขนาดนี้รีบไปไหนหรอ?





ทันทีที่ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเขามาเรื่อยๆก็มาหยุดอยู่โซนๆหนึ่ง  จริงสิ ฉันลืมมาโซนนี้นี่น่ะ




"นี่ไง  หาเอาสิ" เขาพูดก่อนจะหลีกทางให้ฉันเข้าไปหา



ฉันก็เข้าไปหา แต่..หนังสือนั่นมันอยู่บนสุดเลยอ่ะเอาไม่ถึง  ฉันทั้งกระโดด ทั้งยืดตัว ทั้งเขย่ง ก็ไม่ถึง




ตอนนี้ฉันกำลังเขย่งและยืดตัวพลางเอื้อมมือขึ้นไปหยิบ ก่อนจะรู้สึกว่ามีคนมาซ้อนฉันจากด้านหลัง ก่อนที่ฉันจะหันไปมองก็ต้องตกใจ  





"ระ..รุ่น..รุ่นพี่" ใช่เขาคือพี่นัมจุนแต่ประเด็นคือ ตอนนี้หน้าเราห่างกันไม่ถึงครึ่งเลยน่ะสิ




"อ่ะ เอาไปสิ" เขาพูดก่อนจะส่งหนังสือที่ฉันพยายามหยิบมาตั้งนานให้





"ขะ..ขอบคุณค่ะ" ฉันหันไปขอบคุณเขาก่อนจะรับหนังสือและรีบเดินออกมาทันที




อร้าย ทำแบบนี้ก็เขินนะสิไอบ้าเอ้ย!





ด้านนัมจุน




''หึ มองไปมองมาเธอก็น่ารักดีหนิ ยัยเบ๊อะ" นัมจุนยืนบ่นคนเดียวก่อนที่จะเดินออกจากห้องนี้ไป



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น