{BTS X YOU} MY LOVE ❤

ตอนที่ 7 : MY LOVE 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 พ.ค. 63

KANAN PART

ตอนนี้ฉันก็กำลังกลับบ้านแล้วล่ะ หลังจากที่โดนไล่ออกมาแบบนั้น คิดแล้วก็เจ็บใจ ทำไมต้องเข้าข้างยัยนั่นด้วยนะคอยดูฉันจะไม่มีทางหายโกรธไอพี่รหัสบ้านั่นง่ายๆแน่


"เกิดอะไรขึ้นอ่ะคะแนน" เสียงยัยไอติมถามทันทีที่ฉันก้าวขาเข้ามาเหยียบในบ้าน ว่าแต่ยัยนี่รู้เรื่องได้ยังไง


"เกิดอะไร?"ฉันแกล้งถามไปทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเรื่องอะไรเพราะฉันแค่อยากรู้ว่ายัยนี่รู้เรื่องได้ยังไง


"ก็นี่ไง"ไอติมพูดพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันดู


ในหน้าจอปรากฏคริปวีดีโอที่ฉันกำลังตบยัยจีน่าอะไรนั่นอยู่ เหอะ ขนาดในคริปนี่ทั้งที่ความจริงควรจะเป็นตอนที่ยัยนั่นมาตบฉันก่อนแท้ๆ แต่ทำไมมีแต่ตอนที่ฉันไปตบยัยนี่ก่อนล่ะ สงสารตัวเองจริงๆ


ฉันค่อยๆเลื่อนอ่านเม้นแต่ล่ะเม้น มีแต่ข้อความที่ติดลบ เหอะ ช่างยุติธรรมจริงๆ แต่ยังดีที่มีคนเข้าใจฉันเม้นบอกว่ายัยนั่นเริ่มก่อน ขอบคุณจริงๆ


"สรุปเกิดอะไรขึ้นอ่ะแก" ไอติมถาม ฉันจึงเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟัง

ตุ้บ


"หน๋อย ยัยนี่กล้าดียังไง!"ทันทีที่ฉันเล่าจบ ไอติมนางก็ทุบโต้ะเสียงดังก่อนที่จะบ่นออกมา


"ใจเย็นๆแก" ฉันค่อยๆดึงยัยนี่ให้นั่งลง


"แกก็อย่าคิดมากละกันนะ" ไอติมพูดเชิงปลอบฉัน

ฉันแค่พยักหน้าตอบเบาๆ ก่อนจะชวนกันคุยเรื่องอะไรเรื่อยเปื่อย


KANAN END


JIN PART


ตอนนี้ผมก็กลับมาถึงบ้านแล้วครับ หลังจากที่ไปส่งจีน่าเสร็จ


ผมก้าวขาเข้ามาในบ้านก็เห็น คะแนนกำลังนั่งคุยกับไอติมอยู่ ก่อนที่สายตาผมและเธอจะปะทะกันเข้าส่ะก่อน


"นี่ไอติมฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ" เธอหันไปพูดกับไอติมทันทีที่เห็นผมก่อนจะเดินออกไป


จะผิดรึป่าวถ้าผมคิดว่าเธอคงจะโกรธผมอยู่ เหอะ แล้วใครใช้ใครเธอไปทำร้ายจีน่าแบบนั้นล่ะ  แล้วทำไมผมจะต้องสนใจล่ะ ไปนอนดีกว่า



JIN END








เช้าวันต่อมา



10.00 น.


ITIM PART



วันนี้ฉันตื่นค่อนข้างที่จะสาย เนื่องจากคณะของฉันยกคลาส  ซึ่งก็ดีมากฉันจะได้พักผ่อนได้อย่างเต็มที่แต่เหมือนว่าฝันนั้นจะต้องสลายเมื่ออยู่ก็มีเสียงเด็กร้องดังขึ้น



อุ้แว้~ อุแวร~



ฉันจึงตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นไป จนมาหยุดอยู่หน้าห้องๆหนึ่ง พออ่านป้ายชื่อหน้าห้องแล้วถึงรู้ว่านี่คือห้องของ เจโฮป  แต่ทำไมมีเสียงเด็กล่ะ



ก็อก ก็อก ก็อก  



ฉันจึงตัดสินใจเคาะประตูห้องดู  ก่อนที่เจ้าของห้องจะมาเปิด



แกรก


ประตูถูกเปิดออกโดยเจ้าของห้องที่ดูจะหัวเสียนิดหน่อย ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าหัวร้อนเรื่องเด็กน้อยคนนั้น


อุ้แว้ อุ้แว้



"โอ้ย เงียบๆสิว่ะจะร้องอะไรนักหนาเนี่ย" เจโฮปหันไปดุเด็กคนนั้นก่อนที่จะหันมาสนใจฉันที่ยืนอยู่   แต่เดี๋ยวนะไปดุเด็กแล้วเหมือนเด็กมันจะรู้เรื่องอย่างงั้นแหล่ะ



"แล้วนี่เธอมาทำไม" เจโฮปหันมาถามฉัน  ก็ถ้าไม่ได้ยินเสียงเด็กร้องก็ไม่มาหรอกค่ะพ่อคุณ



"ก็ฉันได้ยินเสียงเด็กร้องก็เลยเดินตามมาน่ะ"ฉันตอยเจโฮปพลางชะโงกหน้าเข้าไปดูเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่



"งั้นฉันขอเข้าไปหน่อยนะ"ฉันบอกพลางเบียดตัวเข้ามาในห้องโดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้อนุญาต ใครสนล่ะ



"เฮ้ยเธอฉันยังไม่ได้อนุญาตเลยนะ" นายนั่นพูดก่อนจะเดินตามฉันมา แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร สนใจเด็กส่ะมากกว่า



ฉันเดินเข้ามาดูเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้อยู่บนที่นอน ก่อนจะค่อยๆช้อนมือเข้าไปอุ้มขึ้นแนบอก



"โอ๋~ไม่ร้องน้า หิวใช่มั้ย" ฉันพูดพลางตบตูดเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขวดนมขึ้นมาป้อนเด็กน้อยตรงหน้า ก่อนที่เสียงร้องจะหายไป



"นี่เธอเลี้ยงเด็กเป็นด้วยหรอ?" เจโฮปถามหลังจากที่ยืนมองมาสักพักแล้วล่ะ



"อืม เลี้ยงเป็นสิถึงเลี้ยงไม่เป็นก็ต้องฝึกไว้ เวลามีลูกจะได้ไม่ลำบากคนอื่น" ฉันพูดเชิงเหน็บนายนั่นไปหนึ่งที 



"เธอว่าฉันหรอ" พูดพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง



"ป๊าว"ฉันตอบเสียงสูงก่อนจะหันไปสนใจเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน


ITIM END



J-HOPE PART


ตอนนี้ยัยไอติมอะไรนั่นก็กำลังนั่งเลี้ยงเด็กนั่นอยู่ห้องผมครับ  จะว่าไปเวลายัยนี่อยู่กับเด็กก็น่ารักดีนะ เห้ย คิดอะไรอยู่ว่ะ



"แล้วเด็กคนนี้เป็นลูกใครหรอ?" ไอติมถามขึ้นในขณะที่กำลังกล่อมเด็กนั่นนอน


"ก็.."



ย้อนกลับไปเมื่อตอน 7.00 น.


ตอนนี้ผมกำลังนั่งคุยกับพี่ โซจุน  รุ่นพี่ผมทีพึ่งจบไปได้ 3 ปี  



"ไอ้โฮป กูฝากเลี้ยงลูกกูหน่อยได้มั้ยว่ะ" พี่โซจุนมันถามผม



"แล้วพี่จะไปไหน"



"พอดีกูมีธุระด่วนว่ะ ฝากหน่อยได้มั้ยว่ะ" พี่โซจุนมันพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนผม ถือว่าบุญหูจริงๆที่ได้ยิน



"แล้วทำไมพี่ไม่จ้างพี่เลี้ยงล่ะ" ผมถามกลับไป


"ก็กูไม่ไว้ใจนี่หว่า  มีมึงนี่แหละที่กูไว้ใจที่สุดแล้ว"



"แต่ผม.."ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบไอพี่นั่นมันก็พูดแทรกขึ้น



"ไม่มีแต่ ขอบคุณมึงมากนะเว้ย กูไปล่ะ" พูดพร้อมรีบเดินออกไป



"เฮ้ยพี่!" ไม่ทันครับชิ่งไปนู่นแล้ว



ใจจริงผมก็ไม่อยากปฏิเสธพี่มันหรอกนะ แต่มันติดที่ว่าผมเลี้ยงเด็กไม่เป็นนี่สิ  เห้ออ



ปัจจุบัน



"อ๋อ" ยัยนั้นตอบผมเบาๆก่อนจะหันไปสนใจเด็กต่อ



ตืด ตืด~~



"งั้นฉันขอตัวไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ" ผมบอกเธอพลางเดินออดจากห้องมารับโทรศัพท์


10 นาทีผ่านไป~~



ผมเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะสดุดกับภาพตรงหน้า



ภาพที่ยัยบ้านั่นกำลังนอนกอดเด็กน้อยอยู่บนเตียงนอนผม ซึ่งไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเคยขึ้นมานอนมาก่อน  และยัยนี่ก็คือคนแรก ส่วนใหญ่เวลาที่ผมจะมีอะไรกับใครผมมักจะพาไปโรงแรมหรือไม่ก็คอนโดตลอด ทำให้ไม่เคยมีใครได้นอนที่เตียงนี้มาก่อน ยกเว้นเธอ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น