{BTS X YOU} MY LOVE ❤

ตอนที่ 4 : MY LOVE 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

NICKNAME PART


เนื่องจากฉันต้องดูแลไอ้บ้าจองกุก ทำให้ฉันต้องแหกขี้ตาตื่นแต่เช้ามานั่นรอนายนั่นทำแผลอยู่ที่โรงพยาบาล แต่นี่ก็ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ ไม่ออกมาสักที ขี้เกียจรอโว้ยยยย


ตุ้บ

ฉันหันไปมองต้นเสียงทันที ก็เห็นว่าเป็นเด็กน้อยวิ่งล้ม


"เป็นอะไรมั้ยครับ" ฉันเดินเข้าไปหาเด็กผู้ชายคนนั้นก่อนจะถามไถ่อาการ ก่อนสายตาจะไปโฟกัสที่หัวเข่า เลือดแดงแจ๋เลยจ้า


หึ้ย แม่จ๋าลูกจะเป็นลม คือฉันเป็นโรคกลัวเลือดน่ะ ทำให้เวลาเห็นจะเป็นลม แต่เนื่องด้วยจะมาเสียฟอร์มต่อหน้าเด็กมันไม่ได้ ฉันจึงฝืนและอุ้มเด็กคนนั้นไปห้องทำแผลก่อนจะส่งเด็กให้หมอ


ฉันเดินออกมาจากห้องทำแผล ตอนนี้เหงื่อแตกเต็มตัว ตาก็พล่ามัว รู้สึกว่าโลกมันหมุนนะ


ตุ้บ


"เฮ้ย!" ได้ยินแค่นั้นก่อนภาพจะตัดไป


NICKNAME END




JUNGKOOK PART


ตอนนี้ผมทำแผลเสร็จแล้วครับ แต่ไม่รู้ว่ายัยบ้านั่นหายไปไหน ผมเดินหาจนทั่วก่อนจะเห็นเธอเดินออกมาจากห้องทำแผลด้วยใบหน้าลำตัวที่มีเหงื่อเต็มไปหมด เธอยืนอยู่หน้าประตูด้วยท่าทีที่เซไปเซมา ก่อนที่จะ

ตุ้บ

"เฮ้ย!" ผมร้องออกมา นี่ยังโชคดีนะที่ผมวิ่งมารับเธอทัน

"เป็นอะไรของเธอเนี่ย" ผมพูดกับตัวเองก่อนจะอุ้มเธอไปให้หมอดูอาการ



"เธอเป็นอะไรครับ" ผมถามหมอทันทีหลังจากที่ตรวจเธอเสร็จ


"คนไข้เป็นโรคกลัวเลือดน่ะครับ"


"อ๋อครับ ขอบคุณครับ" ผมกล่าวขอบคุณหมอ ก่อนที่หมอจะเดินออกไป


กลัวเลือดงั้นหรอ แล้วสรุปใครต้องดูแลใครว่ะเนี่ย


20 นาทีผ่านไป


"อือ" เสียงครางในลำคอดังขึ้น ทำให้ผมที่นั่งอยู่ข้างเตียงหันไปมอง


"ไง~ ตื่นแล้วหรอ" ผมถามคนที่พึ่งตื่นขึ้นทันที


"อืม นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" เธอถามผมพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย จะให้ตอบยังไงล่ะจะตอบว่าเดินมาก็กลัวจะโดนฝามืออรหันต์



"ก็ฉันเห็นเธอยืนจะเป็นลมอยู่หน้าประตู ฉันก็เลยไปช่วยแล้วพาเธอมาหาหมอก็แค่นั้น"


"อ่อ ขอบคุณนะ"เธอขอบคุณผมก่อนจะยิ้มให้บางๆ


"แล้วนี่เธอกลัวเลือดหรอ?" ผมถามเธอออกไป


"อืม"


"แล้วไปทำอะไรมา ถึงได้เป็นแบบนี้" ผมถามเธอออกไปด้วยความสงสัย


"ก็ตอนที่ฉันนั่งรอนายอยู่ ฉันเห็นเด็กคนหนึ่งวิ่งล้มฉันเลยเดินเข้าไปดู แต่สายตามันดันไปเห็นเลือด แต่จะให้ฉันเป็นลมตรงนั้นเลยก็ไม่ได้ ฉันอายเด็ก ก็เลยพาไปส่งที่ห้องทำแผลก่อนน่ะ แหะๆ" เธอเล่าให้ผมฟังก่อนจะหัวเราะแห้งๆมาให้ผม


"นี่กลัวเสียฟอร์มหรอ" ผมถามเธอพร้อมกับกลั้นขำกับท่าทีของเธอ


"อะ..อืม" 



"5555555" ผมระเบิดหัวเราะออกมาอย่างหยุดไม่อยู่



"แล้วจะหัวเราะอีกนานมั้ย? กลับบ้าน" เธอพูดก่อนจะเดินออกไป  ผมจึงเดินตามเธออกไปก่อนที่จะขับรถกลับบ้าน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น