[Fic Reborn] Mix Shortfic Song

ตอนที่ 4 : ♥ [All27] ยิ่งรู้จัก ยิ่งรักเธอ - ดา เอ็นโดรฟิน [100%] + ตอนพิเศษ ♥

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ต.ค. 55

Warning!
- ฟิคนี้ ทุกคน x สึนะนะจ๊ะ
- ฟิคนี้รั่วนะ จะบอกให้!
- ฟิคนี้ยาวกว่าเดิม มั่วกว่าเดิม กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน
- ฟิคนี้มีตอนพิเศษนะจ๊ะ
- ถ้าเปิดเพลงฟังด้วยจะได้อารมณ์มาก ^^' (เลื่อนลงไปล่างสุดเลย)


[All x Tsuna] ยิ่งรู้จัก ยิ่งรักเธอ - ดา เอ็นโดรฟิน

 

                ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีเพื่อนที่แสนดีขนาดนี้...

 

                จอมห่วยอย่างฉันต้องเปลี่ยนความคิดโดยสิ้นเชิง...

 

                ฉันอยากขอบคุณ ทุกคนจริงๆ ที่ทำให้มีวันนี้...

 

 

                เช้าวันหนึ่ง ณ บ้านของ ซาวาดะ สึนะโยชิ

 

                แสงสว่างสาดส่องเข้ามาในห้อง บ่งบอกให้รู้ว่าเช้าแล้ว บนเตียงยังมีร่างของชายหนุ่มที่ยังคงนอนหลับไม่รู้สึกตัว แต่ในห้องนอนไม่ได้มีเพียง ซาวาดะ สึนะโยชิที่นอนอยู่ในห้องนั้นนะ ยังมีอีกหนึ่งคนที่อยู่ในห้องนั้น ร่างเล็กของเด็กทารกคนหนึ่งกำลังวุ่นกับการรื้อค้นหาอาวุธที่จะมาใช้ ปลุกคนที่ยังหลับอยู่ ทั้งๆ ที่จะไปโรงเรียนสายอยู่แล้ว!

 

                “เอ็งเสร็จแน่ เจ้าสึนะ!” ครูพิเศษนักฆ่า นามว่า รีบอร์นสาวเท้าเข้าไปใกล้เตียง มากขึ้น... มากขึ้น... แล้วทันใดนั้น เขาก็รีบลงมือทันที!

 

                “อ๊ากกกกกก~!!!” สึนะผู้ที่โดนปลุกด้วยวิธีการสุดโหดของรีบอร์นร้องเสียงหลง “แกทำอะไรของแกเนี่ยห๊า?”

 

                “ก็ ช็อตไฟฟ้าไงล่ะเฟ้ย ดูสภาพตัวเองซะก่อนเถอะ”

 

                สึนะที่ตอนนี้ตัวดำเป็นตอตะโก หัวที่ฟูอยู่อยู่แล้วยิ่งฟูขึ้นไปอีก แถมเพิ่มความเกรียมให้อีก สภาพนี่ดูไม่ได้เลยจริงๆ

 

                “ก็แล้วใครทำล่ะเฟ้ย บ้านไหนเขาปลุกคนด้วยเครื่องช็อตไฟฟ้ากัน”

 

                “ก็ที่นี่ไงล่ะ ไปอาบน้ำได้แล้ว!

 

                รีบอร์นลากคอเจ้าลูกศิษย์ลงมาจากเตียง ลากมายังตรงบันได แล้วก็...

 

                พลั่ก!!!

 

                “โอ๊ยยยย~!!! อย่าถีบลงมาสิเฟ้ย!

 

 

                [Tsuna Talks.]

 

                หลังเลิกเรียน

 

                “รุ่นที่สิบคร้าบบบ~ ปะ...”

 

                “เฮ้! สึนะ ไปบ้านฉันกันมั้ย?”

 

                เฮ้อ~ เป็นอย่างนี้อีกแล้วครับ หลังเลิกเรียนทีไร โกคุเดระคุงกับยามาโมโตะจะต้องมีเรื่องขัดคอกันตลอดเลย ไม่ว่าจะเป็นพูดแทรก พูดขัด ประชดประชัน บลาๆๆ จะไม่คิดมากเลยนะ ก็แล้วทำไมเราต้องมาทนฟังเรื่องอย่างนี้เล่า!

 

                “เอ่อ.. คือ...” เราได้แต่ยืนมองสองคนนั้นที่ตั้งท่าว่าจะทะเลาะกัน โกคุเดระคุงโมโหใหญ่เลย ดูจากสีหน้าก็รู้แล้ว

 

                “หนอย!! แกขัดฉันอีกแล้วนะ เจ้าบ้าเบสบอล!!

 

                “แหม... ฉันเองก็อยากชวนสึนะนี่นา อีกอย่างเจ้าบ้านอยู่นี่แล้ว ก็ต้องเชิญแขกเข้าบ้านเองเลยสิ”

 

                “นี่แก! มีเจ้าบ้านที่ไหนทำแบบนี้บ้างฟะ” โกคุเดระจะถลาเข้าไปมีเรื่องกับยามาโมโตะที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันนัก สายตามองจิกไปทางนั้น เราต้องรีบจับเขาไว้ก่อนที่จะเกิดเรื่องไปมากกว่านี้ “รุ่นที่ 10 ปล่อยผมสิคร้าบบบบ~ ผมจะจัดการเจ้ายามาโมโตะนั่น”

 

                “ใจเย็นๆ น่าโกคุเดระคุง ใครจะเป็นคนชวนยังไงฉันก็ไปอยู่ดีไม่ใช่เหรอ”

 

                “แต่...”

 

                “นะโกคุเดระคุง”

 

                “ถ้ารุ่นที่ 10 พูดอย่างนั้น...” ต้องให้ฉันกล่อมสินะถึงจะหยุด “ฝากไว้ก่อนเถอะแก!

 

                เราปล่อยโกคุเดระคุงอย่างไวเลยล่ะ ก็มันหนักอ่ะ พอปล่อยปุ๊บ เขาก็เดินไปหายามาโมโตะทันที! เอ๋! หรือว่า... จะมีเรื่องกันอีกแล้ว!

 

                “กะ โกคุเดระคุง”

 

                พลั่ก!!!

 

                อ้าว~ ก็แค่เดินชนไหล่เองเหรอ? เฮ้อ~ ค่อยยังชั่วหน่อย

 

                “รุ่นที่ 10 ครับ ไปกันเถอะ!

 

                เรายืนมองโกคุเดระที่กวักมือเรียกผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มีความสุขจริงนะ ยามาโมโตะเองก็เหมือนกัน หันมาฉีกยิ้มกว้างตามสไตล์ของเขา และนั่นล่ะที่ทำให้ผมยิ้มได้...

 

                เราเดินตามหลังพวกเขาเขาสองคนที่หยอกล้อ (?) กัน ในใจก็ครุ่นคิดถึงวันที่ผ่านมา (เพื่อ?) คิดดูแล้ว... ผมเองก็แปลกใจเหมือนกัน บอกตามตรง... จอมห่วยอย่างเราไม่เคยคิดว่าจะมีเพื่อนที่แสนดีขนาดนี้  รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะครับ ตั้งแต่แรกเจอกันแล้วล่ะ เราสัมผัสได้ถึงความผูกพันของพวกเราอย่างกับว่ามันมีมานานแล้วอย่างนั้นแหละ

 

                พวกนายทำได้อย่างไรกันนะ...

 

บอกฉันสักคำว่าเธอทำได้อย่างไร เพราะฉันรู้สึกดีทุกครั้งที่อยู่กับเธอ ที่จริงนับตั้งแต่ที่เรานั้นแรกเจอ ไม่คิดว่าจะรักได้มากมาย

 

                พลั่ก!!!

 

                “โอ๊ย~ เจ็บนะรีบอร์น!” เราถึงกับเซไปชนกำแพงเสียงดังลั่น รีบเอามือกุมหน้าแดงๆ ด้วยรอยถีบ สองคนนั้นที่เดินไปก่อนผมได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งมาดู แต่สีหน้าก็ไม่ค่อยตกใจซะเท่าไหร่หรอก ก็นี่มันเป็นกิจวัตรประจำวันแล้วนี่หว่า การที่โดนไอ้คุณรีบอร์นกระโดดถีบ!!!

 

                “ก็แกมัวเหม่ออะไรล่ะ เป็นถึงบอสถ้ามัวแต่เหม่อก็โดนสอยร่วงสิ”

 

                “ก็แกทำให้มันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เรอะ!

 

                ทำให้เราได้เจอกับเพื่อนดีๆ ประสบการณ์มากมายในชีวิตที่ไม่คิดว่าจะได้รับมัน...

 

                “อ้าว! คุณรีบอร์น มาอยู่ที่นี่ได้ไงครับ ต้องอยู่ ที่นั่น ไม่ใช่เหรอ?” โกคุเดระคุงพูดด้วยสีหน้าที่สงสัย

 

                “เอ๋! ที่นั่นอะไรกัน”

 

                “ไปบ้านยามาโมโตะได้แล้วเฟ้ย!” รีบอร์นพูด

 

                “โอ๊ยยยย!!!” จะถีบซ้ำทำไมเนี่ย

 

                แต่ถ้าละทิ้งเรื่องความวุ่นวาย เรื่องน่าปวดหัว เรื่องโหดร้าย พวกนี้ทิ้งไป เราไม่แปลกใจเลยทำไมผมถึงได้รักพวกเขา จะเป็นเพราะอะไรก็ตาม แต่คิดว่าคงรักได้มากกว่านี้ ที่แปลกใจคือตรงนี้แหละ ความรักพวกพ้องเนี่ย... มันไม่มีที่สิ้นสุดสินะ

 

                “ไปกันเถอะ  สึนะ” ยามาโมโตะเข้ามาฉุดผมให้ลุกขึ้นจากที่นั่งกองกับพื้นอยู่ ก่อนที่จะลาก (?) ผมไปสู่จุดหมาย... บ้านยามาโมโตะ!

 

เธอรู้วิธีดูแลคนที่ห่วงใย จนฉันแปลกใจความรู้สึกที่ฉันมี เคยรักมากเท่าไหร่ก็ยังรักได้อีก ไม่รู้ว่าเป็นได้อย่างไร

 

 

                ตัดภาพมายังบ้านยามาโมโตะ

 

                บรรยากาศของร้าน ทาเคซูชิดูคึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากวันนี้มี ปาร์ตี้พิเศษของคนพิเศษที่ร้านนี้ เพื่อนๆ ของคนพิเศษคนนั้นกำลังวุ่นวายได้ที่เลยเชียวล่ะ

 

                “อาหารส่วนของฮารุเสร็จแล้วค่า~ เคียวโกะจังล่ะคะ”

 

                “เสร็จแล้วเหมือนกันจ้า”

 

                ฮารุกับเคียวโกะ สองสาวเพื่อนซี้กำลังขะมักเขม้นในการทำอาหารสุดพิเศษในปาร์ตี้ครั้งนี้ พวกเธอคงจะเหนื่อยน่าดู ก็มีแขกมาร่วมงานเยอะนี่นา

 

                “อี้ผิงมาช่วยแล้วค่ะ”

 

                “คุณแรมโบ้ก็มาด้วยนะ!

 

                อี้ผิงกับแรมโบ้ เด็กป่วนประจำวองโกเล่ได้วิ่งกรูกันเข้ามาหาเคียวโกะกับฮารุด้วยท่าทางที่ร่าเริง สาวๆ ทั้งสองได้แต่หัวเราะแล้วให้เด็กทั้งสองเข้ามาช่วย (อย่างช่วยไม่ได้)

 

                “นี่! คุณแรมโบ้หิวแล้วนา เมื่อไรจะเสร็จซะที”

 

                “ใจเย็นๆ จ้า แรมโบ้คุง” เคียวโกะบอก พลางมองไปทางโต๊ะอาหารที่พวก คุณพี่ดำเนินการจัดอยู่

 

                “นี่! ให้มันเร็วๆ ไม่ได้หรือไง ฉันร้อนใจแบบสุดขั้วแล้วนะเฟ้ย!” เรียวเฮ ผู้ที่สุดขั้วตลอดเวลาโวยวาย สีหน้าร้อนใจแบบสุดขั้ว (เป็นไงหว่า?)

 

                “ใจเย็นๆ ค่ะ คุณอรุณ” เสียงหวานๆ ของสาวน้อยหัวทรงสัปปะรดนามว่า โคลมเอ่ยขึ้น สีหน้าของเธอยินดีมากที่จะได้ทำอะไรเพื่อ คนพิเศษบ้าง... และตอนนี้เธอก็กำลังขะมักเขม้นนำอาหารมาจัดวางบนโต๊ะ

 

                “นี่! กินขนมมั้ย” ชายที่ถูกกล่าวว่ามีสมองสุนัข (???) หรือ เคนถามพลางยื่นขนมโปรดของโคลมให้เธอ “ฉันอุตส่าห์แบ่งให้เชียวนะ”

 

                “เคน ไหนบอกว่าซื้อมากินคนเดียวไง” เสียงเรียบๆ ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆ ของ จิคุสะดังขึ้น

 

                “ฉะ ฉันไม่ได้ซื้อมาให้ยัยนี่กินซักหน่อย ฉันเห็นว่าหิวก็เลยเอาให้กินต่างหาก!

 

                เคนเบือนหน้าหนีจิคุสะกับโคลมด้วยความซึน ใบหน้าแดงหน่อยๆ คงบอกได้ดีว่าเขาเขินแค่ไหน โคลมรับขนมมาแล้วหยิบใส่ปากกินก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อ ใบหน้าของของเธอมีรอยยิ้มน้อยๆ ดวงตาเปล่งประกายยินดี

 

                “กลับมาแล้วฮะทุกคน”

 

                ฟูตะ เด็กน้อยน่ารักที่ถูกขนานนามว่า เจ้าชาย Ranking’ ส่งเสียงเข้ามาในร้านก่อนที่ตัวจะเข้ามาซะอีก ตามด้วย เบียงกี้  แมงป่องพิษเจ้าของท่าไม้ตายที่ใครๆ ก็หวาดผวา ‘Poison Cooking’ นั่นเอง ทั้งสองคนเดินออกไปซื้อวัตถุดิบมาให้ฮารุกับเคียวโกะเพิ่ม เพื่อที่อาหารจะได้รองรับจำนวนคนพอ

 

                “มาแล้วเหรอคะ ฟูตะกับคุณเบียงกี้” ฮารุถามเสียงใส

 

                “รับไปสิ” เบียงกี้เดินเข้ามาวางวัตถุดิบ ไม่ว่าจะเป็น ปลาต่างๆ เนื้อ ผัก บลาๆๆ ตรงบริเวณทำอาหาร ตามด้วยฟูตะ

 

                “ฟูตะ มาเล่นกันเถอะ!” แรมโบ้กระโดดพุ่งมาเกาะขาของฟูตะ

 

                “งั้นผมไปเล่นกับแรมโบ้ก่อนนะครับ” เจ้าชาย Ranking ยิ้มกว้าง ก่อนที่จะอุ้มแรมโบ้ออกไป

 

                “ฟิ้ว~ คุณแรมโบ้บินได้ด้วยล่ะ”

 

                “ฮ่าๆ”

 

                ทุกคนต่างก็ตั้งหน้าตั้งตาทำในส่วนของตัวเอง ทำอาหารเอย จัดโต๊ะเอย ตกแต่งงานเอย ที่พวกเขาเหล่านี้ทำก็เพื่อ คนพิเศษทั้งนั้น ตั้งแต่ที่พวกเขาได้พบกัน... ก็ต่างรู้สึกถึงความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน รู้สึกถึงความรัก (?) จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ พรหมลิขิต... โชคชะตา... หรือกรรม... ที่ทำให้พวกเขาพบกัน และอยู่เป็นแฟมิลี่กันมาจนถึงทุกวันนี้ และเป็นแฟมิลี่ที่เหมือนว่าจะเพื่อนพ้องมากกว่าซะด้วยสิ!

 

ตั้งแต่พบกันวันนั้น ใจก็รู้ว่าเราจะมีกันวันนี้ เธอเติมเต็มสิ่งดีๆ ให้ทุกวันที่มี กลายเป็นวันที่มีความหมาย

 

 

                @ บ้านยามาโมโตะ

 

                ทำไมเรารู้สึกว่าการไปบ้านยามาโมโตะใช้เวลานานขนาดนี้ เฮ้อ~ ดูเหมือนพวกเราจะแวะไปโน่นไปนี่ อ้อมโลกก่อนตลอดเลย อย่างกับว่าจะถ่วงเวลาเอาไว้อย่างนั้นแหละ...

 

                ถ่วงเวลางั้นเหรอ!

 

                “รุ่นที่ 10 คร้าบบบ~”

 

                “...”

 

                “เฮ้! สึนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

 

                “ปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” เรารีบโบกไม้โบกมือพัลวัน สงสัยจะคิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อยมั้ง เลยไม่ได้ยินที่โกคุเดระคุงเรียก “แฮะๆ”

 

                “ถึงบ้านเจ้ายามาโมโตะแล้วนะครับ”

 

                เรารีบเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องชะงัก... นี่เราถึงบ้านยามาโมโตะตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย!? ไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยแฮะ ยามาโมโตะหัวเราะก่อนที่จะเดินเข้าบ้านไปก่อน

 

                “รออยู่ตรงนี้ก่อนนะทุกคน ฉันเข้าไปหาพ่อแป๊บ”

 

                “หมอนั่นเข้าไปทำอะไรของเขาน่ะ”

 

                “นั่นสิ” สงสัยเหมือนกันแหละโกคุเดระคุง

 

                “ใจเย็นๆ ก่อนทั้งสองคน รออยู่ตรงนี้”

 

                เจ้ารีบอร์น ผู้ที่คาดว่าจะรู้เรื่องดีที่สุดเอ่ยขึ้น ด้วยความที่เป็นรีบอร์นพูดพวกเราสองคนก็เงียบรอยามาโมโตะอย่างใจจดใจจ่อ ผมชักคิดขึ้นมาแล้วสิว่ามีเรื่องอะไรกันแน่ๆ ในบ้านหลังนี้...

 

                ทันใดนั้นเอง!!

 

                “จะเฮ้ย!!!

 

                ตุ้บ!!!

 

                ฟึ่บ!

 

                “อื้อๆ ปล่อยฉันนะ” เราดิ้นขลุกขลักในกระสอบใหญ่เลย หลังจากที่มีใครก็ไม่รู้ต่อยเข้าที่ท้อง แล้วเอากระสอบมาคลุมตัวไว้ ฮือๆ ปล่อยเซ่! ไม่ได้ทำอะไรผิดน้า~ และดูเหมือนว่าจะถูกลากไปไหนก็ไม่รู้ แต่เราน่ะได้กลิ่นอาหารด้วยล่ะ อา... ต้องเป็นภายในบ้านของยามาโมโตะแน่นอน!

 

                Happy Birthday to you Happy Birthday to you Happy Birthday Happy Birthday...

 

                เอ๋!? สะ เสียงของทุกคนนี่ ฮารุกับเคียวโกะจังก็ด้วย นี่มันอะไรกันนี่! ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์เนี่ยนะ

 

                หรือว่า...

 

                Happy Birthday to you!

 

                เสียงเพลงจบพร้อมกระสอบที่ถูกเปิดออกโดยใครบางคน... เราลืมตาขึ้นมามองโลกภายนอกกระสอบ แล้วก็พบกับ...

 

                “คะ เคียวโกะจัง!” แทบช็อกทันทีเลยที่รู้ว่าเธอเป็นคนเปิดกระสอบนี่ ไม่จริงน่า! แต่พอกวาดตามองรอบข้างเท่านั้นแหละ “โกคุเดระ ยามาโมโตะ ทุกคน! ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้”

 

                “ก็วันนี้เป็นวันเกิดของคุณสึนะยังไงล่ะคะ” ฮารุตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

 

                “สุขสันต์วันเกิด!!!

 

                “ทุกคน... ขอบคุณมากนะครับ” เราน้ำตาแทบซึมเลยล่ะ อันที่จริงก็เอะใจอยู่หรอก แต่กลัวจะซ้ำรอยกับปีที่แล้วน่ะ ก็เลยไม่คาดหวังอะไรมาก

 

                “ลุกขึ้นมาสิ จะนั่งอยู่ทำไมล่ะ” เคนบอก เราก็เลยลุกขึ้นมาแล้วยิ้ม ยิ้มอยู่นั่นล่ะ

 

                “เจ้าห่วยสึนะนี่นะ มันดันลืมวันเกิดตัวเองเฉยเลย”

 

                “เปล่าซักหน่อย ใครจะลืมวันเกิดตัวเองกัน” ผมพูดพลางมองค้อนใส่รีบอร์น “ฉันก็แค่... กลัวเป็นเหมือนคราวที่แล้วน่ะ”

 

                “โธ่เอ๊ย! เราไม่ลืมอยู่แล้วน่าสึนะ”

 

                “ผมไม่มีทางลืมหรอกคร้าบบบ~ รุ่นที่ 10” โกคุเดระกับยามาโมโตะพูดขึ้นพร้อมกัน

 

                “ขอบคุณจริงๆ นะครับ นึกไม่ถึงว่าวันเกิดของผมจะมีคนมาเยอะขนาดนี้ ขอบคุณทุกคนที่เป็นเพื่อนกันมาตลอดนะ”

 

                “ค่ะบอส” โคลมตอบ

 

                “ครับ รุ่นที่ สะ... จ๊าก!!! อาเจ๊! คร่อก!” เฮ้อ~ เบียงกี้ดันโผล่มาจากไหนไม่รู้พร้อมเค้ก Poison Cooking ในมือ ทำเอาน้องชายถึงกับสลบไปเลยทีเดียว

 

                “อ้าว ฮายาโตะ สลบไปก่อนเดี๋ยวก็อดกินเค้กหรอก” พี่สาวตัวแสบเดินเข้ามาใกล้น้องชายราวกับจงใจแกล้งกันงั้นแหละ “ไม่เป็นไร งั้นเธอก็มากินสิ” เบียงกี้หันมาทางผมแล้ว หวา~ ตายแน่เลยเรา

 

                ระหว่างนั้นเอง...

 

                ตู้ม!!!

 

                เหวอ! บาซูก้าทศวรรษนี่นา ตรงนั้นถ้ามองไม่ผิดมีอี้ผิง แรมโบ้ และพวกโกคุโยอยู่นี่นา ไปทำอะไรเข้าน่ะถึงได้เป็นอย่างงั้นได้

 

                 “เอ๋! ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ ตายแล้วๆ เดี๋ยวราเม็งอืดแย่เลย” อี้ผิงกลายเป็นใน 10 ปีข้างหน้าซะแล้ว มาแบบเดิมเลยแฮะ ถือราเม็งจะไปส่งคุณลุงคาวาฮิระเนี่ย เธอมองนาฬิกาข้อมือแล้วมีสีหน้าร้อนอกร้อนใจเหมือนเคย

 

                “เอ๋! นี่ผมในวัยเด็กคงจะยิงบาซูก้าทศวรรษใส่ตัวเองสินะ กำลังสนุกกับปาร์ตี้ริมสระอยู่แท้ๆ” แรมโบ้ใน 10 ปี ข้างหน้าก็ตามมาด้วย หนุ่มเสื้อเชิ้ตลายวัวส่ายหัวมองไปมาในงานปาร์ตี้วันเกิด ก่อนที่จะไปปะทะสายตาของเบียงกี้เข้า...

 

                เดี๋ยวก่อนนะ! ถ้าเบียงกี้เห็นแรมโบ้ในอีก 10 ข้างหน้าล่ะก็...

 

                “โรเมโอ!!! ตายซะเถอะ!” เบียงกี้วิ่งฝ่าคนมาอย่างไว ก่อนที่จะพุ่งเอาเค้กพิษที่คิดจะเอาให้ผมกินไปแปะหน้าของแรมโบ้ (ที่คิดว่าเป็นโรเมโอ เพราะหน้าคล้ายกันมาก)

 

                ป้าบ!!!

 

                “โอ๊ะ!

 

                แรมโบ้ล้มลงเสียงดังโครมไปแล้วครับ ส่วนอี้ผิงก็วิ่งออกจากที่นี่ไปซะงั้น (เดี๋ยวก็กลับมาเองแหละ) เฮ้อ~ วุ่นวายดีแท้ แต่นั่นแหละที่ทำให้เรามีความสุข...

 

                หวังว่าพวกเราจะเป็น เพื่อนที่ดีกันตลอดไปนะ...

 

ไม่ใช่แค่วันพรุ่งนี้ แต่จากนี้แม้นานเท่านานสักเพียงไหน จะมีเธอ เธอมีฉันมีกันตลอดไป ยิ่งพบเจอยิ่งได้รู้จัก

ยิ่งรักเธอหมดใจ


 

 

                (บทพิเศษ)

 

                ด้านนอกร้านทาเคซูชิ

 

                “นี่นายจะไม่เข้าไปเหรอเคียวยะ”

 

                เสียงของผู้เป็นบอสของคาบัคโรเน่แฟมิลี่เอ่ยขึ้น ดีโน่นั่นเอง เขาเพิ่งบินจากอิตาลีมาถึงญี่ปุ่นสดๆ ร้อน นี่เอง พอเขาเดินทางมาถึง ก็เห็น ฮิบาริ ยืนกอดอกพิงเสาอยู่ใกล้ๆ บ้านยามาโมโตะ เขาไม่แปลกใจเลยถ้าฮิบาริจะไม่มา แต่นี่เขายืนเฝ้าหน้าร้านเนี่ยนะ!

 

                “ฉันไม่อยากเข้า”

 

                “แล้วมาทำอะไรมิทราบ”

 

                “...”

 

                “ไม่มีใครว่านายหรอกนะเคียวยะ ถ้านายจะเข้าไปในงานน่ะ”

 

                “หึ! อยากโดนขย้ำนักรึไง ออกไปซะ!

 

                ดีโน่เห็นท่าว่าจะกล่อมไม่ไหว ก็เลยเดินไปในงานก่อน และเพราะอย่างงั้น... จึงไม่ทันได้สังเกตชายหนุ่มอีกคนที่เพิ่งเดินทางมาถึงเหมือนกัน

 

                มุคุโร่นั่นเอง!!

 

                “เจอกันอีกแล้วสินะครับ” มุคุโร่หันไปเห็นฮิบาริพอดี จึงเอ่ยขึ้น

 

                “ฉันอารมณ์ไม่ดี ออกไปไกลๆ เลย”

 

                “ไปก็ได้ เพราะฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้นานนักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะ โคลม ผมก็ไม่มาสุงสิงกับพวกมาเฟียหรอก” พูดจบ เขาก็เดินเข้าร้านไปท่าทางสบายใจเฉิบ ทิ้งไว้ให้ประธานกรรมการคุมกฎคิดหนักว่าจะไปในงานดีมั้ย?

 

                หรือว่าเขาก็แค่ กลัวซาวาดะ สึนะโยชิจะไม่ยินดีต้อนรับเขากันแน่!

 

                ฮิบาริยืนฟังเสียงเฮฮาในงานในปาร์ตี้ไม่นานก็เดินจากไปเงียบๆ เพียงลำพัง...


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
โอ๊ย~ กว่าจะพิมพ์เสร็จได้ T T ช้าโคตรๆ รอนานแย่เลยใช่มั้ยคะ?
ก็ไรท์เตอร์สอบอยู่นี่นา ยังไงก็อย่าว่ากันนะคะ :)
จะว่าไปแล้ว... ฟิคนี้ไม่ค่อยรั่วแฮะ ขออภัยนะคะ _ _
แต่รู้อะไรมั้ย! ไรท์เตอร์ลืมลงตอนพิเศษ T T (ลงแล้วเน้อ!)
สุดท้าย... เม้นกันหน่อยนะคะ Plz.

จ. 01/10/12


THE★ FARRY
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

93 ความคิดเห็น

  1. #88 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 02:38
    ตอนแรกนึกว่า Y มิตรภาพดีที่สุด
    #88
    0
  2. #84 สีนะโยชิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2557 / 03:24
    ทำไมไม่ใช่Y ทำม๊ายยยยยยยยToT(เคืองนะรู้มั้ย)
    ก็หนุกดีอ่ะแต่นะ^.^





    ปล.ตอนสุดท้ายแอบจิ้น1827 >//<







    #84
    0
  3. #80 เนเรียล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2556 / 14:35
    มิตรภาพช่างสวยงาม><
    #80
    0
  4. #71 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 20:04
    โถ่.....ติดว่าy -3- ////แอบเสียดาย
    #71
    0
  5. #62 fayรับชมและรับเขียน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2555 / 20:39
    โอ้!!  มิตรภาพช่างสวยงามมากกก 
    #62
    0
  6. #59 Kingswins (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 11:53
    ตอนแรกนึกว่า Y หะๆฮ่าๆๆๆ(ดีใจไรวะ-*-)
    มิตรภาพนี่มันดีจริงๆเลยน้าา ทำไมวันเกิดตูไม่มีคนทำให้แบบนี้บ้างเนี่ยT^T(แล้ววันเกิดแกตรงกับวันเปิดเทอมตรงไหน)
    อ้ายยย ฟินคู่เคนxโคลม มุคุโร่xโคลม สึนะxโคลม สึนะxเคียวโกะ ฯลฯโว้ะ จินตนาการเราช่างสูงส่ง =w=
    #59
    0
  7. #58 l3oss_it (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 11:00
    ท่านฮิไม่เข้าไปในงานล่ะซือคุงเขารอต้อนรับอยู่นะเสียใจอ่ะ
    #58
    0
  8. #57 Lun Lilly Lilac (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 06:43
    อะไรคือฟินหรอคะ?
    #57
    0
  9. #55 Mocca ^o^/ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2555 / 22:05
    อ่านแรกๆนึกว่า นะเนี่ย
    #55
    0
  10. #54 TsuNaKunG (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2555 / 20:35
    อิย๊าาาาา ชอบมากๆๆๆๆๆเบยค่ะ >O<~!!!!!!!!!
    ถึงตอนแรกจะเข้ามาหวังฟินวายเต็มที่ก็เถอะนะ ฮะๆๆ
    แต่ตอนนี้จะวายไม่วายก็ทำฟินไปไกลแล้ว อ๊าาาาาาาาา~ >W <~!!!
    "ALL27 BANZAI~!!"
    ฮุเก๊ว x'DD
    #54
    0
  11. #52 Lun Lilly Lilac (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2555 / 07:11
    ตอนแรกดูเหมือนจะออกวายนะเนี่ย 555

    หนุกมากๆเลยค่ะ
    ชอบๆๆๆ
    ถอดบุุคลิกได้เหมือนมากกก
    ดูแล้วคิดถึงตอนที่ดูรีบอร์น
    สนุกมากค่ะะะ
     
    ป.ล.  แอบอยากจิ้นโคลมกะเคน 555
    #52
    0
  12. #51 Dark Giftpy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 23:55
    แง่งงง ท่านฮิของ Me ล่ะคะ?! (เขาเป็นของเธอเมื่อไร?)

    ทำไมไม่ม๊าาาาา!! แง้!!

    ปล. สนุกมากค่ะ ^^
    #51
    0
  13. #50 l3oss_it (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 23:32
    น่ารักมากๆๆๆๆๆ ถ้าวันเกิดซือคุงเป็นแบบนี้ทุกปีคงจะดีมากๆเลยอ่ะ
    ปล.ท่านฮิ มุคุโร่ ดีโน่ วาเรียและชิมอนไม่มาเหะ
    #50
    0
  14. #42 l3oss_it (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 00:40
    เห็นด้วยกับความคิดเห็นที่ 33
    แบบนี้มีแต่ต้องอดใจรอสินะค่ะ เพราะงั้นไรเตอร์ก็พยายามเข้านะค่ะ 
    #42
    0
  15. #35 Mocca ^o^/ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 21:30
    All27 สุดยอด เค้าชอบอันนี้
    #35
    0
  16. #30 TsuNaKunG (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2555 / 13:27
    อ้าววว โธ่ววว นี่เข้ามาเพราะชื่อเรื่องโดยเพาะเบยนะเนี่ย
    เข้ามาเพราะ "All27" เบยนะเนี่ย
    มาเพราะเห็นว่าเป็น "All27" โดยเฉพาะเบยนะเนี่ย T^T!!!
    ฮุเก๊ว x')
    #30
    0