Super Junior Love Stories (SF)

ตอนที่ 8 : SF Kyumin : I still love you always

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ม.ค. 61

SF KyuMin

18.45 น.

ตอนนี้ก็เลิกงานแล้วครับสำหรับผม โจว คยูฮยอน ทหารหน่วยบริการสาธารณะ วันนี้ยังไม่อยากกลับหอเลยแฮะ เกมส์ก็ไม่อยากเล่น

แต่มีที่นึงที่ผมอยากไปจังเลยแฮะ ตั้งแต่ฝึกจบเรายังไม่ได้เจอกันเลย เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ

ฮยอง วันนี้พาผมไปที่นึงหน่อยสิครับผมหันไปบอกเมเนเจอร์ที่ขับรถอยู่

ก่อนที่เราจะมาโผล่กันที่หน้าบ้านของใครคนนึง

คนที่ผมบอกให้เขารอผม 2 ปี

ให้พี่กลับก่อนไหมหรือยังไงพี่เขาถามก่อนที่ผมจะลงจากรถไป

รอก่อนแป๊บนึงนะครับ ผมหันไปบอกเผื่อฉุกเฉินอะไร

โอเคๆผมไม่ตอบอะไรต่อก่อนจะลงจากรถไปและกดกริ่งหน้าบ้าน สักพักก็มีคนออกมาเปิดประตูให้ ยังน่ารักเหมือนเดิมกับหน้าตาน่ารักที่ทำหน้าตกใจอย่างนั้น แต่ดูจะผอมไปหน่อยนะ

คยู มาไงเนี่ยเสียงที่ออกไปทางแบ๊วๆถามผมหลังจากหายตกใจแล้ว

มาไงไม่สำคัญหรอกครับ แต่ตอนนี้พี่อยู่คนเดียวรึเปล่าครับผมไม่ตอบคำถามก่อนจะถามคำถามกลับ

อื้อ พี่อยู่คนเดียว นูน่าเขากลับบ้านไปหาพ่อกะแม่เขา ทำไมผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก็ดีครับ ทางสะดวก ผมเลยหันไปบอกให้พี่เมเนเจอร์กลับไปหอก่อนเลย พี่ซองมินยืนมองผมอย่างงงๆ แหงสิ ไม่ได้บอกไว้นี่ แถมนี่เป็นครั้งแรกมั้งที่มาบ้านเขาอย่างงี้

ผมหิวแล้ว ยังไม่ได้กินอะไร เข้าบ้านเถอะครับผมพูดพลางชูของกินที่ผมซื้อมาให้เขาดู เขามองตามอย่างตกใจที่ผมซื้อมาเยอะขนาดนี้

เห็นตอนนั้นพี่ทงเฮกับฮยอกแจที่มาเยี่ยมพี่เขาบอกว่าผอมลงไปมาก ผมก็เลยจะมาขุนให้เขานุ่มนิ่มน่ากอดเหมือนแต่ก่อนที่ผมนอนกอดเขาประจำ

เอ้าพี่ซองมิน อย่ามัวแต่ทำหน้าตกใจสิ เข้าบ้านเร็วๆ ผมหนักนะผมรีบเร่งพี่เขาอีก พี่เขาเลยยอมให้ผมเข้าไปในบ้านได้ ผมทำเมินรูปที่ติดประดับตกแต่งตรงทางเข้าไปก่อนจะไปที่ห้องครัวที่พี่เขาพาไปเลย

แล้วนี่นายซื้ออะไรมาบ้างเนี่ย

ก็รามยอน มันดู ต๊อก ไวน์ อืม ก็ของที่พี่เคยทำให้ผมกินบ่อยๆน่ะแหละ รู้จักกันมาจะสิบปีก็ยังขี้เขินเหมือนเดิมอะ แก้มแดงซะงั้น ผมอดไม่ได้เลยเอื้อมมือไปหยิกแก้มพี่เขาเล่น แก้มไม่ป่องเท่าแต่ก่อนเลยแฮะ

พอแล้ว เนียนเกินไปแล้วนะ ไปนั่งรอที่โต๊ะไป พี่เขาดันหลังผมให้ไปนั่งรออยู่โต๊ะ ก่อนจะจัดแจงเอาอาหารทุกอย่างมาบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะมานั่งกับผมในที่สุด

กินด้วยกันครับผมหันไปพูดกับข้าวระหว่างที่กำลังจะกิน

ไม่เอาอะ พี่ไม่หิวพี่เขาตอบก่อนจะยิ้มบางๆให้

กินหน่อยเถอะครับ พี่ต้องอ้วนกว่านี้อีกนะก็ยังคงส่ายหน้าอยู่ดี

ผมเลยจับมือพี่เขาไว้แล้วจ้องเข้าไปในดวงตาโตๆที่น่ารักนั่น

กินนะครับ ผมอยากกินกับพี่ เป็นห่วงนะถึงมาชวนกินข้าวด้วยเนี่ยพี่เขาเม้มปากก่อนจะพยักหน้าตอบผม แล้วตักของกินเข้าปากไปเงียบๆ

แล้วมีใครมาหาพี่บ้างไหมครับ ผมถามคำถามออกไปเพื่อทำลายความเงียบ

พี่ฮีชอลก็มาตั้งแต่วันแรกที่มีประกาศจากแฟนๆน่ะแหละ พี่ชินดงก็มาอยู่ 2-3 รอบ แล้วก็ทงเฮกับฮยอกแจมาวันก่อนที่จะมีคอนที่นายจะไปดูกับทงเฮ พี่เยซองนี่วิดีโอคอลอย่างเดียว อืมนั่นแหละ พี่เขาพูดไปทำท่านึกไป ก็แสดงว่ามาเกือบหมดแล้วสินะ

อ๋อ พี่นอนหลับสบายดีไหมครับ

ก็...หลับ แต่อาจจะหลับยากหน่อยน่ะช่วงนี้

กินอาหารอร่อยไหมครับ

กินได้อยู่ ออมม่าบอกให้พี่กินให้ครบ 3 มื้อ แล้วก็โทรมาตลอดเลยนะว่าพี่กินจริงไหม ไม่ก็ใช้ไอ้ซองจินโทรมา

ผมอดอมยิ้มกับคำตอบพี่เขาไม่ได้ ก็ยังดีที่พี่เขามีครอบครัวดีๆเคียงข้างเสมอมา

แม่เขาเป็นห่วงพี่นั่นแหละครับ ผมก็ห่วงพี่เหมือนกันนะ ผมพูดจบพี่เขาก็หันมามองหน้าผม ผมเลยใช้มือข้างนึงไปกอบกุมมือเขาไว้เช่นกัน

ขอบคุณนะที่นายเป็นห่วงพี่พี่เขาพูดออกมาเบาๆและหลบตาผม น้ำตาคลอเต็มตาขนาดนั้น ผมเลยเดินไปกอดเขาเอาไว้ คิดถึงคนๆนี้จังเลยแฮะ ตัวผอมลงเยอะมากเลย

รักนะครับ เป็นห่วงเสมอมา ตลอด 1 เดือน ผมเป็นห่วงพี่มากๆเลย กลัวพี่จะคิดมากเกินไป กลัวพี่จะไม่ไหว จนผมฝึกเสร็จ แล้วก็พยายามหาเวลาว่างมาให้ได้ พี่รู้ไหมตอนที่ใครเขาพากันมาหาพี่ แล้วบอกพี่ร้องไห้ พี่ผอมลง ผมโคตรจะห่วงเลย อดทนนะครับ แล้วเราจะต้องได้กลับมายืนด้วยกันอีกครั้งบนเวที

ไม่มีคำพูดขอบคุณใดๆออกมาจากคนที่ผอมลงไปมากตรงหน้า มีเพียงอ้อมแขนที่โอบรอบคอผมไว้และคนที่กำลังปลดปล่อยความรู้สึกลงมาบนไหล่ผมในรูปแบบของคราบน้ำตาและเสียงสะอื้น เรากอดกันอยู่อย่างนั้นจนอาหารที่ผมเอามาอ้างเราต่างก็กินไม่หมด

คงไม่มีอารมณ์กินต่อแล้วละมั้งครับ งั้นผมเอาไปล้างดีกว่า หลังจากเลิกร้องไห้กันเสร็จ ผมเลยยืนขึ้น และเตรียมเก็บจานชามตรงหน้า

ไม่เป็นไรๆเดี๋ยวพี่เก็บเอง ไปนั่งเถอะ พี่เขานั่งเช็ดน้ำตาเสร็จก่อนจะดันผมเบาๆให้กลับไปนั่ง

ไม่ต้องครับ ไม่งั้นก็ให้ผมช่วยก็ได้ โอเคมั้ยผมเลยได้เป็นผู้ช่วยเขาแทน ก็ดีครับได้อยู่ใกล้เขาไปอีก คิดถึงจริงๆ ตัวก็หอมเหมือนเดิม

แล้วเราจะกลับยังไงพี่เขาถามหลังจากล้างจานกันเสร็จแล้ว

ใครว่าผมจะกลับอะ ผมจะนอนด้วยต่างหาก ไหนๆวันนี้พี่ก็อยู่คนเดียวละ ผมตอบออกไปแล้วพี่เขาก็ทำหน้าไม่เชื่ออย่างนั้น

เอ้า พูดจริง พี่คิดว่าผมพูดเล่นเหรอ ไม่งั้นผมไม่ให้พี่เมเนเจอร์กลับหรอกผมย้ำไปอีกที

โอเคๆ งั้นคงต้องนอนห้องพี่นะ โอเคมั้ยนั่นแหละที่ต้องการ

นึกว่ามีห้องเดียวผมบ่นอุบอิบไปคนเดียวแต่พี่เขาดันได้ยิน

สามห้อง ห้องพี่ ห้องนูน่า อีกห้องห้องรวม แต่ส่วนมากพี่นอนแยกใจชื้นมาหน่อย

อ๋อ ครับผมตอบไปก่อนจะเดินตามเขาไปเรื่อยๆ

จะนอนเลยไหม พี่ไม่ได้คิดว่าเราจะมาหาพี่ เดี๋ยวพี่จัดที่นอนให้ แล้วพี่จะไปนอนห้องอื่นแทนเรื่องไรจะให้เป็นอย่างนั้น

ไม่ต้องหรอกครับ นอนด้วยกันแบบแต่ก่อนนั่นแหละ เตียงไม่ได้แคบขนาดนั้น ผมจับแขนพี่เขาไว้ก่อนจะจ้องตากัน

โอเคๆสักพักเราก็มานอนอยู่บนเตียงด้วยกันทั้งคู่

 พี่รู้ไหมว่าวันนั้นที่พี่แอบในรถผมเห็นพี่นะผมหมายถึงวันที่พี่เขาแอบไปส่งผมและหลบในรถ

อ้าว ว่าแล้วเชียว พี่เมเนเจอร์บอกเหรอพี่เขาหันหน้ามาถามผม น่ารักจนใจสั่น

ครับ ขอบคุณที่ไปส่งนะครับ

อื้อ อยากไปอยู่แล้ว พี่เขาพูดเบาๆแต่หูผมก็ยังได้ยิน มีความสุขจัง

พี่เขยิบมาได้ป่ะ ผมอยากกอดพี่อะ ผมพูดตรงๆจนคนข้างหน้าแดงแม้กระทั่งในความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวๆยังมองออก พี่เขานอนเกร็งไปเลยผมเลยจัดการเอาอีกคนเขยิบมาข้างๆแล้วเอาหัวกลมๆมาไว้ตรงอกซะ

ไม่ได้นอนด้วยกันแบบนี้มานานแล้วเนอะ

ไอ้เด็กบ้าเขาพูดกับผมด้วยเสียงที่ดูแล้วท่าจะเขินไม่เอา

บ้าเพราะรักพี่น่ะแหละโดนฟาดเพี้ยะเข้าให้ เจ็บซะที่ไหน ตีเบาตลอด

พี่ครับ

อือ

รอผมกลับมาอยู่ใช่ไหมครับ 2 ปีนี้จะรอใช่ไหมครับ

รอเสมอแหละ แต่แค่ไม่แน่ใจว่าจะยังได้กลับไปยืนด้วยมั้ย ถ้านายออกมาแล้วฟังแล้วกลัวแปลกๆจัง

ต้องได้สิครับ ผมรอคอยวันนั้นอยู่นะ

ขอให้เป็นอย่างนั้นพี่เขาตอบรับอย่างเบาหวิว ก่อนจะเกิดความเงียบระหว่างเราอีกครั้ง

พี่ครับ

อืม

ผมรักพี่นะครับเป็นการบอกรักที่ไม่เคยเบื่อ

พี่ก็รักนายเหมือนเดิมและเป็นคำว่ารักที่ฟังเท่าไหร่ก็รู้สึกมีความสุข

ผมก้มหน้าลงประทับริมฝีปากเพื่อส่งผ่านความรู้สึกต่างๆให้เขาก่อนที่ความรักของเราจะดำเนินผ่านทางร่างกายไปในคืนนื้

รุ่งเช้า

หลังจากผ่านกิจกรรมยามค่ำคืนจนเราหลับไปในอ้อมกอดของกันและกัน ผมก็ตื่นขึ้นมาพร้อมๆกันกับเขา ผมเลยคว้าโทรศัพท์มาดู จะหกโมงแล้วเหรอ ผมเลยโทรศัพท์หาพี่เมเนเจอร์ให้มารับ ก่อนที่จะไปอาบน้ำแต่งตัวตามที่พี่ซองมินบอก แล้วเขาก็เตรียมอาหารเช้าให้ผมอย่างง่ายๆ

ผมจะกลับแล้วนะครับ ไม่สบายใจก็โทรหาผมได้นะผมพูดก่อนจะต้องเดินขึ้นรถพลางลูบหัวพี่เขาที่สูงน้อยกว่าผม

อืม พี่จะพยายามใช้ชีวิตให้ดีละกัน จะได้ไม่รบกวนเราพี่เขายิ้มให้ผม

รักพี่นะครับ ถ้าแวะมาได้ผมจะแวะมาอีก อย่าลืมนะครับ อีก 2 ปี เราต้องได้อยู่ด้วยกันผมกอดเขาพลางลูบผมไป และผละออกมาก่อนจะขึ้นรถกลับไปที่ทำงานของตัวเอง

หวังว่าเขาจะมีความสุขจริงๆกับการต้องสู้ด้วยตัวคนเดียว

________________________________________________________________________

แต่งไว้เมื่อประมาณกลางเดือน กรกฎาคมปีก่อน 

จริงๆว่าจะเอาลงนานแล้วค่ะ แต่คิดไปคิดมาเลยยังไม่กล้าเอาลง จนกลับมารื้อดูอีกรอบเลย เออ เอาลงดีกว่า 

13 ความคิดเห็น

  1. #13 choleelee137 (@choleelee137) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 21:07
    2ปีเองพี่ซองมินรอคยูได้อยู่แล้วเนอะ อ่านแล้วก็แอบหน่วงๆไม่ใช่แค่พี่มินที่รอ คยํมินชิปอย่างเราก็รอให้เค้ากลับมายืนข้างๆกันบนเวทีอีกครั้งเหมือนกันT_T
    #13
    0