Super Junior Love Stories (SF)

ตอนที่ 6 : SF ห่างกันสักพัก HaeEun

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 มิ.ย. 60



ฮยอกแจเราห่างกันสักพักเถอะ เราดูไม่เข้าใจกันหลายเรื่อง..

เลิกกันเลยก็ได้ทงเฮ..เสียงแผ่วๆของร่างบางตรงหน้าที่นั่งก้มหน้าเอ่ยขึ้นขัดร่างหนาของอีกคน

 

ย้อนกลับไป 2 สัปดาห์ก่อน

 

ทงเฮไหนบอกจะพาเราไปกินข้าวเย็นไงวันนี้ ทำไมยังไม่กลับ

ทำงานอยู่ ไม่ว่าง ไม่ต้องโทรมานะ

 

น้ำเสียงหงุดหงิดตอบกลับมาก่อนจะตัดสายไปทิ้งไว้ให้ร่างบางที่กำลังนั่งอยู่ในรถของเพื่อนที่พามาตามดูร่างหนาที่บอกว่าทำงานแต่ที่จริงกำลังควงสาวสวยมาเที่ยวผับวางโทรศัพท์ลงช้าๆก่อนจะน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

ไม่ว่าง งานยุ่ง อย่าเซ้าซี้ รำคาญ คำโกหกพวกนี้ได้ยินมาได้สักพักแล้ว..

 

ฮยอกแจ..นายเห็นขนาดนี้แล้ว ฉันว่าพอเถอะ ซองมินที่นั่งอยู่เบาะคนขับดึงเพื่อนตัวบางไปกอดปลอบอย่างเห็นใจ ช่วงไม่กี่เดือนนี้เพื่อนตัวบางของเค้าต้องอยู่แบบนี้มานานแล้ว เค้าทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นเพื่อนเป็นแบบนี้ จากที่ผอมอยู่แล้วยิ่งผอมกว่าเดิม จากเป็นคนร่าเริงต้องมาร้องไห้ทุกวันเพราะไอ้คนอย่างนั้น

 

ซองมิน เราทำใจไม่ได้ เราคบกับทงเฮมานานแล้วนะ นายก็รู้ร่างบางในอ้อมกอดตอบออกมาทั้งเสียงสะอื้นและอู้อี้ไปหมด

นี่ เลิกเร็วก็ตัดใจได้เร็วรู้ไหม แต่ถ้านายปล่อยไว้งี้ นายก็จะเป็นแบบนี้ ผอมกะหร่อง หน้าซึมเป็นไก่ป่วย สภาพนายเป็นแบบนี้ หมอนั่นเคยสนไหม ก็ไม่

ซองมินพอเถอะ เรารู้ แต่คืนนี้พาเรากลับคอนโดทีนะฮยอกแจพูดขัดซองมินที่จับไหล่ฮยอกแจไว้ด้วยเสียงสั่นพร้อมกับน้ำตาที่ยังไหลออกมาอยู่ให้เห็น ทำให้ซองมินพูดต่อไม่ออกและทำตามที่ฮยอกแจพูด ระหว่างขับรถไม่มีคำพูดของใครขึ้นมา ซองมินปล่อยให้ฮยอกแจจมอยู่กับความคิดของตัวเอง ซองมินรู้ดีว่าฮยอกแจไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้น

ฮยอกแจ อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?”ซองมินตามออกมาอย่างห่วงเพื่อนที่ถึงตอนนี้จะไม่ร้องไห้แล้วแต่ก็น่าห่วงอยู่ดี

อื้อ อยู่ได้ ซองมินกลับดีๆล่ะ ^^” ร่างบางยิ้มบางๆกลับไปให้ทำให้ซองมินได้แต่พยักหน้า ยิ้มแค่ไหนแต่ตาแดงก่ำขนาดนั้น ไม่ให้ห่วงได้ไง ซองคิดในใจพลางถอนหายใจก่อนจะขับรถออกมา

 

ร่างบางพาตัวเองกลับมาในห้องของคนสองคนที่ตอนนี้มีแค่ฮยอกแจอยู่คนเดียวเป็นส่วนมาก ก่อนจะพาตัวเองเดินไปเอนกายลงที่เตียงนอน ก่อนที่ความทรงจำจะค่อยๆไหลมาพร้อมกับน้ำตา

ภาพตอนปี 1 ที่ทงเฮเดินเข้ามาทำความรู้จักเขากับซองมิน แล้วพวกเขาสามคนก็เป็นเพื่อนสนิทกัน จนเขาเริ่มหวั่นไหวกับอีกคน

ภาพตอนปี 3 ที่ทงเฮถือช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่มาให้เขากลางคณะพร้อมกับคำขอเป็นแฟน อายเป็นบ้าเลยตอนนั้น..

ภาพที่ถ่ายรูปรับปริญญาด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกันฉลองเรียนจบที่ทะเล เล่นน้ำกัน หยอกล้อกัน ทงเฮป้อนอาหารให้เขาและสร้างความสุขบนเตียงร่วมกัน

ภาพวันที่เขาสองคนตัดสินใจซื้อคอนโดเพื่ออยู่ด้วยกันและช่วยกันขนของเข้ามาพร้อมช่วยกันจัดของช่วยกัน

7 ปีแล้ว ที่เราคบกันมา คอยหยอกกัน แกล้งกัน ช่วยกันทำอาหาร มีความสุขด้วยกันทุกที่ ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ

 

จนเมื่อสามเดือนก่อน ทงเฮก็เริ่มเปลี่ยนไป..

จากที่เคยกลับห้องมาตลอด ก็เริ่มกลับดึกบ้าง กลับเช้าบ้าง หรือไม่ก็ไม่กลับเลย พอถามเข้าก็เริ่มหาว่าไม่เชื่อใจ เซ้าซี้  ไม่ไว้ใจกัน

อะไรที่เคยทำให้ ก็ไม่ถูกใจ เคยแกล้งเคยหยอกแต่ก่อนก็หัวเราะสนุกไปด้วยกัน... ตอนนี้เหรอ หงุดหงิดแล้วบอกรำคาญ

ทงเฮเปลี่ยนไปมากจริงๆ.. เขาพึ่งเข้าใจชัดเจนวันนี้ ต้องขอบคุณซองมินที่พาเขาไปเห็นอะไรที่เขาเริ่มเคลือบแคลงใจมานาน

ฮยอกแจคิดทบทวนอะไรหลายเรื่องก่อนจะร้องไห้จนหลับไปในห้องมืดๆคนเดียว..

หลายวันต่อมา

ซองมินรู้สึกได้ถึงความแปลกไปของเพื่อนสนิทตัวเอง ไม่ใช่ว่าซึมเศร้ากว่าเดิม แต่เป็นความนิ่งและความสดใสที่กลับมา มันก็ดีอยู่หรอก แต่ซองมินแค่รู้สึกว่า มันแปลก.. หรือเขาคงคิดมากไปเอง แต่เขาก็ไม่ได้ถามมันออกไปอยู่ดี

ซองมินซองมินที่นั่งกินข้าวอยู่กับฮยอกแจตอนช่วงเที่ยงเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าที่เงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์

วันนี้ถ้าโทรไปหา ขี่รถมารับที่ห้องหน่อยนะฮยอกแจพูดก่อนจะหันไปกินข้าวในจานตัวเองต่อ โดยที่ซองมินไม่ทันได้ถามไรต่อนอกจากรับปากไป

20.17 น.

[ฮยอกแจเย็นนี้อยู่ห้องนะผมมีเรื่องจะคุยด้วย]

[ทงเฮมีเรื่องจะคุยกับฮยอกแจเหรอ]

[อืม]

ข้อความสั้นๆเมื่อตอนเที่ยงทำให้ตอนนี้ร่างบางนั่งรออีกคนที่โซฟาห้องรับแขก

เขาว่าเขาพอเดาได้ว่าทงเฮจะพูดอะไร..

ปึง! เสียงปิดประตูไม่ดังมากทำให้ร่างบางหันไปมอง ทงเฮกลับมาแล้ว ร่างหนาหันมามองคนตัวบางด้วยสายตานิ่งๆก่อนจะเดินมาหาที่โซฟาและนั่งลง

ฮยอกแจ..เราลองห่างกันดูสักพักไหม  ทงเฮว่าเรา..” “เลิกกันเลยก็ได้ทงเฮไม่ต้องห่างหรอกฮยอกแจพูดขัดขึ้นก่อนจะส่งยิ้มฝืนๆให้อีกคน

ฮยอก เราแค่ไม่เข้าใจกันนิดหน่อย ลองห่างกันเฉยๆ เผื่อจะดีขึ้นไง

ทงเฮ เราไม่เข้าใจกันเหรอ..แค่นั้นจริงๆเหรอ ฮึกเสียงสะอื้นที่กลั้นไว้ของร่างบางหลุดออกมา เขาคิดว่าจะนิ่งไหว แต่ตอนนี้แค่มองหน้าคนข้างๆก็เจ็บจะตายแล้ว

ฮยอกไปฟังใครเขาพูดมาอีกล่ะ ซองมินอีกแล้วใชไหมทงเฮพูดด้วยความหงุดหงิดเพราะไม่รู้ว่าฮยอกแจเห็นอะไรมาบ้าง

เปล่า ฮึก ฮยอกแจเห็นเองฮยอกแจพยายามกลั้นเสียงสะอื้นและยื่นโทรศัพท์ให้อีกคนดู ภาพวันนั้นที่เขากับสาวสวยคู่ขาเขาที่ผับ!! ฮยอกแจรู้แล้วงั้นเหรอ ทงเฮคิดก่อนจะหันกลับไปมองร่างบางที่นั่งมองหน้าเขาด้วยแววตาเสียใจพร้อมน้ำตาที่อาบหน้า เขาไม่รู้จะแก้ตัวอะไรออกมาให้คนตรงหน้าเชื่อดี

ฮึก เลิกกันเถอะ ทงเฮริมฝีปากสีชมพูค่อยๆขยับคำพูดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พูดมันออกมาอย่างยากลำบากก่อนจะลุกหนีออกไปจากโซฟาแล้วเก็บของที่จัดใส่กระเป๋าเรียบร้อยแล้วเตรียมจะออกจากห้องและกดส่งข้อความให้ซองมินมารับ

เดี๋ยว ฮยอกแจ เดี๋ยว!! จะไปไหน อย่างี่เง่าดิทงเฮเดินตามมาคว้าแขนฮยอกแจไว้ก่อนจะออกแรงไม่ให้อีกคนสะบัดหนี

ปล่อยทงเฮ ฮยอกเจ็บ ฮยอกไม่อยู่แล้ว ฮยอกจะไปอยู่กับซองมินฮยอกแจพูดก่อนจะพยายามสะบัดแขนทงเฮออกแต่แรงทงเฮเยอะเหลือเกินตัวเขาเองกิ่งไม่มีแรงอยู่

แต่เราไม่ให้ไป ทงเฮไม่ยอมเลิก เข้าใจไหม ฮยอกแจ!” ทงเฮเผลอใส่อารมณ์ตะคอกคนตรงหน้าไปยิ่งทำให้ร่างบากกลัวจนร้องไห้ออกมาอย่างหนักอีกครั้ง ไม่รักเค้าแล้วรั้งเค้าไว้ทำไมกัน.. ฮยอกแจพยายามสะบัดตัวออกจากทงเฮแต่ก็ไม่เป็นผล

ปัง!

ฮยอกแจ! นี่นายปล่อยเพื่อนฉันนะ!!”ซองมินที่เปิดประตูเข้ามาทันเวลาพอดีและช่วยดึงแขนทงเฮออกจากแขนฮยอกแจที่ตอนนี้เริ่มเป็นรอยแดงๆขึ้นมาอย่างน่ากลัว ซองมินมองรอยแดงๆนั้นด้วยความโกรธก่อนจะเข้าไปต่อยหน้าทงเฮ 1 ทีด้วยความโมโห

ทำร้ายจิตใจเพื่อนกูยังไม่พอ ยังทำให้มันเจ็บตัวอีก แค่นี้มันยังน้อยไป อย่ามายุ่งกับเพื่อนกู จำไว้! ไปฮยอกแจไม่ต้องไปยุ่งกับมันอีก มาอยู่กับชั้นซองมินด่าทงเฮเสร็จก่อนจะหันมาถือกระเป๋าให้เพื่อนที่ทำตกไว้และจับมือเพื่อนเดินออกไปจากห้องทิ้งใครอีกคนไว้ในห้องนั้น

ทันที่ที่เดินมาถึงรถฮยอกแจก็กอดซองมินแน่นพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก คนตัวเล็กได้แต่กอดปลอบเพื่อนเพราะไม่รู้จะปลอบยังไงดี

ซองมิน ฮึก เขาขอห่าง ฮึก แต่เราเป็น ฮึก คนบอกเลิก ฮึก ซองมินว่าเรา ทำถูกไหมฮยอกแจเช็ดน้ำตาตัวเอง ก่อนจะผละออกมาถามเพื่อนสนิทตัวเอง

ถูกแล้วฮยอก อย่าอยู่เป็นของตายเลย มาอยู่กับซองมินนะ ซองมินพูดออกไปจากใจก่อนจะชวนฮยอกแจขึ้นรถไปที่คอนโดตัวเอง

ถ้าห่างกันสักพักของทงเฮคือ การห่างกันเพื่อไปหาคนอื่น ฮยอกแจก็เลือกที่จะเดินออกมาซะจะดีกว่า


______________________________________________________________

แต่งเมื่อนานมาแล้ว เหตุเกิดจากความเศร้าเมื่อคิดถึงแฟนเก่า 

 

13 ความคิดเห็น

  1. #11 annada (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 22:38
    โหหหห เศร้าไปอีก T__T
    #11
    0
  2. #8 MAS MOON (@kawinnakulniti) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 17:15
    หน่วงมากอ่าาา TT งงเงย์นิสัยไม่ดีเลย
    #8
    0
  3. #7 choleelee137 (@choleelee137) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 06:41
    หน่วงมากเลยค่ะTT
    นั่นสิเนอะถ้าจะขอห่างกันเพื่อไปหาคนอื่นสู้เลิกกันไปเลยดีกว่าทำดีแล้วล่ะฮยอก
    #7
    0