Super Junior Love Stories (SF)

ตอนที่ 1 : Good Bye For Now (KyuMin)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 พ.ค. 60

Good Bye For Now




170121


หลังจากออกจากกรมมา วันงาน แฟนมีทติ้ง ลอทเต้ ก็เป็นงานแรกที่ผมได้กลับมาเจอกับแฟนคลับเยอะๆ เมมเบอร์ และ เขา มักเน่ของวง

ถึงแม้ผมจะกังวลว่ามันจะผ่านไปได้ด้วยดีหรือเปล่า แต่สุดท้ายมันก็ผ่านไปได้ด้วยดี

โดยที่ทั้งงานเราไม่ได้คุยกัน

ผม..แค่อยากคุยกับเขาบ้าง แต่ดูจะหาโอกาสนั้นไม่ได้

 

ความรักของฉัน มีความหมายยังไงกับเธอ

 

จนกลับไปหลังเวทีผมจึงขอตัวไปห้องน้ำเพื่อไปทำธุระส่วนตัวและปลดปล่อยความรู้สึกหน่วงในใจออกมาคนเดียว พอผมออกจากห้องน้ำมาผมก็ได้เจอเขาที่ผมอยากคุยด้วย

แผ่นหลังที่คุ้นเคย

ผมเดินไปล้างมือใกล้ๆ ควรจะเอ่ยอะไรออกไปไหม


อาการป่วยเป็นไง โอเคไหมผมรวบรวมความกล้าในใจถามออกไป

ก็ดีครับ แล้ว..พี่ล่ะทุกอย่างดีไหม

อื้ม ก็ดีแหละ พี่ไปก่อนนะ ผมเลือกที่จะหันหลังออกมาก่อนเพราะกลัวตัวเองจะอดทนกับความคิดถึงต่อคนตรงหน้าไม่ไหว แต่อยู่ดีๆอ้อมกอดจากคนข้างหลังก็คว้าผมไปก่อนไว้

คิดถึงพี่เสมอนะครับ แล้วก็อย่าร้องไห้คนเดียวอีกเลยนะครับ น้ำตาเม็ดหนึ่งไหลลงมาบนแก้มผมก่อนที่ผมจะหันกลับไปกอดเขาอีกครั้ง คนที่ผมคิดถึงที่สุด


เรากอดกันนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่รู้เพียงแค่ว่าเวลาของผมกับเขามันผ่านไปไวเหลือเกิน หรือเพราะมันคือความสุข

เราแยกย้ายกันไปหลังจากงานเลิก

 

เป็นความรักรึเปล่า ที่รู้สึกว่าวันๆนึงมันช่างสั้นเหลือเกิน

 

ผมใช้ชีวิตไปวันๆกับตารางงานของผมและจัดการอะไรไปเงียบๆด้วยตัวคนเดียว และคุยกับเมมเบอร์ในบางคราว เรากลับมาคุยกันได้บ้างแล้ว รวมถึงพี่ชายที่ผมรักมากคนหนึ่ง เราก็คุยกันได้แล้วเช่นกัน มันเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะวันเวลาความทรงจำกับพวกเขามันมีมากมายเหลือเกิน มากจนถ้ามีเวลาว่าง

ผมก็ต้องเผลอคิดถึงเขา

เผลอนั่งดูอะไรที่เราเคยทำด้วยกัน

 

ฉันยังคงจำได้ วันเวลาที่เรารักกันมากมาย

แต่ละความทรงจำที่ฉันนึกขึ้นมา อยู่ๆฉันก็รู้สึกกลัว

 

ทั้งผมและเขาต่างเปลี่ยนไปมากจนผมสงสัยว่าตอนนี้เราจะยังรู้สึกคล้ายกันไหม หรือจะยังเหลือแค่ผมที่เหลือความรู้สึกไว้แค่เพียงคนเดียว

 

เธอจะผิดหวังกับรูปร่างท่าทางของฉันที่เปลี่ยนไปมากรึเปล่านะ

คำพูดมากมายที่เตรียมเอาไว้ทุกคืน

กลัวว่ามันจะพรั่งพรูออกมาในคราวเดียว

 

170417

วันนี้เรามีถ่ายแบบของ Lotte กัน เป็นงานรวมวงครั้งที่ 2 ในรอบปี และช่วงนี้พี่เยซองก็จะปล่อยอัลบั้มเดี่ยวออกมาอีกรอบ พี่เขาเลยมาชวนเราไลฟ์ไอจีกัน ซึ่งพวกเราก็โอเคที่จะทำมัน

เราใช้เวลาร่วมกันอย่างสนุกสนานและบ้าบอในตอนที่เราไลฟ์ และผมก็ได้อยู่ข้างเขาอยู่บ่อยๆ แต่เราก็ยังคงรักษาระยะห่างกันอยู่หน่อยๆ อาจเพราะมีกล้องหรืออย่างไรก็ไม่แน่ใจทั้งตัวเองและเขา แต่อ้อมแขนที่โอบเอวผมให้เดินหนีพี่เยซองมันก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาแวบนึง

เราถ่ายรูปกันเสร็จก่อนจะกลับมาที่ห้องพักอีกครั้ง พีอีทึกกลับไปก่อนคนอื่น ตามด้วยพี่ชินดง ส่วนพี่เยซองกับพี่ฮีชอลยังไม่กลับแต่ไปห้องน้ำด้วยกัน

เหลือแค่ผมกับเขาอีกครั้ง


จะไปเดือนหน้าจริงเหรอผมถามถึงการเข้ากรมของเขาที่เหลือแค่ประกาศออกไปอย่างเป็นทางการ

ครับเขาเงยหน้ามาตอบผมสั้นๆ ก่อนจะมีเพียงความเงียบที่ทำให้เราอึดอัดอีกครั้ง

กลับมาอย่างปลอดภัยนะผมพูดก่อนจะลุกออกไปจากห้อง แต่เขาก็ยื่นมือมาจับผมไว้

รอได้ไหม สองปี

ฉันรอนายได้เสมอ และฉันก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม นายล่ะผมหลุดปากออกไป..

เหมือนกัน วันแรกที่ผมได้รู้จักพี่ยังไง ผมรู้สึกยังไง ผมยังเหมือนเดิมเสมอ ผมก็หวังว่าพี่จะรอผมเหมือนที่ผมรอพี่มาตลอดเขาพูดเสร็จก็ลุกขึ้นมากอดผมให้หายไปในอ้อมกอดนี้อีกครั้ง


อบอุ่นเสมอ


อ้อมกอดอุ่นๆที่โอบกอดผมไว้ให้ได้ยินเสียงหัวใจอีกดวงของอีกคน แค่คิดว่าเขาจะไปฝึกแค่เดือนนึง น้ำตาผมก็ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ผมกอดเขากลับอย่างโหยหา ยิ่งใกล้วันที่เขาจะต้องไป เวลาก็ยิ่งดูผ่านไปไวเหลือเกิน

แต่เหมือนผมกับเขาเรายังใช้เวลาด้วยกันน้อยนิด

หรือผมคิดถึงและรักเขามากไป

 

170521


ที่ตรงนั้น ที่แสนไกล

ฉันมองเห็นเธอ

แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรจะพูดอะไรกับเธอก่อนดี

 

วันนี้ผมและเมมเบอร์มีนัดกันที่Sum Café’ เพื่อประชุมและพบปะกันและถ่ายงานบางอย่างก่อนเขาจะไปเข้ากรมอีกเพียง 4 วัน นอกจากจะมีเมมเบอร์ 9 คน ที่มาได้ ยังมีคิบอมและพี่คังอินที่แอบมาเงียบๆ เสียดายที่รยออุคมาไม่ได้เพราะยังไม่มีวันหยุด พี่ฮันเกิงก็คอลมาหาพี่ฮีชอลแทน ส่วนเฮนรี่กับโจวมี่เขาติดงาน


เวลาผ่านไปไวจริงๆ


อ้าว เจ้าของงานมาแล้ว ช้าว่ะเฮ้ย!” พี่ฮีชอลพูดขึ้นกลางวงสนทนาที่บางคนก็มากันแล้วกำลังคุยกันอยู่ ทำให้ผมหันไปมอง เขามาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสทันที่เห็นพวกเรา ผมยิ้มออกมาทันทีแต่ไม่รู้จะเอ่ยคำไหนออกไปทักทายเขา

 

เธอเดินเข้ามาหาฉันอย่างลังเลใจ

บอกว่าไม่ได้เจอกันนาน สบายดีหรือเปล่า

แล้วจับมือไว้...อย่างอบอุ่น

 

เขาเดินเข้ามาทักทายพวกเรา และกอดทีละคน เขามาหยุดตรงหน้าผม เราทำอะไรไม่ถูกกันไปชั่วขณะ


สบายดีใช่มั้ยครับเขามอบรอยยิ้มบางๆและกอดหลวมๆแทนการจับมือให้ผม

อื้ม เรามีเพียงรอยยิ้มให้กัน ก่อนที่เขาจะไปนั่งฝั่งตรงข้ามผมที่ว่างไว้ ก็ว่าเว้นไว้ทำไมกัน


พวกเราแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆแก่กันฟัง ใช้เวลาด้วยกัน จนเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง เด็กๆที่อยู่ในกรมก็ขอตัวกลับไปก่อน รวมถึงพี่คังอินและคิบอม เหลือแค่พวกเรา 6 คน ที่ถ่ายงานกันต่อ


พี่ซองมิน ผมจะเข้ากรมแล้ว ไม่คิดจะบอกอะไรผมหน่อยเหรอ ก่อนจะกลับกัน เขาถามผมขึ้นมาหนึ่งคำถาม ผมคิดแวบนึงก่อนจะตอบเขาไปตามตรง

ระวังตัว ดูแลตัวเองดีๆ ฉันอาจได้ไปเยี่ยมนายนะ สองปีทั้งฉันทั้งเอลฟ์ก็รอได้แหละ รักนายเสมอเรากอดกันหลวมๆอีกครั้งก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาเพื่อปล่อยน้ำตาให้ไหลอย่างไม่ให้ใครเห็น

 

ฉันคงยังไม่รู้จักความรักเหมือนเธอ

ฉันเหมือนเด็กน้อย นึกถึงตอนที่ทำให้เธอลำบาก

น้ำตาที่เจ็บปวดจากการอดทนมาอย่างหนัก

กลัวว่ามันจะพรั่งพรูออกมาในคราวเดียว

 

ผมหันกลับไปมองน้องเล็กที่ยังยืนอยู่พร้อมกับภาพความทรงจำต่างๆ สองปีที่ผมหายไปจากเขา และเขากำลังจะไปจากผมอีกสองปีเช่นกัน

 

ที่ตรงนั้น ที่แสนไกล

ฉันมองเห็นเธอ

 

170523


ผมมาโผล่ที่หอพักของเขาในตอน 3 ทุ่มอย่างเงียบๆ ผมอยากเจอเขาก่อนเขาจะเข้ากรม แต่ผมไม่อยากไปรบกวนเวลาที่เขาจะอยู่กับครอบครัวในวันสุดท้าย ผมเลยเลือกมาหาเขาในวันนี้แทน

แต่พอมาถึงหน้าประตูนี้แล้ว ก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป รู้แค่เพียงว่า

ถ้าได้เจอหน้ากันสักหน่อยก็คงดี

 

ที่ตรงนั้น ที่แสนไกล

ฉันมองเห็นเธอ

แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรจะพูดอะไรกับเธอก่อนดี

 

ผมตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปและก็เจอเขานั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี เขาหันมามองผมด้วยความสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะเดินมาหาผมที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูที่ปิดไว้


มาได้ไงครับ ร้องไห้ทำไมเหรอ พี่โอเคไหม ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าหน้าตาตอนนี้เป็นยังไงแต่คงจะต้องดูแย่แน่ๆที่อยู่ดีๆก็ร้องไห้ให้เขาเห็นอีกแล้ว และผมก็พูดไม่ออกได้แต่ยืนร้องไห้ให้เขากอดอีกรอบ

 

เธอเดินเข้ามาหาฉันอย่างลังเลใจ        

บอกว่าไม่ได้เจอกันนาน สบายดีหรือเปล่า

แล้วจับมือไว้...อย่างอบอุ่น

ทำไมฉันถึงพูดอะไรไม่ออกเลย

ได้แต่พยักหน้าแล้วร้องไห้

 

เขาพาผมไปที่หน้าทีวีและนั่งลง


อย่าร้องไห้สิครับ คนที่ควรร้องไห้น่าจะเป็นผมมากกว่านะ เขาปลอบผมด้วยรอยยิ้มสดใสทั้งที่ตาเขาก็แดงก่ำพอกัน

อย่าร้องไห้นะ เข้มแข็งไว้ แค่เดือนเดียวที่นายต้องฝึกหนัก ผมพยายามกลั้นก้อนสะอื้นและพูดตอบเขาไปพลางลูบดวงตาของเขาอย่างแผ่วเบา


วันที่พบกันอีกครั้ง วันที่คิดถึงขึ้นมานับไม่ถ้วน

ฉันรอเธอและพูดซ้ำๆว่าอย่าร้องไห้ อย่าสั่นไหวเลย

 

แล้วพี่มาได้ไง ไม่มีใครว่าเหรอ

ไม่ ฉันแค่อยากเจอนายสักครั้ง เพราะเราเจอกันน้อยมากตั้งแต่ตอนนั้น

ก็ไม่น่าทำไหมละ เขาพูดก่อนจะเอนตัวลงไปกับโซฟา

ฉันรักนายนะ แต่..สังคมยังคงไม่เข้าใจมันดีเท่าเรา ฉันเลยต้องทำแบบนั้น ผมตัดสินใจพูดมันออกไปและใช้คำพูดที่เขาเข้าใจง่ายๆ

พี่รักผม แบบที่ผมรักพี่ไหม เขาหันหน้ามามองที่ผมอย่างสงสัย

รักผมตอบสั้นๆก่อนจะได้รับริมฝีปากของคนตรงหน้าประทับลงมาที่ริมฝีปากของผม มันนุ่มนวลและเบาหวิวและมีความรู้สึกมากมายปะปนกันไปจนน้ำตาผมไหลออกมา เราจูบกันอยู่อย่างนั้นที่โซฟาเหมือนโหยหาในสัมผัสในอดีต


ย่าส์ คิมคยู! เรามา..เสียงคนสัก 7-8 คน ดังมาพร้อมเสียงพี่ฮีชอลดังขึ้นในประสาทก่อนจะเงียบไปทำให้เราผละออกจากกันอย่างตกใจ ผมจึงหันไปมอง อ่า พี่อีทึก พี่ฮีชอล พี่เยซอง พี่ชินดง พี่คังอิน คิบอม เฮนรี่ โจวมี่ มาพร้อมของกินในมือที่น่าจะมาเลี้ยงส่งเหมือนกัน


อ่า อายชะมัด


คิดจะจูบกันก็ไม่ไปจูบในห้องนอนอะคนเรา อายคนไหมละพี่ฮีชอลแซวขึ้นทำเอาผมหน้าร้อนขึ้นมาหน่อยๆ อาย

เคาะประตูกันหน่อยมั้ยละ คนเขารักกันอยู่ นี่ก็หน้าไม่อายจนผมได้ฟาดเข้าให้ แต่เขากลับยิ้มขำส่งมาให้ผม


เรานั่งกินกันไปแต่ไม่มีแอลกฮอล์มาปนเพราะพรุ่งนี้คยูฮยอนยังมีตารางงานอยู่ และพูดคุยเรื่องที่เขาจะเข้ากรม


นี่จะให้พวกฉันไปส่งไหมตกลงพี่เยซองถามขึ้นมา

ไม่ครับ อยากเข้าเงียบๆ เดี๋ยวนักข่าวมาเยอะ เขาคิดอยู่นิดนึงก่อนจะตอบออกมา

ก็ตามใจนายนะพวกพี่ยังไงก็ได้ นี่ก็ถือว่าเลี้ยงส่งจริงๆละกันพี่อีทึกพูดขึ้นมาก่อนจะหันมาทางผม

ครับ?” 

ร้ายนะเราอะ แอบมาเงียบๆคนเดียว นี่ถ้าพวกฉันมาช้ากว่านี้นี่อาจเจอพวกนายบนเตียงแล้วมั้ยเนี่ยโดนแซวนี่แทบมุดดินกว่าโดนด่าจากพี่อีทึกอีกให้ตาย

เขินแล้วก็มุดเขาอีก เออ คนเรา เกลียดความสามัคคีของพี่สองอาวุโสจริงๆ


สักเกือบเที่ยงคืนเขาก็ทยอยกันกลับไป ยกเว้นผมที่โดนเขาขอให้อยู่ต่อ

ตอนนี้เรานอนกอดกันอยู่บนเตียง

เหมือนชดเชยเวลาที่เสียไป


ถ้ารู้ว่าจะต้องเสียใจแบบนี้ จะไม่สนใจเรื่องที่ใครจะมองว่าฉันกับนายจะโดนคนมองเรื่องเพศที่สามยังไงหรอกผมพูดประโยคนี้ออกมาทำให้เขาหันมายิ้มให้กับผม

ช่างเถอะครับ แค่เรารักกันก็พอ

อื้ม

สัญญากับผมนะว่าจะรอกัน จะยังรักผมอยู่จริงๆ สัญญาได้ไหม

ฉันทำได้อยู่แล้วหลังจากจบประโยคที่ผมพูดไป รอยจูบและสัมผัสที่คุ้นเคยก็กลับมาอีกครั้งในคืนนั้น


170525

 

เธอกำลังยืนอยู่

เธอยังคงไม่เห็นฉัน และกำลังมองหาฉันอย่างตั้งใจ


ผมแอบขอเมเนเจอร์ฮยองว่าจะแอบมาเงียบๆด้วยและจะขอหลบในรถเพื่อจะได้ไม่เป็นจุดสนใจ ซึ่งฮยองเขาก็อนุญาต  ผมแอบมองเขาเดินลงมาจากรถ เขาดูไม่ขี้เหร่เลยสักนิดแถมยังดูดีมากๆด้วย

ผมอยากเดินไปกอดเขาและบอกให้เขาโชคดีจัง

ผมหวังว่าพี่เมเนเจอร์จะไม่ได้บอกว่าผมมานะ

แต่มีชั่วแวบนึงที่เขาหันมองมาที่รถของพี่เมเนเจอร์ทำเอาผมที่มองอยู่หลบไม่ทัน และเราก็สบตากัน

ผมเลยรวบรวมความกล้าและพูดออกไปให้เขาอ่านปาก

โชคดีนะ ฉันรักนาย

แล้วเราจะต้องได้เจอกัน..

 

 ถ้าหากฉันกอดเธอเอาไว้แน่นๆ จากนั้นเธอมองฉันแล้วก็ยิ้ม

แล้วฉันก็นึกถึงมันขึ้นมาอีก...วันที่พบกันอีกครั้ง


 

 

 

 _____________________________________________________________________


SF ค่อนข้างชั่ววูบและด้วยความคิดถึงคยูมิน

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #3 choleelee137 (@choleelee137) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 13:52
    ฮืิอออบอุ่นมากค่ะ นี่อยากให้ที่ไรท์เขียนเป็นความจริงมากกกก ยังไงพี่ซองมินกับพี่ๆแล้วก็เอลฟ์ทุกคนยังรอน้องเล็กเสมอนะ
    #3
    0
  2. #1 JuneluvKM (@junelovekyumin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 02:29
    กรี้ดดดด
    เรียลฟิคมาซะที
    ขอบคุณที่แต่งขึ้นมานะคะ หาคนแต่งยากมาก อบอุ่นจังค่ะ เอาเพลงมาใส่ด้วย ดีจััง ทัั้งๆที่รักมาก แต่เพราะมีเหตุผลให้ต้องเป็นแบบนี้ เศร้ามาก นึกถึงเรื่องจริงเลย ไรเตอร์สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ ล็อกอินมาเม้นเลยนะนิ 😂
    #1
    0