อสรพิษป่วน กวนหัวใจ (Yaoi)

ตอนที่ 17 : EP16 : หนีสวรรค์ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,592
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    1 ต.ค. 55

EP16
หนีสวรรค์ (2)

 

-----------------------------------------------------------------

 

เจ้างูชั่ว! เจ้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ!”

หูเตี๋ยพูดเสียงลอดไรฟัน

 

ข้าพเจ้าจับแก้มที่แดงไปแถบหนึ่ง แล้วนึกทบทวนคำถามนั้น....

 

ทำอะไรงั้นเหรอ เมื่อกี้ นอกจากเห็นมโนภาพของสตรีในตำนานซ้อนทับกับพี่สาวของหูเตี๋ยแล้ว

ข้าพเจ้าก็...

 

จูบ...กับ...เขา

 

คิดพลางหันไปมองคนที่เพิ่งลุกขึ้นยืนหยักยิ้มอย่างสบายอารมณ์

ราวกับอยากจะบอกว่า เจ้าทิ้งข้าเดินเข้าไปหานางเองนะ

 

ใบหน้าของข้าพเจ้าแดงไปถึงหูทันที

“จะ...เจ้าเข้าใจผิดนะ เมื่อกี้ข้าพเจ้าไม่ได้...”

 

เพี๊ยะ!

คำตอบของข้าพเจ้าคงทำให้คนฟังไม่พอใจหนัก นางจึงตบซ้ำอีกครั้ง

 

คนอย่างเจ้า! แย่งของของคนอื่นได้หน้าตาเฉย

ช่างหน้าไม่อายนัก!”

 

ใบหน้าใจสลายของหูเตี๋ยทำให้ข้าพเจ้าพูดไม่ออก

ถึงเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่นางก็ยังคงบอบบางราวดอกไม้นัก

 

หมับ!

อ๊า!” หูเตี๋ยร้องลั่น เพราะจู่ๆ เจ้าขี้เมาก็บิดแขนนางกลับหลัง

 

“พอได้แล้ว ข้ายอมให้เจ้าตบเขาครั้งเดียวก็เกินพอแล้วไม่ใช่รึ...

เขากล่าวด้วยสีหน้าเมตตายิ่ง

“...ส่วนครั้งที่สองนั้น ชดใช้ด้วยแขนเจ้าก็แล้วกัน”

 

กร๊อบ!

โอ๊ย!!!”

เสียงอะไรบางอย่างที่แข็งแลเปราะหักดังจนคนฟังสะดุ้ง

 

ข้าพเจ้าถึงกับยืนบื้อใบ้อยู่ตรงนั้น

แขนของหูเตี๋ยบิดผิดรูป ทิ้งตกลงข้างตัวอย่างน่าสงสารนัก

พอตั้งสติได้ ข้าพเจ้าก็ผลักเขาออก ด้วยไม่นึกฝันถึงความโหดเหี้ยมที่เกิดขึ้นกะทันหัน

 

“จะ...เจ้าหักแขนของนางทำไมกัน!”

 

หึ...หึ แล้วทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ ลืมแล้วหรือว่า ข้าเป็นใครกัน”

เทพมังกรเหยียดยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

 

“เจ้า...เจ้านี่มัน!”

ตอนนี้ข้าพเจ้าไม่สนแล้วว่าเขาจะเป็นรัชทายาทสวรรค์

สนแต่ตั้งใจจะเงื้อหมัดพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเจ้าคนใจดำ!

 

ปึก!

มิคาด หมัดของข้าพเจ้ากลับถูกใครบางคนรับไว้

 

มือยับย่นคล้ายกิ่งไม้ต้องลมฝนมาเหลือคณานับจับกำปั้นไว้ด้วยแรงที่คาดไม่ถึง

ใบหน้าของเขาสงบนิ่งแลเต็มไปด้วยความสุขุม

ช่างต่างกับท่าทางเจ้าเล่ห์หยิบโหย่งในตอนที่เจอครั้งล่าสุด

 

“โฮะ โฮะ โฮะ ไม่ดี ไม่ดี เจ้างูน้อย

จะชกเขาเจ้าเตรียมใจรับโทษล่วงเกินเบื้องสูงไว้หรือยัง

ถึงเขาจะเมตตาเจ้า แต่หากรู้ถึงหูไทเฮา นางคงไม่เมตตากระมัง”

 

“ดาวเทพลิขิตชะตา!”

ข้าพเจ้ากับหูเตี๋ยประสานเสียงกัน

 

ระหว่างที่จับต้นชนปลายไม่ถูก ว่าตาแก่หน้าเงินมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน

หูเตี๋ยก็กระชากแขนข้าพเจ้าให้เดินออกมาจากห้อง

ไม่น่าเชื่อว่าแรงของนางจะมหาศาลนัก

 

พวกเราเดินออกมานอกตำหนัก

เจ้าขี้เมามองตามมาอย่างไม่สบอารมณ์

 

“มังกรฟ้า”

 

เขาเรียกเพียงคำเดียว องครักษ์เกราะทองร่างกำยำก็โผล่มาล้อมพวกเราจนมืดฟ้ามัวดิน

 

ประกายระยิบระยับของละอองเพชรเกล็ดทองบนเกราะนั้น

ทำเอาข้าพเจ้าแสบตาไปหมด...

 

โดยเฉพาะมังกรฟ้าที่ใส่เกราะทองมีปีกแบบเต็มยศ...

แก่ตัวไปเจ้าคงปวดหลังเพราะปีกหนักๆ นั่นเป็นแม่นมั่น

 

“โฮ่...โฮ่...โฮ่ โฮ่ๆ ช่างมีอันจะกินเสียจริง

สมแล้วที่เป็นตำหนักของรัชทายาทสวรรค์”

คนพูดเดินนำเจ้าขี้เมาฝ่าวงล้อมองครักษ์เข้ามา

เห็นประกายอิจฉาตาร้อนผ่าวอยู่ในแววตาของตาแก่หน้าเงิน

 

“ดาวเทพลิขิตชะตา...ท่านบอกจะช่วยข้ากำจัดเขาใช่หรือไม่

ถึงเวลาทำตามคำพูดแล้วไม่ใช่หรือไงกัน!”

หูเตี๋ยร้องพลางรั้งคอข้าพเจ้าด้วยแขนข้างที่ยังดีอยู่

ข้าพเจ้าเองก็ไม่กล้าขัดขืนนางเช่นกัน

เพราะท่าทางนางจะเจ็บแขนข้างที่หักจนพูดเสียงสั่น

 

“เป็นเจ้านี่เอง”

เจ้ามังกรโฉดมองตาแก่หนวดขาวเคราครึ้มที่ยืนสะบัดแส้อย่างไม่ทุกข์ร้อนด้วยแววตาทรงอำนาจ

 

“ตอนที่เจ้ามาขอพบข้าด้วยเรื่องของเสวี่ยเชียนเหมย ข้าก็ยังเอะใจ

ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะวางแผนให้เขาเข้าไปในสุสานลับ”

 

“โฮ่ๆ ๆ ฝ่าบาท ท่านแน่ใจได้อย่างไรกันว่าข้าเป็นคนทำ”

ตาแก่ลูบเคราอย่างมีมาด ราวกับไม่เกรงอาญาสวรรค์

 

“ฝ่าบาทมอบหมายให้ข้าไปตรวจสอบเขตอาคม

ยันต์นี้เป็นของเจ้าใช่หรือไม่!”

มังกรฟ้าแทรกขึ้นมาอย่างเหลืออด ท่าทางยังคงสุภาพ แต่ก็ดุดัน

ในมือมียันต์ที่เขียนด้วยลายมือคุ้นๆ

 

ทำเอาข้าพเจ้าจินตนาการภาพเขาเปิดนิยายรักกองมหึมา เพื่อเทียบหาลายมือขึ้นมาตะหงิดๆ

 

“เช่นนั้น ข้าก็คงอับจนหนทางจะปฏิเสธแล้วกระมัง”

ตาแก่รับความผิดหน้าตาเฉย สะบัดแส้สีขาวในมือไปมาดังขวับๆ

 

“เจ้ากล้าให้เขาเข้าไปเห็นสถานที่นั้นได้อย่างไรกัน”

 

“หากท่านเชื่อจากใจจริงว่าเขามิใช่ลูกสาวบุญธรรมของข้า ดอกเหมยพันหิมะ กลับชาติมาเกิด

ท่านจะเกรงเขามารับรู้ถึงความรักความหลังระหว่าง ดอกเหมยน้อยกับ ท่านแล เทพมังกรเงินไปทำไมกัน”

 

ข้าพเจ้าพอเข้าใจท่าทางของเจ้าขี้เมาในสุสานลับขึ้นมา

เพราะเขาไม่อยากให้ข้าพเจ้าทราบเรื่องคนรักเก่า (ที่เขาเอาไปขังในกรง)

จึงโกรธเสียขนาดนั้นหรอกรึ?

 

แล้วก็...ตาแก่ลิขิตชะตา เป็น บิดาบุญธรรมของคนรักเก่าของเขา

เฮ้ย...! เดี๋ยวสิ! บิดาบุญธรรม!?

 

สรุปแล้ว คนที่อยู่รอบกายข้าพเจ้า ล้วนเกี่ยวข้องกับเสวี่ยเชียนเหมยทั้งนั้น

เจ้าขี้เมาเป็นคนรักเก่าของนาง

หูเตี๋ยเป็นน้องสาวของนางที่กลับชาติมาเกิดเป็น หลี่ชิงเหลียน

แล้วตาแก่ก็เป็น...เอ่อ...ช่างเถอะ ข้าพเจ้ารู้สึกปวดหัวตุบๆ

 

สรุปแล้ว บุญคุณ ความแค้น ความรัก ความหลัง ทั้งหมดของพวกเขา

ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าพเจ้าเลยสักนิด...

เฮอะ...เฮอะ...เฮอะ...

 

“เขาไม่ใช่เสวี่ยเชียนเหมย เพราะตอนนี้นางน่ะ...!”

เจ้าขี้เมาที่นิ่งไปพักนึงเอ่ยแล้วหยุดคำคล้ายกำลังตรึกตรองบางสิ่ง

 

“เพราะวิญญาณของนางอยู่ในปรโลกสินะ

ลึกสุดเขตแดนนรกที่ท่านไม่อาจเอื้อมมือไปถึง”

 

เจ้าขี้เมาเผยสีหน้าขมขื่นชั่วแวบหนึ่ง

สีหน้าเช่นนี้ของเขา...ทำเอาข้าพเจ้ารู้สึกใจกระตุกขึ้นมานิดๆ เหมือนกัน

 

“จะยังไงก็ช่าง เขาเป็นคนของข้า

ถ้าข้าไม่อนุญาต ใครก็ห้ามแตะต้องเขา”

เจ้าขี้เมามองมาทางข้าพเจ้าอย่างหมายมั่น

 

“ช่างเห็นแก่ตัวเสียจริง”

ตาแก่ที่มีสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวมาตลอดเปลี่ยนท่าทีในบัดดล

“วันนี้เขาต้องไปจากสวรรค์ ชะตาของเขาเป็นเช่นนั้น”

เขายืนขวางระหว่างเทพมังกรแลข้าพเจ้าอย่างองอาจ

 

เท่มากๆ เลยตาแก่หน้าเงิน!

 

ดาวเทพลิขิตชะตา อย่าคิดว่าเจ้าเป็นบิดาที่นางรักนักหนาแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรเจ้า”

สุ้มเสียงทรงอำนาจตวาดก้อง กระทั่งองครักษ์ร่างกำยำยังสั่นสะท้านกับพลังปราณกดดัน

 

ฝ่าบาท...” ตาแก่สะบัดแส้ขึ้น พูดอย่างถือดีที่สุด

“ท่านเองก็อย่าคิดว่าตนเองรักนางนักหนา แล้วข้าจะไม่กล้าขัดขืนท่าน”

 

เปรี๊ยง!

สายฟ้าสีทองฟาดลงกลางกระหม่อมของดาวเทพลิขิตชะตา

 

ข้าพเจ้าอ้าปากค้างแทบจะกินแมลงวันแถวนั้น (ถ้ามีตัวไหนกล้ามาบิน)

กะ...เกิดมาไม่เคยเห็นใครถูกสายฟ้าฟาดใส่ต่อหน้า

และไม่เคยนึกฝันว่าเจ้ามังกรขี้เมาจะโหดเหี้ยมอำมหิตถึงขนาดนั้น!

 

โฮ่...โฮ่...โฮ่ โฮ่ๆ อัสนีพิโรธของเทพมังกรช่างรุนแรงเสียจริง”

ท่ามกลางควันที่พวยพุ่งเพราะไอร้อนจัดจากการเผาไหม้พื้นดินของสายฟ้าฟาด

ตาแก่ยืนกระอักเลือดอยู่ตรงนั้น...คิ้วเคราขาวโพลนหยิกหยอยไปหมด

 

ว่ากันว่า คนแก่หนังเหนียวมักจะตายยาก

แต่ตาแก่ตรงหน้าข้าพเจ้ากลับร่อแร่จะไปมิไปแหล่อยู่แบบนั้น

 

“พอแล้ว เจ้าจะรังแกคนแก่ทำไมกัน!”

ข้าพเจ้าร้องทั้งๆ ที่ยังถูกหูเตี๋ยรัดคอจากด้านหลัง

 

“พระคู่หมั้น ท่านพาเขาไปได้แล้ว แลท่านเองก็ไปด้วยกันกับเขาเถอะ”

ดาวเทพลิขิตชะตาที่กำลังจะสิ้นชะตาโบกมือไล่พวกเรา

 

เอิ่ม...ตาแก่ ข้าพเจ้าถูกใจความกล้าของเจ้าก็จริง

แต่ก็ยังไม่อยากให้วันนี้เป็นวันไว้อาลัยให้เจ้านะ...

 

เจ้างูน้อย พระคู่หมั้น...โปรดอย่าทำให้เรื่องบานปลายมากไปกว่านี้เลย

มังกรฟ้าสั่งให้ทหารหันคมหอกเข้าหาพวกเราเพื่อบังคับให้อยู่นิ่งๆ

 

“ข้าไม่สน! คนที่ผิดก็คือเจ้างูดินต่ำชั้น ข้าจะกำจัดมัน!”

หูเตี๋ยตวาด ข้าพเจ้าไม่อยากให้นางเจ็บใจแลเจ็บตัวไปมากกว่านี้เลย ให้ตายเถอะ!

 

งั้นเจ้าก็เตรียมใจที่จะรับโทษทัณฑ์แล้วสินะ”

เจ้ามังกรขี้เมายกมือขึ้น แลเห็นประจุสายฟ้าอยู่ภายในอุ้งมือนั้น

 

“อย่า!” ข้าพเจ้าร้องห้ามเสียงหลง

แลก็มีคนช่วยตอบสนองคำขอนั้น...

 

“โพ•ธิ•สัตว์•ประ•ทับ”

ดาวเทพลิขิตชะตาวาดยันต์กลางอากาศ

เสียงที่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานดังกึกก้อง

เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

 

พลันเกิดแสงสว่างเจิดจ้าล้อมรอบตัวเขา

แลเห็นเงาคล้ายพระโพธิสัตว์ผู้เปี่ยมเมตตาประทับอยู่ทางด้านหลัง

แสงรัศมีนั้นตรึงร่างทุกผู้คน ไม่เว้นแม้รัชทายาทมังกร

หากดูให้ดีจะเห็นว่าพวกเขาล้วนถูกเส้นไหมสีขาวรัดพัน

หรือจะเป็นเส้นไหมจากแส้ที่เขาขยับไปขยับมาเหมือนปัดแมลงวันเมื่อสักครู่นะ

 

“พวกเจ้าไปเถอะ”

ดาวเทพฯ ยกคอเสื้อของข้าพเจ้าแลหูเตี๋ยขึ้นด้วยแรงไม่คาดฝัน

ใบหน้าของเขาที่ประจักษ์แก่สายตานั้น

กลับมิใช่ตาแก่ไม้ใกล้ฝั่งอย่างที่ควรจะเป็น

 



 

ตรงหน้าคือบุรุษหนุ่มวัยฉกรรจ์

ใบหน้า โหนกคิ้ว แลรูปคางราวกับเทพสงครามบรรจงปั้น

นัยน์ตาส่องประกายคมกริบ รอมยิ้มเปี่ยมเสน่ห์คล้ายจะดูดกลืนวิญญาณผู้ได้ยล

 

ดะ ดาวเทพลิขิตชะตา...ตาแก่ขี้งกนั่น

ไม่นึกเลยว่าสมัยหนุ่มๆ จะหล่อเหลาอย่างคุณชายเสเพลนัก!

 

บิดาบุญธรรมอะไรกัน

หากเจ้ามาในร่างนี้แล้วบอกว่าเป็นพี่ชายของแม่นางคนนั้น

ข้าพเจ้าก็เชื่อเถอะ

 

อ๊ะ! หวาาา!!!”

แล้วพวกเราก็โดนเขาเหวี่ยงข้ามกำแพงวัง ลอยละลิ่วปลิวออกมาจากตรงนั้น!

 

-----------------------------------------------------------------

 

เดชะบุญที่ข้าพเจ้ายังพอมีวิชาตัวเบาอยู่บ้าง

จึงช่วยตัวเองแลหูเตี๋ยให้รอดพ้นจากการเอาหัวโขกพื้นตายได้หวุดหวิด

 

พวกเราปลิวมาตกที่ไหนก็ไม่ทราบได้ แต่พอยืนขึ้น หูเตี๋ยก็ยังฉุดแขนข้าพเจ้าไม่หยุด

 

หูเตี๋ยจะไปไหนกัน...ข้าพเจ้าเจ็บ”

 

“ลานประหารเทวะ” นางกล่าวเรียบๆ

“ข้าจะโยนเจ้าลงจากตรงนั้น จงไปให้พ้นจากสวรรค์ อย่าได้กลับมาอีกเป็นอันขาด”

 

ลานประหารเทวะ ก็เหมือนที่ทิ้งขยะนั่นแหล่ะ...

หากท่านไม่ต้องการเทพเซียนองค์ไหนบนสวรรค์ ท่านก็ถีบเขาลงไปจากตรงนั้น

ทำให้สิ้นฤทธิ์แลตกลงไปตายบนโลกมนุษย์

 

“เจ้าจะตาบอดไปถึงไหนกัน

ก็เห็นแล้วไม่ใช่รึว่าเขาปักใจรักมั่นต่อนางผู้นั้น

แลนางไม่ใช่ข้าพเจ้าด้วยซ้ำ!”

 

ข้าพเจ้าชักโมโห เห็นแบบนี้ข้าพเจ้าเองก็โกรธเป็นเหมือนกัน!

 

หูเตี๋ยใช้มือข้างที่ยังขยับได้บีบคอข้าพเจ้า

นัยน์ตาที่เคยหวานซึ้งเต็มเปี่ยมไปด้วยริ้วรอยของความทุกข์ทน

 

“เจ้าไม่ใช่นางแล้วอย่างไรล่ะ!

ตั้งแต่เด็กมาแล้วเขาก็มองแต่เจ้า

ข้าเป็นชายาของเขาไม่ได้ แล้วทำไมเขาถึงยอมรับเจ้า

ยอมให้อยู่เคียงข้างแค่เพราะมีใบหน้าเหมือนนาง

 

ทำไมเขาถึงไม่เห็นแก่ความรักของข้าบ้าง

ทั้งๆ ที่ข้ารักเขา...รักเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น

ทำไมเป็นข้าไม่ได้...เป็นข้าไม่ได้...”

 

หูเตี๋ยพึมพำซ้ำๆ ก่อนเพิ่มแรงกดที่ต้นคอข้าพเจ้า

 

“ทั้งหมดก็เพราะเจ้า

เจ้างูชั่ว! ถ้าไม่มีเจ้าสักคน...!”

 

หลังจากนั้น...ข้าพเจ้าก็ไม่มีใจจะต่อต้าน แลไม่อาจคงร่างแปลงเหมือนมนุษย์

โดนนางลากไปยังลานประหารเทวะทั้งร่างจริง

แลถูกขว้างตกลงมาจากสวรรค์

อย่างที่พวกท่านได้ทราบกัน...

.

.

.

ฟารา : ตอนนี้ยาวเพราะเป็นตอนสุดท้ายก่อนคนเขียนจะเก็บตัวเข้าถ้ำ

หลังจากนี้ยังไม่มีกำหนดอัพ เพราะต้องไปทำงานเขียนหลัก

รอจนงานทางนั้นเสร็จ จึงจะกลับมาเขียนเรื่องนี้อีกครั้งค่ะ ^_^a

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

939 ความคิดเห็น

  1. #929 bloodc2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 16:51
    ทำไมไม่ทำอะไรเลยหลินเอ๋อรรรร์
    #929
    0
  2. #902 tungminpe (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:12
    ทำไมต้องยอมขนาดเน้~
    #902
    0
  3. #829 Radtida เธ612557 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 16:49
    ชะตากรรมช่างแสนลำบาก
    #829
    0
  4. #823 RoZenKreuZ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2558 / 23:40
    เหอๆๆๆๆๆ
    เป็นความรักที่ยึดติดเกินเยียวยาจนเกินขอบเขตความสวยงามเข้าสู่ด้านโสมมของความรักเต็มขั้นเลยครับ ปรบมือให้ตัวละครทุกตัวในเรื่อง แปะๆๆๆ
    ยกเว้นน้องงูขาวไว้ตัว ไอนี่ก็ซื่อเกิ๊น
    #823
    0
  5. #819 Undergrond (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 19:07
    น่าสงสาร...
    #819
    0
  6. #775 ฝนธารา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2556 / 20:14
    งูน้อยน่าสงสาร ทำดีไม่ได้ดีอะ
    #775
    0
  7. #722 ลูกแกะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 11:57
    พึ่งรู้ตัวว่าจูบกับเทพขี้เมา  งูขาว  แกนี่ช่างเป็นคน(ตัว)ที่มีความรู้สึกช้าจิงๆๆ
    #722
    0
  8. #680 cakekirah (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 19:40
    งูน้อยผู้น่าสงสาร ;A;
    #680
    0
  9. #654 -Potta- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:13
    คิดภาพงูเคะโดนจับหางแล้วถูกขว้างลงมายังโลกมนุษย์แล้ว....ขำง่ะ 555555555555
    #654
    0
  10. #601 moshi_zan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 15:32
    เจ้างูน้อย น่าสงสารอ่ะ T T
    หูเตี๋ย ทำเกินไปนะ!!!
    #601
    0
  11. #551 นักอ่าน...lnwcool (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2555 / 02:16
    โหดร้ายจริงๆ....
    #551
    0
  12. #537 sunshadow (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2555 / 07:56



        ตาแก่ดาวเทพลิขิตชะตานี่ช่างกล้าจริงๆ




    #537
    0
  13. #488 Nenarisa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2555 / 19:05
    เอิ่ม!!

    ตาแก่หมอดูสุดยอดมาก!

    และหูเตี๋ยอยู่ในร่างผู้หญิงมานานเกินไป จนทั้งตัวและจิตใจเป็นผู้หญิงทั้งหมดแล้วสินะ.. llOTL
    #488
    0
  14. #425 บังเอิญอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 16:32
    สุดท้าย มันก็เป็นเรื่องที่อยู่รอบๆตัวนี่เอง
    #425
    0
  15. #378 เมมฟิส (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2555 / 15:09
    เจ้าหน้าเงินเท่ห์มากๆ   เทพขี้เมาเห็นเจ้างูขาวเป็นตัวแทนคนรักเก่าแบบนี้ไม่ดีเลย  สมควรแล้วที่เจ้างูขาวลงมาอยู่โลกมนุษย์จะได้ไปจากคนใจร้าย 
    #378
    0
  16. #365 ลูกแกะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 17:39
    รักมากโหดมาก
    #365
    0
  17. #346 Silver Crown der. Sylvester (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 11:44
    เทพหน้าเงินหน้าตาดีหลายย =[]=

    ว่าแต่จบการย้อนอดีตแล้วสินะ?
    //รออ่านต่อ
    #346
    0
  18. #327 kiriyu_kura (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2555 / 14:48
    นายหล่อมาท่านเทพ!

    #327
    0
  19. #288 guinw55 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2555 / 00:42
    ดะ...ดาวเทพ แม่มหล่อเว้ยเฮ้ย!
    สรุปตอนนี้หูเตี๋ยเป็นสาวดุ้น!?

    ปล. ความนิยมเจ้างูใหญ่ขี้เมายังติดดิน...รอเชียร์งูดำเว้ยย
    #288
    0
  20. #235 memo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2555 / 11:45
    รอ รอ รอ
    #235
    0
  21. #232 JuneB (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 13:33
    สนุกมากกก รอนะคะ
    #232
    0
  22. #231 gherkin_p (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 11:05
    เป็นกำลังใจให้จ้า หวังว่าพอไรเตอร์ออกจากถ้ำเมื่อไหร่บอกด้วย

    ระหว่างนี้ หวังว่า เจ้างูน้อยของเราคงสุขสบายดี (หรือเปล่า)

    สู้ๆจ้าไรเตอร์
    #231
    0
  23. #229 yothiga_paradise (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 16:58
    ว๊าวๆๆ ชอบมากเลย
    สนุกและสดมากค่ะ
    สงสารงูน้อยมากเลย ออกจะเป็นเด็กดี
    ว่างๆก็แวะมาต่อนะคะ กลัวต้องรอนานจัง Y_Y
    #229
    0
  24. #228 Fral2a (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 15:25
    #230

    คนเขียนก็พยายามแต่งให้มันสมดุลกันนะคะ ระหว่าง เบาสมอง กับ หนักสมอง
    แต่ภาคสวรรค์มันก็ดราม่าจริงๆ นั่นแหล่ะ @_@

    และดูท่าเทพมังกรขี้เมาจะโดนคนอ่านสาปส่ง...
    #228
    0
  25. #227 -Alice- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 01:08
    พล็อตเรื่องสนุกมาก>w< ชอบมาก แต่......
    ตอนแรกๆนี้เบาสมองดีมากนะคะ แต่ภาคสวรรค์นี้....
    ทำไมเราอ่านแล้ว....รู้สึกเครียดแฮะ...- -*
    ความสัมพันธ์โยงกันได้สุยอดเลย เล่นเอาต้องเรียงลำดับเครือญาติเลย=w=
    เหมือนว่าพออ่านตอนนี้แล้ว เรื่มรู้สึกจากเชียร์ท่านมังกร กลายเป็นจะไปเชียร์งูดำแทนและ- -*
    #227
    0