Fairy Tales of the Abyss

ตอนที่ 1 : No. 1 God Cry (ความรักที่ทำให้พระเจ้ายังต้องหลั่งน้ำตา)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 พ.ค. 54


ความรักที่ทำให้พระเจ้ายังต้องหลั่งน้ำตา






LR : "No 1 นางเอกเรื่องนี้ชีวิตเศร้าบัดซบมาก..."


*เพลงประกอบคลิกเลย ฟังไปอ่านไป*



ลำนำรักจิ้งจอกสวรรค์ : God Cry


'ขอสาปแช่งพวกเจ้า แม้ตัวเราจักต้องตกลงสู่ก้นบึ้งของก้นบึ้งแห่งนรกที่มืดมิด’


“ขอตัดสินว่ามีความผิด” สุ้มเสียงทรงอำนาจระคนเย็นชาดังก้องมาจากทุกทิศ ประหนึ่งมีที่มาประหนึ่งไร้ที่มา


“มีความผิด”


“มีความผิด”


“มีความผิด”


สรรพเสียงซึ่งฟังไม่ได้ศัพท์ กล่าวย้ำอย่างไร้น้ำใจยิ่งนัก


จื่อหง ความหมายตามนามคือ ‘ม่วงแดง’ นางปีศาจจิ้งจอกเก้าหางผู้มีนัยน์ตาสีม่วงแดง คือนักโทษที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยข่ายอาคมทัณฑ์นรกแปดทิศ


“พระชายาเอกจื่อหง... ด้วยอาเพศแห่งสวรรค์ในวันไหว้ฟ้าดิน... วิญญาณของท่านถูกสลับสับเปลี่ยนกับพระชายารองจื่อจิน ทว่า แม้วิญญาณจะเป็นคนอื่นแต่ร่างก็ยังคงเป็นของท่าน รัชทายาทสววรค์ไหนเลยจะทราบความนัยได้ ร้อยแปดเทพเซียนจากสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเป็นพยาน เหตุใดจึงไม่ยอมรับ เหตุใดจึงไม่ปล่อยวาง เหตุใดจึงเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์”


“หึ หึ” จื่อหงหัวเราะเย้ยหยันอยู่ในลำคอ พวงหางทั้งเก้าของนางโบกสะบัดด้วยความเกรี้ยวกราด “บริสุทธิ์งั้นรึ?” นัยน์ตาสีม่วงแดงที่ล้อมกรอบด้วยแพขนตาสีเดียวกันเขม้นมอง ‘หญิงร้ายชายโฉด’ ด้วยความชิงชัง “ผู้ที่ปกป้องคนสารเลวคู่นี้ จะบริสุทธิ์ได้อย่างไร!” นางตะคอก


คนสารเลวที่ถูกกล่าวถึง ผู้หนึ่งคือสตรีสาวผู้มีใบหน้างดงามจนชวนตะลึงหลง นัยน์ตาของนางเป็นสีม่วงอมทองตามนามกร ‘จื่อจิน’ และอีกผู้หนึ่งคือรัชทายาทแห่งแดนสวรรค์ ‘เทพจิ้งจอกสวรรค์’


จื่อหงเห็นใบหน้าของจื่อจินแล้วก็ให้ชิงชังเป็นที่ยิ่ง ทั้งๆ ที่ร่างนั้นเคยเป็นร่างของนางแท้ๆ แต่ยามนี้ วิญญาณที่อยู่ข้างในกลับเป็นจื่อจิน น้องสาวฝาแฝดของนางนั่นเอง


‘คนสารเลว’ นั่นคือคำที่นางเอ่ยต่อหน้าผู้สืบตำแหน่งราชันสวรรค์ ในวันที่นางรีบรุดมาพบเขาทั้งๆ ที่บาดเจ็บเจียนตาย เพียงเพื่อเป็นพยานแก่ภาพเยวียนยาง[1]หยอกล้อกันท่ามกลางแสงเจิดจ้าแห่งคิมหันต์


---------------------------------------------


‘นางไม่ใช่ข้า ทำไมท่านไม่รู้! ทำไมท่านไม่เอะใจ!’


จื่อหงกรีดร้อง ยามนั้นนัยน์ตาของนางยังเป็นสีม่วงอมทอง...ม่วงอมทองของจื่อจิน ในขณะที่จื่อจินได้นัยน์ตาสีม่วงแดงของนางไป... ได้ร่างที่เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยนของนางไป... ได้บุรุษหนึ่งเดียวที่นางรักจนสุดหัวใจของนางไป


‘ไหนท่านเคยบอกว่ารักข้า รักข้าแต่เพียงผู้เดียว เหตุใดท่านจึงมองวิญญาณของนางไม่ออก ทั้งๆ ที่เราเป็นฝาแฝดกัน แต่ท่านก็สาบานรักเพียงแต่ข้า นางคือจื่อจินในร่างของข้า นั่นไม่ใช่ข้า! ทำไมท่านจึงมองไม่ออก!?!’


จื่อหงที่ชโลมกายไปด้วยธารเลือด... ดูราวกับอสุรกายแห่งความเคียดแค้นอย่างไรกระนั้น


‘หรือจริงๆ แล้วท่านรักเพียงดวงตาสีม่วงแดงของข้า จริงๆ แล้ววิญญาณข้างในไม่สำคัญ ท่านรักเพียงรูปกายภายนอกเท่านั้น!’


จื่อหงคำรามก้อง นางแปลงร่างกลับเป็นปีศาจจิ้งจอกพุ่งเข้าทำร้ายจื่อจิน หวังจะฉีกกระชากร่างของตนเอง หวังจะใช้คมเขี้ยวบดขยี้เนื้อของตนเอง...


แล้วนางก็พ่ายแพ้ ชายผู้เคยเอ่ยคำรักปกป้องน้องสาวของนางไว้ ปกป้องร่างของนางในขณะที่ทำลายหัวใจจนแหลกละเอียด


‘ทำไมท่านปกป้องนาง นางรู้ว่านั่นเป็นร่างของข้าแต่นางกลับไม่พูดอะไร นางสวมรอยเป็นข้า ท่านยังจะปกป้องนางไปเพื่อเหตุใด?’ จื่อหงไม่เข้าใจ ไม่สิ... จริงๆ แล้วนางเข้าใจ แต่นางไม่อยากยอมรับมัน นางไม่อยากยอมรับว่า ความรักลวงตาที่เขาเคยมอบให้ จะเป็นเพียงของปลอมไร้ค่าเท่านั้น…


‘ขอสาปแช่งพวกเจ้า แม้ตัวเราจักต้องตกลงสู่ก้นบึ้งของก้นบึ้งแห่งนรกที่มืดมิด’


---------------------------------------------


“พระชายาเอกจื่อหง ท่านปีนป่ายขึ้นมาบนสวรรค์ด้วยขั้นบันไดแห่งซากศพ สาดย้อมธารโลหิตร้อยสายลงสู่แผ่นดิน เพียงเพื่อแก้แค้นคำเดียวเท่านั้น... การกระทำของท่านช่างเห็นแก่ตัวนัก ช่างโหดเหี้ยมนัก”


ยามนี้... นางก็ยังคงอยู่ในร่างของจื่อจิน แต่ดูเหมือนว่าวิญญาณของนางจะผสมผสานลงไปในกายเนื้อแล้ว นัยน์ตาของนางกลับมาเป็นสีม่วงแดงอีกครั้ง นัยน์ตาของจื่อจินก็กลับไปเป็นสีม่วงอมทองอีกครั้ง


ยามนี้... จื่อจินอยู่ในร่างของจื่อหง ทว่ามีนัยน์ตาเหมือนจื่อจิน จื่อหงอยู่ในร่างของจื่อจิน ทว่ามีนัยน์ตาของจื่อหง ในเมื่อพวกนางมีร่างกายและใบหน้าที่เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน สิ่งที่จะแบ่งแยกปีศาจทั้งสองนางได้ก็คือสีของวิญญาณที่อยู่ด้านใน... สีที่สะท้อนออกมาทางลูกนัยน์ตาเท่านั้น


จื่อหงยิ้มเยาะ เทพจิ้งจอกสวรรค์กำลังมองนางอยู่ นัยน์ตาของเขาและนางจับจ้องกัน


“ท่านเคยบอกว่าหลงรักนัยน์ตาสีม่วงแดงของข้าใช่หรือไม่?” จื่อหงถามโดยไม่ปิดบังความเกลียดชังที่อยู่ในน้ำเสียง


วูบหนึ่งเขาขยับริมฝีปากจะเอื้อนเอ่ย...


จื่อหงปิดตาลง... ปลดปล่อยสติสัมปชัญญะให้ล่องลอย มหาอัสนีสวรรค์ฟาดลงกลางร่างกาย ทว่านางจิ้งจอกกลับยิ้มรับความตาย สายฟ้าเอย... จงแผดเผา... แผดเผาทำลายทั้งร่างอันน่าชิงชัง วิญญาณที่โง่งม และความรักจอมปลอมของนางให้กลายเป็นเถ้าถ่านไป...


โอ... เทพเซียนแห่งสรวงสวรรค์เป็นพยาน... โลกนี้ช่างอยุติธรรม


---------------------------------------------


“อะไรกัน! จบอย่างนี้เนี่ยนะ ชีวิตบัดซบที่สุด!” เด็กสาวหน้าตาน่ารักร้องขึ้นอย่างขัดใจ นัยน์ตากลมโตเป็นประกายวาววับ


“แหมพี่คะ มันเป็นนิยายนะ จะคิดมากทำไม?” เด็กสาวอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนกันถามขำๆ


“ไม่รู้ล่ะ ผู้ชายอะไรเลวที่สุด!” คนเป็นพี่ทุบโต๊ะเสียงดัง ท่าทางของเธอดูห้าวต่างกับน้องสาวที่เรียบร้อยยิ่งกว่าผ้าพับไว้


“แต่หนูอยากรู้จัง เทพจิ้งจอกสวรรค์จะพูดอะไรกับจื่อหงนะ” น้องสาวยกหนังสือขึ้นทาบอกแล้วกอดมันไว้แน่น


“ฮึ จะพูดอะไรคนเขาไม่อยู่ฟังแล้วล่ะ” พี่สาวสะบัดหน้า ไม่รู้ทำไม แต่เธอรู้สึกเกลียดเทพจิ้งจอกสวรรค์ขึ้นมาจับใจ... ทั้งๆ ที่มันเป็นแค่เรื่องในหนังสือเท่านั้น


เปรี้ยง! “ว้าย!” สองสาวร้องขึ้นพร้อมกันในขณะที่เอามือปิดหู ข้างนอกฝนยังตกแรงไม่หยุด เพราะอย่างนี้พวกเธอถึงติดอยู่ในห้องสมุดกันสองคน จะกลับบ้านก็กลับไม่ได้ ต้องมาหาหนังสืออ่านแก้เบื่อ


“พี่คะ หนูเหมือนเห็นเงาคนข้างนอกหน้าต่างด้วยล่ะ” น้องสาวรีบเกาะแขนพี่สาวแน่น


“นี่มันชั้นห้านะ คิดไปเองรึเปล่า” พี่สาวหรี่ตามอง ด้านนอกมีเพียงสายฝนเม็ดใหญ่ที่ตกกระทบกระจกดังกึงกัง “ตกเป็นพายุแบบนี้คงมีกิ่งไม้หักแล้วโดนลมพัดไปพัดมาน่ะ อย่าคิดมากเลย” คนเป็นพี่ลากแขนน้องสาว “ปะ ไปหาอะไรดื่มกันดีกว่า หน้าห้องสมุดมีตู้กดน้ำนี่”


เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง แวบหนึ่ง... พวกเธอหันไปมองหน้าต่างพร้อมๆ กัน... โดยไม่รู้ตัว ในดวงตากลมโตสองคู่ นัยน์ตาของพี่สาวฉายแววสีม่วงแดง ในขณะที่คนน้องมีประกายสีม่วงอมทองจางๆ


“เจอแล้ว... ในที่สุด... จื่อหง”


ด้านนอกหน้าต่างปรากฏร่างของบุรุษผู้งามสง่าเหนือผู้ใดในแดนสวรรค์ เขาแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีขาวอมทองดูคล้ายกษัตริย์จีนในสมัยโบราณ นัยน์ตาคมสีเงินและเส้นผมสีเดียวกันขับเน้นให้ใบหน้าเย็นชายิ่งโดดเด่น สิ่งที่ทำให้เขาแตกต่างจากมนุษย์มีเพียงใบหูอย่างจิ้งจอกและพวงหางสีเงินเก้าหางที่สะบัดไปมาอยู่ในอากาศ


“ครั้งนี้... ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าชิงตายหนีไปอีกแล้ว”


แม้น้ำเสียงและสีหน้าจะไร้อารมณ์ แต่สายฝนที่ตกต้องใบหน้าของราชันสวรรค์กลับดูคล้ายกับหยาดน้ำตากระนั้น...



---------------------------------------------



[1] เยวียนยาง - นกเยวียนยางเป็นสัญลักษณ์ของคู่บ่าวสาว หมายถึงคู่รักที่ไม่มีวันพรากจาก


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #61 darlingcutety (@darlingcutety) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 15:09
    ชอบมาก อยากให้ทำเป็นเรื่องยาว
    #61
    0
  2. #60 Sang Er (@kalo19) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:49
     ชอบตอนนี้ที่สุดค่ะ อยากให้แต่งต่อจัง ไม่อยากให้เป็นเรื่องสั้นเลย มาแต่งต่อเป็นเรื่องยาวได้ไหมค่ะ
    #60
    0
  3. #35 sun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2554 / 23:20
    พ่อหนุ่ม...รู้จักคำว่า "พระยาเทครัว" มะ?



    บริหารให้เป็นหน่อย...
    #35
    0
  4. #31 เงารัตติกาล (@darel) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2554 / 16:11
    น่าติดตามนะคะ
    #31
    0
  5. #28 calo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 22:14
     ชอบเรื่องนี้ที่สุด
    #28
    0
  6. #27 calo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 21:54
     พระเอก บัดซบ!!!!!!
    #27
    0
  7. #23 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2554 / 10:25
    เอ๋ ตายแค่คนเดียวไม่ใช่หรือ ไหงมาเกิดใหม่ทั้งคู่ล่ะเนี่ย คงไม่เกิดโศกนาฏกรรมซ้ำอีกนะ
    #23
    0
  8. #19 จอมเวทกาลเวลา (@Faliona01) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2554 / 20:14
     เอาเรื่องนี้มาเเต่งเป็นเรื่องยาวได้ไหมคะ คุณฟารา

    อยากให้เป็นคู่ปกติอะคะ เราว่ามันเหมาะดี

    ในทั้ง 3 ตอน ชอบตอนนี้ที่สุดเลยละคะ

    เอามาแต่งเป็นเรื่องยาวได้ไหมคะ แฮะๆ
    #19
    0
  9. #16 BL@cK WingeD DemoN (@datemasamune) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2554 / 19:02
    เปิดมาก็ดราม่ากันเลยแฮะ = =;;

    555+ คำสาปแช่งนั่น.....

    #16
    0
  10. #12 ~ยัยบ้าหอบฟาง~* (@greendog) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2554 / 09:43
    ห๊ะ !! จบแล้วหรอ -0-  one shot  จริงๆ
    สุนกมากค่ะ
    #12
    0
  11. #9 psyren (@reborn-irie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 18:21
    อา สั้นสมกับเป็นเรื่องสั้น
    จู่ๆ ก็จบทั้งๆ ที่ยังนึกว่าไม่จบเลยนะเนี่ย 555
    ตอนนี้มันดูเศร้าๆ ยังไงไม่รู้
    #9
    0
  12. #6 [kamank]เปตอง (@pae-tong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 14:10
    ทำไมพายรู้สึกว่ามันดราม่าดี 555 ซึ้งครับT.T
    #6
    0
  13. #4 Fusco-Author (@pie-handsome) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2554 / 11:46

    เรื่องนี้หมั่นไส้พระเอกอย่างแรงขอบอก = =ll

    สงสารนางเอกอะครับ ส่วนน้องนางเอกก็เลวบริษุทธิ์ดีแท้ เอิ๊ก

    สนุกมากครับ แต่ถ้าจบแบบพระเอกดับๆ ซะ จะให้ใจไปเลย หุหุ

    #4
    0