Rabbit Doubt : สภากระต่าย (บ้า) จอมโกหก

ตอนที่ 46 : [ตอนพิเศษ EL x LR] ซึนเดเระ คอมโบ ยันเดเระ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 เม.ย. 54


ผอ. LR
 ส่งงาน อจ. EL วิชา ซึนเดเระ คอมโบ ยันเดเระ



Part I


แช๊ะ แช๊ะ แช๊ะ



ในโรงงานร้างที่มีเพียงแสงสลัวๆ...เสียงจุดไฟแช็ครัวๆ ดังติดกัน คนจุดคือชายหนุ่มที่นอนเอนหลังอยู่บนโซฟาเก่าๆ เท้าของเขาพาดอยู่บนราวเหล็ก ท่าทางที่ไม่ยี่หระต่อโลกนั้น อาจทำให้ใครหลายคนเกลียดขี้หน้าเอาได้ง่ายๆ


“อืม น้ำมันจะหมดเหรอเนี่ย” ผอ. LR พูดพร้อมจ้องไฟแช็คพลาสติกสีแดงเก่าๆ ในมือ “ของราคาถูก วัสดุก็ดูถูกๆ” เขาใช้นิ้วโป้งสไลด์ไปบนลูกกลิ้งของตัวจุดไฟ หลังจากสบถต่ออีก 2-3 คำ ลำแสงสีส้มอมน้ำเงินก็สว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้ว “โอ๊ะ!”  LR สะบัดนิ้วที่ถูกไฟลวกโดยอัตโนมัติ ในตอนที่กำลังหัวเสีย เขาก็เหลือบไปเห็นความเคลื่อนไหวที่ไม่น่าพิสมัยผ่านกระจกโค้งส่องทางที่ติดอยู่บนเสาด้านหน้า


ปัง!

“อ๊าก!” เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับเสียงของบุคคลที่ 2…ตัดสินจากน้ำเสียง...แน่ใจได้ว่าเป็นผู้ชาย


“ฉันบอกแล้วไงว่าให้วิ่งบนสายพานเท่านั้น ห้ามหยุด ห้ามหนี”  ปืนในมือขวาของ LR ยังคงมีควันจางๆ ลอยอ้อยอิ่งออกจากปลายกระบอก อาศัยเพียงเงาสะท้อนบนกระจกโค้ง เขายิงปืนอ้อมไหล่ซ้ายของตัวเองไปทางด้านหลังโดยไม่ต้องหันกลับไปมอง ‘เหยื่อ’ เลยด้วยซ้ำ LR ลดมือซ้ายที่ใช้ป้องกันหูของตัวเองจากเสียงปืนลง แล้วหันไปสาละวนกับการจุดไฟแช็คต่อ


“ขา! ขาฉัน!” เหยื่อร้องลั่น ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล แล้วยังมีแผลใหม่สดๆ ร้อนๆ ที่ต้นขาขวา เสียงของมันสั่นไปด้วยความตระหนกผสมกับความโกรธแค้น ถ้าเป็นตอนปกติ มันคงจะร้องชื่นชมความสามารถของชายผู้มีอำนาจสูงสุดในโรงเรียนคนนี้...ถ้าคนที่โดนยิงไม่ใช่มันน่ะนะ


วิ่ง! ไม่งั้นนัดต่อไปที่หัว” มัจจุราชผมสีเงินสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด


อึก! อึก!” เหยื่อรู้สึกกลัวจับใจ มันวิ่งไปข้างหน้าทั้งๆ ที่เจ็บเจียนตาย ด้านหลังคือเตาเผาขยะเก่าๆ ที่มืดสนิทแถมมีกลิ่นน่าขยะแขยง ไอ้สายพานเฮงซวยนี่ก็เหมือนจะหมุนไวขึ้นเรื่อยๆ ปกติแล้ว มันชินกับการอยู่อีกฟากของ ‘เกม’มากกว่า ใช่! ปกติแล้ว มันเป็น ‘ผู้ล่า’ ไม่ใช่ ‘ผู้ถูกล่า’


“ขอโทษที่ทำให้รอ” LR ลุกขึ้นยืนหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขารอจนแน่ใจแล้วว่า เหยื่อ ใช้แรงทั้งหมดที่มีไปกับการวิ่งจนแทบขาดใจตาย “โรงงานเก่าๆ ก็แบบนี้แหละ อะไร อะไร มันก็ไม่สะดวกไปหมด” LR ยักไหล่สบายๆ ก่อนจะทุบปุ่มเพิ่มความเร็วของสายพานขึ้นไปจนสุดระดับ MAX “รู้ใช่ไหมว่าทำไมแกถึงต้องมาวิ่งอยู่แบบนี้?”


“เพราะฉันล่านักเรียนของแกงั้นเหรอ? แต่เจ้านายของแกบอกให้พวกเราล่าได้ตามสบายนี่!”


ปัง! กระสุนอีกนัดเฉียดปลายเท้ามันไป ไม่ใช่เพราะพลาด แต่ LR กำลังจงใจเล่นกับเหยื่ออยู่


“ใช่ ไอ้เด็กเวรบอกให้ ‘หมาป่า’ ล่านักเรียนได้ตามสบาย แต่บังเอิญว่า ‘คนที่แกเสือกล่า’ มันเด็กฉันว่ะ”


LR สาดของเหลวจากถังสีส้มใส่เหยื่อที่วิ่งล้มลุกคลุกคลาน ก่อนโยนถังที่ยังบรรจุของเหลวที่เหลือเข้าไปในเตาเหล็กที่อยู่สุดทางสายพาน...มันได้กลิ่นคล้ายน้ำมันเบนซิน



แช๊ะ ในที่สุดไฟแช็คในมือก็จุดติด เปลวไฟดวงเล็กๆ สะท้อนสีหน้าหวาดผวาน่าสมเพชของเหยื่อ ในขณะที่มัจจุราชสีเงินกลับมีสีหน้าเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง


“เอาล่ะ...” LR พูดอย่างสุภาพ ไม่เหลือเค้าของความเหี้ยมโหด “แกคงรู้แล้วสินะว่า แกมีทางเลือก 2 อย่าง” เขากอดอกพร้อมโชว์ปืนในมือขวาและไฟแช็คที่จุดติดแล้วในมือซ้าย “หนึ่งคือ พยายามหนีแล้วโดนฉันยิงตาย อืม ไม่สิ ต้องยิงหลายๆ นัด แล้วค่อยทรมานให้ตาย” LR ถอนใจเบาๆ เมื่อเห็นเหยื่อทำหน้าเหยเก


“สอง” เขาพูดพร้อมกระแทกปุ่มจุดไฟสุดแรงจนมันค้าง จากนั้นจึงขว้างไฟแช็คเข้าไปในเตา ลูกไฟร้อนระเบิดออกมาทันทีเหมือนเพลิงนรก ด้วยระยะห่างเพียงไม่กี่เมตร เนื้อบนหลังของเหยื่อร้อนวาบๆ เหมือนกำลังถูกเผา “แกวิ่งไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเหนื่อย เอ...น้ำมันนี่มันลื่นใช่ไหม? สมมติว่าถ้าแกล้มลงกับพื้นก็คงจะลุกขึ้นยืนยาก อาจจะต้องคลานตะเกียกตะกายเหมือนแมลงสาบ...แล้วก็ถูกเผาทั้งเป็นจนตาย”


เหยื่อหน้าซีด...ไม่ว่าจะเลือกทางไหน...แววตาของชายผู้เป็นมือขวาของระดับสูงในสภาฯ รับประกันกับมันว่า...มันจะต้องทรมานยิ่งกว่าความตาย “แกทำแบบนี้ ท่าน EL ไม่ปล่อยแกไว้แน่!”


ทันทีที่ได้ยินชื่อที่ไม่อยากได้ยินที่สุด สีหน้าเย็นชาของ LR ก็เปลี่ยนไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน นัยน์ตาหลุกหลิกคล้ายเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำผิด “หึ...จริงๆ ฉันก็กลัวนิดหน่อย ถ้าไอ้เด็กเวรรู้ว่าฉันฆ่า ‘หมาป่า’ ของมัน มันต้องลงโทษฉันหนักแน่ แต่จะปล่อยแกไปเฉยๆ ก็ยังไงอยู่...ฉันเป็นคนใจดี...เพราะงั้น...ฉันจะให้ทางเลือกที่ 3 กับแก” LR หันหน้าไปทางกล่องควบคุมสายพานที่อยู่ห่างออกไป 3 เมตร “ถ้าแกวิ่งไปถึงที่นั่นแล้วกดปุ่มหยุดสายพานได้ ฉันจะปล่อยแกไป”


เหยื่อมอง LR ด้วยสายตาดูแคลน แต่ยังไม่กล้าทำอะไรเพราะปืนในมือ “สุดท้าย แกมันก็แค่ ‘หมาเลี้ยง’ ของท่าน EL เหมือนกันล่ะวะ!” มันกัดฟันกรอดจนกรามปูดโปน “อ๊ากก” หมาป่าที่กลายเป็นเหยื่อ ใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งไปข้างหน้า มันกระโจนเข้าหาปุ่มควบคุมจนสุดแรง อีกเพียงแค่ปลายนิ้วเอื้อม มันก็จะหยุดการทำงานของสายพานได้!


ทว่า... ปัง! เสียงปืนนัดที่สามดังขึ้น ทำลายกล่องควบคุมสายพานพร้อมๆกับความหวังของมัน


“โทษทีว่ะ ปืนลั่น” LR พูดด้วยท่าทางกวนบาทาสุดๆ


พรืด! เหยื่อลื่นล้มไปบนสายพานที่เลื่อนไวขึ้นเป็นสองเท่า “ทำไม!?!”


“คิดว่าฉันกลัวไอ้เด็กเปรตนั่นจริงๆ รึไง หึหึ” LR เยาะเย้ย


เหยื่อรู้ทันทีว่าท่าทางหวาดกลัว EL เมื่อสักครู่นี้เป็นเพียงการเล่นละคร วินาทีนั้นเอง ริมฝีปากของเหยื่อก็สั่นระริก มันบิดเบี้ยวเพราะเจ้าของกำลังร้องไห้ เหยื่อรู้สึกกลัว LR จนสุดขั้วหัวใจ มัจจุราชไม่คิดจะปล่อยให้มันรอดไปตั้งแต่แรกแล้ว!


“ดี! สีหน้าแบบนั้นแหล่ะดี เมื่อกี้คิดว่าจะรอดแล้วใช่ไหม สีหน้าผิดหวังจนขาดใจตายของแกนี่แหล่ะที่ฉันอยากเห็น”


“อ๊ากกกกกกกกกกก!”


ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดิ้นเข้าสิ ดิ้นให้สมกับที่เป็นแมลงสาบ แมลงสาบที่กำลังไหม้ด้วยนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงตะโกนโหยหวนของเหยื่อที่ถูกไฟคลอกอยู่ในกองไฟดังสลับกับเสียงหัวเราะไร้ความเห็นใจของ LR


ทันทีที่ร่างในกองไฟหยุดดิ้น LR ก็สะบัดตัวหันหลังเดินออกมา ภาพของสาวน้อยที่ส่งจดหมายสารภาพรักกับเขาวาบขึ้นมาในความคิด


‘ถ้าผอ. อ่านแล้ว หนูจะรอฟังคำตอบที่โรงงานร้างฝั่งตะวันตกของโรงเรียนนะคะ’


“ยัยเด็กบ้า...มาที่เปลี่ยวๆ คนเดียวแบบนี้ คิดจะติดป้ายบอกพวกหมาป่าว่า ‘มากินฉันสิ’ รึไง”


LR ช้อนร่างเล็กๆ ที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เขาใช้แขนเสื้อเช็ดใบหน้าน่ารักแผ่วเบา


“เลือดของมันเปรอะไปหมดเลยแฮะ สงสัยฉันจะใจร้อนไปหน่อย...แต่ถ้าฉันมาช้ากว่านี้...เธอก็ถูกมันกินไปแล้ว”


“ผอ. คะ คำตอบล่ะคะ” เธองึมงำถามทั้งๆ ยังไม่ได้สติ ดูแล้วคล้ายกับกำลังละเมอ


LR ก้มลงไปกระซิบข้างหู “เด็กโง่...แค่ฉันมาหา เธอก็น่าจะรู้แล้วไม่ใช่หรือไง?” เขาตัดสินใจพูดเรื่องที่ยามปกติคงไม่มีทางพูด


“อืมมม” ในอ้อมแขนของผอ. ที่เธอหลงรัก สาวน้อยยิ้มทั้งๆ ที่ยังหลับพริ้มอยู่ในความฝัน นับเป็นโชคดีของเธอที่ไม่ได้ตื่นขึ้นมาเห็นความอำมหิตของเขา...



---------------------------------------


Part II


        “อืม” สาวน้อยลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าเย็นชาของผู้อำนวยการโรงเรียน


        “ตื่นแล้วเหรอ” LR พูดในขณะที่ใช้ผ้าขนหนูสีขาวชุบน้ำอุ่นๆ บรรจงเช็ดคราบเลือดออกจากใบหน้าของเธอ


“ผอ. มาหาหนูจริงๆ เหรอคะเนี่ย!” สาวน้อยกระเด้งตัวขึ้นมายิ้มร่า นัยน์ตาแพรวพราวด้วยประกายแห่งความยินดีที่ดูหิว (หื่น) กระหายเหมือนนางสิงห์กำลังจะตะปบเหยื่อ เธอกุมมือประสานกันแล้วยกขึ้นทาบอก ร่างเล็กๆ สั่นสะท้านด้วยความเขินอาย เธอถีบเท้าไปมาอย่างน่ารักจนเผลอเตะอ่างน้ำข้างเตียงลอยกระเด็นไปอีกทาง


LR ผงะถอยโดยอัตโนมัติ...เขากลืนน้ำลายเอื้อก ‘กูคิดผิดเปล่าวะเนี่ย...’ แต่โชคดีที่ยังรักษามาดสุขุมนุ่มลึกไว้ได้ “ก็เธอมาสารภาพรักกับฉันนี่...ฉันน่ะ ไม่ปฏิเสธสาวน้อยน่ารักหรอกนะ” LR หยอดคำหวาน


‘จริงๆ ตั้งแต่ไอ้เด็กเวรเข้ามาเป็นอาจารย์ จำนวนแฟนคลับฉันน้อยลงไปครึ่งนึง ถ้าปล่อยให้เธอโดนหมาป่ารับประทานไป ยอดฉันก็ตกสิ’


“เย้! ดีใจจัง หนูกะแล้วว่าถ้าสารภาพรักกับผอ. ก็ไม่ต้องเข้าคิว!” สาวน้อยมอง LR ด้วยดวงตาหวานเชื่อมเหมือนลูกกวางสาว


เข้าคิว!?” LR ถามพร้อมขึ้นเสียงสูงโดยไม่รู้ตัว


สาวน้อยใช้สายตาเรดาห์พิจารณารูปร่างหน้าตาของผอ. สุดหล่อโดยละเอียดทุกตารางมิลลิเมตร เธอใช้สองมือจับแก้มที่ซับสีชมพูด้วยท่าทางกระมิดกระเมี้ยน จากนั้นจึงพูดเสียงหวาน “ก็แหม วิชาอาจารย์เอลอ่า~ให้พวกเราสารภาพรักกับคนที่ชอบ แล้วหนูอ่า~ชอบทั้งอาจารย์เอลทั้งผอ. แต่คนสารภาพกับอาจารย์เอลเข้าแถวยาวตั้งแต่ห้องพักครูถึงโรงอาหารอะค่า หนูขี้เกียจรอเลยเลือกผอ. ดีกว่า~”


“…………….” LR รู้สึกว่า...จริงๆ แล้วเขาน่าจะปล่อยให้หมาป่าตัวนั้นกินเหยื่อของมันให้เรียบร้อย...หรือไม่อย่างน้อย ก็เผาสาวน้อยคนนี้ไปพร้อมกับมันตอนนั้นเลยก็ได้...


“เป็นแฟนกันก็ต้องไปเดทสินะคะ~อ๊ะ ผอ. รอแป๊บค่ะ หนูส่งเมลไปยกเลิกอีเมลสารภาพรักที่ส่งให้อาจารย์เอลก่อน...แหม~เห็นอย่างนี้ หนูก็ไม่จับปลาสองมือหรอกนะคะ อิอิ” สาวน้อยพูดเองเออเองในขณะที่ LR นั่งแข็งเป็นรูปปั้นอยู่


        โครม! เพียงไม่ถึง 3 นาที (มาม่ายังไม่สุกเลย) หลังจากนักเรียนสาวส่งข้อความไปหาเอล ชายหนุ่มสุดฮอตประจำโรงเรียน ก็เดินยิ้มหน้าเป็นเข้ามายังห้องผู้อำนวยการ


        ‘ทำไมมันมาไวจังวะ นี่ชั้น 10 ห้องพักครูอยู่ชั้น 5 นี่หว่า’  (โรงอาหารอยู่ชั้น 1)


        ในตอนที่ LR จะอ้าปากไล่ EL ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน “นักเรียนของผมมารบกวน ผอ. นานแล้ว ขอรับตัวกลับไปก่อนได้ไหมครับ?”


        LR ขมวดคิ้วทันที ‘ยัยนี่ฉันอุ้มมาจากโรงงานถึงห้องผู้อำนวยการมันเหนื่อยนะเว้ย อย่าคิดจะเอาไปง่ายๆ เดะ’ เขาเผยรอยยิ้มที่ยากจะมีใครเคยเห็นในขณะที่ตอบเสียงนุ่ม “ไม่เป็นไร นี่เด็กของฉันเอง” ว่าพลางก็ดึงร่างสาวน้อยเข้ามาโอบไว้หลวมๆ


        “เด็กของคุณ?” EL เลิกคิ้ว รอยยิ้มมุมปากยิ่งฉีกกว้าง เขาเดินเข้ามาหาคนทั้งคู่ คุกเข่าลงตรงหน้าเด็กสาวแล้วจับมือเพรียวบางของเธอขึ้นมากุมไว้ “พอครูเห็นข้อความของเธอครูก็รีบมาเลยนะ...จะได้โปรด...พิจารณาเรื่องสารภาพรักได้ไหม ให้โอกาสครูพิสูจน์ตัวเองสักครั้ง”


        สาวน้อยหน้าแดงแป๊ด ซ้ายก็ผอ. LR ขวาก็อาจารย์เอล โอ๊ยเลือกไม่ถูก! “เอ่อ อ่า ว้าย! ไม่นะ ทำไงดี มีผู้ชายดีๆ มาสารภาพความในใจตั้ง 2 คน กรี๊ดดดด” เธอซบหน้าลงกับฝ่ามือของเอล น้ำตาหยดใสๆ ใหลลงราวกับน้ำค้างบริสุทธิ์บนยอดหญ้า “ฮือ ฮือ” เธอสะบัดตัวออกจากชายหนุ่มทั้งสอง แล้วหันกลับมาร้องไห้น้ำตานองหน้า


“อาจารย์คะ! ผอ. คะ! หนูขอโทษ หนูเลือกไม่ได้จริงๆ ผู้หญิงไม่ดีอย่างหนูไม่เหมาะกับพวกอาจารย์หรอกค่ะ หนูขอลา!” ว่าแล้วเธอก็ใช้ปลายนิ้วกรีดน้ำตาเหมือนนางเอกการ์ตูนตาหวานพร้อมวิ่งหนีออกไป


“………..” ‘อะไรวะ’ LR ยังคงยืนอึ้งอยู่


โดยไม่รู้ตัว เสียงของเอลก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง “แบบนี้ยอดแฟนคลับของคุณก็ลดลงอีกแล้วสินะครับ”


LR หันขวับ “แกจงใจใช่ไหม!”


‘ไอ้เด็กชั่ว ผู้หญิงทุกคนไม่ใช่ของแกนะเว้ย แบ่งๆ กันบ้างเซ่!’


เพี๊ยะ! โดยไม่ทันตั้งตัว LR ก็ถูก EL ตบจนหน้าหัน หยดเลือดสีแดงสดหยดลงมาจากมุมปาก


“นั่นสำหรับการหมิ่นเกียรติผู้บังคับบัญชา” เอลพูดทั้งๆ ที่ยังยิ้มอยู่ “ผมเคยบอกแล้วนี่ครับ ต่อหน้าคนอื่นคุณเป็นผู้อำนวยการโรงเรียน มีอำนาจสูงสุด แต่ถ้าอยู่กันแค่ 2 คนเมื่อไหร่...” เขาเตะตัดขา LR ที่ยังยืนงงเพราะแรงตบ จากนั้นจึงจับคอเสื้อแล้วลากชายหนุ่มผมเงินไปยังห้องอาบน้ำ “คุณก็เป็นทาสของผม”



ซ่า! ซ่า! “โอ๊ย ไอ้บ้าจะทำอะไร!” LR คำรามในตอนที่เอลเปิดน้ำฝักบัวเย็นๆ ราดรดใส่หัวจนแสบตาไปหมด


ปั้ก! เอลเตะเข้าที่ท้องของ LR รองเท้าบู๊ตหนังของเขาทำเอา LR จุกจนพูดไม่ออก


“อบรมมารยาทครับ” EL เปิดน้ำใส่อ่างที่อยู่ข้างๆ แล้วโยนฝักบัวลงพื้น สายน้ำสาดกระเซ็นจนทั้งคู่เปียกปอนไปหมด เขาจิกผมตรงท้ายทอยแล้วบังคับให้ LR แหงนหน้าขึ้นมาจ้องตากัน


“อย่านึกว่าผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงงานนะ…ผมเป็นคนใจดี เพราะงั้น...มารยาทของคุณน่ะ” เอลพูดในขณะที่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “ผมจะช่วยแก้ไขให้เอง”


อ๊ากกก” LR ร้องลั่นในตอนที่เอลขย้ำซอกคอของเขา LR สะบัดมือใส่หน้าเอลจนแว่นของชายหนุ่มกระเด็นออกไป เผยให้เห็นนัยน์ตาของหมาป่าที่วาววามอำมหิต


ตูม! เอลโยนร่างของ LR ลงในอ่างที่มีน้ำล้นทะลักออกมา เขากดคอของ LR ให้ใบหน้าจมลงไปใต้น้ำ ชายผู้มีอำนาจเหนือกว่ารู้สึกเพลิดเพลินเมื่อเห็นได้สีหน้าของ 'เหยื่อตัวโปรด' กำลังบิดเบี้ยวทุรนทุราย


EL กระชากร่าง LR ขึ้นมาให้เขาได้สูดอากาศหายใจ เสียงทุ้มนุ่มแต่เย็นชาเหมือนปีศาจร้ายกระซิบคลอเคลียข้างหู


“ไม่ต้องห่วง...บทเรียนนี้ ผมไม่สอนเกินกว่าที่คุณจะรับไหวหรอก”



-------------------------------------------

Dark + ซึนเดเระ / Bright + ยันเดเระพอไหม? หุหุ เอลหึงโหดโครตอะ...ดีนะ LR อึด

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #77 [kamank]เปตอง (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2554 / 13:43
    คิดถึงคู่นี้จริงๆเลย
    #77
    0
  2. #76 มิกุต้นหอม (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 04:59
    หึงโหด
    #76
    0
  3. #75 [kamank]เปตอง (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 02:18

    EL หึงโหด โฉดมาก แต่ได้ใจนะครับ

    #75
    0
  4. #74 Zozo - Lazy - FoX (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 23:12

    โหดจริง อะไรจริง SM กันสินะ!

    #74
    0
  5. #73 Skin - walker (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 22:58

    'ตูคิดผิดเปล่าวะเนี่ย' กร๊ากกก ฮาอะ


    .
    .
    .
    ต่อหน้าคนอื่น คุณเป็น ผอ. แต่เมื่อเราอยู่กันสองคน
    คุณก็เป็นทาสของผม

    อ้ากกกก ชวนจิ้นแบบซาดิสได้ใจ

    ชอบประโยคสุดท้ายม๊ากมาก

    อยากจะลงไปดิ้นกระเด่วๆ กับพื้น

    #73
    0
  6. #72 [kamank]เปตอง (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 17:18
    LR ชอบใครหน่ะ T^T ไม่นะแบบนี้ต้องให้EL ลงโทษแล้ว แง่มๆๆๆ
    #72
    0