Rabbit Doubt : สภากระต่าย (บ้า) จอมโกหก

ตอนที่ 44 : [ตอนพิเศษ LR x Airi] Lecture คาบที่ 1 : ตัวละครที่กระแทกใจคนอ่าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 เม.ย. 54


จากกระทู้ [Short School : Story by Yourself ร.ร. หัดเขียนเรื่องสั้น] ในพูนิก้าค่ะ

http://www.punica.co.th/bbs/viewthread.php?tid=2397&extra=&page=1



Lecture คาบที่ 1 : ตัวละครที่กระแทกใจคนอ่าน





ผอ. LR “สวัสดี...ไม่ต้องมองแปลกๆ แล้วทำหน้าทำตาถามว่าทำไมฉันแต่งคอสเพลย์ทหารแถมยืนโพสท่านาซี...

ฉันโดนยัยฟาราบังคับจับมาแต่งสนอง need ตัวเอง”


ฟารา : “LR คะ ถ้าเพ้อเจ้อมากๆ จะโดนเกมลงทัณฑ์ของ EL คุงนะคะ”


ผอ. LR ”…เออ เข้าเรื่องกันดีกว่า พวกแกเห็นหัวข้อของการแข่งรอบแรกแล้วใช่ไหม


ไอ้ ‘เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดน่ะ’ แล้วยังมีคะแนนพิเศษ...ใครคิดชื่อนะ... ‘ตัวละครที่ขโมยใจคนอ่านมากที่สุด’


เอาล่ะ ตั้งใจฟังให้ดี ฉันอุตสาห์สละเวลาเล่นเกม

‘ฆ่าล้างโครตซอมบี้กลายพันธุ์เชื้อสายไวรัสอมตะนอกโลก ภาค 5’ มาสอนพวกแกเลยนะ


พวกแกคิดว่า ไอ้ การออกแบบตัวละคร อะไรเนี่ยมันสำคัญขนาด


เอามาเป็นคะแนนพิเศษบวกกับ ‘รางวัลขวัญใจมหาชน’ ได้เลย?


เออดิ! มันสำคัญสิ นึกถึงแบทแมน ซุปเปอร์แมน หรือ ลูลูซ สิ


ตัวละครหลัก ก็คือ ‘สินค้า’ ‘จุดขาย’ ‘จุดเด่น’ ของเรื่อง


พระเอกนางเอกที่ทำให้คนอ่านคลั่งไคล้ได้ ต่อให้เป็นท่ากินก๋วยเตี๋ยว คนอ่านยังคิดว่าน่ารักเลย”


ฟารา : “ถ้า EL คุงกินก๋วยเตี๋ยว LR จะว่าน่ารักไหมคะ อ๊ะ! ไม่ใช่สิต้อง LE คุงสินะ หุหุ”


LR
 หันหลังให้ ฟารา และทำท่าไม่สนใจได้เย็นชามากๆ จนฟาราแทบจะร้องไห้


(ฟารา : ดีใจ ฮือๆ ชุดนาซีกับร้อยโทผู้เย็นชา บุญตาจริงๆ)


ผอ. LR ”เวลาออกแบบตัวละคร ให้ทำโปรไฟล์ออกมา จะช่วยเตือนความจำเราได้”



1.        ชื่อ << ถ้าไม่มีแล้วแกจะเรียกมันว่าอะไร

2.        อายุ เพศ รูปร่างหน้าตา << อวัยวะครบ 32 ไหม

3.        ลักษณะนิสัย คติประจำใจ << อย่างของฉันเวลาใครกวนประสาทมากๆ ก็

“พ่อยิงไม่เลี้ยง”


4.        ภูมิหลัง สภาพครอบครัว โลกที่อาศัยอยู่ สภาพสังคม

<< มันจะดราม่า มาม่า บ้านทรายทอง ดาวพระศุกร์ หรือมีพ่อเป็นดาร์กเวเดอร์ก็ว่าไป


ผอ. LR ”วิธีดันตัวละครให้คนอ่านจำได้ง่ายและเร็วที่สุดก็คือ การใส่คำพูดและท่าทางประจำตัวลงไป”



มาทำแบบฝึกหัดกันดีกว่า

A : “ถ้าเรื่องแค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วผมจะเป็นพ่อบ้านอันดับ 1 ของตระกูล...ได้ยังไง”

“ใครพูด?” (ฟารา : นี่มันปีศาจสุดหล่อที่ชอบเล่นคอสเพลย์เป็นพ่อบ้านนี่!)

B : “มีความเป็นไปได้ 25 เปอร์เซ็นต์ ที่จะมีมิติที่สี่ตามทฤษฎีของไอน์สไตน์

ทว่าด้วยความก้าวล้ำของนักฟิสิกส์ผู้นั้น ขัดแย้งกับการพยายามก้าวตามของเทคโนโลยีในปัจจุบัน

ผมบอกได้ว่าคงอีกนานกว่าที่เราจะเดินทางผ่านมิติ ไม่ว่ามิติในความหมายของคุณนั้น

จะหมายถึงโลกหลังความตาย หรือโลกบนดาวดวงอื่นที่อยู่ไกลออกไปนับพันปีแสง”


“ใครพูด?” (ฟารา : คิดกันเป็น % เลยทีเดียว)

C : “ข้าไม่เหมือนเดิมแล้วนะจะบอกให้ ข้าได้เรียนรู้ไม้เด็ดมาด้วย

แล้วมันก็ไม่เกี่ยวว่าเจ้าจะได้เกียรตินิยมสักกี่ใบ มันอยู่ที่ปอยผมต่างหาก

ปอย...เจ้าอยากไปสวรรค์หรือนรกล่ะ”


“ใครพูด?” (ฟารา : ปอยผม 555)


ผอ. LR ”เวลาคิดบทพูด ให้ลองคิดว่าพวกแกไม่ใช่นักเขียนแต่กำลังสวมบทเป็นตัวละครตัวนั้นอยู่


พวกแกมีนิสัยยังไง พวกแกจะพูดและตัดสินใจทำอะไรในสถานการณ์แบบนั้นแบบนี้


ให้คิดว่าพวกแกกำลังสวมหมวก ใส่หน้ากาก ใส่แว่นตา หรืออะไรก็ได้ ที่จะทำให้พวกแกมองโลกผ่านดวงตาของตัวละคร


และกลั่นบทบาทที่เล่นอยู่ให้ออกมาได้สมจริงที่สุด อีกส่วนที่ จะว่ายากก็ยากจะว่าง่ายก็ง่าย คือนิสัยของตัวละคร


การออกแบบนิสัยของตัวละคร ควรมองกลุ่มคนอ่านเป็นหลัก ว่าคนอ่านชอบแบบไหนรวมกับแบบที่คนเขียนชอบ


(ถ้าแกไม่ชอบแกจะเขียนได้เหรอ?) เอาที่เขียนออกมาแล้วคิดว่าขายได้น่ะ แต่อย่าคิดไปคนเดียวล่ะ


ให้เอาความคิดไปปรึกษาเพื่อนดู ไอเดียมันจะไหลมาตอนนี้แหละ”


ฟารา : “มีคำถามค่ะ! ผอ. เล็คเชอร์อย่างเดียวหนูไม่ค่อยเข้าใจ

เรื่องการสวมหน้ากากของตัวละครน่ะค่ะ ผอ. ช่วยสาธิตให้ดูด้วยได้ไหมคะ”



ผอ. LR ”จะเอาอะไรก็ว่ามา” (จะไปเล่นเกมยิงผีต่อ)



ฟารา ยื่นบทให้ LR พร้อมรุนหลังเขาไปหน้าเวที






Airi : “กำลังรออยู่เลยฮะ ผอ. ผอ.จะส่งงานวิชา SM ของผมใช่ไหมฮะ”


LR ยืนอ่านบทสักพักด้วยสีหน้าเรียบเฉย (ยิ่งกว่าใช้น้ำยารีดผ้าเรียบ ไฮยีน~) เขาอ่านมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายที่เขียนว่า...


ฟารา : ตีบทให้แตกล่ะ รอชมอยู่นะคะ...รักนะ เด็กโง่~

(ถ้าไม่ทำคุณจะต้องเสียใจมากๆ ค่ะ ฟาราสัญญากับ EL คุง ไว้แล้ว รับรองด้วยเกียรติของเนตรนารีเลยค่ะ!)



ผอ. LR “…เออ ง่ายๆ แค่นี้เอง...ฉันแสดงก็ได้”


ไฟบนเวทีหรี่ลง พร้อมเสียงเพลงคลอขึ้นมา




*เพื่ออรรถรสในการชม ฟังเพลงคลิก*






“ฉันคือแม่มด แม่มดผู้เสกกุหลาบขาวให้กลายเป็นสีแดงล้ำลึก”


LR หันหน้าไปทาง Airi แล้วย่อตัวลง คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น


“อา...ไอริ...กุหลาบขาวที่แสนบริสุทธิ์”


พรืด! ไอริแทบลื่นล้ม แต่ก็ยังประคองตัวไว้ได้อยู่


“โอ้ กุหลาบงามที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม...กลิ่นหอมของเธอล่อลวงฉันราวกับยาต้องห้ามสีดำที่ทำให้ผู้คนหลงมัวเมา”


LR ยื่นมือมาทำท่าคล้ายจะขอความรัก


“ผะ...ผอ. เอาจริงเหรอฮะ”  ไอริเดินเข้าไปใกล้ วางฝ่ามือของตัวเองลงบนมือของ LR ตั้งที่รออยู่

เขากระซิบเบาๆ “แล้วผู้ชายเป็นแม่มดได้ไงฮะ”


“เออ นี่เป็นส่วนหนึ่งของการเล็คเชอร์ อย่าเรื่องมาก”  LR ตอบกลับเสียงลอดไรฟัน


“โอ๊ะ หนามของเธอช่างแหลมคม อา...ความเจ็บปวดนี้เป็นสิ่งยืนยันถึงความรักของเราสินะ”


ว่าแล้ว LR ก็ถือโอกาสชักมือตัวเองกลับ พร้อมผลักไอริออกไป


“อากุหลาบขาวที่รัก เธอช่างอยู่ไกลแสนไกล”


“ผอ. ผลักผมออกมาเองไม่ใช่เหรอฮะ...” ไอริประท้วง เพราะอยากจับนานกว่านั้นหน่อย


“ถ้าฉันแปลงร่างเป็นนกไนติงเกล แล้วบินผ่านทุ่งหนามที่เป็นดั่งปราการความรักของเรา

สุดท้ายแล้ว...ฉันก็จะโอบกอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนนี้ได้สินะ”



LR เดินเข้ามาใกล้ หยาดน้ำตาเหมือนน้ำค้างใสร่วงลงจากนัยน์ตาสีดำสนิท


“ดูสิที่รัก” LR แหวกเสื้อของตัวเองออกมาเผยให้เห็นแผ่นอกราบเรียบที่ขยับไหวน้อยๆ


พรู๊ด! ไอริเลือดกำเดาจะไหล


“ดูรอยบาดแผลจากหนามที่แหลมคมของเธอ” LR ชี้ไปที่ตำแหน่งหัวใจ สีหน้าเศร้าสุดจะบรรยาย

“มันโดนทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลายเป็นแผลเก่า…อาช่างน่ายินดีเหลือเกิน”


“ผะ...ผอ. เป็นมาโซเหรอฮะ” ไอริถามพร้อมทำตาโตวิบวับ


ปึง! LR กระแทกเท้าแรงเกินความจำเป็น โชคดีที่ยังไม่หลุดจากบทที่ตัวเองเล่นอยู่


(LE : โชคร้ายของ เอล นะครับผมว่า อดเล่นเกมลงทัณฑ์ LR)


“ที่รัก ได้โปรดให้นกไนติงเกลน้อยตัวนี้ สยายปีกอันแปดเปื้อนของมัน

โอบกอดกลีบอันเย้ายวนและเถาหนามแห่งการลงทัณฑ์ของเธอไว้เถิดนะ”


‘ใครคิดบทวะ’
  LR คิดพลางดึงไอริเข้ามากอดเต็มรัก จากนั้นเขาก็ร่วงลงไปในพริบตา


(ฟารา : พริบตาจริงๆ ไอริบอก)


“อา...กุหลาบขาว...ที่อาบย้อมไปด้วยเลือดจากหัวใจของฉันจนกลายเป็นสีแดงสด

มันช่าง...น่ารื่นรมย์เสียจริง!



LR พูดกับไอริทั้งๆ ที่น้ำตาคลอเบ้า ไอริจะผวาเข้ากอด แต่มือของ LR ไวกว่า

เขาบีบไหล่ไอริแน่นพร้อมออกแรงยัน ส่งสายตาประสานตาสื่อความหมายจากใจได้ว่า ‘ถ้าเข้ามาแกตาย’


“ได้โปรดกรีดผิวของฉัน! แหวกหัวใจที่เธอเป็นเจ้าของออกมาแล้วเอ็นดูมัน

ทำร้ายฉันสิ! เหยียดหยามฉันเถิดนะ!

ทำให้ฉันสำลักความอับอายจนคลุ้มคลั่งทรมานยิ่งกว่าได้รับความตาย!



LR เสี่ยงสั่นเหมือนจะร้องไห้ (LR : ฉันจะร้องก็เพราะบทของเธอมันน่าอาย)






“...กุหลาบแดงที่รัก...ได้โปรด...อย่าลืมฉัน…”


(ฟารา : และวัน SM ของเราใช่ไม๊คะ LR *0*)


-----------------------------------------------------------------------------


/จบแล้วจ้า ส่งงานไอริ พร้อมเล็คเชอร์ ตอนนี้ได้ไอเดียมาจากรูปนกไนติงเกลกับกุหลาบแดง

เรื่องเศร้า โดนเรายำซะ....ถ้าตั้งหัวข้อ SM คงสนุกพิลึก 555 เขียนมันมากขอบอก

ใครมีอะไรสงสัยถามได้ค่ะ


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #69 มิกุต้นหอม (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 13:21
    LR หล่อมากมาย เเต่ยังโหดเหมือนเดิม - -
    #69
    0
  2. #68 Skin - walker (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 08:20

    มีประโยชน์มากๆ เลยครับ

    รูปผอ. LR หล่อกระแทกใจมากๆ ฮ่าๆ

    ปล. รับ LR ม่ายยยยด้ายยยยยยยยยยย

    ขอมอบโล่แห่งความน้ำเน่าบรมโค-ตร ให้ไปเลย

    ข้าน้อยขอซูฮก

    อ่านแต่ละบทของ LR แล้ว อยากตกเก้าอี้ให้ขาหักไปเลย ให้ตายสิ!!! T^T

    #68
    0
  3. #67 [kamank]เปตอง (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 เมษายน 2554 / 00:47
    อ๊ากกก LR เท่มากครับ
    #67
    0