Rabbit Doubt : สภากระต่าย (บ้า) จอมโกหก

ตอนที่ 43 : SS4 : Journal 9 Last Kiss, Ending? Happily Ever After? (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 มี.ค. 54



Journal 9 : Last Kiss

Ending? Happily Ever After? (3)





"The sword of time will pierce our skins"

(ดาบแห่งกาลเวลาจะทิ่มแทงเปลือกแห่งชีวิตของเรา)

"It doesn't hurt when it begins"

(มันไม่เจ็บเลยสักนิดในตอนเริ่มต้น)

"But as it works its way on in"

(ทว่า...เมื่อมันทะลุเข้าไปแล้ว)

"The pain grows stronger...watch it grin"

(ความเจ็บปวดกลับแจ่มชัดขึ้น แข็งแกร่งขึ้น...ดูรอยแสยะยิ้มของมันสิ...)



"Suicide Is Painless" Theme from M.A.S.H. Sound Track





“อืม เสียงอะไรน่ะ...ใครมาเปิดเพลงแถวนี้”


NAI : “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ โทษทีพอดีนั่งรอเบื่อๆ เลยเปิดวิทยุฟังน่ะ”


Lady Rabbit พลิกตัวไปมาบนที่นอนหนานุ่ม “รออะไร? รอทำไม?”


เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้า ท่าทางยังงัวเงียอยู่


NAI : “รอถามเธอให้แน่ใจไง” พรึ่บ! NAI ดึงผ้านวมออกจากคนขี้เซาทันที


“โอ๊ย แสบตานะ! NAI” Lady Rabbit กระชากเสียง ‘เอ๋ นาอิ เหรอ?’


“แล้ว IAN ล่ะ?” เธอลุกพร้อมลืมตาข้างหนึ่งขึ้นมาถาม ทว่า...





(สภาพ NAI ในตอนนี้)


‘หวา!’ “หน้านายไปทำอะไรมาน่ะ” Lady Rabbit ขยับร่างถอยหนีโดยไม่รู้สึกตัว ‘น่ากลัวมาก...’


NAI : “IAN ไปทะเลาะกับ EL มา สุดท้ายก็...สะบักสะบอมอย่างที่เห็น

ฉันเลยต้องยึดร่างห้ามไว้ก่อนมันจะฆ่ากันจริงๆ”



EL!’


Lady Rabbit ตื่นเต็มตาเมื่อได้ยินชื่อเอล เธอผวามองซ้ายมองขวา


ความทรงจำของเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นมา


‘เสื้อผ้า’ เธอสำรวจตัวเอง ‘ยังใส่อยู่...ไม่สิ...หรือว่า...มันจะใส่ให้เรา...’


เธอมองไปที่เตียงแล้วขมวดคิ้ว... “แล้ว IAN ไปสู้กับ EL ทำไม?”


NAI : “อันนั้นต้องถามเธอมากกว่า” นาอิคว้าข้อมือบอบบางของ Lady Rabbit ขึ้นมา


“นี่รอยอะไร?” เขาเขม้นตามองรอยบาดเป็นริ้วแดงๆ


เมื่อเห็น Lady Rabbit เงียบ นาอิก็ถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย


NAI : “IAN มันถาม EL แบบเดียวกันตอนที่เข้ามาเห็นเธอนอนอยู่”


“แล้วมันตอบว่าอะไร?” Lady Rabbit คิ้วกระตุกทันที


NAI : “EL ไม่บอก... ถึงได้สู้กันไง”


นาอิเขยิบตัวเข้ามาใกล้พร้อมปรายตามองข้อเท้าของ Lady Rabbit ที่มีรอยแบบเดียวกัน


NAI : “ตกลงเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น...ที่ฉันยอมอยู่เงียบๆ เพราะเธอขอไว้ แต่ถ้าเอลมันทำ...”


“ฉันสู้กับมันแล้วประมาทไปหน่อย เลยโดนมันเล่นงานเข้า แค่นั้นแหละไม่มีอะไร”


Lady Rabbit แทรกขึ้นมา น้ำเสียงเรียบๆ เย็นชา และท่าทางก็ไม่ยินดียินร้าย





NAI เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วจ้องตา สีหน้าแสดงออกเต็มที่ว่า ‘ไม่เชื่อ’





Lady Rabbit จ้องตากลับเป็นทำนองว่า ‘ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!’


NAI ถอนใจเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เขายกมือขึ้นยอมแพ้





NAI : “โอเคๆ ไม่ยุ่งแล้วก็ได้ แต่เธอรับมือกับ IAN เองก็แล้วกัน…

...ถ้ามีอะไรก็บอกกันบ้างก็ได้นะ ฉันน่ะอยู่ข้างเธอเสมอ”



นาอิพูดประโยคสุดท้ายเบาๆ ก่อนจะสลับร่างคืนให้ IAN





IAN : “เอ๊ะ...ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง?”


“บินมามั้ง ถามได้”


ตุบ! ตุบ! Lady Rabbit ลุกขึ้นไปรื้อตู้เสื้อผ้าของตัวเอง


IAN : “เฮ้ย! เดี๋ยว! แล้วเมื่อวานตกลงเกิดอะไรขึ้น”


เขาถามแต่คู่สนทนาก็ไม่ยอมฟังเสียง ตั้งหน้าตั้งตารื้อของในตู้ท่าเดียว


IAN : “อุ๊บ! อะไรปิดหน้า...ชุดบันนี่?”





(ภาพในจินตนาการของ IAN / Lady Rabbit ในเครื่องแบบของสภากระต่าย?)


IAN : “(-///////-) อ่า...อา...เอิ่ม...เอ่อ”



“เอ้านั่งดีๆ สิ มา...จะทำแผลให้” Lady Rabbit วางกล่องพยาบาลลงตรงหน้า IAN


IAN : “เอ่อ...ทำไมใจดีผิดปกติ”


‘แกเป็นห่วงฉันได้ ฉันก็เป็นห่วงแกได้...ไม่เห็นแปลกอะไร’ เธอคิดแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา


IAN : “แล้วตกลง เธอกับเอล...เอ่อ...แบบว่า”


เขาถามขณะที่เธอบรรจงเอาสำลีแต้มแอลกอฮอล์ทำความสะอาดแผล


“ก็แค่ฆ่ากันไม่ตายน่ะ...ไม่มีอะไรมากหรอก”


IAN : “จริงเหรอ! โอ๊ย แสบ


“ถ้ารู้ว่าแสบ คราวหลังก็อย่าหาแผลใส่ตัวสิ”


Lady Rabbit หัวเราะคิก เธอเผยรอยยิ้มสดใสจน IAN มองตาค้าง


IAN : “เธอเปลี่ยนไปนะ...ไม่สิต้องบอกว่า...เปลี่ยนกลับมาเหมือนเมื่อ 9 ปีก่อนมากกว่า

ก่อนที่เราจะเข้าร่วมเกม Rabbit Doubt โอ๊ย!”



Lady Rabbit จงใจกดสำลีชุบเบตาดีนลงบนใบหน้าหล่อๆ “นายคิดไปเองมากกว่า”


IAN : “เธอ เปลี่ยนไปเพราะ EL ใช่ไหม โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย!


Lady Rabbit กระตุกมุมปากขึ้นแล้วกดสำลีเป็นจังหวะ ชะ ชะ ช่า


เส้นเลือดที่ขมับของเธอเต้น ตุบ! ตุบ!


IAN : “เธอไม่พอใจที่ฉันทะเลาะกับ EL ใช่ไหม ถึงได้แกล้งกันแบบนี้ อ๊ากกกกกก!


‘ถ้าฉันจะไม่พอใจก็เพราะแกพูดชื่อมันทุกประโยคมากกว่า’


Lady Rabbit คิดขณะ (เผลอ) ขยี้สำลีเต็มแรง


“เสร็จแล้ว” เธอจัดการปิดผ้าก๊อซแผ่นสุดท้ายแล้วพันไว้ด้วยแถบผ้าแน่นหนา



‘หายใจไม่ออก..อ๊อก IAN พยายามแกะผ้าที่พันหน้าจนกลายเป็นมัมมี่


ตอนนั้นเอง ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูสองครั้งก็ดังขึ้นติดๆ กัน





เมื่อเปิดประตู...กล่องพัสดุพร้อมกุหลาบแดงช่อใหญ่ไม่ระบุชื่อผู้ส่ง ถูกวางไว้หน้าห้อง


Lady Rabbit ใช้เท้าเตะกุหลาบแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขึ้นมา



‘รสนิยมพอใช้ได้...แต่นิสัยแย่เหมือนเดิม...’


เธอคิดขณะเปิดอ่านจดหมายสีดำด้านใน


‘ไม่สิต้องบอกว่ารสนิยมแย่…แต่นิสัยแย่ยิ่งกว่า’


“เสร็จแล้วก็รีบๆ ออกไป ฉันมีธุระต้องทำนิดหน่อยก่อนใครบางคนจะกลับ”


IAN : “ธุระที่ว่านั่นหมายถึง EL?”


‘แกหลงรักมันรึไง พูดชื่อมันอยู่ได้ (-*-)   “ไม่ชะ...อืม...คิดอีกที ก็ใช่แฮะ”


IAN : “เธอคงเป็นห่วง EL มากสินะ


“ฉันพูดตอนไหน?”


IAN : “แค่ดูท่าทางเธอฉันก็เข้าใจแล้ว...

ฉันยินดีจะเป็นฝ่ายไป เธออยู่กับ EL ให้ดีๆ ล่ะ”



Lady Rabbit กอดอกแล้วเอียงคอ สีหน้าเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ


“หมายถึงให้ฆ่ามันให้ตายน่ะเหรอ?”


IAN : “ถ้าทำแบบนั้น เธอก็เป็นม่ายขันหมากน่ะสิ”


ตูม! Lady Rabbit เสยหมัดเข้าท้องน้อย IAN เต็มรัก


“ฉันจำไม่ได้ว่าจะแต่งกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่”


IAN : “ตะ...แต่ว่า เมื่อคืน...”


โครม! “ออกไป!” เธอถีบเท้า อัญเชิญร่างเพื่อนตัวแสบออกไป


----------------------------------------------------



Lady Rabbit รื้อเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์แบบที่เธอชอบใส่ตอนเป็น LR ขึ้นมาสวม

เธอเผาจดหมายสีดำด้วยไฟแช็ค แล้วเปิดกล่องกำมะหยี่เบาๆ

ภายในบรรจุแท่งเหล็กทรงกระบอกสีน้ำเงินขนาดเท่าปากกา 5 อัน

เธอหยิบ 3 อัน มาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต


มาจิน...อยู่แถวนี้ใช่ไหม”





majin : “ดอกไม้งามไม่มีความผิดนะครับคุณหนู ถึงคนให้จะน่ารังเกียจก็ตามที”


มาจินเดินเข้ามาพร้อมดอกกุหลาบแดงในมือ





เขาคาบมันไว้ในปากก่อนตบเท้า วาดมือโค้งกายคำนับ Lady Rabbit อย่างงดงาม


‘ไม่ต้องรักษามันแล้วล่ะ...ให้มันบ้าอย่างงี้ต่อไป’


majin : “ทำไมถึงแต่งกายแบบผู้ชายล่ะครับคุณหนู?

ผมขออนุญาตช่วยรวบผมได้ไหม”



มาจินเดินเข้ามา ตั้งใจจะจัดแต่งเส้นผมที่ยาวสยายให้เรียบร้อย


“ไม่ต้อง” Lady Rabbit ปัดมือมาจินออกจนปลายนิ้วของเขาเกี่ยวเข้ากับไรผมของเธอเบาๆ


majin : “คุณหนู...รอยเย็บที่ใบหน้าหายไปแล้วหรือครับ”


“อืม...ถึงไม่ใช่หน้าจริง...แต่ว่า...ใช้หน้านี้ไปอีกสักพักก็ไม่เลวเท่าไร”


เธอตอบพร้อมยื่นกล่องในมือให้มาจิน


“ฉันให้ ยา 2 หลอดนี้น่าจะมีประโยชน์กับนาย...สูตรพิเศษของสภากระต่ายเลยนะ”


majin : “ผมได้กลิ่น...Master Rabbit ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ สินะครับ

ทั้งๆ ที่ไม่ใช่หมาป่าและถูก EL คุง บังคับกินไปแล้วแท้ๆ”



ZScremZ เป็นแค่หุ่นเชิดน่ะ

ความตายทำให้เขาหลุดพ้นจากการควบคุมของ Master Rabbit เท่านั้น

อีกอย่าง...ถึงไม่มีพลังชีวิตจนเกือบจะเป็นอมตะเหมือนหมาป่า

แต่ถ้าสมาชิกสภากระต่ายตายง่ายๆ แล้วใครจะคอยทำเรื่องเลวๆ ให้โลกนี้ล่ะ”



Lady Rabbit หัวเราะเบาๆ





majin : “ถึงเวลาแยกย้ายแล้วสินะครับคุณหนู...ถ้าอย่างไร...จะให้ผมติดตามคุณต่อไป...”


“ไม่ต้อง...ชีวิตนายเป็นของนาย”


‘แล้วฉันก็ไม่ใช่คุณหนูของแกด้วย!’


Lady Rabbit หยุดยืนหน้าประตูก่อนหยิบกุหลาบแดงขึ้นมาดอกหนึ่ง





มือเพรียวบางสั่นน้อยๆ ‘เริ่มแล้วสินะ ทัณฑ์ของสภา เธอเหลือบมองมาจินพร้อมซ่อนอาการนั้นไว้ 


“ดอกไม้ไม่มีความผิดนี่นะ” หญิงสาวเปรยเบาๆ ในขณะที่เดินจากไป


มาจินยืนนิ่ง (ในท่าพ่อบ้านอันดับหนึ่ง) เท้าชิด หลังเหยียดตรง

เขามองตามแผ่นหลังของ Lady Rabbit จนเธอหายลับไป

จากนั้นจึงเปิดกล่องบรรจุ ‘ยาสูตรพิเศษ’ ที่เหลืออยู่เพียง 2 ขวด

อดีตหมาป่าหนุ่ม (ผู้ถูกหมาป่าหนุ่มตัวอื่นกิน) เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์


majin : “อันแรกคงเป็นของ IAN คุง อันที่สองน่าจะใช้กับกระผม

แปลว่า คุณปล่อยพวกเราไป...ส่วนอีก 3 อันนั้น...”


มาจินเลียปลายนิ้วโป้งข้างขวา ก่อนวาดมันไปตามแนวยาวของริมฝีปาก

จากนั้นก็เชิดหน้าพลางใช้ปลายนิ้วชี้ดันกรอบแว่นตาให้สูงขึ้น





(ฟารา : เอ็งจะทำทำไมคะ!?)


เขาโค้งคำนับไปยังทางที่ เธอ จากไป ก่อนหันหน้ามาหาผู้ชม





majin : “ทั้งพวกคุณและกระผม คงจะต้องตั้งตารอชมว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร”


----------------------------------------------------



“เซเซ่”





Kami-Seku : “อ๊ะ คุณ LR สาวน้อยยิ้มอย่างอ่อนหวาน “หลังจากนั้นเป็นยังไงบ้างคะ”


“ก็ไม่มีอะไร”


ทั้งๆ ที่พูดแบบนั้น แต่ Lady Rabbit ก็ไม่แน่ใจว่า ทำไมเธอต้องชักข้อมือซ่อนไว้เหมือนกัน


“จะกลับแล้วเหรอ” Lady Rabbit เดินเข้ามาใกล้


Kami-Seku : “ค่ะ พี่จ๋าให้คนมารับแล้ว พี่ชายของเซเซ่เอง”


“หืม? มีพี่ชายด้วยเหรอ?...ถ้างั้นก็พอดีเลย”


Kami-Seku : “พอดีอะไรเหรอคะ”


“ฉันจะได้วางใจว่า...จากนี้ไปจะมีคนคอยดูแลเธอยังไงล่ะ”





Lady Rabbit พูดพร้อมยื่นกุหลาบแดงที่ถือมาให้สาวน้อย



"คิก~ นี่เธอรู้รึเปล่าว่าทำไมอีกาถึงได้เหมือนโต๊ะเขียนหนังสือ?"


Lady Rabbit ถามเมื่อเห็นใบหน้าน่ารักมีสีแดงระเรื่อ


Kami-Seku : “ทำไมล่ะคะ?” เซเซ่เอียงคอถามอย่างุนงง





Lady Rabbit จึงโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหู “นั่นสิน้า~ ทำไมกันนะ”





ฉึ่ก! ความเจ็บแปลบคล้ายถูกเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงแล่นผ่านบริเวณลำคอ

ในขณะเดียวกัน...ผิวหน้าที่ร้อนเป็นไฟของเซเซ่ กลับรู้สึกถึงสัมผัสจากริมฝีปากอ่อนนุ่ม


Kami-Seku : “คุณ LR…” พูดได้เพียงเท่านั้น สาวน้อยก็หมดสติไป


Lady Rabbit โอบเซเซ่ไว้หลวมๆ รอคนที่จะมารับเพื่อพาเธอกลับไป “เอาล่ะ คนต่อไปก็...”


----------------------------------------------------





Airi : “พี่ฮะ ทางนี้ๆ ยู้ฮู~”



“รู้แล้วน่า ไม่ต้องตะโกนก็ได้มีกันอยู่ 2 คน”


Airi : “แหม~ พี่ส่งแมสเสจมาเรียกผมเป็นการส่วนตัว แถมห้ามบอกใคร

จะสารภาพรักใช่ไหมล่ะ”



“อืม”


Airi : “อ๊ะๆ อย่าเพิ่งยิงผมนะฮะพี่ ขอผมสวมแหวนหมั้นก่อน”


“เอาสิ” Lady Rabbit ยื่นนิ้วนางข้างซ้ายให้


Airi : “คร้าบบบบบบ~”  ‘เอ๊ะ’ เหมือนไอริจะเพิ่งรู้สึกตัว เขาปล่อยมือที่เกาะแกะ Lady Rabbit ออก

แล้วทำท่าจะถอยกรูดออกไป...ถ้าไม่โดนดึงคอเสื้อไว้ก่อนน่ะนะ


Airi : “พี่ไม่รักผมแล้วใช่ไหม” ถามเสียงสั่น


“อะไรของแก ฉันเพิ่งยอมให้แกทำตามใจหยกๆ”


Airi : “ไม่จริง! ปกติพี่ต้องไล่ยิงผมแล้วสิ ผมน่ารักน่ายิงขนาดนี้พี่อดใจได้ยังไง!

โฮ โฮ โฮ พี่เปลี่ยนไป”
 (ฟารา : โอ้ ความลับเปิดเผยแล้วค่ะ ไอริเป็น มาโซ)


Lady Rabbit ขมวดคิ้ว เธอปล่อยมือจากแท่งเหล็กในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต แล้วดึงตัวไอริไปนั่งบนม้านั่งข้างๆ กัน


“สรุป ที่แกชอบทำตัวติ้งต๊องนี่...เพราะคิดว่าฉันเป็นพวก S หรือไง?”


Airi : “ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่ผมรักถูกใจฮะพี่!”


ไอริ รุกเข้าไปตรงๆ ปกติแล้ว LR ต้องไล่ฆ่าเขา แต่ว่า…

Lady Rabbit กลับหน้าแดงขึ้นมานิดหน่อย! (ฟารา : ไอริ นายแน่มาก)


“เฮ้อ~แกนี่มัน...” เธอหลับตาลง ไอริ แกเป็นผู้ชายใช่รึเปล่า”


Airi : “ของแบบนี้ มันต้องลอง ถึงจะรู้ ฮะพี่”


“ฮึ ฮึ ฉันว่า ร่างกาย ของแก น่าจะใช้ประโยชน์ได้น่ะ”


ไอริทำตาเป็นประกายทันที “ใช้ได้ตามสบายเลยฮะพี่!”

เขากระโจนเข้ามาทำท่าจะกอด Lady Rabbit

ตูม! แต่ก็ถูกเธอใช้เท้ายันหน้าออกไป


“โทษที ปฏิกิริยาอัตโนมัติน่ะ”


Airi : “โฮ โฮ โฮ โฮ พี่ใจร้าย!”


ไอรินั่งเป่าปี่อยู่ข้างๆ Lady Rabbit ที่นั่งเท้าคางอย่างอ่อนอกอ่อนใจ





“นี่ วันนี้จริงจังหน่อยสิ มีเรื่องสำคัญจะบอก”


ได้ยินแค่นั้นไอริก็หยุดร้องไห้ เหมือนกับว่าเพิ่งสั่งปิดก๊อกน้ำตาไป





Airi : “พี่ไปกับผมไหม? อยู่แบบนี้พี่ไม่มีความสุขหรอกฮะ”


“แกไม่ใช่ฉันแล้วแกรู้ได้ยังไง”


Airi : “แหม ก็พี่น่ะ จูบ กับคนที่รักไม่ได้ไม่ใช่หรือไง

รักผู้ชาย จูบกันเมื่อไหร่ก็กลายเป็นผู้ชาย

รักผู้หญิง จูบกันก็กลายเป็นผู้หญิง

ผิดเพศแบบนี้แล้วจะรักกันได้ยังไง?”



ไอริทำหน้าซีเรียส ก่อนนัยน์ตาจะส่องประกายวาววาม


Airi : “แต่ถ้าไปกับผมก็หมดปัญหา ผมรับได้หมดฮะ ไม่ว่าพี่จะอยู่ในร่างไหน~”


“เหตุผลของแกมั่วซั่วชี้ชั้วที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเลยว่ะ”


Airi : “แบบนี้พี่ถึงหลงเสน่ห์ของผมไงล่า~”


“ฮะ ฮะ นั่นสินะ ฉันก็ชอบแกที่เป็นแบบนี้จริงๆ ด้วย”


Lady Rabbit ไม่เถียง เธอเพียงหัวเราะเบาๆ แต่คราวนี้ไอริกลับทำหน้าเครียดขึ้นมาทันที


Airi : “พี่ฮะ มีอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ถึงใจดีจัง”


“ฉันมาบอกลา ไอริ


Airi : “เอ๋...” แม้เสียงจะอ่อนลงแต่หางเสียงกลับยกขึ้นสูงคล้ายจะถาม


“เพราะฉันเป็นคนของสภากระต่าย ส่วนนายเป็นคนธรรมดา

เราไม่พบกันอีกจะดีกว่า...เพื่อตัวนายเอง”



Airi : “ไม่จริงซักหน่อย! อะ!”


ไอริจะโวยวาย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อใบหน้าของ Lady Rabbit อยู่ใกล้แค่คืบ


“ช่วย คิส หน่อยได้ไหม?”


เธอขอร้องอย่างสุภาพ สีหน้าที่เคยเย็นชาอยู่เป็นนิจกลับอ่อนโยนลงไปถนัดตา



*เพลงประกอบค่ะ Just be friends คลิก*



Airi : “อืม...” ไอริช้อนท้ายทอยของหญิงสาว มืออีกข้างกระชับเอวเธอเข้ามาใกล้


Lady Rabbit ล้วงแท่งเหล็กสำหรับฉีดยา ชนิดพิเศษ ที่ได้รับจาก Master Rabbit ออกมา

แล้วกดปลายเข็มลงไปด้านหลังต้นคอของเด็กหนุ่ม

รอจนแท่งเหล็กเปลี่ยนจากสีน้ำเงินกลายเป็นสีแดง แล้วโยนมันทิ้งไป





(LR)





Airi : “พี่...กลับเป็นผู้ชายแล้ว” ไอริผละจากริมฝีปากของ LR


รู้สึกว่าภาพตรงหน้าทั้งเบลอและสั่นไหว “พี่ LR…”


ร่างของไอริล้มมาทาง LR…เขาไม่หลบ...เพียงแค่โอบรับไอริไว้


“พอนายตื่น นายจะจำฉันไม่ได้...เหมือนกับเซเซ่

เรื่องของฉัน...ความลับของฉัน...จะยังคงอยู่ในความมืด

ส่วนพวกนาย ก็จะได้ใช้ชีวิตอยู่ในแสงสว่างต่อไป”



LR หันหน้าไปอีกทางหนึ่ง





“แกดูอยู่สินะ ออกมาสิเอล มาสะสางเรื่องของพวกเราให้มันจบๆ ไป”





EL : “ผมเดาว่า ยานั่น คงมีหลอดสุดท้ายไว้ให้ผมสินะครับ”


LR โยนยากระบอกสุดท้าย ให้ EL รับไว้


“ฉีดมันซะ แล้วเราก็ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกต่อไป”


เอลมองแท่งเหล็กขนาดเท่าปากกาในมือ นัยน์ตาคมสีฟ้าไม่ฉายความรู้สึกอะไร


EL : “ทำไมคุณคิดว่าผมต้องทำตามที่คุณบอกด้วย?”


“นายเป็นหมาป่าเลือดบริสุทธิ์”


EL : “แล้ว?” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเรียวยาว ไม่เข้าใจว่า LR ต้องการจะสื่ออะไร


“นายก็รู้ว่าทั้งสมาชิกระดับสูงของ สมาพันธ์หมาป่า กับ สภากระต่าย

จับตาดูผลงานของนายในครั้งนี้แค่ไหน

นายคงไม่คิดว่า ที่ฉันสนับสนุนนายจนผลักดันให้หมาป่าชนะได้

เพราะฉันพิศวาสนายหรอกใช่ไหม”



EL : “สภาสั่งให้คุณช่วยผมสินะ”


“ใช่ สภาต้องการตัวนาย ในสงครามระหว่าง หมาป่า กับ กระต่าย

หากได้หมาป่ามาเข้าสภา เราก็จะมีอำนาจต่อรองมากขึ้น

ยิ่งเป็นหมาป่าเลือดบริสุทธิ์ ยิ่งมีค่าใหญ่

จากนี้ไปตำแหน่งของนายก็สูงกว่าฉันแล้ว”



EL : “แปลว่าผมมีอำนาจสั่งคุณได้?”


“ใช่ แต่หลังจากนายฉีดยาเข็มนั้นเข้าไปนะ”


EL : “หมายความว่ายังไง?”


ความรู้สึกจะเป็นอุปสรรคต่อการทำงาน หากเราเคยรู้จักกันมาก่อน

นายก็คงใช้ฉันทำงาน สกปรก ได้ไม่เต็มที่ใช่ไหมล่ะ

เพราะงั้นสภาจึงต้องการให้นายลืมตัวตนของฉัน”



EL : “จะใช้งานคุณ แบบไหน ผมควรจะเป็นคนตัดสินเองไม่ใช่หรือไง?

เลิกพูดเรื่องไร้สาระกันดีกว่า” EL ยื่นมือไปทาง LR “มาหาผม”


“หึ...ไม่ฉลาด...ไม่สมกับเป็นนายเลย” LR รู้สึกว่าตาของเขาเริ่มพร่า ‘มาได้แค่นี้สินะ’


เอลเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน...แม้จะเล็กน้อย

เขากระโจนเข้าไปรับร่างของ LR ไว้ก่อนที่จะล้มฟาดฟื้น


EL : “คุณเป็นอะไร?” เอลถามพร้อมคำนวนถึงสถานการณ์ที่เป็นไปได้ “หรือว่า...สภา...”


“ปีที่แล้วฉันทำพลาด...เกมที่ฉันเป็นผู้จัด...ฉันกลับโกงมันซะเอง

ทั้งๆ ที่คิดว่าไม่น่าจะถูกจับได้แล้วนะ”



LR พูดเสียงเบา เหมือนสติกำลังจะหลุดลอยไป


“เพราะงั้นสภาก็เลยคาดโทษ...ถ้าฉันทำให้นายชนะไม่ได้...ฉันก็จะตาย

ถ้าฉันทำให้นายเข้าร่วมสภาไม่ได้...ฉันก็จะตาย

...ยาที่พวกมันใช้กับฉันเริ่มทำงานแล้ว”


EL จับชีพจรที่ต้นคอ LR สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

เขาทำท่าจะอุ้ม LR ขึ้นมา แต่คนในอ้อมแขนกลับขืนตัวไว้


“ฉันไม่รอดหรอก...ถ้าแกไม่ยอมฉีดยาที่ฉันให้ไป หึ หึ

แต่แบบนั้นก็อาจจะดีก็ได้...”



EL : “คิดจะตายหรือไง” เอลเผลอบีบไหล่ LR…น้ำเสียงที่เคยเยือกเย็นกลับเจือไปด้วยความร้อนรน


“ถ้าแกยอมใช้ยานั่นเพื่อลืมฉัน สภาก็จะอนุญาตให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไป

แต่ยังไง...ยานี่ก็ทำให้ฉันลืมเรื่องของแกอยู่ดี”



LR เพ่งมองใบหน้าของเอล


“แค่กำจัดแกออกไปจากความคิดของฉันได้ จะอยู่หรือตาย...

ไม่ว่าจะเลือกทางไหน...ฉันก็เป็นผู้ชนะ”



‘ใช่ แบบนี้...ฉันก็ไม่มีทางสูญเสียตัวตนของตัวเองไป...

เกลียด...ความทรมานที่บีบรัดหัวใจ...ฉันอยากลบมันออกไป

แต่ว่า..ทำไม...มันต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วย’



EL : “นี่คุณ...อยากจะหนีจากผมไปขนาดนี้เลยเหรอ”


“เออสิ...ฉันเบื่อหน้าแกจะแย่อยู่แล้ว ฮะ ฮะ


จากฝั่งตรงข้ามปรากฏเสียงฝีเท้า เงาร่างของ เบนวา ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้





ageless_forever : “ยาแก้พิษของพี่สาวอยู่ที่ Master Rabbit

ถ้าคุณยอมรับเงื่อนไขของสภา ผมจะนำทางไปหาเขาให้”



เขาพูดเรียบๆ ใบหน้าหล่อเหลาเฉยชา ปรายตามอง LR เหมือนเป็นสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่ง


“ผู้คุมกฏ...คอยจับตาดูฉัน...นั่นแหล่ะงานของเบนวา


LR พูดโดยไม่ใส่ใจ เปลือกตาหนักจนแทบจะลืมตาขึ้นไม่ไหว


EL สังเกตเห็นอาการนั้น เขากระชากคอเสื้อของ LR ขึ้นมา


“มองผม” EL พูดพร้อมบีบคาง LR แน่น


EL : “ถ้าคุณอยากให้เป็นแบบนี้ ผมก็ยินดีจะทำให้”


นัยน์ตาสีฟ้าส่องประกายเย็นชาแม้กระทั่งตอนกดเข็มฉีดยาลงบนต้นคอของตัวเอง


EL : “แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณหนีไปไหน”


ภายใต้ความเย็นชาของ EL คือความโกรธจนแทบบ้าคลั่ง


LR เบิ่งตาค้างกับการตัดสินใจของ EL


“ไม่อยากเชื่อว่าคนอย่างนาย...จะยอมรับเงื่อนไขนี้”


EL : “ถ้าไม่ทำคุณก็ต้องตาย...แล้วคุณคิดว่าผมมีทางเลือกหรือไง”


เอลหรี่ตาลง เขากระซิบเสียงแข็ง ค่อยๆ ไล่ไล้ปลายจมูกคลอเคลียผิวแก้มอุ่นร้อนของอีกฝ่าย





EL : “ผมจะลบสัมผัสของคนอื่นให้”


เขาพูดก่อนจะประทับริมฝีปากลงไป...เนิ่นนาน...จนแทบไม่มีโอกาสหายใจ

LR ไม่ได้ต่อต้าน...ถึงยังไงมันก็คงเป็นครั้งสุดท้าย


‘Last Kiss’


LR หลับตาลง...เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาแน่ใจว่า

ทั้ง EL และ LR…จะกลายเป็นแค่คนแปลกหน้า



*เพลงประกอบ Akahitoha คลิกค่ะ*




EL : “พาฉันไปที่สภา”



แม้จะเซเล็กน้อย...แต่เอลก็ออกคำสั่งกับเบนวาทันทีที่ LR สลบไป

เบนวาผิวปาก ตอนที่ EL อุ้ม LR เดินผ่านหน้า


ageless_forever : “ใช้ยาไปแล้วแต่ยังมีแรงขนาดนี้ได้...

สมแล้วที่ สมาพันธ์ กับ สภา แย่งตัวกันจะเป็นจะตาย

อ๊ะๆ อย่าสนใจผมเลย รีบพาพี่สาวไปก่อนดีกว่า

ก่อนที่คุณจะลืมว่า ‘เขา’ เป็นใครน่ะนะ หึหึ”



----------------------------------------------------



Last Kiss

Ending? Happily Ever After?



----------------------------------------------------


จบบริบูรณ์ค่ะ ขอบคุณ Rabbit Doubt SS4

ทั้งฝน ปุย โม มาจิน ไอริ เซเซ่ น้องไอซ์ น้องดี ฟาเฟ เบนวา โจโจ้ เอิง น้องวาย นุ ผักคุง เซน ซือ

และคนอื่นๆ ที่ไม่ได้เอ่ยชื่อค่ะ เพราะมีพวกเรา พี่/เพื่อน จึงเขียนนิยายจบเป็นเรื่องแรกในชีวิต!!!

(แต่มีคนยุให้เขียนภาคต่อแหละ หุหุ)


----------------------------------------------------



Extra : After Story

 
 

NAI : “แล้ว...หลังจากนั้นเป็นยังไงบ้าง นี่ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้วใช่ไหม

 


ฉันก็ยังเป็นทาสของสภาต่อไปน่ะสิถามได้


LR นอนเลื้อยตัวพิงหน้าต่างของห้องสารภาพบาป

เขาหยักยิ้มมุมปากในขณะที่ดูรูปถ่ายของ เซเซ่ กับ ไอริ ที่นาอิเอามาฝาก

เจ้าพวกนี้สบายดีสินะ

จะนัดพบกับเพื่อนทั้งที ก็มีแต่ที่นี่แหละ ที่พอจะ ลักลอบ คุยกันได้

NAI : “IAN โกรธน่าดูเลยนะ ที่นายโดนยาของสภาแต่ไม่ยอมบอกมัน

บอกไปแล้วช่วยอะไรได้ล่ะ” LR ตอบเย็นชา

NAI ที่อยู่อีกฝั่งของหน้าต่างหัวเราะเบาๆ มาจินฝากความคิดถึงมาแน่ะ
 

อืม บอกมาจินด้วยว่า ว่างๆ ไปดื่มกัน ฉันรู้จักร้านที่มีสาวๆ สวยๆ ด้วย

แต่ต้องขอเวลา แอบ ออกมาก่อนนะ

NAI : “เจ้านายใหม่เข้มงวดเหรอไง

เออสิ เด็กอะไรไม่รู้ หยิ่งเป็นบ้าเลยว่ะ

แค่เป็นหัวหน้ากลุ่มหมาป่าที่ชนะเกมรอบที่แล้ว

แต่คนในสภากลับไปเลียขามันกันหมด

NAI : “แล้วนายล่ะ?”
 

อะไร?”
 

NAI : “นายไม่ลองเข้าหาแล้วใช้ประโยชน์จากเขาดูบ้างล่ะ

เท่าที่ฟังนายเล่ามา ถึงนายจะทำเรื่องแค่ไหน เจ้านายคนใหม่ก็ปล่อยไปตลอดนี่

หึ หึ เพราะมันใช้ฉัน ยิ่งกว่า ทาส น่ะสิ

อีกอย่าง ฉันไม่สนใจ มันก็แค่หินอีกก้อนที่ฉันต้องเหยียบขึ้นไป

ไปให้ถึงจุดสูงสุดของสภา

LR เคาะตุ้มหูที่เป็นหินกลมๆ สีฟ้า ที่เขาได้รับมันมาจากเจ้านายคนใหม่ตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก

นายจำเขาไม่ได้จริงๆ เหรอนี่ นาอิเปรยกับตัวเองเสียงเบา
 

หืม นายพูดว่าอะไรนะ
 

NAI : “เปล่า ไม่มีอะไร
 

ปี้บ ปี้บ ปี้บ

LR หรี่ตาแล้วก้มลงมอง IPHONE ในมือ เขาอ่านข้อความแล้วขมวดคิ้ว

ต้องไปแล้วว่ะเพื่อน มัน เรียกอีกแล้ว
 

NAI : “รักษาตัวด้วยนะ LR
 

LR รูดซิปเสื้อแจ็คเก็ตแล้วดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะ

เขาหันหลังพร้อมโบกมือให้ นาอิ ทีหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป
 

----------------------------------------------------
 

LR ยืนท่าสบายๆ ใช้สองมือล้วงกระเป๋า ฮู้ดยังคงคลุมใบหน้าของเขา

ด้านหน้าคือเตียงหลังใหญ่ ที่มีสาวๆ ในชุด อืม...นุ่งน้อยห่มน้อย 4-5 คน

นั่งๆ นอนๆ ออดอ้อนคลอเคลียผู้ชายคนเดียวที่มีสิทธิในตัวพวกเธออยู่

ใช้ชีวิต สบาย เกินไปรึเปล่านะ ไอ้เด็กบ้านี่
 

ท่าทางแบบนั้น กำลังนินทาผมอยู่ในใจหรือเปล่าครับ
 

ฮะ ฮะ จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงล่ะเจ้านาย

ผมแค่คิดว่า คุณมีสาวๆ ไม่ซ้ำหน้ากันทุกวันแบบนี้ น่าอิจฉาดีต่างหาก
 

อิจฉาเพราะอยากเป็นผม หรืออยากเป็นสาวๆ พวกนี้ล่ะ
 

เสียงทุ้มฟังดูนุ่มนวลทว่าคำพูดกลับกวนประสาทสุดขีด
 

ปึ้ด! ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้ มันมีตำแหน่งสูงกว่า
 

แล้วเรียกมาคราวนี้มีงานอะไร...หรือครับ
 

LR เกือบลืมเติมคำพูดแสดงความเคารพต่อท้ายอีกแล้ว

เขาอายุมากกว่าแต่ต้องมาเรียกมันอย่างนอบน้อม ให้ตายสิ น่าหงุดหงิดเป็นบ้า!
 

ผมอยากให้คุณไปเข้าสถาบันแห่งหนึ่ง
 

ชายหนุ่มบนเตียงกระซิบอะไรสักอย่างข้างหูสาวน้อยในอ้อมแขน

เธอคนนั้นก็ลงจากเตียงแล้วเดินไปหยิบเอกสารมาให้ LR
 

“High school of Doubt?” LR ทำหน้าบอกไม่ถูก แกจะให้ฉันไปโรงเรียนเนี่ยนะ?”
 

อุ๊บ ซวยแล้ว LR หุบปากตัวเองแทบไม่ทัน การใช้คำพูดไม่สุภาพกับผู้บังคับบัญชา

ถือเป็นการผิดวินัยที่ร้ายแรงมากในสภา...อืม...ถ้าพูดต่อหน้าน่ะนะ

คุณมีสิทธิถามด้วยเหรอครับ ชายคนนั้นเดินลงจากเตียงแล้วยื่นมือมากระชากตุ้มหูของ LR

แล้วใช้คำพูดแบบนั้นกับคนที่มียศสูงกว่า?

หรือสภาจะไร้ระเบียบขนาดไม่ได้อบรมมารยาท เขาเลื่อนมือไปบีบคอ LR

 


อึก!” LR เจ็บแปลบที่ใบหู ลมหายใจขาดช่วง

ที่แย่กว่านั้น...เขาไม่ชอบให้ชายคนนี้มาสัมผัสร่างกาย

ไม่รู้เพราะอะไร...แต่มันทรมานเกินไป...น่ารังเกียจเกินไป

เหมือนร่างกายของเขาจะรู้สึก...ถึงบางสิ่งที่เขาจำไม่ได้

ทว่า ตอนนี้...ทั้งหมดที่เขาทำได้ก็มีเพียง

ขออภัยครับ มาสเตอร์ ...ตอบกลับอย่างสุภาพ

มาสเตอร์ ปัดฮู้ดที่คลุมหน้าของ LR ให้ตกลงมา เขาแสยะยิ้มเมื่อมองเห็นใบหน้าเฉยชา
 

แน่นอนว่า คุณไม่มีสิทธิเลือก
 

เขากดตุ้มหูลงบนใบหูของ LR จงใจกดย้ำซ้ำรอยแผลเดิม

เลือดสีแดงจากติ่งหูค่อยๆ ไหลอาบย้อมต้นคอสีขาวของ LR

เจ็บนะเว้ย ไอ้บ้า ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ LR ก็ตอบเพียงว่า ก็คุณเป็นเจ้านายนี่นะ

----------------------------------------------------
 
 

EL ในชุดเครื่องแบบของสภาฯ กำลังตรวจทานเอกสารที่อยู่ตรงหน้า

ด้านหลังของเขาก็คือ LR ที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นขนาดเขาหันไปมอง LR ก็ยังไม่เปลี่ยนสีหน้า

เรื่องโรงเรียนเตรียมการไปถึงไหนแล้ว
 

คุณและผมพร้อมจะย้ายเข้าไปทันทีที่คุณต้องการ...ครับ
 

งั้นเราจะไปกันวันนี้

“…ครับ

EL มองตามแผ่นหลังของ LR ที่เดินจากไป เขายกมือขึ้นปิดริมฝีปากที่บิดเป็นรอยยิ้ม

ในขณะที่จินตนาการถึง ความเป็นไปได้ ในอนาคตข้างหน้า
 

LRอิเรย์...ถ้าคุณคิดว่ายาแค่นั้นจะทำอะไรผมได้ ก็คิดง่ายเกินไปแล้ว

หึ หึ แต่ผมจะยอมเล่นตามบทที่คุณเขียนไว้ไปก่อน...เพราะคราวนี้คุณหนีไม่พ้นหรอก

โทษที่ปฏิเสธผมน่ะ ผมจะเอาคืนให้เสียใจแบบที่คุณต้องอยากตายให้มันพ้นๆ ไป

แต่ว่า...ยังไงซะ...ถ้าผมไม่อนุญาต ถึงคุณอยากจะตายแค่ไหน ก็คงตายไม่ได้หรอก

EL ยกมือกุมขมับ ความทรงจำบางส่วนระหว่างเขาและ LR ยังคงขาดหาย

เศษแห่งความทรงจำคล้ายเสี้ยวกระจกแหลมคมที่ถูกป่นจนละเอียด

เซลล์สมองของเขากำลังทำงานอย่างหนักเพื่อประกอบความทรงจำขึ้นมาใหม่

และทุกครั้ง...มันก็พยายามที่จะพังทลายลงไป...

เพื่อให้ผมสามารถจำตัวตนของคุณได้...คงมีแต่จะต้องเคียดแค้นคุณต่อไป

เอาล่ะ คุณจะทำยังไงนะ LR

เพราะการแก้แค้นของผมจะเริ่มจากตอนนี้เป็นต้นไป

(ดาบแห่งกาลเวลาจะทิ่มแทงเปลือกแห่งชีวิตของเรา)

(มันไม่เจ็บเลยสักนิดในตอนเริ่มต้น)

(ทว่า...เมื่อมันทะลุเข้าไปแล้ว)

(ความเจ็บปวดกลับแจ่มชัดขึ้น แข็งแกร่งขึ้น...ดูรอยแสยะยิ้มของมันสิ...)



----------------------------------------------------

ฟารา : จบภาค SS4 ค่ะ ขอบคุณที่อ่านกันมาจนถึงตอนสุดท้าย อิอิ

ภาคต่อไปคือโรงเรียน? จะมีคนอยากอ่านไหมน้า =_=

จริงๆ EL กับ LR เป็นตัวละครที่เขียนสนุกมากเลยล่ะขอบอก

(แนวเชลยรัก?)

แต่ชักรู้สึกว่า...ฟารามีเรื่องที่อยากแต่งมากเกินไปแล้วสิ ^_^’’

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #66 กาล_อนุกรม (@pacis) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 15:51
    ตกลง El ยังจำได้อยู่ใช่ไหมครับนี่

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 เมษายน 2554 / 15:53
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 เมษายน 2554 / 15:54
    #66
    0
  2. #65 กาล_อนุกรม (@pacis) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 เมษายน 2554 / 15:51
    โอ้ว!! เพิ่งมาเห็น after story นี่สินะที่เป็นจุดเริ่มต้นของโรงเรียนเรื่องสั้น 555+
    #65
    0
  3. #64 มิกุต้นหอม (@mbforever) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 13:23
    จบเเล้ว ๆ สุดยอดมากๆ
    #64
    0
  4. #63 Skin - walker (@pie-handsome) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 3 เมษายน 2554 / 11:22

    หนุกมากกกกคับพี่ฟ้า!!

    ^^ เมื่อคืนเข้ามาอ่านภาพไม่ขึ้น

    ตอนเช้าเลยไล่ไปดูภาพตอนต้นๆ ที่อ่านไปแล้ว

    นับถือพี่ฟ้าเลยครับ อัพรูปจนเหนื่อยแน่เลยอะ T^T

    รออ่านภาคต่อไปนะครับ!!

    #63
    0
  5. วันที่ 1 เมษายน 2554 / 12:41

    พี่ฟารา~ สนุกมากค่ะ...พี่แต่งได้เมพมาก!!!
    รอภาคตค่อค่ะ =w=b

    ปล.พลอย ::Yume_ เองนะคะ :)

    #62
    0
  6. #61 ๐Airis๐ (@airi24530) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 18:40
    จบแล้ว ><

    ชอบฉากจบจังค่า

    ชอบเนื้อเพลงที่เอามาใส่ตอนจบ =w=
    #61
    0
  7. #60 [kamank]เปตอง (@pae-tong) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 04:39
    อ่านเพลินมากเลยครับ รู้ตัวอีกทีก็ตีสี่ครึ่งแล้ว
    #60
    0
  8. #59 PinkMelon (@monalove) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 มีนาคม 2554 / 00:20
    ตามมาอ่านแล้ว~
    รอบนี้หลายอรรถรสมากค่ะ ทั้งเศร้า เสียใจ ซึ้ง
    แอบโรแมนติค และส่งท้ายด้วยคู่กัดเหมือนเดิม~

    ตอนแรกแอบคิดว่า ไม่อยากให้ EL ลืมความทรงจำไป
    แล้วก็สมใจจริง ๆ >___< ต้องอย่างนั้นสิ!!
    รักซึ้งปานจะกลืนกิน? (หมาป่ากินกระต่าย) จะลืมง่าย ๆ ได้ไง จริงไหม
    #59
    0
  9. #58 +Kitsune+ (@xkitsunex) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 22:31
    ภาคโรงเรียนจะอ่านนนนน
    //แต่ก่อนหน้านั้นฟาขอ ss2 ก่อนจะได้ไหมมมม????
    (ถ้าไม่ใช่คืนที่ฟาบทมากสุดไม่ตามหรอก 55+)
    #58
    0
  10. #57 nhoice (@ni-cha-wee) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 มีนาคม 2554 / 18:57
    ว้าว~ ว้าว~ พี่ฟารายังแต่งฟิคได้แบบสนุกสนาน ไม่ผิดหวังเลยค่ะ ^^

    แล้วภาคต่อจะเป็นยังไงน้า...รออ่านอยู่นะคะ ><
    #57
    0