Rabbit Doubt : สภากระต่าย (บ้า) จอมโกหก

ตอนที่ 40 : SS4 : Journal 8-3 เราไม่เคยรักกันนี่นา (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 399
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ธ.ค. 54



Journal 8 : เราไม่เคยรักกันนี่นา (3)






“เอียน ตื่นได้แล้ว...”


LR พูดเรียบๆ เสียงเย็นๆ เป็นเหมือนน้ำที่ช่วยดับไฟในความฝันอันร้อนรุ่มของคนที่ถูกเรียก


“ฝันถึง NAI อีกแล้วเหรอ?”






(NAI)




ภาพแรกที่เอียนเห็น คือใบหน้าของ LR ที่ก้มมองลงมาอย่างไร้อารมณ์


IAN : “อืม...ฝันไม่ดีเลย” เขาตอบพลางยกมือก่ายหน้าผาก “ทำไมวันนี้หมอนมันแปลกๆ นะ”


“ตื่นแล้วก็ลุกซะที นายนอนหนุนตักฉันนานแล้ว เมื่อยว่ะ” LR ผลักหัวเอียนออกเบาๆ


IAN : “อะ หวา จริงดิ!” เอียนรีบลุกขึ้นอย่างกลัวตาย “ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”


‘ตอนมันประมูลเรามาเป็นเมด ทำไมมันไม่กลัวแบบนี้วะ’  LR หรี่ตามอง


“ฉันทำความสะอาดห้องนายเสร็จแล้วนะ”


IAN : “เอ๋ LR ไม่โกรธเหรอ ทำไมวันนี้ใจดีจัง”


“โกรธ... แต่โกรธมากๆ มันเหนื่อยว่ะ ขี้เกียจโกรธแล้วด้วย” LR ลุกขึ้นยืน พร้อมยกมือเสยผมอย่างหน่ายๆ


“อีกอย่าง…” LR นึกภาพตอนที่เดินเข้ามาแล้วเห็นเอียนนอนป่วย... ‘ท่าทางนายก็ทรมานมากด้วย’


IAN : “อีกอย่าง?”


“ไม่มีอะไร…ฉันไปล่ะ” LR ราดน้ำบนพื้นแล้วเดินออกจากห้องไป


IAN : “LR…” เอียนมองตามหลัง LR ตาไม่กะพริบ


“เอ่อ...จะถามซักหน่อยว่า...ห้องมันปูพรม...แล้วทำไมต้องราดน้ำด้วย...(^_^’)”


เอียนทำท่าเหมือนคิดได้ เขากอดตัวเอง ขนลุกทันที “กะ...โกรธแน่ๆ ยังโกรธอยู่แหงๆ เลย”


-----------------------------------------------------------------




“ทำไมหนักๆ ไหล่นะ” LR ทุบไหล่ตัวเอง “หรือจะทำความสะอาดมากเกินไป...”


เขาเดินผ่านกระจกหน้าต่าง แต่ก็ไม่ได้สังเกตเห็นเงาสีเทา ที่สะท้อนจางๆ อยู่ทางด้านหลัง






THE_DOUBT : “พี่ LR… D หนาวอ่ะ...ตอนนี้ ลำปาง เอ๊ย กรุงเทพหนาวมาก”


วิญญาณของ D เริ่มเลื้อยมือไปเรื่อยๆ “กรุงเทพติดแอร์ค่ะพี่ ขอหนูซุกไออุ่นจากพี่หน่อย”


ฮื่อ” LR มองเงาของตัวเองในหน้าต่างแล้วขมวดคิ้วขัดใจ






(ภาพที่ D เห็น)


!!! D สะดุ้งโหยง


“ไม่ได้ๆ อย่าเพิ่งรู้สึกอยากฆ่าใคร” LR ส่ายหน้าให้กับตัวเองในกระจก


D ตัดสินใจลอยกลับหลุมของเธอไป...


-----------------------------------------------------------------






wunwai_f : “ไม่เอาแล้ว วายกินไม่ไหวแล้วฮับ”






I-timo~ : “ไม่ได้! วายต้องบอกมาก่อนว่าข้าวผัดกุ้งของเตยอร่อย”






สาวน้อยยื่นช้อนที่มีข้าวผัดพูนๆ + กุ้งตัวใหญ่จ่อปาก wunwai_f






fafela : “ข้าวแกงกระหรี่ของฟา อร่อยกว่าต่างหาก”






ฟาเฟล่า คะยั้นคะยอให้ wunwai_f กินข้าวราดแกงกระหรี่หอมฉุย



LR เดินผ่าน 2 สาว และ 1 หนุ่มที่กำลังกินข้าวกันอยู่อย่างสนุกสนาน


(LR : แต่ฉันเห็นว่าไอ้น้องวายมันกำลังร้องไห้ว่ะ)



“นี่ฝากผ้าห่มให้ D หน่อย” เขาพูดพลางโยนผ้าห่มเนื้อนุ่มลงบนโต๊ะ



I-timo~ : “ทำไมพี่ LR ถึงฝากพวกหนูเอาไปให้ล่ะ” เตยถามอย่างงงๆ



fafela : “นั่นสิ จะเอาของให้ THE_DOUBT นี่เผาไปไม่ดีกว่าเหรอ”



“ไม่เป็นไรๆ ฉันรู้ว่าพวกเธอต้องได้เจอ D แน่ๆ 

หึ หึ หึ หึ หึ



LR หัวเราะเบาๆ ในลำคอก่อนจะเดินจากไป...


-----------------------------------------------------------------




“แวะไปดู เซเซ่ หน่อยดีกว่า ยังอยู่ที่ห้องไหมนะ”


LR เคาะห้อง Kami-Seku อยู่ 2-3 ครั้ง “ไม่อยู่เหรอเนี่ย...”


พลัน ประตูห้องของ เซเซ่ ก็เปิดออก






(ยินดีต้อนรับสู่ดินแดนพิศวง)




therike : "อ๊ะ เนี้ยวววว นั่นหมายเลข 10 นี่เนี้ยว ซือมาช่วยซือเหรอ"






(ถึงอลิสไม่อยู่ แต่พวกเราก็เต็มใจต้อนรับคุณแทนเธอให้)



“ไม่เป็นไร...ฉันไม่อยากเข้าไป” LR พูดเสียงเรียบแล้วปิดประตูให้






therike : "เดี๋ยวสิเนี้ยว อย่าเพิ่งไปซือเนี้ยว" <<< LR ไม่เห็นจริงๆ นะ


-----------------------------------------------------------------




‘ห้องสุดท้ายแล้วสินะ...หมายเลข 23’


“รูมเซอ...” LR ตั้งท่าจะเคาะประตู






l;ylfu “ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ โฮฮฮฮฮฮฮฮ


‘อะไรเนี่ย...’


LR พูดไม่ทันจบประโยค โจโจ้ก็เปิดประตูพรวด วิ่งร้องไห้น้ำตาไหลนองหน้าออกมา






Airi : “มาแล้วเหรอฮะพี่!”


ไอริเรียกเสียงใส กระโจนออกมาพร้อมกอดต้อนรับ LR แน่น


น่าแปลกที่วันนี้ LR ไม่โกรธ...


“ปล่อยได้แล้ว...” LR ดันร่างที่สูงแค่ไหล่ออกไปด้านข้าง “เรื่องที่โทรคุยกันไว้ถึงไหนแล้ว”


Airi : “เรื่องกลุ่ม Zodiac เหรอฮะพี่” ไอริดี้ด๊า


“หน้าตาก็ดี แต่รสนิยมการตั้งชื่อเห่ยนะแกเนี่ย”


Airi : “ว้าว หน้าตาดี! ผมเป็นแบบที่พี่ LR ชอบเหรอฮะ ดีใจจัง”



‘มันไม่ฟังเลยนี่หว่า...’  LR คิดพลางดันไหล่ไอริไว้ไม่ให้เบียดตัวเข้ามาใกล้


“แล้วแกทำอะไร โจโจ้ถึงวิ่งร้องไห้ออกไป”



Airi : “หึงเหรอฮะพี่ XD ไม่ต้องห่วงน๊า ผมรักเดียวใจเดียว มีพี่ LR คนเดียว”



‘..อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา...’  LR ท่องในใจ


“ฉันแค่สงสัยว่าตัวเล็กๆ อย่างแก จะมีแรงสู้ใครเขามากกว่า”






Airi : “ฮะ ฮะ พี่ ของแบบนี้มันอยู่ที่ลีลาต่างหาก”



‘...ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้...’





Airi : “ผมเตรียมดินเนอร์ไว้แล้ว เรากินไปคุยไปดีกว่า”



“ไม่ล่ะ ฉันแค่มาทำความสะอาด”



Airi : “โธ่ พี่ฮะ ผมไม่เอาพี่มาเป็นเมดหรอกฮะ ผมแค่ประมูลมาเพราะอยากให้พี่นั่งชิล ชิล”


ไอริว่า พลางโชว์ห้องที่ปัดกวาดเรียบร้อย



LR เลิกคิ้วแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ที่ไอริเตรียมไว้ ‘จริงๆ มันก็เป็นคนดีนะเนี่ย’



Airi : “ดื่มไหมฮะ” รินไวน์พลางยื่นให้



“ไม่ล่ะ” LR ยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม



Airi : “เอ๋ ทำไมล่ะฮะ ไวน์ตัวนี้ผมหามาเป็นพิเศษเลยน๊า ไม่แรงหรอก นิดเดียวเอง ไม่เม้า ไม่เมา”



“ก็เพราะไม่เมาน่ะสิ ฉันเลยไม่กิน” LR ตอบขึงขัง “ฉันชอบ วิสกี้ ไม่ก็ วอดก้า On the rock มากกว่า”



Airi : “โธ่พี่ฮะ กินนิดนึงสิ นะ นะ นะ” พูดพร้อมเข้าประชิดตัว LR จนแทบจะนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกัน



‘ทำไมมันคะยั้นคะยอจังวะ’  “บอกว่าไม่เอาก็ไม่เอาดิ” LR สะบัดมือเบาๆ


แต่ไอริกลับกระเด็นไปอีกฟากของห้อง ชนชั้นทีวีจน แผ่น DVD หล่นกระจาย



Airi : “ฮึก ฮึก ฮือออออ พี่ LR ใจร้าย”



‘อะไรวะ!?’  “ฉันผลักเบาๆ เองนะ”



Airi : “ฮือๆๆๆๆ โฮๆๆๆๆ ไม่รู้ล่ะพี่ต้องกินของที่ผมเตรียมไว้ให้ ไม่งั้นโกรธจริงๆ ด้วย!”


ไอริร้องโวยวายพร้อมดิ้นปัดๆ อยู่บนพื้น



LR ถอนใจ “เออ รู้แล้วๆ กินก็ได้”



ทว่า...ตอนที่กำลังจะกระดกไวน์เข้าปากนั้นเอง... สายตา LR ก็เหลือบไปเห็น






(Love potion : หล่นลงมาเพราะไอริดิ้นไปทั่ว)


แล้วก็...






(วีดีโอแอบถ่าย โดย fafela : กระเด็นออกมาจากกอง DVD)


และพอหันไปมองข้างเตียง...






(SONY Handycam : บันทึกทุกความทรงจำอันล้ำค่า)


ปื้ด! (ฟารา : ขอเวลานอกดีไหมเนี่ย *0*)






LR เทไวน์ทิ้งต่อหน้า


Airi : “อ๊าาา ทำไรอะพี่ เสียดายของน๊า” (มันยังไม่รู้ตัว)



หึ” LR หลับตาแล้วหยิบ IPHONE ขึ้นมากดปุ่ม โทรด่วน


“อืม ฉันเอง เอา.......มาให้หน่อย”



Airi : “พี่เรียกใครมาอ่า ไม่เอานะ ผมไม่อยากได้ก้างขวางคอ” (มันยังไม่รู้ตัวจริงๆ)



ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนมาจินจะก้าวเข้ามา






majin : “ของที่สั่งได้แล้วครับโบทจัง” (ฟารา : สำหรับคนที่ไม่รู้ โบทจะ แปลว่า คุณหนู นะจ้า *0*)


มาจินเดินถือถาดเงินด้วยมาดพ่อบ้าน บนถาดหรูมีถังน้ำมันสีส้มสดใสวางอยู่






(ฟารา : ที่สงสัยคือ มาจินวางลงไปได้ไงอะค๊าาา)


“วันก่อนฉันเล่นเกมยิงซอมบี้ โครตมันเลย” LR พูดขณะที่ล้วงปืนออกมาปลดเซฟตี้ดัง แกร๊ก!


(ฟารา : รอบนี้ LR พกปืนมาด้วยอ่ะจ๊ะ ไอริจ๋า)


พลั่ก! จากนั้นก็ใช้ด้ามปืนฟาดถังบนมือมาจินลอยกระเด็นไปตกตรงหน้าไอริพอดิบพอดี


“รู้ป่ะว่า ในเกมพอยิงโดนถังนะ ถังมันระเบิดได้ด้วยว่ะ”






Airi : “พะ...พี่” (ฟารา : ไอริบอกไม่อยากรู้ อะค๊าบ *0*)






“ตายซะ” ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!


-----------------------------------------------------------------




LR เดินออกมาจากห้องไอริ ทั่วทั้งร่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ…หลังประตูห้องมีเปลวไฟแลบออกมาเป็นระยะ


majin : “ไอริคุงหนีไวจริงๆ นะครับ...แล้ว...เผาทรัพย์สินของเกมแบบนี้ ผู้จัดจะไม่ว่าเอารึครับคุณหนู”


“ก็ให้พวกนั้นแบ่งค่าตัวฉันมาซ่อมดิ ยังไงก็ได้ไปตั้งเยอะ” LR ตอบแบบไม่ใส่ใจ


“อีกอย่าง ขยะ น่ะ มันต้องเผาให้หมด”


majin : “เฉลียวฉลาดสมเป็นคุณหนูเลยจริงๆ”


“ว่าแต่...แกรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่ไหน”


majin : “การเฝ้าติดตามเจ้านาย เป็นหน้าที่ของพ่อบ้านอันดับ 1 อย่างกระผมอยู่แล้วขอรับ”






<ซับนรก>


<LR : ถังน้ำมันอันนั้นมันยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ Claude>


<majin : Yes your Highness!>




“…….……………..” (LR : น่าจะเผาพวกมัน 2 คนไปพร้อมกันเลยดีไม๊)


-----------------------------------------------------------------




หลังจากเสร็จงาน LR ก็เดินมาที่ห้องนั่งเล่นรวม






EL : “นั่นสิครับ เพราะเราไม่รู้จักกันนั่นเอง ความจริง ถ้าเราได้รู้จักกันก็คงดีเนอะ”


LR ยืนหลบอยู่ในมุมมืด ตอนที่ได้ยินบทสนทนาของ EL กับ ZScremZ






‘มันร้องไห้?...’


EL : “ทุกอย่างมันเริ่มที่นาย เพราะนายทรยศต่อความเชื่อใจของฉันก่อน”


EL พึมพำเบาๆ นันย์ตาสีฟ้าหม่นแสงลงเล็กน้อย


LR รู้ดีว่าประโยคนี้ไม่ได้หมายถึงตัวเขาเอง...แต่ว่า...ก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยให้ EL เดินจากไปเงียบๆ


“ไง คร่ำครวญอะไร ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ”


LR เดินออกมายืนขวางทาง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางพร้อมจะหาเรื่องเต็มที่


‘ทำไมแกถึงเก็บความทุกข์ไว้กับตัวเอง อย่างนี้ก็เหมือน Pinkmelon ไม่มีผิด’


EL : “อา...คุณเองหรือ ทำให้เห็นภาพไม่น่าดู ต้องขอโทษด้วย”


EL ว่าพลางใช้ปลายนิ้วปาดคราบน้ำตาเบาๆ


‘มันไม่สู้ด้วย...’


ในตอนที่ EL คิดจะเดินผ่าน LR ไปเงียบๆนั้นเอง ชายเสื้อก็ถูกมือของ LR รั้งเอาไว้


“นี่...ทำไมถึงเศร้าขนาดนั้นล่ะ..” LR ถาม สายตาจ้องมองคู่สนทนาแน่วแน่


EL เงียบไปครู่หนึ่ง เขาหันกลับมาเผชิญหน้า LR ตาประสานตา






EL : “แล้วทำไม...คุณถึงต้องสนใจล่ะครับ?”


“นั่นสินะ...” LR เบือนหน้าไปมองด้านข้าง เหมือนกับว่าไม่สามารถหาคำตอบได้


EL แกะมือของ LR ที่จับชายเสื้อของเขาออก


EL : “วันนี้ผมยังไม่มีอารมณ์เล่นกับคุณ...ขอเป็นวันหลังก็แล้วกันครับ”


หมับ! แทนที่จะถอยออกไปตามที่ EL คิด LR กลับจับข้อมือของ EL แน่น เขาบีบจนแทบสุดแรง


“นายทำเรื่องอะไรที่บอกฉันไม่ได้งั้นเหรอ?”


EL กระชาก LR เข้ามากระซิบข้างหู สุ้มเสียงทุ้มต่ำฟังแล้วแสนอันตราย


EL : “ถ้าบอกไปแล้ว...คุณจะเกลียดผมนะครับ...”



ภาพของ EL ที่ LR เห็น คือสายตาคมกล้าและท่าทางที่ทรนง

ดูคล้าย เหยี่ยว ที่บินโดดเดี่ยวอยู่บนฟากฟ้า

บินมาไกลแสนไกล...ไกลจนปีกของมันเริ่มล้า

ในที่สุด...หัวใจของมันก็แทบจะระเบิดเพราะไม่เคยได้หยุดพัก



“แล้วไงล่ะ!?”


โดยไม่ได้คิด LR รั้งร่างของ EL เข้ามาในอ้อมแขน

กอดชายหนุ่มไว้ราวกับจะเสนอร่างของตัวเองให้เป็นที่พัก



“เราไม่เคยรักกันนี่นา...ถ้าไม่ได้ รัก แล้วจะ เกลียด ได้ยังไง

...เพราะงั้น...ฉันจะไม่มีวันเกลียดนาย”




EL เบิ่งตาขึ้น สีหน้าเหมือนไม่คาดคิด จากนั้นก็ระเบิดหัวเราะออกมา


EL : “ฮะ ฮะ ฮะ นั่นสินะ เป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย”


เขาซบหน้าลงบนไหล่ของ LR พร้อมกอดรัดร่างตรงหน้าแน่น



“เฮ้ย จะฆ่ากันรึไง เจ็บนะเว้ย”



EL ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงไปที่ LR



‘ตัวหนักชิบ เห็นผอมๆ ทำไมมันหนักยังงี้วะ’



LR มองชายหนุ่มในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกหลากหลาย...

แพขนตาหนาสีดำขยับไหวน้อยๆ... ไม่น่าเชื่อว่า EL คนนี้ก็มีช่วงเวลาที่อ่อนแอกับเขาด้วย...



EL : “LR…”



“อะไร”



EL : “ผม...” เอลเม้มปากลง “...ขอบคุณ...” จากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดๆ



LR ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นทั้งๆ ที่กอด EL ไว้ในอ้อมแขน...เขาลูบหัว EL เบาๆ ไปเรื่อยๆ...


-----------------------------------------------------------------




ฟารา : ทำไมมันจบดราม่าอย่างนี้ล่ะจ๊ะ อีนี่ นายจ๋า *0*

ใช้เควสให้โมแล้วนะคะ ฉาก LR ปลอบใจ EL ที่กำลังร้องไห้ (ไม่ว้าย ไม่วาย จริงๆ นะ ฮา)


ป.ล. อย่าเพิ่งลุกไปไหนนะคะ...

ยังมีต่ออีก...


-----------------------------------------------------------------




เหตุผลที่ EL ไม่ได้จ้าง LR มาเป็นเมด


“นี่ ฉันคิดออกแล้วว่า ทำไมวันนี้ฉันถึงใจดีกับแก”


EL : “ครับ?” <<< หยุดร้องไห้แล้วแต่ยังกอด LR ไม่ปล่อย


“อย่างน้อย แกคนนึงก็ไม่ได้ประมูลฉันไปเป็นเมด”


EL : “อ๋อ เพราะมีแพคเกจอื่นน่าสนใจกว่า เมด น่ะครับ

ถึงจะแพงหน่อยก็เถอะ เพราะเขาขายแค่ชุดเดียว”




EL โชว์ SMS ในมือถือตัวเองให้ LR ดู




"น้องสาวผมไม่น่ารักซักกะนิ้ด"






ปัญหานี้ของคุณจะหมดไป เพียงแค่ใช้บริการ


น้องสาว LR


<คำพูดบังคับ : "Onii Sama" หรือ "ท่านพี่คะ">


(พิเศษ แถมออฟชั่นใส่แว่น หรือ หูแมว หรือจ่ายเพิ่มเพื่อรับทั้งสองแบบ)



(ฟารา : EL เป็นพวกบ้าน้องสาวอะจ้า ซิสคอน *0*)


ใบหน้าของ LR มีเมฆฝนตั้งเค้าทะมึนมาแต่ไกล ฆ่า! ฆ่า! ฉันจะฆ่าพวกมันให้ตาย!’


-----------------------------------------------------------------






“เซเซ่ ทำไมมานอนตรงนี้ล่ะ?” LR อุ้มสาวน้อยที่นอนอยู่ตรงระเบียงขึ้นมา “มาจะพาไปที่ห้อง”






Kami-Seku : “อะ...อืม คุณ LR เธอลืมตาขึ้นมา


“อ้าว เธอไม่ใช่เซเซ่นี่”






Kami-Seku : “ฮิ ฮิ รู้ด้วยเหรอคะ ว่าฉันคือ ดาร์กเซเซ่ น่ะ” ว่าพลางยกแขนโอบรอบคอ LR


“อืม” LR โน้มใบหน้าลงมาตามแรงดึงของสาวน้อย


Kami-Seku : “ไม่ตกใจหน่อยเหรอคะ”


“ไม่เป็นไรหรอกก็น่ารักพอๆ กันนั่นแหละ”


Kami-Seku : “แหม LR นี่ปากหวานนะคะ”


“ก็พูดความจริงนี่นา”


Kami-Seku : “คิก คิก”


“จดหมายเชิญที่ฉันส่งไป เธอได้รับแล้วใช่ไหม”


Kami-Seku : “ค่ะ บัตรเชิญแห่ง Zodiac ของคุณ LR


“อา บอกไว้ก่อนนะว่า ชื่อเห่ยๆ แบบนั้นฉันไม่ได้ตั้ง”


Kami-Seku : “อ๋อ เหรอคะ ฮึ ฮึ อึ”


ดาร์กเซเซ่ กรีดยิ้มหวาน ก่อนจะซบหน้าลงในอ้อมกอดของ LR






(Z O D I A C) + (1st S P I R I T) = 13






Kami-Seku : “อยากรู้จังเลยน้า ว่าเกมจะจบลงแบบไหน ฮึ อึ ฮึ ฮึ”


-----------------------------------------------------------------




LR : ได้รับดอกไม้ของเธอแล้วนะ ฟาเฟล่า กุหลาบสีน้ำเงิน ที่งดงาม ลึกลับ และเย้ายวนเหมือนกับตัวเธอ

หลับให้สบายเถอะ ฟาเฟล่า"






(ร่วมแสดงความคิดถึง ฟาเฟล่า ดอกไม้หน้างานลดครึ่งราคา)


-----------------------------------------------------------------






(ร่วมไว้อาลัยแก่สาวน้อย nhoice ที่ตื่นปุ๊บ ก็โดนกินอีกรอบปั๊บ)


-----------------------------------------------------------------






(ระลึกถึงน้อง VanishBarney ที่โดนเขมือบแบบงงๆ...)


LR : นี่มันกระทู้ไว้อาลัยรึไงวะ (-*-)


-----------------------------------------------------------------


จบจ้า *0* เราแอบมีปริศนากะเขามั่งนะเนี่ย หุหุ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น