Rabbit Doubt : สภากระต่าย (บ้า) จอมโกหก

ตอนที่ 35 : SS4 : Journal 6 งานละคร Event พิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 มี.ค. 54



Journal 6 : งานละคร Event พิเศษ






“กว่าจะมาได้นะแก ไอ้คุณ IAN


LR เดินนำ เอียน เข้ามาในห้องอาหาร

เมื่อวานนี้หลังจากนอนสงบสติอารมณ์ไปหลายรอบ (หลับๆ ตื่นๆ)

LR ก็โทรไปตาม IAN มาเป็นที่ระบาย (อารมณ์?)






(pacis) IAN : “โธ่ ก็บอกแล้วไงว่าขอเวลาทำใจหน่อย

ไม่เจอกันตั้ง 9 ปี ยังขยาดเกมนี้ไม่หาย”



กลัว? อย่าพูดให้ขำเลยดีกว่า

9 ปีที่แล้วพวกเราชนะมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ





(ภาพอดีต IAN ผู้ชนะไม่เปิดเผยนามในเกมครั้งก่อน)


แค่มีฉันคนเดียวที่เข้าไปใน ‘สภากระต่าย’

ทำไมฉันคิดว่าแกนอนอู้มากกว่าวะ”



IAN หรี่ตาลงข้างหนึ่ง กับกิริยา 'เหมือนผู้ชาย'

เขาเอาแขนขวาโอบไหล่ LR แล้วดึงมาเข้ามากระซิบข้างหู


(pacis) IAN : “เล่นสมจริงไปหน่อยหรือเปล่า ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงนะ”


LR หันหน้ากลับไปปะทะกับเอียนตรงๆ ริมฝีปากใกล้กันแค่ไม่กี่ cm.





IAN นายเป็นเพื่อนรักของฉันนะ”


ตาจ้องตา LR พูดเสียงหวานไม่เข้ากับใบหน้าเมินเฉย


“แต่ถ้าเที่ยวเอาความลับฉันมาเปิดเผย ฉันจะตัดลิ้นแกว่ะเพื่อน”


(pacis) IAN : “โอ้ น่าสนุกนี่” เขาตอบพลางฉีกยิ้มกว้าง






Airi : “พี่ LR ฮะ!”


ก่อนที่ทั้ง 2 จะเปิดฉากเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด Airi ก็แทรกเข้ามากลางวง


Airi : “ผมคิดถึงพี่ทั้งคืนเลย!”


Airi ผวาทำท่าจะโผเข้ากอด LR ด้วยความรัก (บริสุทธิ์?) แต่ก็ถูก LR เอามือยันหน้าไว้

ด้วยรูปร่างที่เล็กกว่า ไอริจึงได้แต่วิ่งอยู่กับที่



“แป๊บนะ IAN จัดการธุระแป๊บ”



LR หันกลับไปหา ไอริ แล้วพูดเสียงเหี้ยม


“ฉันก็คิดถึงแกทั้งคืนเหมือนกัน”


Airi ยิ้มร่า : “จริงเหรอฮะพี่!”


“เออ จริง!” LR ควัก IPHONE ออกมาแล้วสไลด์นิ้วไปเรื่อยๆ


<ส่งข้อความ : ยืนยัน YES? NO?>


“YES”


ปี้บ ปี้บ ปี้บ เสียงมือถือของทุกคนในห้องอาหารดังขึ้นพร้อมๆ กัน

ไอริ ล้วงมือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดดูข้อความ (รัก) จาก LR ทันที





Airi : “โฮ โฮ โฮ โฮ พี่ LR ใจร้าย!”





ว่าแล้วก็วิ่งร้องห่มร้องไห้หนีออกไปจากห้องอาหาร


(pacis) IAN : “วิ้ว~ ขนาดเป็น ผู้ชาย ยังทำ ผู้ชาย ด้วยกันร้องไห้ได้

เก่งว่ะเพื่อน”



IAN พูดพลางยกมือป้องหน้าผาก มองตามกลุ่มฝุ่นที่ลากยาวเป็นเส้นขยุกขยุย ตอนไอริวิ่งจากไป

LR ไม่สนใจ มองซ้ายมองขวาหาคนคิดบัญชีรายต่อไป


-----------------------------------------------------------------




ในที่สุดก็สะดุดสายตากับ หนุ่ม 2 คน ที่นั่งเล่นเกม 'ความจริงสีแดง' อยู่ตรงมุมห้อง


ageless_forever : “อ้าวพี่สะ...เอ๊ย พี่ชายมานี่สิผมกำลังซ้อมละครอยู่”


เบนวา
ตั้งใจจะเรียก LR ตามความเคยชิน แต่โดนสายตาพิฆาตห้ามไว้


ageless_forever : ‘ดีนะกลับคำทัน ฟู่ววว เมื่อวานยังหยองอยู่เลยอ่ะ

พระเจ้าครับ เบนวายังรักชีวิต (ที่แสนหล่อ เท่ เฟอร์เฟ็คแมน แอน แฮนซั่ม) น้อยๆ อยู่นะครับ’



(pacis) IAN : “ซ้อมไปทำไมเหรอ” ถามพลางพิจารณา






(ภาพในจินตนาการเพื่อปิดบังความจริง)




ผู้ชายตัวโตกล้ามแน่น 2 คน แต่งชุดกระโปรงคล้ายๆ พวกโกธิคโลลิต้ายุคกลาง

คนนึงที่ LR เรียกว่า เบนวา ใส่วิกผมยาวสีดำ ด้านหลังกระโปรงมีหางแมวดุ๊กดิ้ก

เอ่อ [อุบาทว์] ส่วนอีกคน...หน้าตาก็ดีนะ แต่ว่า...


type289 : “วันนี้มี Event พิเศษ” ผักคุงในชุดคอสเพลย์แลมดาเดลต้า แม่มดสาวน้อยสุด [Cute] ตอบ



“Event แต่งตัวเป็นกระเทย?” LR ถามทะลุกลางปล้องอย่างไร้อารมณ์ แต่เจ็บจี้ดโดนใจ



ageless_forever : “ไม่ใช่ครับพี่ แสดงละครต่างหาก! นี่ไงบทของพวกผม”



LR รับบทจาก เบนวา ที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มาอ่าน


แลมดาเดลต้ามองเบิร์นอย่างพึงใจ สำหรับเธอ เบิร์นไม่ต่างอะไรกับเพื่อนคู่เล่นคู่หูคู่รักและคู่แค้นบนโต๊ะน้ำชายามเช้าตรู่”


LR อ่านได้ไร้ความรู้สึกพอๆ กับใบหน้า



ageless_forever : “ใช่ครับ บทของผมกับผักคุงยอดเยี่ยมมากเลยใช่ไหม”






(ภาพในจินตนาการเพื่อปิดบังความจริง)


type289 : “โฮะ โฮะ แหม แหม เบิร์นคัสเทล ผู้น่ารักจ๋า

ผักคุงมาแสดงเองซะอย่าง ถ้าไปที่ห้องของผักคุง ผักคุงยังมีคอลเลคชั่นหายากอีกนะ”


ผักคุง
พูดพร้อมป้องปากหัวเราะจนโบสีแดงอันเล็กๆ ที่ใช้ประดับผมขยับเด้งไปเด้งมา



(ฟารา : นี่ก็เล่นสมบทบาท // ยามปกติ ผักคุง แมนเต็มร้อยนะคะ นี่แค่โดนแลมดาเดลต้าเข้าสิง)



ageless_forever : “แหม~พูดอะไรอย่างนั้นล่ะจ๊ะ แลมดาเดลต้าจัง เราเป็นศัตรูกันนะ

มาชวนเค้าไปเล่นที่ห้องง่ายๆ อย่างนี้ไม่กลัวเค้าแทงข้างหลังเธอเหรอไง”



แม่มดน้อย แลมดาเดลต้า และ เบิร์นคัสเทล หยอกล้อกัน จิ้ จ๊ะ สนุกสนาน


LR ทำหน้าได้ไร้อารมณ์ที่สุดตั้งแต่เคยทำมา เขาหมุนตัวหันหลังเดินจากไป


‘เดี๋ยวค่อยมาคิดบัญชีกับมันใหม่ ไปสร้างภูมิคุ้มกันก่อน’


-----------------------------------------------------------------


“นี่ แล้วแกจะโอบไหล่ฉันไปถึงเมื่อไหร่ หนักนะเว้ย”


LR ผลักแขน IAN ออกอย่างเซ็งๆ


(pacis) IAN : “ก็...จนกว่าไอ้หมอนั่นจะเลิกมองเราด้วยสายตาไม่เป็นมิตรละมั้ง”


IAN พูดพร้อมจับหน้า LR หันไปอีกทาง แก้มของทั้ง 2 คนแนบกันโดนบังเอิญ (ฟารา : แต่ IAN จงใจหละ *0*)


กร๊อบ!





ตรงนั้นเอง สายตาเย็นชาที่อ่านความคิดไม่ออกของ EL จ้องชายหนุ่มทั้ง 2 คนนิ่ง






l;ylfu : “หวะ...หวา พี่ EL พี่กินขอบแก้วเข้าไปทำไมครับ!

ละ...เลือด เลือดไหลเต็มปากไปหมด หวา~ห้องพยาบาล ต้องพาไปห้องพยาบาล”



โจโจ้ ที่นั่งอยู่ข้างๆ EL ลุกลี้ลุกลน


EL โยนแก้วในมือทิ้ง ถ่มเศษแก้วออกจากปากโดยไม่สนใจแผลข้างใน

เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปทาง LR กับ IAN


โจโจ้ พยายามขอความช่วยเหลือจากคนอื่นๆ แต่ทุกคนก็ส่ายหน้า






fafela : “ถ้ายังไม่อยากตายอย่าเข้าไปดีกว่า” พูดพร้อมรั้งแขน โจโจ้ ไว้






Kami-Seku : “นั่นสิคะ หมูจะหามอย่าเอาคานเข้าไปสอด ค่ะ (?)”






Sedom : “กรี้ดดด ว้ายจะได้ดูของดีแล้ว! จะได้ดูของดี!”


l;ylfu มอง 3 สาวที่ทำตาเป็นประกายแล้วทำหน้าอึกอักน้ำตาคลอ น่ารัก “ตะ...แต่ว่า”






THE_DOUBT : “ถ้า โจโจ้ เข้ามาขวาง D จะไปหลอก โจโจ้ ในฝันนะคะ”


กระทั่งวิญญาณของ D ยังแอบมากระซิบข้างหู...






majin : “น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือขวาง รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี รักชีวิตตัวเองก่อนเถอะครับ โจโจ้คุง


มาจินที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ เตือนเสียงนุ่ม


l;ylfu : “มะ...ไม่ยุ่งแล้วครับ”




-----------------------------------------------------------------




LR มองหน้า EL นิ่งๆ พลางผลัก IAN ที่มือเกาะแกะเป็นปลาหมึกออกไป


“อะไร จะเอาเหรอไง” LR ถามเย็นชา เขาล้วงกระเป๋ากางเกงเตรียมควักมีดออกมา


‘ดี จะได้เอาคืนเรื่องเมื่อวันก่อน’



EL ไม่สน เขามองข้ามหัว LR ไปยัง IAN ที่ยืนอยู่


สายตาคมกริบไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า บรรยากาศมาคุ!



นกนางนวลกรีดร้องอยู่บนท้องฟ้า จิ้งหรีดเรไรเสียดสีปีกส่งเสียงระงม

(LR : ฉากนี้มาไงวะ!)



Mikinoka_Black : “ปุยปุย แย่แล้ว ถ้า LR กับ EL ฉะกัน งานเราล่มแน่ๆ”


Matsuura : “นั่นสิ ฝนฝน เอาไงดีเนี่ย”


สองผู้จัดสาว (น้อยน่ารัก?) กุมมือกันแล้วซุบซิบระดมสมองอย่างเร่งด่วน


Mikinoka_Black & Matsuura : “ฮิ ฮิ ฮิ เข้าใจล่ะ แผนของพวกเรานี่ยอดจริงๆ เอาแบบนั้นดีกว่า”


ในตอนที่ LR จะล้วงมีดออกมานั่นเอง ปุยปุย กับ ฝนฝน ก็ส่งเสียงห้าม






Mikinoka_Black & Matsuura : “เดี๋ยวก่อน!

ยินดีด้วยค่ะ เราได้ตัวแสดงหลักของวันนี้แล้ว!”



พรืด! LR ลื่นทั้งๆ ที่ไม่มีเปลือกกล้วยใต้เท้า


‘พะ...พวกเธอจะใส่ชุดว่ายน้ำมาดื่มน้ำชาตอนเช้าทำไม!’


“นี่มันงานแสดงละคร หรือ การประกวดชุดว่ายน้ำ”



Mikinoka_Black & Matsuura : “แหม LR ความคิดดีนะคะ เราให้ทุกคนใส่ชุดว่ายน้ำมาแสดงดีไหม

อ๊ะ! ไม่ใช่สิ เราจะบอกว่า EL กับ LR ได้รับเลือกให้แสดงเรื่อง

‘คุณกระต่ายสีฟ้าผู้น่าสงสาร’

ที่เขียนบทโดย therike ค่ะ!”






“กระต่ายอะไร? แล้วทำไมฉันต้องเล่นด้วย”


Mikinoka_Black & Matsuura : “ไม่เล่นไม่ได้ค่ะ นี่เป็นคำสั่งของผู้จัด ถ้าไม่เล่นเราจะถือว่าคุณผิดกฏของเกม”






EL เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาเดินเข้าไปหาผู้จัดทั้งสองคนแล้วกระซิบถาม


EL : “ไอ้เรื่องนั้นที่มัน...ใช่ไหม…” พอได้คำตอบ EL ก็หยักยิ้มมุมปาก


“งั้นผมจะเป็นหมาป่าเอง”



“กระซิบอะไรกัน...”



Mikinoka_Black & Matsuura : “เรื่องนี้มี 2 บท ค่ะ ‘กระต่ายสีฟ้า’ กับ ‘หมาป่าสีชมพู’

คุณ EL เพิ่งเลือกเล่น หมาป่า ไปเอง”




‘หมาป่ากินกระต่ายแหงๆ ใครจะยอมวะ’


“ไม่! ถ้าไม่ได้บทหมาป่าฉันก็ไม่เล่น!”



EL : “งั้นฉันเล่นเป็นกระต่ายก็ได้” เอล พูดเรียบๆ ด้วยท่าทีสงบๆ



“ก็ได้...งั้นเล่นก็ได้” LR รับคำ


‘ทำไมมันยอมง่ายจังวะ...แต่ช่างเหอะ เดี๋ยวพ่อจะเอาคืนทั้งต้นทั้งดอก’


LR ยิ้มในใจ



Mikinoka_Black & Matsuura : “ถ้าอย่างนั้นเราจะเปิดมิวสิคเลยนะคะ

พวกคุณไม่ต้องพูดบทก็ได้ แค่แสดงท่าทางประกอบ”




ทุกคนในห้องกรูเข้ามาเป็นจุดเดียว รอชมการแสดงของ LR และ EL คู่รักคู่แค้น

(LR : บรรยายให้ดีๆ หน่อย อย่าให้แก้บ่อย)


ไฟหรี่ลง เสียงเพลงดังขึ้น ภาพถูกฉายขึ้นมาบนทีวีจอยักษ์น้องๆ จอหนัง ในห้องอาหาร




*คลิกเพื่อชม มิวสิค*

Mikinoka_Black & Matsuura : “คุณกระต่ายสีฟ้า มีเจ้านายเป็น คุณหมาป่าสีชมพู



ฝนฝน กับ ปุยปุย เริ่มพากย์



“หึหึ ฉันเป็นเจ้านายแกว่ะ” LR พูดอย่างสะใจ เขาเอาเท้าถีบท้อง EL ให้คุกเข่าลง

“ยังไม่รีบทำความเคารพนายท่านอีก?” พูดพร้อมเผยรอยยิ้ม ใบหน้าเชิดขึ้น สายตามองต่ำลง



EL คุกเข่าลงเงียบๆ เขาเหลือบตามองเท้า LR ที่เหยียบอยู่บนไหล่แวบหนึ่ง




Mikinoka_Black & Matsuura : “คุณหมาป่ากำลังจะเอาเจ้ากระต่ายน้อยไปทิ้ง”



“อ้อ เจ้านายเบื่อ ‘ต่ายน้อย’  แล้วนี่เอง

ไม่มีฉากทารุณหน่อยเหรอ”



LR ถามพร้อมทำท่าเสียดาย แต่ก็ยังกระแทกเท้าลงไปบนไหล่ EL ไม่หยุด




Mikinoka_Black & Matsuura : “เจ้ากระต่ายน้อยพูดว่า ‘ผมจะไม่ยอมให้คุณมีสัตว์เลี้ยงตัวอื่น’



พรวด! EL กระชากเท้า LR ตอนที่เขาไม่ทันตั้งตัว

LR หงายหลังลงไปนอนบนพื้นโดยมี EL ขึ้นคร่อม



EL : “รูปคุณตอนนอนเมื่อคืนน่ะ ใครถ่ายให้เหรอ”



LR อยากตอบว่า ‘ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันเว้ย’ แต่ก็โดน EL เอามือปิดปากแน่น




Mikinoka_Black & Matsuura : “Master, I love you.



EL : “ผมขอเตือนก่อนว่า...ถ้าสิ่งที่คุณพูดออกมาทำให้ผมเสียใจ

ผมก็จะทำให้คุณเสียใจมากๆ เหมือนผมด้วย”



EL พูดเสียงเย็นพลางเหลือบตาไปทาง IAN



‘แกปิดปากฉันแล้วฉันจะพูดได้ยังไง!?’ LR ทำเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ ส่งสายตาอาฆาตประท้วง


‘ทำไมแรงมันเยอะจังวะ’





Mikinoka_Black & Matsuura : “ผมเป็นกระต่ายน้อยสีฟ้าที่น่ารัก น่ารัก ที่นี่คืออาณาเขตของผม”




‘น่ารักตรงไหนฮะ!’ LR กลอกตามองใบหน้าเย็นชาของ EL





Mikinoka_Black & Matsuura : “ถ้าใครจะพรากเจ้านายไปจากผม...”



EL : “ผมมีความรักให้คนทั้งโลกได้ แต่คุณต้องมีให้ผมเพียงคนเดียว”



“แค่กๆ แกพูดตามบทอยู่ใช่ไหม?” LR สูดอากาศหายใจเมื่อ EL คลายมือออก




Mikinoka_Black & Matsuura : “I’d rather EAT you.”



EL : “ถ้าคิดทรยศล่ะก็...ผมจะ กิน คุณเอง”



‘นี่มันบทบ้าอะไรกันวะ กระต่าย กิน หมาป่า!?’



EL : “คำตอบล่ะ...” เลือดจากปาก EL หยดลงมาบนริมฝีปากของ LR



“ใครถ่ายรูปฉันไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ถ้ารู้ ฉันจะฆ่ามัน หรือฆ่าแกก่อนแล้วค่อยฆ่ามันก็ได้นะ”





Mikinoka_Black & Matsuura : “เจ้านายกับผมจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”




EL กระชากแขน LR ให้ลุกขึ้นยืนแล้วลากให้เดินตามไปโดยไม่ฟังเสียง





Mikinoka_Black & Matsuura : “เจ้านายจะต้องตายในกองเลือดสีแดง



“จะไปไหน”


EL : “ไปพิสูจน์”


“พิสูจน์อะไร? เดี๋ยวสิ เฮ้ย! ปล่อยนะเว้ย”


-----------------------------------------------------------------


ฟารา : พิสูจน์อะไรไม่รู้ รู้แต่ว่าฟาราตัดจบก่อน *0*


ป.ล. ว่าจะไม่เขียนแล้วนะ แต่อดไมได้อ๊ะ >.<

ป.ล. 2 เอื้อเฟื้อภาพ EL โดยโมจัง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #88 gherkin_p (@pk169) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 13:05
    เดินไปไหนก๊าาาาน
    #88
    0