Fake Angel นางฟ้าจอมปลอม

ตอนที่ 5 : Chapter 1 : The Truth (ความจริง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ต.ค. 53

Chapter 1

The Truth (ความจริง)

 

“Hate Aura”

เสียงดุดันตะโกนก้องในขณะที่ลูกพลังสีฟ้าใสวิ่งวนเข้าครอบคลุมสติของเหล่าฮาร์ปี้ นกยักษ์สีส้มนับร้อยตัวแผดเสียงร้องแหลมคมก่อนจะบินเข้าโจมตีนักรบในชุดเกราะสีเงินด้วยความชิงชัง

ตอนนี้แหละ เซราเน่!

พาลาดินหนุ่มสั่งเอลฟ์สาวในชุดเกราะสีฟ้า เธอขานรับด้วยเสียงร้อง

เหล่านักล่าเอ๋ย จงลับคมเขี้ยวแห่งการทำลาย Song of Hunter

เสียงร้องนั้นแสนไพเราะราวกับท่วงทำนองจากสวรรค์ แต่มันกลับเป็นเสียงที่นำทางพวกฮาร์ปี้ไปสู่ขุมนรก

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ลูกธนูสีเงินนับร้อยดอกพุ่งลงประหารกลุ่มนกยักษ์กึ่งมนุษย์ที่กลุ้มรุมโจมตีท่านลอร์ดแห่งกิรัน

“Ultimate Defence”

โบริสตะโกนขึ้นในเวลาเดียวกับที่ลูกศรร้ายแทงทะลุร่างของบรรดาฮาร์ปี้ ม่านพลังสีฟ้าเรื่อลุกไสวขึ้นจากพื้นดินเพื่อช่วยป้องกัน ท่านลอร์ดผู้ไร้รอยขีดข่วนจ้องมองศพของนกยักษ์ที่ร่วงลงกระแทกพื้นด้วยแววตาเหยียดหยาม

เฮอะ แค่พวกเดรัจฉาน

ตึง! เพียงสิ้นคำโบริสก็ต้องเซถลาไปเพราะแรงปะทะ ลมที่หนักแน่นราวกับหินผาปะทะร่างพาลาดินหนุ่ม รู้สึกถึงรสเลือดในปาก

โอหังเกินไปแล้วเจ้ามนุษย์

เสียงทีอยู่ทางด้านหลังนั้นทรงอำนาจแต่ในขณะเดียวกันก็สะกดใจจนโบริสรีบเหลียวมอง 

“Lord of Nightmare”

โบริสรำพึงด้วยความยินดี เบื้องหน้าเขาคือราชินีแห่งฮาร์ปี้ นางมีใบหน้าราวกับเทพธิดา แต่ปีกและเขานั่นบ่งบอกถึงความเป็นปีศาจ ผมสีเงินส่องประกายปลิวระริกด้วยความโกรธ

เราไม่เคยทำอะไรให้เจ้า ทำไมจึงต้องทำร้ายลูกของเรา

ราชินีถามพลางมองเหยียดลง บุรุษตรงหน้าช่างหยิ่งยโสทั้งที่เป็นเพียงมนุษย์

ข้าคือลอร์ดโบริส ผู้ปกครองแห่งกิรัน ตัวแทนแห่ง ‘Lords of Dawn’ ผู้ได้รับมอบหมายให้นำเศษชิ้นส่วนของผนึกแห่งการเห็นจริงที่อยู่ในตัวเจ้ากลับคืนสู่พันธมิตรแห่งรุ่งอรุณ เขาตอบท้าทาย

เจ้าพวกโลภมาก นั่นคือเหตุผลที่เจ้าทำร้ายพวกข้างั้นรึ

ไนท์แมร์กรีดร้อง ดวงตาของเธอแดงก่ำ ราชินีปีศาจสะบัดปีกพุ่งเข้าหานักรบชาวมนุษย์

ตาย!” แต่ก่อนที่จะได้เข้าประชิดตัว ห่าธนูก็พุ่งลงมาอีกครั้งจนเธอชะงัก

ยิงเข้าไปอีกเซราเน่สั่งพลธนูเอลฟ์

ไนท์แมร์มองไปทางเอลฟ์สาว น่ารำคาญ

เธอคำรามก่อนเปลี่ยนเป้าหมาย ราชินีแห่งฝันร้ายพุ่งตัวเข้าปะทะลูกธนูอย่างไม่เกรงความเจ็บปวด ลมจากปีกของเธอปาดร่างพลธนูออกเป็นชิ้นๆจนพวกมันแตกกระเจิง

แกร้ง! เคร้ง! กรงเล็บของไนท์แมร์ปะทะกับคมดาบของเซราเน่ ทั้งสองจ้องหน้าอีกฝ่ายเขม็ง

ฮือ อึกแขนของเอลฟ์นักรบชาไปหมด เธอไม่อาจสู้แรงของนางปีศาจตนนี้ได้ กรงเล็บอีกข้างเงื้อขึ้นพร้อมกับตวัดลงบนหน้าของเธอ

“Holy Strike”

โบริสเงื้อดาบตวัดขึ้นทันเวลาก่อนที่ไนท์แมร์จะตะปบเล็บลงบนใบหน้าของเซราเน่

ไนท์แมร์ดีดร่างกลับขึ้นไปลอยตัวอยู่บนท้องฟ้า คมดาบศักดิ์สิทธิ์กรีดสีข้างของเธอเป็นแผลใหญ่ เลือดสีดำไหลกระเซ็นตามสายลม

ยิง! โบริสเป็นฝ่ายสั่งพลธนูที่เหลือรอด ยิงด้วยธาตุศักดิ์สิทธิ์!เขาสั่งเมื่อเห็นปากแผลของไนท์แมร์ไม่สามารถปิดตัวเพราะการโจมตีเมื่อครู่

คราวนี้ลูกธนูที่ปักลงบนร่างราชินีสร้างความเจ็บปวดให้นางสาหัส ไนท์แมร์คำรามด้วยความโกรธ เธอพุ่งเข้าหาชายหนุ่มรุนแรง โบริสยกโล่ขึ้นมารอปะทะแต่ปีศาจสาวก็ยอมแลกแขนสะบัดโล่นั้นไปเต็มแรง

ในที่สุดกรงเล็บอีกข้างก็ได้ทำหน้าที่ของมัน แขนของไนท์แมร์แทงทะลุชุดเกราะเหล็กกล้า เธอมองชายหนุ่มที่กำลังตกใจ ดาบในมือของเขาร่วงหล่น

คมดาบเอ๋ย จงสะท้อนกลับ Song of Vengeance เซราเน่หวีดร้อง

ไนท์แมร์รู้สึกเจ็บร้าวทั้งหน้าอกราวกับกรงเล็บของเธอย้อนกลับมาทิ่มทะลุตัวเอง เธอทรุดลงทั้งๆที่แขนยังอยู่ในร่างของศัตรู

ฮ้าๆๆ! เอลฟ์สาวร้องตะโกนด้วยโทสะก่อนพุ่งดาบปักทะลุแผ่นหลังไนท์แมร์

อั่ก! ราชินีแห่งฝันร้ายกระอั่กเลือดสีดำ ดวงตาสีแดงจ้องเขม็งด้วยความแค้น เธอสะบัดมือกลับเพื่อตะปบเซราเน่

หมับ! มือแข็งแกร่งทั้งสองข้างของโบริสยึดแขนของไนท์แมร์ไว้แน่น

หนีไปเซราเน่  ไป!

ไม่!” เซราเน่ตะโกนตอบน้ำตานองหน้า เธอออกแรงดันคมดาบให้ลึกลงไปในร่างของไนท์แมร์

ปีศาจสาวมองภาพตรงหน้าสลับกับมองร่างไร้วิญญาณของฮาร์ปี้ที่นอนเรียงราย พื้นหญ้าราวกับถูกปูด้วยพรมสีส้มแดง สายฟ้าแห่งความโกรธฟาดลงกลางใจแรงขึ้น

เจ้ามนุษย์...รักกันมากงั้นรึ เจ้ามองพวกเราราวเศษขยะแต่กลับรักกันมากถึงขนาดนี้!

แสงสีดำระเบิดออกมาใต้เท้าของไนท์แมร์ เธอหวีดร้องแข่งกับเสียงปะทุของพื้นดิน

พวกเจ้าจะต้องเจ็บปวด ข้าสาบาน

แล้วทุกอย่างก็ถูกปกคลุมด้วยแสงแห่งความมืด มันครอบคลุมไปทั่วบริเวณ กลืนเปลวไฟ ครอบงำซากศพและเลือดที่ไหลนอง

-

ภายในห้องโถงแห่งปราสาทกิรัน โบริสลืมตาตื่นขึ้น เขาเบิกตามองภาพตรงหน้าเขม็ง นางฟ้าจอมปลอมยังคงยืนอยู่ด้านข้างในขณะที่ราชินีแห่งฝันร้ายจ้องกลับมายังเขาไม่วางตา

จำได้แล้วสินะ เธอยิ้มเยาะ

ไนท์...ชายหนุ่มครางด้วยความปวดร้าว เหมือนเหตุการณ์ทั้งหมดปะทุขึ้นในชั่วเสี้ยววินาที แต่เขารู้ว่ามันเป็นความจริง

คราวนี้ เจ้ายังอยากไปกับข้าอีกมั้ย? ท่านลอร์ด ไนท์ในร่างปีศาจถามประชด

บรรยากาศแห่งความวุ่นวายครานั้นมันหวนกลับมาอีกครั้ง ผิดที่คราวนี้ฝ่ายที่ลุกไล่ฆ่าฟันคือพวกปีศาจฮาร์ปี้ ทหารของเขาที่มีจำนวนน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัดกำลังปกป้องตัวเองอย่างสุดความสามารถ

และผิดกันที่ความรู้สึกของเขา...เขามองไนท์สลับกับเซราเน่ด้วยความเจ็บปวด

ฆ่า ข้า ซะ ไนท์ ฆ่า ข้า

เขายังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม หมดแรงพ่ายแพ้ เขารักเธอทั้งสองเต็มหัวใจ

หึหึ ท่านนี่โลภมากจังเลยนะ

ไนท์แมร์บินโฉบเข้ามาใกล้ เธอก้มลงมาจนมองเห็นแววตาสีเลือดวาววับ ร่างของเธอค่อยๆเล็กลงจนมีขนาดเท่ามนุษย์ธรรมดา สองมือของไนท์ประคองใบหน้าท่านลอร์ดขึ้นอย่างอ่อนโยน

ท่านรักข้าใช่มั้ย? ท่านบอกให้ข้าลืม แต่ข้ากลับทำให้ท่านจำได้แล้ว

ไนท์เหลือบมองเซราเน่ที่พยายามพยุงตัวลุกขึ้นอยู่บนพื้น

คราวนี้ ข้าจะให้ท่านเลือกอย่างจริงๆจังๆซะที ฆ่านางแล้วเราจะไปด้วยกัน ฆ่านางแล้วข้าจะลืมความแค้นทั้งหมด

ไนท์เอ่ยเสียงหวานจนน่าขนลุก

โบ..ริ..สเซราเน่เรียกชื่อคนรักวิงวอน อย่าทิ้งข้าไปอีกนะโบริสเอลฟ์สาวร้องเสียงเครือ

โบริสมองหญิงสาวทั้งสองในขณะที่ความคิดวิ่งวน

เขาทำอะไร? เขาเข่นฆ่าปีศาจโดยไม่เคยใส่ใจ เขามองพวกมันไร้ค่ายิ่งกว่าธุลี

ความรู้สึกรังเกียจตนเองปะดังเข้ามา

เขาโกรธแค้นยามที่ถูกพรากจากไนท์ เขาตั้งคำถามว่าเขาทำอะไรผิดจึงถูกทำร้าย

โบริสตะลึงยอมรับเป็นครั้งแรก บางทีปีศาจที่โดนเขาฆ่าก็อาจจะมีความรู้สึกเช่นกัน

พวกเรามีความรู้สึก ท่านลอร์ด ไนท์ตอบเหมือนเธอมองทะลุใจของเขาได้ ฆ่านาง แล้วข้าจะยกโทษให้ท่าน ที่รัก ไนท์กรีดนิ้วไปทางเซราเน่

ทำไม...ข้าเป็นคนผิด เจ้าฆ่าข้าเถอะไนท์โบริสเอ่ยแววตาวิงวอน

นางก็ผิด! ฆ่านางแสดงหลักฐานว่าท่านรักข้าสิ ไนท์ตอบโต้ไม่ละสายตาจากชายหนุ่ม

โบริสทำได้เพียงส่ายหน้าช้าๆ ข้าทำไม่ได้ ข้ารักเจ้าแต่ข้าก็...รักนาง

ปีศาจสาวหูอื้อไปหมด แม้เธอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ใจยิ่งร้อนรุ่มเมื่อได้ยิน

ก็ดี งั้นข้าจะฆ่าเจ้าทั้งสองคน!

เธอสะบัดปีกลอยตัวขึ้นฟ้าดิ่งลงหาเซราเน่ กรงเล็บเงื้อสูง ประกายเล็บแหลมคมแหวกอากาศส่งเสียงดังบาดหู โบริสรีบพุ่งตัวเข้าบังเอลฟ์สาว เขากอดเซราเน่ไว้แน่น ถอดใจเตรียมรับกรงเล็บของไนท์โดยดุษณี

ฉึก! เสียงของเนื้อโดนแทงทะลุแต่โบริสกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ของเหลวอุ่นๆปะทะใบหน้า เมื่อเขาลืมตาขึ้นภาพที่เห็นช่างปวดร้าว

ร่างของไนท์โดนดาบของเซราเน่แทงทะลุ มือขวาของเอลฟ์สาวยังคงกำดาบไว้แน่น มันข้ามพ้นอ้อมกอดของเขาไปทำร้ายคนรักอีกคนในขณะที่กรงเล็บของไนท์ไม่ได้ทำแม้แต่รอยขีดข่วน

นางหยุด..ทำไม? แต่ถ้าข้าไม่ทำนางจะฆ่าท่านนี่นา แต่นางกลับหยุดมือเซราเน่พูดสับสน ทำไม เซราเน่ปล่อยดาบให้ตกลง

ไนท์ผงะถอยหลังทั้งๆที่ดาบยังคงแทงทะลุหน้าอก

มันสมควรโดนแล้ว มันเป็นปีศาจ

เซราเน่หวีดพลางกุมหัวตัวเองแน่น เธอคล้ายคนเสียสติ ไม่สิ สติของเธออาจจะหายไปตั้งแต่ตอนที่พบว่าคนรักหลงเสน่ห์ปีศาจแล้วก็เป็นได้

เธอจำได้ ตอนที่พบคนทั้งสอง ความคิดทั้งหมดมันหยุดลง เธอเพียงต้องการจะฆ่า..ฆ่า เท่านั้น ฆ่า!

กรี้ดๆๆๆๆๆ เซราเน่กรีดร้องเสียงหลง

ในขณะเดียวกันโบริสถลาตัวเข้าไปรับร่างของไนท์ที่ร่วงลงก่อนที่จะปะทะพื้น เขาดึงดาบออกรวดเร็ว

"ไนท์...ทำไมโบริสมือสั่นเขาแทบจะร้องไห้เมื่อเลือดสีดำทะลักออกมาไม่หยุด

เพราะเจ้ายังไงล่ะ

นางฟ้าจอมปลอมที่เฝ้าดูอยู่เงียบๆตั้งแต่แรกเอ่ยขึ้น เธอเดินเข้ามาตรงหน้าตอนไหนโบริสไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ มือของฟาราประทับลงบนตาของเขาอย่างรวดเร็ว

ข้าจะให้เจ้าเห็นทั้งหมด

แสงสีขาวพร่าคลุมดวงตาของเขาไว้ โบริสกระตุกร่างราวกับโดนฟ้าผ่า

-

กรังคายน์ บิดา โปรดฟังคำของข้า

เสียงของไนท์แมร์ตะโกนก้องสะท้อนไปทั่ววิหารแห่งกิรัน วิหารในยามนี้มืดมิด ไร้ผู้คน ไม่มีแม้แต่แสงคบเพลิง

สิ่งที่ส่องสว่างอยู่มีเพียงร่างของราชินีแห่งฝันร้ายที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้ารูปปั้นเท่านั้น ไนท์แมร์จ้องไปยังรูปสลักของไอน์เฮเซด

กรังคายน์ บิดา ได้โปรด เธอกระอักเลือดออกมา

ปีศาจเอ๋ย...เสียงแว่วมาตามลม เจ้าผู้มีบิดาร่วมกับเรา จงบอกความปรารถนาของเจ้ามาสิ ร่างของนางฟ้าจอมปลอมในชุดต้องสาปสีดำโผล่พ้นเงาของรูปปั้นออกมา แล้วข้าจะตัดสินว่าเจ้าสมควรได้รับการช่วยเหลือหรือไม่ ฟาราเอ่ยต่อปีศาจสาวตรงหน้า

เฟคแองเจิ้ล ข่าวลือในหมู่ปีศาจเป็นจริงสินะ ไนท์แมร์เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของฟารา

เจ้าซ่อนโฉมหน้าไว้ใต้หน้ากากเหมือนกับปีศาจที่ต้องหลบอยู่ในความมืดมิด ไนท์แมร์ยิ้ม เจ้ามนุษย์ผู้นำสารของบิดา...ข้ามีเรื่องวิงวอน ปีศาจสาวเริ่มหอบหายใจถี่ขึ้น เจ็บแปลบบาดแผลตรงทรวงอก

ฟารา คือชื่อของข้า นางฟ้าจอมปลอมกล่าวพร้อมแนบใบหน้าลงบนอุ้งมือของไนท์แมร์เจ้ามีความทุกข์ ใจที่กรีดร้องนั้นบอกข้า บอกความหวังของเจ้ามาสิ

ข้าปรารถนาการแก้แค้น

ไนท์แมร์ตอบหนักแน่น เธอคลายปีกที่ห่อหุ้มตัวออกเผยให้เห็นร่างของนักรบหนุ่มในอ้อมแขน เธอสะบัดร่างนั้นลงพื้นรุนแรง เขาคือโบริสนั่นเอง

แค่กๆลอร์ดแห่งกิรันกระอักเลือดออกมา

ช่วยเขา ข้าไม่ปล่อยให้เขาตายง่ายๆแบบนี้ ไนท์แมร์ร้องขอ สภาพของเธอเองก็แทบจะไม่เหลือพลัง ข้าจะแก้แค้นชายผู้นี้

โดยการให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปหรือฟาราตอบอย่างใจเย็น

ใช่แล้ว ข้าจะให้เขาเจ็บปวดอย่างที่ข้าและลูกๆได้รับ ลมหายใจของไนท์แมร์หอบถี่

ลบความทรงจำของเขา ทำให้เขารักข้า ข้าจะให้เขาฆ่านางเอลฟ์นั่นด้วยมือตัวเอง!

ได้ตามที่เจ้าปรารถนา แต่... ฟาราเดินเข้ามาใกล้ร่างของนักรบหนุ่มพลางก้มลงมองชั่งใจ

อะไร?” ไนท์แมร์ถามอย่างขัดใจ

ข้ามองเห็นสิ่งอื่นมากกว่าความแค้น...สิ่งนั้นจะทำร้ายเจ้า

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ข้าไว้ชีวิตมัน นอกจากจะให้มันเจ็บปวด! ไนท์แมร์ตะคอก

นางฟ้าจอมปลอมยิ้มเย็น ตามที่เจ้าปรารถนา เธอยังคงยิ้มน้อยๆในขณะที่จ้องหน้าของปีศาจสาวไม่วางตา แล้วค่าตอบแทนของข้า

ข้าจะให้ทุกอย่างของ Lord of Nightmare”

-

ความทรงจำแล่นผ่านเขาโดยใช้เวลาแค่เสี้ยววินาที โบริสจำได้ทุกอย่างแล้วคราวนี้ เขามองร่างของไนท์ตรงหน้า ลำคอแห้งผากจนไม่อาจออกเสียง

ข้าไม่ได้แพ้เจ้า พวกมนุษย์ นี่คือการแก้แค้นของข้า

ไนท์เอ่ยจ้องหน้าโบริสนิ่ง เธอยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าชายหนุ่ม โบริสกุมมือที่สั่นระริกนั้นแน่น

จงจดจำ...จำไว้อย่าได้ลืม โบริส ข้าจะอยู่กับท่าน บาปของท่าน

ตาของไนท์พร่าเลือน พลังของเธอค่อยๆหายไป เธอรับรู้ได้ถึงการสูญสลาย

อย่าลืม...ข้า..รัก..ท่าน

ปีศาจสาวจบประโยคของพร้อมกับลมหายใจ ร่างของเธอสลายกลายเป็นเศษขี้เถ้า เหลือเพียงแกนอัญมณีสีดำที่ส่องระริกลอยเด่นอยู่ โบริสเอื้อมมือจะคว้ามัน แต่ทว่า...

นี่คือค่าตอบแทนของข้า

แกนผลึกนั้นลอยเข้าสู่มือของฟารา เธอกำมันไว้ในมือทั้งสองแน่นก่อนจะมอบจุมพิตลงไป

ชิ้นส่วนของผนึกแห่งการเห็นจริง

เธอยิ้มให้ท่านลอร์ดแห่งกิรัน โบริสจ้องมองผนึกในมือของฟาราด้วยความสับสน เขากำหมัดแน่นแล้วทุบจนพื้นหินแตกกระจาย

เจ้า...เจ้าเป็นคนทำให้ข้ารักไนท์ใช่มั้ย?”

เขาเข่นเขี้ยว ก้มหน้ามองพื้นไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

ใช่ และบัดนี้ข้าคลายมนต์สะกดแล้วฟาราตอบไร้อารมณ์

งั้นทำไมน้ำตาบ้านี่มันไม่หยุดไหล!

โบริสคร่ำครวญ ใจเขาแหลกเป็นเสี่ยง เขาได้รับโทษและเขาต้องมีชีวิตอยู่กับมัน

เจ้ามัน นางฟ้าจอมปลอม!โบริสตะคอกหญิงสาวผมแดง

ใช่ นั่นแหละสิ่งที่ข้าเป็น

ฟาราตอบเยือกเย็น เธอก้าวเดินจากไปช้าๆ บัดนี้ความเงียบได้ครอบงำปราสาทที่แสนยิ่งใหญ่ เมื่อราชินีตายฮาร์ปี้ทั้งหลายหยุดการเคลื่อนไหว พวกมันพากันบินวนคร่ำครวญรอบนางฟ้าจอมปลอม

นัยน์ตาสีใสหลายร้อยคู่จ้องมองผลึกสีดำ เสียงของนกปีศาจเซ็งแซ่ มันปวดร้าวราวกับจะขาดใจ บาดลึกเสียดแก้วหูของมนุษย์ทุกผู้ในที่นั้น

รวมถึงท่านลอร์ดแห่งกิรันที่ซบหน้าลงอย่างพ่ายแพ้

-

ฮือ อึก..

เจ้าร้องไห้หรืออิลมาเร นางฟ้าจอมปลอมทักเด็กน้อยที่นั่งคุดคู้อยู่ข้างกำแพงปราสาท เธอเอื้อมมือมาคล้ายจะโอบกอดดวอร์ฟตัวน้อย

เจ้ามันใจร้าย..ใจร้าย ฮือ ฮือ อิลมาเรร้องทั้งน้ำตาเธอสะบัดแขนของฟาราออก ข้าเองก็ใจร้าย ถ้าข้าไม่เล่าเรื่องของนางฟ้าให้เขาฟัง...เธอสะอึกสะอื้น

เขาหลีกหนีมันไม่พ้นหรอกฟารายังเอ่ยไร้ความรู้สึก ถึงข้ากับเจ้าจะไม่เคลื่อนไหว ไนท์แมร์ก็ยังคงนำทางเขามาสู่จุดนี้ในสักวัน เธอโอบกอดเด็กน้อยจากทางด้านหลัง

ทำตัวให้ชินกับมันซะเถอะ ฟาราเอ่อย้ำเลื่อนลอย เธอถอดหน้ากากออกหลับตาแน่น

 

หน้าที่ของข้าคือบันดาลให้สมปรารถนา แต่ไม่สัญญาว่ามันจะเป็นความสุข


------------------------------------------

A/N แอบเศร้านะเนี่ย -.-

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #57 JoM_ZzZz (@thitapha2011) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 20:00
     เลือกไม่ได้สินะ ไม่ดีเลย!
    #57
    0
  2. #52 มิกุต้นหอม (@mbforever) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 13:50
    รักทั้ง 2 คนเรยอ่ะ - -"
    #52
    0
  3. #41 Jeejie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มกราคม 2554 / 21:24
    อ่อ ? อา.. เศร้าเหมือนกัน T^T
    #41
    0