Fake Angel นางฟ้าจอมปลอม

ตอนที่ 4 : Chapter 1 : Remember of Sin (ความทรงจำแห่งบาป)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ต.ค. 53

Chapter 1

Remember of sin (ความทรงจำแห่งบาป)

 

โบริส จะดีเหรอ

เสียงใสๆของเอลฟ์นักรบที่อยู่ข้างกายเอ่ยขึ้นทักท้วง นักรบหนุ่มผู้ถูกเอ่ยนามแต่งกายด้วยชุดเกราะหรูหราสีเงิน เขาถือดาบดามัสกัสเล่มใหญ่ไว้ในมือแน่น ท่าทางที่ปักดาบลงพื้นแลดูองอาจและหยิ่งยโสยิ่งกว่าผู้ใด นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาจ้องมองไปยังป่าทึบเบื้องหน้า

ดีสิที่รัก เซราเน่เจ้าสั่งให้ทหารจุดไฟเลยโบริสสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

ค่ะท่านลอร์ด...หญิงสาวรับคำอย่างเสียมิได้

ไฟสีแดงโหมกระพือลามเลียทุ่งหญ้าและแนวป่าสีเขียว เพียงพริบตาเดียวควันสีดำเทาก็พวยพุ่ง สัตว์ป่ามากมายพากันแตกฮือออกมาทางต้นน้ำที่ท่านลอร์ดแห่งกิรันตั้งกองทัพอยู่

ฆ่าให้หมด! เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นก็จะออกมาแล้ว

เจ้าปราสาทหนุ่มตะโกนก้อง ขณะเดียวกันพื้นดินก็เริ่มสั่นไหว ลมโหมกระหน่ำ ใบไม้ปลิดปลิว สายลมเริ่มพัดแรงราวกับคมดาบ เสียงหวีดแหลมเสียดหูระงมไปทั่ว มันคล้ายกับเสียงนกนับร้อยผสมกับเสียงหวีดร้องของหญิงสาว ทันใดนั้นฝูงฮาร์ปี้นับร้อยก็บินถลาออกมา

ฆ่า! หาราชินีของมันให้เจอ

โบริสให้สัญญาณ เขาวาดดาบไปข้างหน้าก่อนที่พลธนูจะเริ่มง้างศร

ยิง! เซราเน่สั่งกึกก้อง

-

อ้ากกกกกกกก โบริสกุมศีรษะของตนเองแน่น

อ้ากๆๆๆเขาปวดร้าวไปทั้งกะโหลกราวกับสมองกำลังจะระเบิด มันร้อนจนแทบบ้า ทั้งความทรงจำและความคิดของเขาขาวโพลนไปหมด ชั่วขณะที่จ้องมองรูปภาพบนผนังเขาก็เหมือนจะนึกอะไรออก แต่หมอกสีขาวกลับแผ่กระจายเข้าครอบคลุมทุกอย่างไว้ ยิ่งต่อต้านสมองก็ยิ่งบีบตัวรุนแรง

โบริส

ไนท์พยุงตัวออกจากอ้อมกอดของคนรัก เธอโน้มศีรษะของชายหนุ่มให้ใบหน้าหล่อคมแนบลงมา โบริสรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นบนริมฝีปาก เขาจึงตอบรับมัน จุมพิตของไนท์ทำให้เขาผ่อนคลายจนเกือบจะลืมทุกสิ่ง แต่ทว่า...

ผั้วะ! ส้นรองเท้ากระทบกับผิวเนื้อ เซราเน่เตะดาร์กเอลฟ์สาวเต็มแรงทันทีที่เห็นภาพบาดตา

ฆ่าจะฆ่าเจ้า นังปีศาจ

เซราเน่กรีดร้อง เธอชักดาบที่เหน็บไว้บนเอวออกมาพร้อมก้าวฉับเข้าไปหาไนท์ที่กระเด็นออกไปอีกด้านหนึ่ง

เพลงแห่งดาบเอ๋ย จงบรรเลงทำนองแห่งความตาย Sword Symphony

ประกายริ้วสีรุ้งวิ่งพล่านออกมาจากคมดาบ มันกลายเป็นเข็มแหลมพุ่งเข้าทิ่มแทงดาร์กเอลฟ์สาว

อ้าๆๆไนท์ร้องด้วยความเจ็บปวด แสงแห่งดาบกรีดร่างของเธอจนเลือดสีแดงเข้มทะลักออกมาไม่หยุด

ตายยากนักนะ เซราเน่เงื้อดาบหมายจะตามซ้ำ

ไนท์จ้องมองหญิงสาวที่โกรธแค้นเธออย่างสงบนิ่งแน่วแน่ วินาทีที่คมดาบจะบั่นคอ เซราเน่ก็หยุดชะงักลง

ข้าบอกแล้วไง ห้ามทำร้ายไนท์

โบริสเข่นเขี้ยวขณะพูด เขารู้สึกถึงหยดเลือดอุ่นๆที่ไหลรินลงมาตามแนวดาบ

เอลฟ์สาวเบิกตากว้าง เธอไม่อยากเชื่อ ใบมีดของดามัสกัสที่แทงทะลุหน้าอกมันช่างร้อน...ร้อนเหลือเกิน เธอเหลียวหลังไปมองชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก

ท่าน...ทำไม...

น้ำตาเริ่มไหลปริ่มขอบตาคู่สวยสีมรกต โบริสกระตุกใจเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อที่มองลงมา เขาเริ่มไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมมือของเขาจึงสั่นได้ถึงขนาดนี้

ฉั่วะ! โบริสดึงดาบออกมา แขนแกร่งยื่นออกไปรับร่างบอบบางโดยไม่รู้สึกตัว

แค่กๆเซราเน่กระอักเลือดออกมา เธอไร้เรี่ยวแรง สติเริ่มหลุดลอยไปพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากปากแผล

เสียงอื้ออึงดังไปทั่วบริเวณ พวกทหารต่างสับสนจนไม่อาจจะทำอะไรได้

โบริสมึนตึง ร่างกายนิ่งแข็งเป็นหิน สิ่งที่เขาทำถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือ วินาทีนั้นถ้าไม่หยุดนางไว้ไนท์ก็ต้องตาย เขาปล่อยให้ไนท์ตายไม่ได้ แต่...ในใจเขากำลังกรีดร้อง เขาพึ่งจะรู้สึกตัว

เขาปล่อยให้เธอทั้งสองคนตายไม่ได้

โบริสทิ้งดาบในมือพร้อมกับพยายามกดปากแผลให้เลือดไหลออกมาน้อยที่สุด

ไม่ได้นะ! เสียงของไนท์ราวกับแส้ตวัดผ่านอากาศ

ฆ่านางให้ตายสิ!ไนท์ร้องด้วยความโมโห

ท่านรักข้าไม่ใช่เหรอโบริส นางจะฆ่าข้านะเธอสะอื้น

ข้าขอโทษ...โบริสหลบตาไนท์ เขามองเอลฟ์สาวก่อนตัดสินใจ

เลือดของข้าจะเยียวยาเจ้า Sacrifice

ฉับพลันที่โบริสร่ายมนต์ แสงสีขาวสว่างจากมือของเขาก็ส่องประกายอยู่เหนือปากแผล มันดูดพลังของชายหนุ่มไปจนเกือบหมด พลังแห่งการรักษาค่อยๆโอบล้อมบาดแผลของเซราเน่ เมื่อได้เห็นว่าใบหน้าซีดขาวของเธอเริ่มมีสีเลือด โบริสจึงค่อยปล่อยร่างของเอลฟ์สาวลงแนบพื้น

ถ้าทหารพาเจ้าไปรักษาตอนนี้น่าจะยังทันเขาพูดโดยไม่เหลียวมอง

โบริสมองคนรักตรงหน้าที่สะอื้นจนตัวโยน

ไปกันเถอะไนท์ เราจะไปให้ไกล ไม่ว่าใครก็จะตามเราไม่เจอ ไม่ว่าจะเป็นความจริงหรืออดีตของข้า

โบริสตัดสินใจ เหมือนเมื่อครั้งนั้น เขาจะละทิ้งทุกอย่าง หากความจริงจะพรากเขาจากไนท์เขาก็ยินดีจะลืมมันต่อไป

แต่ท่านตัดใจฆ่านางไม่ลงใช่มั้ยไนท์เอ่ยเสียงเย็น

ท่านเลือกข้าแต่กลับทิ้งนางไม่ลงใช่มั้ย!”

ดาร์กเอลฟ์คาดคั้น ไหล่ที่สั่นเทาในอ้อมกอดของโบริสเริ่มหยุดไหว

ท่านคิดว่าแค่นี้ก็จบงั้นหรือท่านลอร์ดแห่งกิรัน

สายลมเริ่มพัดแรงขึ้นและแรงขึ้น ไนท์สะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของโบริส เธอพุ่งเข้าหาเซราเน่ที่นอนหอบอยู่ กรงเล็บยืดยาวออกมาอย่างรวดเร็ว มันแหลมคมราวกับปลายมีด เธอตวัดมือก่อนแทงลงไปที่ปากแผลเดิมหวังจะซ้ำให้ตาย

ฉึก! ทว่า คนที่โดนแทงกลับไม่ใช่หญิงสาวที่เธอเคียดแค้น กลายเป็นเขา...เขาที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเธอ

โบริส!มือของไนท์ฝังเข้าไปในสีข้างของชายหนุ่ม โบริสกุมข้อมือข้างนั้นแน่นก่อนจะกระชากร่างคนรักเข้ามาหาตัวเอง

พอเถอะ อย่าทำแบบนี้เลยโบริสกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกเหมือนจะกลืนหญิงสาวเข้าไปในตัวเขา

ท่านลอร์ดจ้องมองรูปภาพคู่บนผนังไม่วางตา

ถึงข้าจะความจำเสื่อมแต่ข้าไม่ได้โง่เขากระซิบข้างใบหูของคนรัก

ข้าสับสนแต่ข้ารับรู้ได้ว่าเจ้ากำลังโกรธแค้นเขาเชิดหน้าหญิงสาวขึ้น

ลืมมันซะ เราทั้งคู่...ลืมมัน แล้วไปด้วยกัน

นัยน์ตาสีฟ้าจ้องลึกลงไปในดวงตาสีนิลของไนท์อย่างแน่วแน่ เธอเองก็จ้องตอบ ไนท์จดจ้องใบหน้าของโบริสราวกับจะประทับมันไว้ให้ลึกที่สุดในความทรงจำ

ลืมรึ?” ไนท์หลับตาลง

ท่านไม่รู้อะไรเลยแต่กลับมาบอกให้ข้าลืมงั้นรึ

คราวนี้สายลมหวีดหวิวพัดแรงขึ้นอีกระลอก เธอสะบัดมือที่ฝังอยู่ในร่างชายหนุ่มออกอย่างรวดเร็ว

อั่ก!ความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้โบริสคลายอ้อมกอด เปิดโอกาสให้ไนท์สามารถสลัดตัวออกจากการเกาะกุม โบริสยื่นมือจะคว้าร่างของหญิงสาวแต่พลันเขาก็โดนลมพายุโหมกระหน่ำ

ทหารเริ่มส่งเสียงอื้ออึง เมื่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีเทากำลังถูกย้อมด้วยสีส้มแดง เสียงของปีกผสานกับเสียงของลมที่หวีดหวิวจนดังระงม สีส้มนั้นมาจากสีขนของฮาร์ปี้หลายร้อยตัวที่บินแออัดอยู่ภายนอก พวกมันพยายามบุกเข้ามาในปราสาท จงอยเล็บเท้ากระแทกกระจกสีด้านบนห้องโถงจนเห็นรอยร้าวเป็นแถบๆ

เพล้ง! เสียงกระจกแตกกระทบโสตประสาทดังก้อง อุ้งเท้าแหลมคมของนกยักษ์โฉบเข้าที่คอของทหารคนหนึ่ง ความโกลาหลจึงบังเกิดไปทั่ว

นี่มันอะไรกัน

โบริสเหลียวซ้ายแลขวา เขาคุ้นเคยกับความวุ่นวายนี้ เหมือนมันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว ที่ไหนและเมื่อไหร่กันนะ?

อ้าก อ้าก อ้าก เขาคุกเข่าลง อาการปวดหัวกลับมาเล่นงานอีกครั้ง แล้วเขาก็นึกถึงไนท์ เธอจะโดนสัตว์ประหลาดพวกนี้ทำร้ายรึเปล่า!

ไนท์โบริสพยายามเอื้อมมือไปคว้าจับคนรักไว้ แต่ไนท์กลับถอยห่าง

ร่างของไนท์ค่อยๆเปลี่ยนไป เลือดสีแดงเข้มแห้งกรังหลุดลอกออกจากปากแผล ส่วนที่ยังรินไหลอยู่แปรเปลี่ยนเป็นสีดำและเริ่มสมานผิวเนื้อราวกับมีชีวิต เธอกอดตัวเองแน่นพร้อมครางด้วยความเจ็บปวด

อือ ฮื่อ

ไนท์ก้มหน้าลง แผ่นหลังของเธอปรากฏรอยร้าวราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ กระดูกสีขาวเริ่มทิ่มแทงออกมากจากผิวสีเทา มันรวมตัวกันกลายเป็นปีกค้างคาวสีดำสนิท ผมสีเงินยาวสยาย เท้าเริ่มแปรเปลี่ยนไปเป็นอุ้งเล็บคม ร่างของเธอในตอนนี้สูงใหญ่กว่ามนุษย์ธรรมดาเกือบเท่าตัว ไนท์สะบัดปีกแล้วลอยตัวขึ้น

โบริสตะลึงลานจนพูดไม่ออก

คืนความทรงจำให้เขา...ฟารา

ไนท์หลับตาแน่นเหมือนจะตัดใจ เธอพูดกับอากาศที่ว่างเปล่า

ได้ตามปรารถนาของเจ้า Lord of Nightmare ราชินีแห่งฮาร์ปี้

อยู่ๆหญิงสาวที่ถูกเอ่ยนามก็ขานรับ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนบังลังก์แห่งกิรัน ใบหน้านั้นยังคงประดับด้วยหน้ากาก ฟาราค่อยๆย่างเท้าเข้าหาชายหนุ่ม มือทั้งสองเอื้อมลงมาปิดดวงตาของเขา

อะไรกันโบริสเหมือนสิ้นแรงต่อหน้าหญิงสาวผมแดงคนนี้

หลับตาลงซะ แล้วเปิดใจของเจ้า

เสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยเมตตา แต่โบริสกลับขนลุกอย่างประหลาด

นางฟ้าจอมปลอม? ทำไม?’ คำถามวิ่งวนอยู่ในหัวของเขา



------------------------------------------

A/N ทำไมล่ะ *0* อยากรู้ต้องอ่านตอนต่อไป~

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #56 JoM_ZzZz (@thitapha2011) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 19:53
     ไนท์ ????
    #56
    0
  2. #51 มิกุต้นหอม (@mbforever) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 13:45
    ต้องอ่านต่อไป อ่านๆๆ
    #51
    0
  3. #40 Jeejie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2554 / 21:23
    อะไรนิ่ ?? O.O
    #40
    0
  4. #14 Killer Shii (@killer-shi-i) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 00:30
    เอ๋? 
    #14
    0