Fake Angel นางฟ้าจอมปลอม

ตอนที่ 3 : Chapter 1 : Revenge (การแก้แค้น)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    28 ต.ค. 53

Chapter 1

Revenge (การแก้แค้น)

 

เคร้ง เคร้ง! เสียงฝืดๆของโลหะกระทบกับผนังหินสีน้ำตาลเทา ภายในคุกใต้ดินแห่งปราสาทกิรันปรากฏร่างของหญิงสาวสองคน คนหนึ่งถูกล่ามโซ่ไว้กับผนังหิน แขนทั้งสองข้างถูกยึดแน่นทั้งซ้ายและขวา ร่างที่ถูกยกขึ้นสูงเหนือพื้นทำให้แขนทั้งคู่ต้องแบกรับน้ำหนักตัวไว้ทั้งหมด ผมสีเงินของเธอยุ่งเหยิงทั้งยังเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนและคราบเลือด

เฟี้ยว เพี้ยะ! เสียงของแส้ไม้แหวกผ่านอากาศกระทบกับผิวเนื้อสีเทา มือขาวนวลของหญิงสาวอีกคนที่กำแส้ไว้แน่นสั่นระริก

โบริส อยู่ ที่ ไหน

เธอพูดพร้อมเน้นเสียงทีละคำ แส้ไม้หวดลงตามจังหวะของคำนั้น

หึ หึ ข้า...จำ...เจ้าได้ ไม่มีวันลืม

ดาร์กเอลฟ์ที่ถูกล่ามโซ่ไว้ตอบแผ่วเบา

ข้าถามว่าเขาอยู่ที่ไหน!

เอลฟ์สาวหวีดร้องเสียงสูง ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโมโห เสียงที่ไพเราะเสียดแทงจนน่าขนลุก

นี่...คือ...การ...แก้แค้น...ของข้า

ดาร์กเอลฟ์ตอบท้าทาย เธอจ้องมองอีกฝ่ายเขม็งพร้อมกับยิ้มเยาะ

-

โบริสวิ่งวนอยู่ภายในปราสาทแห่งกิรัน เขาแปลกใจเหลือเกินที่ตัวเองรู้จักทางลับเข้ามาสู่ปราสาทแห่งนี้ ทั้งพื้น ผนังหิน และทางเดิน ทั้งหมดล้วนคุ้นตา แต่เขาไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไนท์อยู่ที่ไหนในตอนนี้

ขณะกำลังว้าวุ่น โบริสได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆเดินใกล้เข้ามา มันกระทบพื้นเป็นจังหวะ มีระเบียบและมั่นคง อาจจะเป็นทหารยามที่เดินตรวจตราอารักขาปราสาท

เขาแนบตัวลงกับกำแพงอิฐสีส้ม จ้องมองทางเดินรูปไม้กางเขนที่นำไปสู่ห้องโถงใหญ่ พลันสายตาก็ต้องสะดุดกับรูปภาพที่อยู่ตรงกลางห้องโถง ในขณะที่ทหารยามกำลังใกล้เข้ามา โบริสเริ่มมองเห็นความหวัง เขาซุ่มตัวอยู่ในเงามืดก่อนจะเข้าล็อคคอทหารโชคร้ายจากด้านหลัง

มีผู้บุก..อุ้บ! โบริสเค้นวงแขนแน่น

ถ้าไม่อยากคอหักตายก็เงียบๆแล้วตอบคำถามข้า

โบริสคำราม น่าแปลก...ทหารกล้าที่เป็นความภาคภูมิใจแห่งปราสาทกิรันกลับไม่สามารถขัดขืนผู้บุกรุกคนเดียวได้ ทหารชาวมนุษย์รู้สึกหวาดกลัวในน้ำเสียงนั้น...มันช่างทรงอำนาจ

หญิงที่อยู่ในรูปนั่น นางอยู่ที่ไหน

โบริสชี้ไปยังภาพที่สะกดสายตาเขา มันเป็นภาพของนักรบหญิงเผ่าเอลฟ์ในชุดเกราะหนักสีฟ้าคราม ตรารูปหมาป่าสีขาวกลางหน้าอกบ่งบอกถึงระดับชั้นแม่ทัพของเธอ

นะ..นั่นท่านหญิงของท่านลอร์ดแห่งกิรันทหารโชคร้ายตอบตะกุกตะกัก ข้าบอกไม่ได้

โบริสเพิ่มแรงกดที่แขน เลือกเอา! จะภักดีหรือจะรักตัวกลัวตาย

ถึงตายข้าก็ไม่บอก!ทหารตอบหนักแน่น

หึโบริสถอนหายใจ

งั้นเจ้ารู้มั้ย ภรรยาข้า นางต้องถูกจับมาที่นี่ ชาวเผ่าดาร์กเอลฟ์ เจ้าเคยเห็นมั้ย?”

ข้าไม่รู้ว่าคนรักของเจ้าหน้าตาเป็นยังไง แต่...แต่ ถ้าเป็นดาร์กเอลฟ์ละก็ ข้าได้ยินว่าในคุกใต้ดิน มีหญิงสาวผิวสีเทาถูกส่งไปคุกใต้ดิน

นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายก่อนที่ทหารจะสลบไป โบริสฟันสันมือลงบนท้ายทอยอย่างรวดเร็ว

เห็นแก่ความภักดีของเจ้ากับความฉลาดที่ยังรักตัวกลัวตายนะ

น่าแปลก โบริสอดถามตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงรู้จักทางไปคุกใต้ดิน ชายหนุ่มจ้องมองภาพวาดนั้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะออกวิ่ง เอลฟ์นางนั้นมีศักดิ์สูงส่งขนาดนั้นเลยหรือ เขายังจำดวงตาสีเขียวสดที่จ้องมองมาจากรูปภาพได้ เขาคิดถึงไนท์ทุกลมหายใจแม้กระทั่งตอนนี้ แต่ดวงตาสีมรกตนั้นกลับรบกวนจิตใจตลอดเวลา

บางทีมันอาจจะเป็นกุญแจของความทรงจำที่หายไป แต่โบริสเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ เรื่องที่ต้องทำในตอนนี้คือหาไนท์ให้พบและพานางไปให้ไกลจากที่นี่

-

ลัล ลัล ลัล ลา ลา ล่า...

เสียงเพลงหวานแว่วมาตามลม โบริสชะงักขณะกำลังพยายามทำลายประตูไม้ที่กั้นเขากับคุกใต้ดิน

จากแสงศักดิ์สิทธิ์สู่คมดาบ Holy Blade

โบริสเร่งดาบที่ฟาดฟันสลักขึ้น เขารู้สึกว่ามันจะต้องไม่ดีแน่

นางปีศาจ! เจ้าจะต้องเจ็บมากกว่านี้แน่

เสียงหวานแหลมดังขึ้นอีกในวินาทีเดียวกับที่เขาพังประตูไม้หนาหนักนั่นสำเร็จ

หยุดนะ! โบริสตวาดดัง

ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน ความโกรธสีขาวเข้าครอบงำ คล้ายกับสติจะหลุดลอยไปอีกครั้ง เอลฟ์สาวคนเดิมถือดาบสีดำขนาดใหญ่ ประกายแสงสีเงินวนเวียนรอบใบดาบราวกับหิ่งห้อย เธอกำลังจะฟาดฟันมันลงบนคนรักของเขาที่ถูกล่ามโซ่ไว้

โบริสไม่สามารถลำดับความคิดได้อีกต่อไป เขาชักดาบออกมา เขาต้องแก้แค้น!

“Power Strike”

ชายหนุ่มเงื้อดาบตวัดขึ้น เป้าหมายอยู่ที่กลางลำตัวของเอลฟ์สาว ประกายแสงสีส้มแดงจากการเสียดสีของอากาศบาดตานัก ทว่าเอลฟ์นักรบกลับไหวตัวทัน เธอชักมือขึ้น ให้คมดาบปะทะคมดาบ

โบริส เธอร้องด้วยความตกใจ

คราวนี้ข้าไม่ปล่อยเจ้าทำร้ายไนท์แน่

เอลฟ์สาวเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินประโยคนั้น

ท่านจำข้าไม่ได้เหรอ ข้า..เซราเน่ ข้าเอง โบริสเธอตอบเสียงสับสน

โบริสได้ยินทุกคำพูดของเอลฟ์สาวแต่เขาไม่สนใจ เขาไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ตอนนี้ไนท์กำลังบาดเจ็บและเขาต้องช่วยเธอออกไป โบริสฟาดดาบเข้าไปอีกครั้งเต็มแรง เซราเน่ยกดาบสีดำของเธอขึ้นมากัน

เคร้ง! เสียงใบดาบปะทะกัน โบริสตกตะลึง ดาบของเขาหัก! ใบดาบราคาถูกกระเด็นไปปักบ่าของเซราเน่ เลือดสีแดงข้นค่อยๆไหลทะลักมาจากปากแผล เธอไม่สามารถถือดาบในมือไว้ได้อีกต่อไป ก่อนที่มันจะร่วงลงพื้น โบริสรีบคว้าดาบเล่มนั้นไว้ เขารู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างประหลาด

อา ดามัสกัส ไม่เคยทรยศต่อเจ้าของของมัน

เซราเน่ครางขณะพยายามดึงใบมีดที่ปักลึกลงไปในไหล่ของเธอ

งั้นวันนี้ก็เป็นวันอับโชคของเจ้า

โบริสตอบขณะฟาดคมดาบลงบนโซ่ที่ล่ามคนรักไว้ ร่างของไนท์ร่วงลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาจึงกอดเธอไว้แน่น

ข้าหมายถึงมันไม่ทรยศต่อเจ้าของที่แท้จริง!

เซราเน่มองภาพตรงหน้าในขณะที่กรีดร้องอย่างปวดร้าว

มันเป็นดาบของท่านโบริส Sword of Damascus ของท่าน

โบริสแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาจ้องมองดาบลวดลายวิจิตรในมือ ประกายสีดำและเงินของมันแปลบปลาบจับตาทั้งยังเต้นระริกราวกับยินดีในบางสิ่ง

โบริส...ฆ่า...นางไนท์เค้นคำพูดแต่ละคำด้วยความเจ็บปวด

ไนท์โบริสอุทานด้วยความดีใจ อย่างน้อยไนท์ก็ยังมีสติอยู่ เขามองบาดแผลทั่วร่างของคนรัก รอยแส้เป็นทางยาวบาดเนื้อของหญิงสาวเป็นริ้วๆราวกับผ้าที่ขาดวิ่น เขากระชับดาบในมือแน่น

ฆ่านาง นางไม่มีวันปล่อยเราไปแน่ไนท์ย้ำคำอีกครั้ง

โบริสสับสน มองคนรักในอ้อมกอดสลับกับหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้น เธอจ้องเขาด้วยแววตาวิงวอนสีเขียวสด เขาควรจะฆ่าทหารหญิงคนนี้ซะ นางทำลายครอบครัวของเขา นางทำร้ายไนท์

แต่ทำไมความสับสนกลับมารุมเร้าเขาอีกครั้ง เหมือนกับตอนนั้น เขาตัดสินใจอุ้มไนท์วิ่งออกมาพร้อมกำดาบในมือแน่น

โบริส ทำไม! ทำไม! ฮือไนท์สบถพร้อมทุบไหล่ชายหนุ่มอย่างแรง

นี่ครั้งที่สองแล้วนะ ท่านไม่อยากอยู่กับข้าหรือไนท์เริ่มสะอึกสะอื้น

ถ้าปล่อยนางไปเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันนะโบริสเธอเริ่มหวีดร้อง

โบริส!

ชายหนุ่มไม่สามารถหาคำพูดมาเอ่ยตอบได้ เขาเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น เสียงเอะอะทำให้ทหารยามรู้สึกตัว เสียงฝีเท้านับสิบคู่ดังไล่ตามมา

ข้าจะพาเจ้าไปให้ไกล แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกัน ข้ารักเจ้าไนท์

โบริสพึมพำเหมือนกับจะย้ำกับตัวเอง เขาวิ่งมาถึงทางแยกรูปกางเขนในตอนแรก เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทางซ้ายและทางขวาบังคับให้เขาต้องวิ่งตรงเข้าสู่ห้องโถงใหญ่

จงหยุดเขาลวดหนามแห่งวิบาก Entangle

เอลฟ์สาวที่วิ่งตามมาร่ายมนต์ใส่โบริสหวังจะชะลอความเร็ว โบริสรู้สึกทันทีว่าร่างกายหนักอึ้ง ขาเหมือนโดนโซ่ตรวนล่ามพันไว้ เขาหยุดล้มลงตรงกลางห้องโถงใหญ่

ทหารด้านหลังพากันกรูเข้ามาก่อนจะตั้งแถวล้อมจับเพื่อปิดทางหนี แต่เมื่อเห็นชัดว่าผู้บุกรุกเป็นใคร เหล่าทหารก็ต้องตะลึงงัน ภาพของทหารนับสิบล้อมวงชายผู้หนึ่งไว้โดยไม่กล้าขยับเขยื้อนดูประหลาดนัก

ทว่า สิ่งที่ทำให้โบริสตะลึงมากกว่าก็คือยามเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปมองยังรูปภาพที่อยู่เหนือบัลลังก์ มันเป็นรูปของเอลฟ์นางนั้น เซราเน่ และอีกครึ่งหนึ่งของภาพที่ก่อนหน้านี้ซ่อนอยู่ภายในเงา บัดนี้แสงจันทร์ช่วยชำระมัน ภาพที่คุ้นตาราวกับส่องกระจก ใช่แล้ว...ภาพของเขานั่นเอง!

นี่มันอะไรกัน

นั่นก็คือท่านยังไงละ ลอร์ดโบริส ท่านลอร์ดแห่งปราสาทกิรัน

เซราเน่ตอบ เธอเดินแหวกทัพทหารเข้ามาจ้องมองคนทั้งสองอย่างองอาจ

 

------------------------------------------

A/N เอาละสิ ความจริงเริ่มเปิดเผยแล้ว *0*

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59 ความคิดเห็น

  1. #55 JoM_ZzZz (@thitapha2011) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 19:48
     ไนท์เป็นตัวร้ายหรอเนี่ย
    #55
    0
  2. #50 มิกุต้นหอม (@mbforever) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 13:42
    งั้นคนรักจริงก็คือเซราเน่ หรอ ??

    สนุกจัง
    #50
    0
  3. #39 Jeejie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2554 / 21:23
    เรื่องอะไรกันน้ะ >
    #39
    0
  4. #13 Killer Shii (@killer-shi-i) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2553 / 00:26
    ไนท์แก้แค้นเรื่องอะไรกันนะ
    #13
    0