Elven Almanac ภาค ♰ แดงทมิฬ (Yaoi)

ตอนที่ 13 : บทที่ 3 เสียงเพรียกหา (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 มี.ค. 62

“หมายความว่ายังไง ทำไมไม่มียาให้!” ราทัลกำหมัดอยู่หน้ากระโจมหมอ เขาดุจนลูกมือหมอกลัวหัวหด ท่าทางของนักรบหนุ่มเหมือนเสือเตรียมขย้ำเหยื่อด้วยความหงุดหงิดเหลือประมาณ

“ก็...ก็ ยาแก้ปวด เก็บไว้ให้ทหารที่อาการหนักกว่านี้ หน่วยของเจ้าได้รับปันยาไปแล้ว เพื่อนไม่มีแขนที่เจ้าพามา ถึงหายปวดก็ใช่ว่าจะมีแขนงอกขึ้นมาใหม่”

ได้ฟังคำตอบแล้วราทัลแทบปรี่เข้าไปชกหน้ามัน บอกมันว่า งั้นเจ้าเสียจมูกให้หมัดข้า ไม่ต้องเอายาแก้ปวดเหมือนกัน!’ เสียดายวินัยทหารหยุดเขาไว้ เหตุใดเขาจะไม่ทราบว่านี่เป็นการกลั่นแกล้งกันของใครสักคนที่มีอำนาจ ซึ่งคงไม่พ้นวิเซอร์ กาคิมที่มีเรื่องพาดพิงถึงกันในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ วิเซอร์ กาคิมโดนไซร์ตำหนิต่อหน้าทหารตนอื่นๆ เรื่องใช้เล่ห์กลกับหน่วยของเขา มันจึงใช้อำนาจกดดันหมอ ผลคือ นักรบร่วมหน่วยที่บาดเจ็บได้รับการรักษาอย่างขอไปที ม้าในกองทัพยังถูกดูแลดีกว่า

“พอเถอะ ราทัล” ฟาร์ฮาน—ทหารตนที่เสียแขนซ้ายไปกล่าวอย่างสงบ มันโกรธแทนเพื่อนร่วมหน่วยเช่นกัน แต่รู้ว่างัดข้อกับหมอที่โดนวิเซอร์ กาคิมบงการไปก็เปล่าประโยชน์ จะนำเรื่องไปฟ้องไซร์ก็ไม่เข้าท่า หากจัดการเรื่องแค่นี้เองไม่ได้ พวกตนยิ่งดูไร้ความสามารถ

“ยังไงก็เรียกหมอออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง ข้าไม่ยอมให้บ่ายเบี่ยงอีกแล้ว!” ราทัลไม่ยอมแพ้ เขาปักหลักอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีฟ้าวาววับอย่างเอาเรื่อง

“ไม่ต้องมาเอะอะหน้ากระโจมแล้วพวกเจ้า!” หมอที่อยู่ด้านในเลิกผ้ามาตะคอก มันเดินออกมา เหงื่อท่วมหน้าผาก จมูกใหญ่โตหายใจแรงเหมือนวัว ที่จริงมันไม่อยากออกมาเลยด้วยซ้ำ กะให้ทหารของท่านวิเซอร์ กาคิมช่วยไล่ แต่ที่ไหนได้ แขกที่อยู่ในกระโจมกลับบอกให้เรียกพวกมันเข้ามา

“แม่มดอยากพบเจ้า!” หมอบอกด้วยท่าทางหนาวสันหลัง แม้นกลัววิเซอร์ กาคิม แต่นางแม่มดคนงามรับคำสั่งมาจากไซร์ หากขัดใจนางแล้วเรื่องไปถึงไซร์จะเป็นเรื่องใหญ่ สู้โยนความผิดว่านางแม่มดเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการ จัดการเรื่องทหารพวกนี้เอาเองดีกว่า

ราทัลทำท่าจะเดินเข้าไป เวลานี้แม้เป็นแม่มดมาจากไหนเขาก็ไม่กลัวแล้ว แต่ที่ไหนได้ หมอกลับยันอกเขาไว้

“นางเรียกคนที่แขนขาด”

“ข้าหรือ” ฟาร์ฮานชี้หน้าตนอย่างทึ่งๆ มันเป็นนักรบดาร์กเอลฟ์ตัวใหญ่แข็งแรง กล้ามเป็นมัดๆ จิตใจซื่อตรง และเป็นรองหัวหน้าหน่วยของราทัล

“ใช่ เจ้านั่นแหละ ไอ้ด้วน”

ราทัลผลักหมอออกพ้นทางแล้วเดินนำเข้าไป “เพื่อนข้าไปไหน ข้าไปด้วย” เขาย่อมไม่ไว้ใจให้ฟาร์ฮานอยู่กับนางแม่มดตามลำพัง ไม่รู้ว่านางอยากได้อะไรจากทหารที่บาดเจ็บ ถ้าใช้เพื่อนเขาเป็นหนูทดลองเวทมนตร์ทมิฬจะทำอย่างไร

เมื่อทหารทั้งสองเข้ามาในกระโจมก็รู้สึกหนาวเยือก อุณหภูมิภายในนี้ต่างกับภายนอกอย่างมาก มันเย็นจัดจนเห็นไอสีขาวลอยวน ในพื้นที่กว้างขวางมีร่างหนึ่งนอนอยู่บนพื้นตรงบริเวณที่ใช้รักษาคนป่วย ตัวมันเปลือยเปล่าจนเห็นเครื่องเพศเพศชาย ผิวสีเขียวเข้ม ศีรษะมีเขาแหลมตรงขมับ หน้าผากกว้าง ปากมีเขี้ยวยาวจากใต้ริมฝีปากที่ปิดอยู่

ออร์คภูเขา! ราทัลทำท่าจะชักดาบ แต่ฟาร์ฮานห้ามไว้ เพราะเห็นว่าตาของออร์คปิดสนิท อกไม่กระเพื่อม ลางทีนี่คือศพมากกว่า อีกทั้งด้านข้างคือแม่มดที่ปรากฏกายในงานเลี้ยง นางสวมชุดกระโปรงสีดำรับกับเส้นผมดำขลับยาวสลวย เล็บยาวทาสีดำลูบแตะหน้าผากของออร์คอย่างเมตตา

“เข้ามาสิ ฟาร์ฮาน” ลิลิเบธเรียกคนที่นางต้องการโดยที่มันยังไม่ทันแนะนำตัว “ส่วนเจ้า ราทัล จะอยู่ดูก็ได้ รับรองว่าข้ามิได้ตั้งใจทำอันตรายใดๆ ต่อเพื่อนของเจ้า”

“แล้วท่านตั้งใจจะทำอะไรหรือ” ราทัลถามเสียงนิ่ง เขาผ่อนคลายท่าที แต่ยังระมัดระวัง เพราะไม่รู้ว่าแม่มดทราบชื่อของพวกตนได้อย่างไร

“ข้าจะต่อแขนให้ฟาร์ฮาน” นางตอบ มือแตะไปที่ต้นแขนล่ำสันของออร์ค “แขนข้างนี้ก็ดูเข้ากัน”

ราทัลกลืนน้ำลาย เขาหวังให้มีชาแมนผู้เยียวยาอยู่ในค่ายทหาร แต่ไซร์เรียกแม่มดมาเลยหรือ หากเป็นแม่มดที่ไซร์เป็นผู้เชิญมา เขาย่อมไม่กังขาเรื่องพลังความสามารถของนาง เคยได้ยินว่าแม่มดบางตนงอกแขนขาของตัวเองขึ้นมาใหม่ได้ด้วยซ้ำ หากจะใช้มนตร์ทมิฬต่อแขนขาให้ผู้อื่นก็คงทำได้

ฟาร์ฮานเดินเข้าไปหาลิลิเบธเหมือนต้องมนตร์สะกด ตั้งแต่นางเอ่ยเรียกชื่อเขา เขาก็รู้สึกอยากเป็นของนางอย่างแรงกล้า ดาร์กเอลฟ์เห็นนางไล่สายตาทั่วตัวออร์คจนหยุดที่เครื่องเพศ เขานึกวาบหวามใจเสมือนสายตานั้นกำลังมองร่างเปล่าเปลือยของตนอยู่

“ระวังหนา” ลิลิเบธหันมาฟาร์ฮานที่คุกเข่าลงข้างนาง “เจ้าจะหลงเสน่ห์ของแม่มด” นางแบมือแล้วเป่าผงในมือใส่หน้าฟาร์ฮาน ทำให้เขารู้สึกล่องลอยนิดๆ

สวย นางช่างสวยเหลือเกิน ฟาร์ฮานคิด ความเป็นชายของเขาตื่นตัวอยู่ในเป้ากางเกง เขามองมือเล็กบางของนาง นึกอยากให้มันเลื่อนลงมาสัมผัสแตะต้องตรงเป้าตน ไม่สิ เขาอยากให้นางกุมมันแน่นๆ แล้วเล่นกับมัน ปรนเปรอมัน จับมันอมเข้าไปในปากของนาง...

ฟาร์ฮานกัดลิ้นตัวเองเพื่อขับไล่ความคิดฟุ้งซ่าน กลับมายืดตัวตรง ปกติเขาไม่ใช่คนมีความคิดหยาบคายเช่นนี้ แต่แม่มดกลับมองเขาอย่างเอ็นดูแวบหนึ่ง

“เจ้าเป็นประเภทที่หลงไปกับสิ่งยั่วยุใจได้ง่าย เดลการานมีทหารแบบนี้อยู่ช่างน่ารัก” ผงยาที่ลิลิเบธเป่าใส่ฟาร์ฮานมิใช่ยากระตุ้นกำหนัดแต่อย่างใด ที่อีกฝ่ายเกิดอารมณ์ทางเพศคงเพราะไม่ชินกับกลิ่นอายยั่วยวนใจของแม่มด

ฟาร์ฮานทำหน้าตาขึงขัง แต่ใบหูเรื่อสีแดง

ระหว่างที่ฟาร์ฮานเคลิบเคลิ้มล่องลอยด้วยฤทธิ์ยา ตกอยู่ในความคิดสัปดนและความอุธัจขัดเขิน ราทัลกลับเครียดจนตัวเกร็ง เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมนางแม่มดถึงมอมยาเพื่อนตน

รอบร่างออร์คที่นอนอยู่มีของเหลวสีดำผุดขึ้นมา มันหนืดเหมือนโคลน เคลื่อนไหวได้เองราวกับมีชีวิต ของเหลวสีดำกลืนกินร่างสีเขียวของออร์คนักรบไปเรื่อยๆ ตอนที่ราทัลคิดว่าไม่น่ามีอะไร ออร์คกลับลืมตาขึ้นเมื่อผิวของมันเริ่มละลาย มันดิ้นตัวท่ามกลางเสียงฉ่าๆ เหมือนโยนเนื้อลงในน้ำมันเดือด ร้องไม่เป็นภาษาอย่างเจ็บปวด สีหน้าแววตาตระหนกตกใจสุดขีด

ออร์คตนนี้ยังไม่ตาย และกำลังถูกกินทั้งเป็น เมื่อของเหลวสีดำที่ราทัลไม่อาจบอกได้ว่าคืออะไร กิน เสร็จ...มันก็เหลือแขนไว้ให้ข้างหนึ่งโดยไม่มีเลือดสักหยด

ของเหลวสีดำเลื้อยขึ้นไปตามร่างกายของฟาร์ฮาน จากหัวเข่าที่อยู่ติดพื้นขึ้นไปตามหน้าขา แผ่ถึงช่วงเอวลามไปยังอก หยุดคลุมอยู่ตรงหัวไหล่ เหนือต้นแขนซ้ายด้วนกุด แขนข้างเก่าถูกตัดไปแล้วในสนามรบ แผลยังไม่แห้งดี ยังมีเลือดซึม เมื่อลิลิเบธปลดผ้าพันแผลแห้งกรังออก ผิวหนังบางส่วนก็หลุดตามมาด้วย นางเกี่ยวด้ายเย็บแผลออกทีละเส้น...ทีละเส้น เมื่อปากแผลเปิดเลือดก็ไหลออกมาอย่างรวดเร็ว หยดนองพื้นเป็นแอ่งเล็กๆ

ฟาร์ฮานกัดฟันกรอดด้วยความอดทน เขานึกขอบคุณฤทธิ์ยาที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดให้กึ่งเจ็บกึ่งไม่เจ็บ

ลิลิเบธหยิบแขนที่เหลืออยู่ของออร์คมาต่อกับต้นแขนด้วนกุดของฟาร์ฮาน

“เจ้าจะร้องก็ได้นะ” นางปลอบ จากนั้นของเหลวสีดำก็คลุมรอยต่อบนต้นแขน แทรกเข้าไปในเนื้อเหมือนไหมเส้นบาง เย็บเนื้อกับเส้นประสาท ประสานกระดูกเข้าด้วยกัน ทำให้แขนล่ำสันอันมีกรงเล็บแหลมคมกลายเป็นแขนของฟาร์ฮาน

ประสาทสัมผัสทุกส่วนของดาร์กเอลฟ์ร่างใหญ่ตื่นตัว ใบหน้าเคร่งเครียดเหยเก เหงื่อไหลท่วมอกเปลือยสีเทาเป็นมันวาว แผ่นอกสะท้อนขึ้นลง ความเจ็บปวดนำมาเป็นที่หนึ่งจนต้องร้องลั่น ทว่าในขณะเดียวกันของเหลวหนืดย้อยก็ไหลเข้าไปในกางเกง ทำให้ส่วนไวสัมผัสที่อยู่ใต้ร่มผ้าแข็งเป็นลำ มันพองขยายจนคับแน่น ทั้งหน่วงและเสียววาบจนแทบหลั่ง

ทั้งเจ็บแทบบ้า สุขสมแทบคลั่ง...นี่จะเป็นประสบการณ์จากแม่มดที่ฟาร์ฮานลืมไม่ลง

---------------------------------

A/N ลง 2 บทค่ะ กดไปอ่านต่อกันเลยนะ!

ป.ล. เขาลือว่าแม่มดมีลูกกับผู้ชายโดยให้ผู้ชายเป็นฝ่ายท้องได้ด้วยนะคะ แต่จะจริงหรือเปล่านี่อีกเรื่องนะ แง!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น