Of Vivid Creatures (Yaoi) (ตีพิมพ์สนพ. SENSE BOOK)

ตอนที่ 5 : Jill & Hunter 05

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 มิ.ย. 58


ฮันท์กลับถึงบ้านก็เอาผ้าพันแผลลวกๆ แล้วเตะกลีบกุหลาบที่โรยบนพื้น เตะเทียนหอมทิ้ง มีไฟติดผ้าม่าน สปริงเกอร์สทำงาน ช่อดอกกุหลาบบนเตียงนอนห่อเหี่ยว

นี่ซื้อมาง้อ แต่ไม่ทันได้ง้อห่าเหวอะไรเลย

จิลหาทางกลับบ้านได้ในที่สุด เขามีเหงื่อท่วมตัว เพราะวิ่งไล่ตามจนรถลับสายตาไปแล้วจึงนึกได้ว่าควรนั่งแท็กซี่ตาม ทางเข้าบ้านเละ เมื่อเปิดประตูบ้านเข้ามาก็ได้ยินเสียงทำลายข้าวของดังมาจากด้านใน

อัลเฟรดหางตก ร้องงี้ดหลบที่ขาแม่อย่างขวัญเสีย

ภายในบ้านเละมากกว่า มีรอยไหม้บนพรม สปริงเกอร์เพิ่งหยุดทำงาน พรมไหม้และเปียก กรอบรูปบนผนังโดนทุบแตก

จิลน้ำตาคลอเลย...

เมื่อตามร่องรอยการทำลายไปก็พบฮันท์ยืนทะมึนอยู่ในห้องนอนที่มีซากดอกกุหลาบกับข้อความสะท้อนแสงน่ารักที่เขียนบนกำแพงว่ารักเจเรไมน์นะครับ ซึ่งแดเนียลช่วยทำ บอกว่าต้องงี้แหละ แม่ถึงจะปลื้ม

ตอนแรกจิลคิดจะขอโทษฮันเตอร์ แต่พอเห็นหน้าคนทะมึนเขาก็กลืนน้ำลาย เกิดทิฐิขึ้นมาอีกรอบ

ฮันท์หันมาช้าๆ ยังกับมัจจุราช ย่างสามขุมหาเมียรัก ทำให้ข้อความบนผนังดูเหมือนแสงที่เรืองอยู่ในนรก

"นาย...ทำแผลดีๆ ก่อนไหม" จิลมองผ้าพันแผลบนหน้าอกสามี

ทว่ามือแกร่งดึงเขาไปใกล้ แล้วประคองแก้มแบบไม่เบาเท่าไหร่ จับให้จ้องตาสีทึมเทา

"ฮันท์ แผลนายต้องเย็บดีๆ ก่อนนะ" จิลหลบตา

"จะรักและดูแลจนวันตายใช่ไหมที่รัก" ฮันเตอร์บอก

"นายอย่าหาเรื่องนะ เจ็บก็ทำแผล ไม่ใช่มาอาละวาด" จิลจ้องตาเหมือนโดนสะกิดต่อมโกรธ

"ไม่! ฉันเป็นผัวนาย! ฉันมีสิทธิ์โกรธ!"

"คำสาบานมันหมดอายุตั้งแต่ตอนที่นายเอาคู่ขามานอนบนเตียงของฉันแล้ว!" ห่วงได้ไม่เท่าไหร่ จิลก็ชวนทะเลาะอีกแล้ว "ฉันก็โดนนายนอกใจ ทำไมฉันจะโกรธไม่ได้!"

ฮันท์กลอกตา

"นายนอนกับคนอื่นตั้งเยอะ แล้วทำไมฉันนอนบ้างไม่ได้!"

"นายขาดฉันไม่ได้หรอก ฉันก็ขาดนายไม่ได้เหมือนกันเจเรไมน์" ฮันท์อุ้มจิลไปวางโครมบนเตียงแล้วฉีกเสื้อผ้าของตัวเองออก ยัดไขควงใส่มืออีกฝ่าย "แทงสิ! แล้วหายกัน!"

จิลมือสั่น เขาไม่ชอบให้ฮันเตอร์โกรธ เพราะโกรธแล้วเหมือนเด็กเกเรที่พูดไม่รู้เรื่อง

"ไม่เอา นายต้องเย็บแผล! แล้วฉันอยากหย่า ฉันไม่ได้อยากแทงนาย!" จิลโมโหก็โมโห ห่วงก็ห่วง

"ไม่หย่า!"

จิลวางไขควงแล้วผวาไปหากล่องพยาบาล "ฉันจะฉีดยาชาให้นาย!" บ้านนี้เวลามีแผลส่วนมากก็รักษากันเองได้

"เจเรไมน์!" มัจจุราชป่ายมือจะคว้าเอว

"ฉันจะทำแผลให้นาย!" เป็นเมียฮันเตอร์ต้องเป็นนักวิ่งวิบากด้วย จิลใช้สกิลหลบหลีกขั้นสูงสุด คว้ากล่องพยาบาลได้ก็สวมถุงมือยาง หาเข็มปลอดเชื้อที่ซีลอยู่ในซอง ฉีกซองแล้วปักเข็มฉีดยาใส่ขวดยาชาสีทึบ

"จิล!" มัจจุราชมาโน่นแล้ว

จิลหันมา "ทำแผลก่อนแล้วค่อยพูดกันน่า"

ฮันเตอร์คว้าเอวจิลได้แล้ว เขากอดแน่น ขอร้อง "ไม่เอา...ไม่ทิ้งกัน"

จิลไม่เสี่ยงปักเข็มลงไปเลยเพราะกลัวฮันเตอร์ดิ้นแล้วเข็มหักคาเนื้อ จะเป็นเรื่องมากกว่าเดิม เขาแยกไม่ออกว่าอีกฝ่ายหอบหรือสะอื้น และอ้อมกอดของฮันท์ก็ดูไม่แข็งแรงเหมือนเคย คงเป็นเพราะเสียเลือดมาก

"ฮึ่ย!" จิลหันไปจูบ รอจนอีกฝ่ายนิ่งแล้วเอาสำสีชุบแอลกอฮอล์เช็ดข้างแผล ปักยาชาลงไป ฉีด แล้วดันให้นอนหงายบนเตียง

"ผิดไปแล้วเมียจ๋า" ฮันท์รับจูบแบบตัวสั่น น้ำตาไหล สงบลง ไม่ก็ชาเนี่ยแหละ

จิลหอบแรงๆ คว้ากรรไกรในกล่องพยาบาลมาตัดผ้าพันแผลที่พันลวกๆ ออก "เงียบๆ อย่าร้อง" เขาเอาแอลกอฮอส์เช็ดรอบปากแผลและอุปกรณ์ มันจะแสบแต่ก็ดีกว่าติดเชื้อ และยาชาก็คงเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

จิลนั่งข้างฮันท์ ให้อีกฝ่ายเอาผ้าก็อซสะอาดกดห้ามเลือดแล้วเย็บแผล

ฮันท์มองเมียรัก...ใครก็สู้ทูนหัวไม่ได้

เขาไม่กระดุกกระดิก และให้เย็บดีๆ

จิลตั้งใจทำแผล หน้าตาจริงจัง "กัดผ้าไว้ถ้าเจ็บ ทนนิดนะ" เขาเอาผ้าให้ฮันท์กัด ฉีดยาชาเพิ่ม โจเอลกรีดได้ยาว ลึก และเรียบมาก พอทำเสร็จจิลก็เช็ดหน้าเช็ดตาให้ฮันท์ที่เหงื่อออกท่วม

ฮันท์รู้สึกมึน เห็นจิลเป็นภาพย้วยๆ

"ขอโทษนะ ฉันไม่นึกว่าเขาจะกรีดนาย" จิลคิดว่าต้องระวังเรื่องแผลติดเชื้อ เลยให้ฮันท์กินยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดกันไว้ก่อน

"มัน...เป็นแบบพวกเรา" ฮันท์ซบ อ้อนเมีย

"ไม่จริงน่า" จิลลูบผมคนป่วย...ถ้าจริงฮันท์ก็เกือบตายแล้ว

ฮันท์กอดเอวจิล เล่าให้ฟังเรื่องมีดพก ใครจะพกมีดแบบนั้น มันเหมือนมีดผ่าตัดที่เอาไว้กรีดคนมากกว่า

"ฉันแค่อยากหย่า ไม่ได้อยากให้นายตาย" จิลน้ำตาร่วงผล็อยๆ เพราะเขาพาโจเอลมา ฮันท์ถึงได้โดนกรีด

"ฉันผิดไปแล้วจริงๆ ยกโทษให้สามีคนนี้ด้วย" ฮันเตอร์ฉวยโอกาสขออภัยโทษความผิดทั้งหมดเสียเลย

"ไม่!" จิลผู้เด็ดขาดปาดน้ำตา

"โธ่...ที่รัก" ฮันท์ยกมือลูบแก้มชื้นๆ ของจิล

"เรื่องนั้นกับเรื่องนี้เป็นคนละเรื่องกัน นายไม่ต้องมาฉวยโอกาส" จิลรู้นิสัยฮันเตอร์ดี "ไม่งั้นนายก็เอาเทปของฉันในห้องน้ำมา"

"ไม่" ฮันท์ก็รู้นิสัยเจเรไมน์ดี

"เห็นไหม" จิลจ้องเขม็ง "ฉันจะไปทำความสะอาดบ้านที่ใครบางคนพังไว้"

ฮันท์ไม่ยอมลง แต่มีฤทธิ์ได้ครู่เดียวเขาก็หลับ เรียกว่าสลบดีกว่า ไร้พิษภัยเหมือนเด็กแรกเกิด

จิลไปทำความสะอาดบ้านไปก็บ่นไป บ่นฮันท์นั่นแหละ! แต่ก็ทำเสียสะอาดเรี่ยมเร้เรไร เขาถือถังน้ำมาดูข้อความบนผนัง จ้องแบบเหม่อๆ แล้วก็เช็ดออก จากนั้นค่อยจัดการตัวเองกับอัลเฟรดให้สะอาดแล้วพาลูกไปนอน

น่าเสียดายที่จิลไม่เห็นว่า นอกจากกุหลาบ ฮันท์ยังซ่อนแหวนเพชรไว้แถวๆ หัวเตียงด้วย

กุหลาบสีเลือด เซ็กซ์ดีๆ แหวนเพชรสักวง

ฮันท์ง้อแบบสิ้นหวังนี่นา เพราะเขารู้จักจิลดีว่าเป็นคนหัวดื้อแบบหัวชนฝา ถ้าจะหย่าก็คือหย่า เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่

จิลมานั่งข้างฮันท์ที่สลบ ไม่มีตาแข็งๆ ดุๆ คอยจ้องแล้ว เขาเอานิ้วเกลี่ยเส้นผมสีเข้มที่ปรกใบหน้าหล่อกระชากใจ แม้ปากจะซีดเหมือนซอมบี้ไปหน่อยก็เถอะ "นายไม่เข้าใจเหรอ นายก็ง้อฉันแค่ตอนนี้ พอฉันดีนายก็ออกไปคั่วเด็กอีกนั่นแหละ ฉันไม่รอให้มันเกิดหรอก"

เขาลูบหน้าลูบตาฮันเตอร์ นอนข้างๆ แล้วก็ร้องไห้ สะอื้นจนหมอนชุ่ม จากนั้นก็นอนกอดแขนฮันท์ไว้

พี่ชายข้างบ้านที่ทำให้ใจเต้น จะเอาเขากลับมายังไง...

แดเนียลแอบแวะมาดู แต่เห็นว่าวอดวายตั้งแต่กระถางต้นไม้หน้าทางเข้าบ้านก็รีบกลับไปที่บาร์

-----------------------------------------

ฮันท์รู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว เขารีบดึงเข็มออกเลย! ตกใจเพราะว่าเขาห้ามมีบันทึกด้านการแพทย์ ทว่าพอเห็นนั่งจิลนั่งหลับอยู่ข้างเตียงคนไข้ก็สงบลง

เขาใช้มือใหญ่ลูบศีรษะคนรัก ผมสีทองยังคงนุ่มมือเหมือนที่เคยเป็นมา

เขานอกใจเมียจ๋าได้ยังไงกัน...

"นายไม่ฟื้น เลือดก็ไม่หยุดไหล ฉันเลยพามาโรงพยาบาล หมอบอกว่านายถูกกรีดลึกมาก แค่เย็บปากแผลมันไม่ช่วย ต้องเย็บข้างในด้วย" จิลลืมตาแดงก่ำเพราะร้องไห้ทั้งคืน

"ไม่เป็นไรแล้ว" ฮันท์ปลอบ

"เป็นสิ!" จิลทุบพนักโลหะที่กั้นเตียง "ฉันอยากหย่า ไม่ได้อยากให้นายตาย!"

"...อีกละ เราจะซึ้งกันหน่อยได้ไหม" ฮันท์เริ่มขำ

"ไม่!" จิลตาแดงก่ำ ท่าทางอันตราย

"น่านะ นะครับ" นิ้วเล่นกับปากบึ้งๆ

"ฉันจะล่าคนที่กรีดนาย" จิลบอก จมูกก็แดง เหมือนกวางเรนเดียร์ สมใจฮันเตอร์แล้ว เมียออกล่า

"ไม่" ฮันท์บอก

"ใช่!"

"คนนี้ไม่ได้!" เขาเป็นห่วงจิล

"ได้สิ!" จิลกำนามบัตรของคนที่ได้จากร้านอาหาร เขาเตรียมแผนการไว้แล้ว

"ไปด้วยกัน!"

"ไม่ อย่ามายุ่ง!"

"ฉันไม่อยากเห็นนายตาย!" ฮันท์กำข้อมือจิล

"ใครบอกว่าฉันจะตาย!"

"มันอันตราย! ถึงนายไม่ล่า ฉันก็ล่า" ปกติฮันท์ไม่ห่วงเรื่องล่าเหยื่อนะ แต่นี่เป็นห่วงจิลมาก

-----------------------------------------

อีกด้านหนึ่ง โจเอลโทรหาฟรานซิส "ฟรานซิส ฉันต้องการคนคุ้มกัน"

"เพราะนายนอนกับเมียชาวบ้านมาเหรอ" ฟรานซิสที่กำลังแต่งตัวออกไปข้างนอกคุยโทรศัพท์ตอบ "เขาโทรมาฟ้องฉันแล้ว กำลังจะไปเจอ"

"เปล่า...หืม" โจเอลประหลาดใจ งงว่าเรื่องอะไร...นอนอะไร?

ฟรานไขกุญแจรถ ออกจากบริษัทพอดี "ฉันต้องวางแล้ว เขาโทรมาอีกแล้ว คราวนี้ฉันช่วยนายนะ"

ปิ๊ด

แล้วสายก็ตัดไป...

"ฉันเหยียบเท้าเจ้าพ่อมาเฉยๆ" โจเอลบอก แต่ฟรานไม่ได้ยินแล้ว แล้วเขาก็ค่อยๆ นึกได้ว่า อ๋อ! นกน้อยนี่เอง ลืมไปเสียสนิทเลย...

-----------------------------------------

ฟรานซิสมาถึงจุดนัดพบในสวนสาธารณะประจำเมือง เขาลงจากรถ แต่ไม่เห็นใคร...จนกระทั่งโดนทุบศีรษะจากข้างหลังนั่นแหละ

ฟรานตัวชา เข่าทรุด เขาเจ็บจากท้ายทอยถึงกกหู จากนั้นก็โดนลากไปแบบมึนๆ

"อา..." ซวยจริงด้วย ธุระของโจเอล ฟรานคิด

"นี่เมียฉัน" คนที่ทำฟรานซิสโดนหิ้วคอ

จิลตกใจ ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนที่สองเข้ามา

ฟรานซิสมากับอิกเนเชียส...อันที่จริงอิกเนเชียสต่างหากที่ตามฟรานซิสมา เพราะเห็นทำท่าลับๆ ล่อๆ เลยตามมาดีกว่า คงหาเรื่องใส่ตัวอีกแน่ๆ

แล้วก็จริง

จิลศอกใส่คนที่ดึงหลังคอเขา ทว่าคนคนนั้นหลบได้ก่อนที่จะโดนตัวแค่หนึ่งจังหวะ

ฮึ่ม! จิลมองฟรานซิส มองคนที่มาใหม่ หันมาเจอเต็มๆ ก็สบกับตาสีเทาที่เหมือนของฮันท์

"ฉันจะหักแขนนายแค่ข้างเดียว แล้วไปซะ"

กร็อบ! พูดยังไม่ทันจบเลยจิลก็โดนหักแขนเสียแล้ว

"โอ๊ย!" จิลร้องลั่นแต่ไม่ยอมหนี ตาแดงๆ มองคนที่หักแขนเขาแบบจนตรอก

ฟรานที่ยังร้าวไปทั้งศีรษะได้ยินเสียงพูดคุยไม่ชัด มาชัดเอาตอนที่มีเสียงคนร้องลั่น แต่ก็ขยับตัวกลับมาดูไม่ไหว

อิกเนเชียสโยนจิลทิ้ง แล้วอุ้มฟรานซิสกลับบ้าน แถมยังทำหน้าแบบคนทำความดีมีประกายตาภูมิใจว่า ฟรานซิส ฉันไม่ได้ฆ่าใคร ฉันแค่หักแขนคนที่มาทำร้ายนาย ชมฉันหน่อย

จิลนั่งซุกตัวข้างม้านั่งในสวนสาธารณะ แผนการจับตัวประกันล้มเหลวอย่างง่ายดายจนน่าอนาจ...

เขามือตกเหรอ เขาว่าจะจับคนรักของโจเอลมาล่อโจเอลออกมา แผนมันควรเป็นแบบนั้น แล้วทำไมเขามานั่งแขนหักในสวนสาธารณะแบบนี้!

จิลน้ำตาร่วงผล็อยๆ ขณะที่มือถือของเขาสั่นอย่างบ้าคลั่ง เพราะฮันท์โทรตามเป็นสิบๆ สาย

จิลรับมือถือ พูดด้วยเสียงสั่นๆ "ฉันยังอยู่ดี ยังไม่ตาย" แต่ถึงตายก็ไม่ยอมบอกว่าแขนหักหรอก

"ที่รัก!" ฮันท์หนีออกจากโรงพยาบาลมาตามหาจิลที่แอบหนีเขาไปตอนหมอมาตรวจแผลบนหน้าอก สมาร์ตโฟนระบุพิกัดได้กว้างๆ อยู่แล้ว เขาจึงตามมาถึงสวนสาธารณะประจำเมืองได้ ระหว่างตามหาฮันท์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ แต่พอจิลรับสายค่อยคลายลง

"อยู่ที่ไหน ไม่ร้องไห้นะ"

"ฉันสบายดี" จิลกลั้นสะอื้น

"ไม่ทำเป็นเก่ง" ฮันท์ดุ

"สบายดีก็สบายดีสิ" จิลปล่อยโฮ ลุกขึ้นเดินโซเซ

"กฎข้อแรก ไม่ทำเป็นเก่ง ยอมรับตัวเอง" ฮันท์เป็นคนสอนจิลเรื่องการล่า

"วันนี้ฉันจะไปค้างบ้านมาร์ค พรุ่งนี้ฉันจะไปหาทนาย"

"ไม่เอาน่า" ฮันท์เดินตามหาจิลไปตามพิกัดในสมาร์ตโฟน

จิลปวดแขนจนไม่มีแรงพูดแล้ว จึงกดตัดสาย เขามันห่วย ทำอะไรก็ไม่สำเร็จสักอย่าง ขนาดจะล่ายังล่าไม่ได้เลย...แล้วก็ห่วยจนเดินมาเจอฮันท์จนได้

"นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง"

"สมาร์ตโฟนมันมี...ใคร-ทำ!!!" ฮันท์บ้าเลือดอีกแล้ว พอโกรธจะตัวแดงแจ๋

"ล้มเอง..." จิลไม่กล้าบอกความผิดพลาดของตัวเอง

ทว่าฮันท์ไม่เชื่อ เข้ามาขอดู

"กลับโรงพยาบาลมั้ย นายกับฉันดูไม่ได้เลย" จิลเหงื่อหยดถึงปลายคางแล้ว

"กระดูกเคลื่อน" ฮันเตอร์โอบเมีย พาไปเรียกแท็กซี่กลับโรงพยาบาล ส่วนจิลก็ไม่ได้ขัดขืน เพราะเขาปวดแขนจนน้ำตาไหล

-----------------------------------------

ผ่านมาหลายวัน ทั้งสามีและภรรยาเข้าโรงพยาบาล ที่จิลแปลกใจคือกาลิฟิอานาคิสกลับไม่ตามมาเอาเรื่องเขา

คราวนี้ผลัดกันดูแล ฮันท์อยู่ข้างๆ จิล ถึงจะอยากออกไปตามหาคนที่หักแขนจิล แต่จิลสำคัญกว่า

แขนของจิลต้องเข้าเฝือกอ่อน ทำให้หยิบจับอะไรไม่ถนัด เขากินอาหารอ่อนที่ฮันท์ป้อนให้แบบเงียบๆ ปล่อยให้ฮันท์ลูบแก้ม เช็ดปากที่เปื้อนให้

"เราเป็นคนแปลกหน้าแล้วหรือ บอนนี่" ฮันเตอร์ถาม

"ช่างฉันเถอะน่า ไคลด์"

ฮันท์กัดฟันเมื่อได้ยินคำตอบ แต่จิลกำลังเหม่อ เขานึกถึงผู้ชายที่มีสายตาแบบเดียวกับฮันท์ ถ้ามีบอดี้การ์ดแบบนั้นอยู่ เขาคงเรียกฟรานซิส กาลิฟิอานาคิสออกมาไม่ได้แล้ว

ทว่าขณะกำลังคิดอยู่นั้นเองก็มีคนมาเคาะประตู ฮันเตอร์อาสาออกไปดูให้ เพราะพวกเขาอยู่ในห้องพิเศษที่มีบริเวณแยกออกเป็นสัดส่วน

เมื่อฮันเตอร์ไปเปิดประตูก็เจอชายผมทองที่สวมสูทสีขาวแบบพอดีตัว มีผ้าพันแผลที่ท้ายทอย เขาคือฟรานซิสที่ตามหลังมาด้วยหมีดำตัวโต

สามีของเจเรไมน์มองทั้งสองคนแบบไม่เป็นมิตร

อิกเนเชียสก็มองกลับแบบไม่เป็นมิตรเช่นกัน

พวกเขาเหมือนสัตว์ที่ไม่เป็นมิตรกับทั้งโลก ยกเว้นคู่ของตัวเอง

ฟรานชะงักเล็กน้อยเมื่อมีชายแปลกหน้าตัวโตมองเขาอย่างกินเลือดกินเนื้อ ดวงตาสีเทาของชายคนนี้ดูหนักอึ้งเหมือนหินบนหลุมศพ

...ดวงตาแบบเดียวกับอิกเนเชียส

"ขอโทษครับ ผมมาเยี่ยมคุณเจเรไมน์" ฟรานซิสเอ่ย

"ผมเป็นสามีของเขา" ฮันท์ตอบ "ยินดีที่ได้พบ คุณกาลิฟิอานาคิส คุณไรท์" ฮันท์รู้จักคนจากใต้ดินทั้งสองคน ใครจะไม่รู้จัก สไควร์ กับ เฮดีส ละ ...ยกเว้นจิลที่ไม่ได้ก้าวเข้าไปเต็มตัว

"ผมรู้จักคุณเจเรไมน์ผ่านคุณโจเอล" ฟรานยื่นมือให้จับ

...ถ้าฮันท์รู้ว่าอิกเนเชียสเป็นคนหักแขนจิลคงจับมือตอบแล้วหักแขนฟรานซิสแทน แต่เพราะเขาไม่รู้จึงแค่จับมืออีกฝ่ายแล้วบีบหนักแน่นครั้งหนึ่งเท่านั้น

"ผมขอคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวหน่อยได้ไหม" ฟรานซิสพยักพเยิดไปทางด้านในที่คาดว่ามีคนที่เขามาพบอยู่

"ผมจะอยู่ด้วย" ฮันเตอร์ปฏิเสธหนักแน่น แบบที่คู่สนทนาไม่ต้องพูดซ้ำอีกครั้ง

อันตราย...ฟรานซิสคิด แต่เขาก็แค่พริ้มตาลง ส่วนอิกเนเชียสยืนเป็นรูปปั้นขยับแค่ตา ซึ่งแปลว่า ฉันจะอยู่กับนายด้วยฟรานซิส

"เอาตามนั้นก็ได้" ฟรานซิสไม่มีข้อโต้แย้งอีก

จิลกำลังนั่งดูทีวีรายการแม่บ้านเข้าครัวอยู่บนเตียง พอฟรานซิสกับอิกเนเชียสเดินเข้ามาเขาก็ถอยหลังติดเตียง...อันที่จริงถอยหลังเพราะเห็นอิกเนเชียสนั่นแหละ

"นะ นาย!" จิลเอามือข้างที่ยังดีอยู่ชี้หน้าอิกเนเชียส

อิกเนเชียสไม่ได้ตอบอะไร เขาไม่รู้สึกอึดอัดใจหรืออาจจะจำจิลไม่ได้ด้วยซ้ำ เหมือนที่หักแขนอีกฝ่ายไปก็พอๆ กับการทักทายคนที่เดินผ่านไปผ่านมา

ฮึ่ย! จิลจับของใกล้มือได้ก็ขว้างใส่อิกเนเชียส

อิกเนเชียสหลบทัน แต่เห็นชัดเลยว่าสิ่งที่ปาใส่เขาคือมีดปอกผลไม้ เขาจึงจ้อง เด็ก เขม็ง

"แกหักแขนฉัน!" จิลโพล่งแบบลืมไปว่ามีฮันท์อยู่

ฮันเตอร์ได้ยินแล้วก็เลือดขึ้นหน้า เขาย่างสามขุมเข้ามาคว้าอิกเนเชียส จะทุ่มวัดพื้นแล้วสั่งสอนที่บังอาจทำร้ายจิล แต่นั่นแหละ...อิกเนเชียสอยู่ระดับสูงในสมาคม ส่วนฮันท์ยังบาดเจ็บอยู่และเป็นระดับรองลงมาเยอะ...มันก็บอกอะไรได้หลายอย่าง

อิกเนเชียสเซ ก่อนยันเท้า...แล้วก็ตึง! เขาเป็นฝ่ายเหวี่ยงฮันเตอร์ลงพื้นแทน

ฟรานซิสตกใจที่อิกเนเชียสสู้กับอีกฝ่าย นี่มันวุ่นวายอะไรกันเนี่ย!

"อย่าทำเขานะเจ้าหมีป่า!" พอเห็นฮันเตอร์นอนวัดพื้นแล้วยังมีแผลที่ท้องจิลก็โผมากัน...ลืมแล้วที่โกรธ

"อิกเนเชียส!" ฟรานปรามไม่ให้อิกเนเชียสที่กำหมัดแล้วลงมือใส่เจเรไมน์

"แค่ป้องกันตัว" อิกเนเชียสลดหมัดลงเมื่อฟรานซิสขอ

"เราคุยกันดีๆ ได้ไหมครับ" ฟรานซิสหันไปขอร้อง

ทว่าฮันท์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "มันหักแขนเมียฉัน!" ตะคอกแบบนี้แปลว่าไม่ยอมง่ายๆ แล้วฮันเตอร์ก็กะจะเอาเรื่องอิกเนเชียสให้ถึงที่สุด กระทั่งจิลโพล่งขึ้นมาว่า...

"เพราะฉันทุบหัวเมียเขาก่อน!"

ฮันท์เลยเถียงไม่ออก ได้แต่กันจิลให้ห่างจากคนทั้งคู่

คำพูดประโยคสั้นๆ ประโยคนั้นทำเอาฟรานซิสหน้าชาไปเลย เขามองอิกเนเชียสแบบคาดโทษ...แต่ตอนนี้เขามาทำงาน เขาจะยังไม่เอาเรื่องที่อิกเนเชียสเรียกเขาว่าเมีย จะ-ยัง-ไม่-เอา-เรื่อง

"ฉันนึกว่าเขาเป็นแฟนโจเอล ฉันเลยจะใช้เขาล่อโจเอลออกมา แต่เขามีสามีแล้ว แล้วสามีตามมา..." จิลเล่าไปก็ปล่อยโฮไป ฮันท์เลยให้ซบ ให้ซุกกอด ปกป้องไม่ให้อิกเนเชียสทำร้ายอีก

ข้างฟรานซิสก็อึ้งแดก... "ทำไมถึงคิดว่าผมเป็นแฟนโจเอล" เขาคราง รู้สึกปวดหัว เขายังไม่ชินกับศัพท์ผู้ชายเรียกผู้ชายว่า ผัวๆ เมียๆ และคิดว่าอาจไม่ชินไปจนตายก็ได้

ส่วนอิกเนเชียสเองก็เหลือบตามองฟรานซิส ในใจคิดว่า โจเอล...อย่างนั้นหรือ?

"ก็เขากังวลมากตอนคุณออกไปจากร้านอาหารวันก่อน แล้วคุณก็ให้นามบัตรผมเหมือนกันท่า" จิลปาดน้ำตา

ร้านอาหาร...อย่างนั้นหรือ??? อิกเนเชียสควันออกหู

ส่วนฟรานหน้าชาแล้วหน้าชาอีก ในใจติดอยู่กับคำว่า กันท่าหลอนไปหลอนมา เขาเนี่ยนะจะกันท่าโจเอล!?!

"ไม่ ผมไม่ได้กันท่า เราพูดกันตรงๆ ดีกว่า ผมสืบประวัติพวกคุณมาแล้ว สามีของคุณคือ บุชเชอร์นักจัดหาของสมาคมเรา ส่วนโจเอลก็เป็นสมาชิกของสมาคม ชื่อเรียกของเขาคือ สกัลล์ "

ฮันเตอร์อึ้งรับประทาน ทนายหวังเคลมคือสกัลล์? ลูกค้าประจำของเขา?



-------------------------------------


A/N ฟรานซิสกับอิกเนเชียสมาจากเรื่อง Of Demon & Angel ค่ะ ถ้าใครเคยอ่านแฟนฟิก Hannibal ก็จะรู้จักพวกเขา (*0*)

ส่วนโจเอล...เจ้าคนที่ชอบนอนกับเมียคนอื่นเขาไปทั่ว มันน่าโดนแก้เผ็ดสักครั้ง

 

คุณสามารถติดตามข่าวสารจากนิยายเรื่องอื่นๆ ของเราได้ที่ FB เพจ ILLREI ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

45 ความคิดเห็น

  1. #40 riva0 (@Riva) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 20:52
    น่าสงสารจักเลยนะ ฮึ
    #40
    0
  2. #14 +_Nakasa:::Kana_+ (@kanityada) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 17:12
    เอาโจเอลให้หนักค่ะ.. ถึงจะชอบก็ตาม ฮา 
    นายโดนลูกค้ามาเป็นมือที่สามเหรออันท์ โถ่..
    #14
    0
  3. วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 17:04
    หื้ออออ ตอนแรกนึกว่าโจเอลกับฟรานซิสมีซัมติงรองกันซะอีก แต่ก็ดันมากลายเป็นอิกเนเชียสซะได้ อ่านแรกๆ นึกว่า 3P แต่ตอนนี้ยังไม่อยากฟันเฟิร์มว่าใครคู่ใคร แต่เราชอบฟรานซิสจริงๆ ดูใสสะอาด แต่ก็ไม่แน่ หึหึหึ ว่าแต่อิกเนเชียสนี่เป็นอะไรกับคุณปั๋วของบอนนีกันน้อ เรื่องนี้ก็ต้องรอเดากันไปอีกยาว ชอบมากค่ะ รอต่อนะคะ แล้วก็ชอบจัง อัพวันละตอน คึคึ
    #13
    1
    • #13-1 IL Z Elixir (@zofra-team) (จากตอนที่ 5)
      3 กรกฎาคม 2558 / 01:27
      ฟรานซิสยิ้มขอบคุณมากที่ชอบเขาค่ะ
      #13-1