NAIVE MAN #ฟิคเด็กบื้อ [B.A.P]

ตอนที่ 1 : #ฟิคเด็กบื้อ .01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 125
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 เม.ย. 59

B E R L I N ❀


ในวันว่างที่สมาชิกบีเอพีจะได้พักผ่อนหลังจากโปรโมทอัลบั้มCarnivalมาสองอาทิตย์แบบไม่มีวันหยุด วันนี้เป็นวันแรกที่ไม่มีตารางงานให้ได้พักหายใจเพื่อฟื้นร่างกายเตรียมพร้อมลุยงานต่อในวันพรุ่งนี้


แดฮยอนเป็นคนนึงที่ไม่ชอบอยู่นิ่งๆเฉยๆเงียบๆ วันนี้ว่างทั้งวันไม่มีงานไม่ต้องไปซ้อมแทนที่จะนอนชดเชยสำหรับสองอาทิตย์ที่ได้หลับตาวันละสามชั่วโมง แต่กลับมาเดินวนอยู่ในห้องพักเข้าห้องนั้นออกห้องนี้วนไปวนมาแบบคนที่ไม่มีอะไรทำ


พี่ยงกุกปิดประตูเงียบอยู่ในห้องทำเพลงพร้อมกับฝูงทิกเกอร์ พี่ฮิมชานออกไปซื้อรามยอนมาตุนเพิ่ม ยองแจหลับอยู่ในห้อง จงออบบอกว่าจะไปซ้อมโซโล่ของตัวเอง จุนฮงไม่รู้ว่าตื่นหรือยัง


สุดท้ายแดฮยอนหยุดเดินและนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นที่มีของระเกะระกะรกหูรกตาเต็มไปหมด บางทีเขาก็คิดว่าเราอยู่กันไปได้ยังไง เก่งจริงๆที่เดินไปเดินมาโดยที่ไม่สะดุดของพวกนี้ เมนโวคอลที่ไม่มีอะไรทำกวาดสายตามองของบนพื้นไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่ที่กองถุงของขวัญที่แฟนๆให้มา ช่วงนี้พวกเขางานเยอะจนไม่มีเวลาเเกะดูจึงต้องกองๆไว้แบบนี้ แต่ไม่ใช่กองมั่วๆนะ ของขวัญทุกชิ้นพวกเขาวางเก็บไว้อย่างดีเลยล่ะ


"ไม่ไหวละ ห้องคนหรือรังแมลงสาบ" แม่บ้านประจำวงลุกขึ้นเก็บของใช้ต่างๆที่กระจายอยู่มาใส่กระเป๋าเดินทางที่นอนเปิดอ้าอยู่มุมห้อง แดฮยอนจับนู้นจับนี่จนกระทั่งห้องนั่งเล่นมีทางให้เดินกว้างขึ้น


เมื่อจัดห้องเสร็จเจ้าตัวก็มานั่งแหมะอยู่ที่โซฟาตัวเดิม ไม่มีอะไรทำอีกแล้ว ตากลมเหลือบไปมองนาฬิกาพบว่านี่เกือบจะเที่ยงวัน จุนฮงยังไม่ตื่นอีกหรือไง ตื่นมากินข้าวแล้วค่อยไปนอนต่อแบบยองแจก็ได้นี่นา นอนยาวไม่กินอะไรแบบนี้เสียสุขภาพนะ


มนุษย์ร้อยเจ็ดสิบแปดเซ็นต์เดินตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองก่อนจะเคาะประตูให้พอเป็นพิธี  "จูนง ตื่นยังอะ"


     "อ้ะ.. อย่า.. เปิด.. อึก.. นะ"


เสียงที่ตอบกลับมาทำให้แดฮยอนต้องขมวดคิ้ว  "ทำไมพูดงั้นอะ ตื่นแล้วทำไมไม่ลงไปกินข้าว โอ้ะ.."


ขาที่ก้าวเข้ามาในห้องชะงักทันทีเมื่อเห็นท่าทางของรูมเมท น้องเล็กของวงที่นอนคดตัวหันหลังให้เขาโดยที่เปลือยท่องล่างทั้งหมดกับหน้าจอโทรศัพท์ที่เปิดสว่างอยู่ข้างตัว


     "แฮ่ก.. บอกว่า.. อย่าเข้ามาไง"


     "อ๋า.." ดวงตากลมโตมองน้องที่ใส่เพียงเสื้อกล้ามก่อนจะยกยิ้มคล้ายจะบอกว่า ว้าว วันนี้มีเรื่องสนุกๆให้ทำแล้วล่ะ


     "อายอะไรผู้ชายด้วยกัน" แดฮยอนเห็นแล้วว่าหลังหูของมักเน่แดงขนาดไหน มือเล็กปิดประตูให้เสียงเบาที่สุดเมื่อเข้ามาในห้องแล้ว สองเท้าก้าวเข้าไปใกล้เตียงที่เด็กลามกนอนอยู่


     "ให้พี่ช่วยป้ะ"

 

     "เห้ย!" จุนฮงร้องเสียงหลงทันทีที่หันไปมองเพราะรู้สึกว่าเสียงพูดของพี่นั้นอยู่ใกล้หูกว่าเดิมแล้วก็ใกล้อย่างที่คิดจริงๆเพราะตอนนี้จองแดฮยอนยืนอยู่ปลายเตียงเขาแล้ว


มือยาวรีบคว้าโทรศัพท์มากดล็อคหน้าจอ นึกโกรธตัวเองที่โยนผ้าห่มไปไกลขนาดนั้นตอนนี้จึงไม่มีอะไรมาปิดส่วนที่โป๊ได้


     "จูนง ให้พี่ช่วยมั้ย มันชี้หน้าพี่อยู่นะ" เสียงทุ้มหวานหัวเราะอย่างอารมณ์ดีผิดกับจุนฮงที่อยากจะจมหายเข้าไปในเตียง


     "พี่ออกไปก่อนนะครับ อีกสิบนาทีเดี๋ยวผมลงไปกินข้าว"


     "สิบนาทีเลยหรอ นี่ไง ให้พี่ช่วย ห้านาทีโล่งเลย"


นี่ก็เสนอตัวจังเลย พี่แดฮยอนจะรู้ตัวมั้ยว่ามายืนมองแบบนี้น้องชายเขาถึงไม่สงบสักที จะมานอนรูดต่อหน้าพี่ชายตัวเล็กนี่ก็ไม่ได้ ทางเลือกที่ดีที่สุดเท่าที่คิดได้ตอนนี้คือแบกหน้าลุกขึ้นไปใส่กางเกงรีบออกจากห้องนี้แล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำ


เมื่อคิดได้เช่นนั้นร่างสูงจึงเอี้ยวตัวเพื่อเตรียมลุกขึ้น แต่ก็ต้องนอนลงเหมือนเดิม เหมือนฟ้าดินกลั่นแกล้งให้เขาอยากร้องไห้เมื่อได้ยินเสียงที่ดังอยู่นอกห้อง


     "ไปไหนกันหมดดดดด พี่กลับมาแล้วนะเด็กๆมากินขนมเร็ว เร็วสิ เร็ว"


เสียงพี่รองดังลั่นไปทั่วหอ จุนฮงเหงื่อตกทันที ถ้าวิ่งออกไปตอนนี้พี่ฮิมชานต้องเรียกเขาไว้แน่ๆ ความคิดที่จะออกจากห้องจึงต้องเททิ้ง ที่ทำได้ตอนนี้คือนอนคดตัวเอามือปิดต่อไป


     "พี่แดฮยอน พี่ออกไปก่อนนะครับ"


     "ไม่ให้ช่วยหรอ"


     "พี่แดฮยอนครับ.."


     "ให้พี่ช่วยนะ"


     "พี่ครับ.."


     "พี่ช่วยได้นะ"





     ไปอยู่ไหนกันหมดวะเนี่ย เสียงพี่รองบ่นอุ๋งๆอยู่ภายในห้องครัว ทันทีที่เก็บของที่ซื้อมาเรียบร้อยฮิมชานก็เดินออกจากห้องเพื่อเรียกสมาชิกคนอื่นๆมากินขนม


            ห้องแรก ห้องของยองแจกับจงออบ เคาะห้องสามครั้งพอเป็นพิธี


     ยองแจ จงออบบี้ ออกมากินขนมเร็ว


     “…..”


     นี่ ไม่อยู่หรอ


     “…..”


     พี่เข้าไปนะ


     “…..”


            เมื่อไม่มีเสียงตอบรับมาพี่สองของวงจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องเอง ภายในห้องที่มีความเรียบร้อยมากที่สุดในหอมีเพียงก้อนยองแจที่นอนแผ่อยู่เต็มเตียงเท่านั้น ฮิมชานถอนหายใจแล้วออกมาจากห้อง ปล่อยให้ยองแจนอนไปเถอะ สงสารน้องเหมือนกัน ช่วงหลังๆนี้แดฮยอนชอบไปขอนอนด้วยยองแจคงจะนอนไม่หลับทั้งคืน เด็กดำนั่นทั้งกรนทั้งครางอะไรของมันก็ไม่รู้ นอนสงบๆเหมือนคนอื่นก็ไม่ได้


            ห้องถัดมาเป็นห้องของพี่น้องหยินหยาง ก่อนที่จะออกไปซื้อของมีแค่แดฮยอนคนเดียวที่ตื่นมาเจอกัน แล้วตอนนี้หายไปไหนอีกละเนี่ย


     แดฮยอน อยู่ในห้องมั้ยฮิมชานยืนเรียกอยู่หน้าห้อง


     อยู่!” เกิดรอยยิ้มทันทีที่ได้ยินเสียงตอบกลับมา โล่งใจที่อย่างน้อยก็ไม่ต้องอยู่คนเดียว เขาเกลียดการอยู่คนเดียวที่สุดเลย


     พี่เข้าไปนะ


     อย่า!!” คนในห้องตอบกลับทันทีที่ฮิมชานพูดจบ แต่เสียงที่ห้ามเขาไม่ใช่เสียงแดฮยอน


     อ้าว จุนฮงตื่นแล้วหรอ เมื่อเช้าแดฮยอนบอกว่านายยังไม่ตื่น


     ผมตื่นแล้วครับ เดี๋ยวออกไปกินข้าวนะ พี่ฮิมชานไปเรียกพี่ยงกุกเถอะ


     แหม พอแดฮยอนกลับห้องแล้วรีบไล่ฉันเลยนะไอ้หมาหวงก้างเบะปากใส่ประตูด้วยความหมั่นไส้แม้จะรู้ว่าคนที่คุยด้วยไม่มีทางเห็นสิ่งที่ทำอยู่


     อะไรอ่ะ เกี่ยวไรกับผม คนถูกพูดถึงบ่นขึ้นมาทันที


     ระวังตัวให้ดีจองแดฮยอน


     มีอะไรต้องระวัง จุนฮงไม่ฆ่าผมหรอก หรือพี่จะตีผมอีกอ่ะ ผมทำอะไรผิด ทำไมพี่ชอบตีผมตลอดเลยอะ ปีที่แล้วพี่ตีจนผมร้องไห้เลยนะ ชอบเห็นน้องเจ็บใช่มั้ย ถ้าตีอีกจะร้องไห้แล้วไปฟ้องพี่ยงกุกจริงๆด้วย จูนงดูพี่อ้วนนี่ดิ จ้องจะแกล้งฉันตลอดเลยอะ นายต้องห้ามพี่เขานะ


            ฮิมชานทำได้แค่ถอนหายใจอยู่หน้าห้องเท่านั้น นี่แหละนะแดฮยอน พูดไปหนึ่งคำตอบกลับมาสามหน้ากระดาษเอหนึ่ง


     ฉันไม่ตีนายหรอก รีบๆออกมากินขนมล่ะ ฉันซื้อน้ำองุ่นมาให้นายโดยเฉพาะเลยนะแดฮยอน


     ไอ้พี่อ้วน!!!!!!!!!!!”


            พี่อ้วนของเด็กดำหัวเราะตอบเสียงเมนโวคอลที่ดังโวยวายอยู่ในห้อง นิสัยแกล้งน้องนี่แก้ไม่หายแล้วล่ะ เขามีความสุขจริงๆที่ได้เล่นสนุกกับทุกคน แต่ก็กล้าแกล้งแค่กับน้องๆแหละนะ..


            ตอนนี้ฮิมชานหยุดอยู่หน้าห้องที่ปิดประตูแน่นสนิท เจ้าของห้องเสียงทุ้มต่ำที่อายุเท่ากัน ทั้งๆที่เป็นเพื่อนกันแท้ๆแต่ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกๆเวลาคุยกัน ทำไมเขาต้องใช้เสียงสองตอนพูดกับอีกคนตลอดเลยนะ น้องมันเลยยกเอามาล้ออยู่ทุกวันนี้


     ปังอ่า..น่ะ! เสียงสองอีกแล้ว! มันไปเองอ่ะ ไม่ได้ตั้งใจ..


     แกร๊ก


     โว้ยผีระเบิด!” ก้อนฮิมชานสบถใส่หน้าอีกคนทันที


     ระเบิดผีอะไรล่ะ ไปต้มรามยอนให้ฉันหน่อย


     ใครมันจะไปคิดว่านายจะเปิดประตูเล่าปากบ่นไปแต่ก็เดินตามอีกคนที่เดินนำไปทางห้องครัว


     ฉันซื้อขนมถั่วที่นายชอบมาด้วย


     ขอบใจ


            ริมฝีปากบางสวยยิ้มจนแก้มขาวๆพองเป็นโมจิ เผลอคิดไปแล้วว่า อยู่ในห้องนานๆก็ได้นะแดฮยอนจุนฮง





ตอนนี้จุนฮงแทบจะทนไม่ไหวกับการที่พี่สามของวงยืนขยิบตากัดนิ้วชี้แล้วพร่ำเรียกชื่อเขาไม่หยุดปาก เขาอยากจะจับเหวี่ยงให้พี่หน้าแมวนอนคว่ำกับเตียงแล้วทำให้พี่เขาร้องแง้วๆไปสักสามเดือนจริงๆ แต่ถ้าทำแบบนั้นคงเป็นปัญหาใหญ่แน่ๆ


ถ้าเขาเดาไม่ผิดตอนนี้เขาต้องทำหน้าเหมือนเด็กสิบขวบร้องไห้เพราะถูกดึงกางเกงโชว์ลิงอยู่แน่ๆพี่ชายที่ยืนอยู่ถึงได้หัวเราะมีความสุขแบบนั้น


เสียงหัวเราะหวานหูนั้นเงียบลงสักพัก พี่ชายที่เข้ามากวนน้องเปลี่ยนเป็นนั่งหันหลังที่ปลายเตียงแทน จุนฮงมองแผ่นหลังเล็กๆนั่นก่อนจะหลับตาลง สองมือจับเข้าที่กลางลำตัวของตัวเองแล้วนวดเบาๆ สงบสักทีเถอะ แค่นี้ก็น่าอายจะแย่แล้ว


     "นี่"


     "..ครับ?"


เสียงเมนโวคอลดังขึ้นเมื่อปล่อยให้ห้องตกอยู่ในความเงียบไปได้สักพัก


     "ไม่มีอะไรอะ มันเงียบเฉยๆ"


     "อ่อ.. ครับ.."


     "นายดูคลิปโป๊ในโทรศัพท์หรือไง ฉันเห็นนะว่านายรีบกดล็อคจอซ่อนฉัน ตั้งแต่เช้าเลยนะเด็กลามก" มือข้างหนึ่งปิดตาและอีกข้างชี้นิ้วมาทางจุนฮงเหมือนคนที่นอนคดอยู่เป็นผู้ร้ายในข่าวหนังสือพิมพ์


เด็กลามกทำได้เพียงหัวเราะแหะๆตอบกลับไป ให้พี่แดฮยอนเข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้ว บอกความจริงไปเขาคงโดนฆ่า หรือไม่ก็พี่แดฮยอนคงช็อคถ้ารู้ว่าสิ่งที่เปิดอยู่ในโทรศัพท์นั้นคือรูปพี่แดฮยอนเอง







เมื่อวันว่างผ่านไปตอนนี้สมาชิกทั้งหกคนกลับมาทำงานตามตารางเวลาที่เมเนเจอร์บอก ในวันนี้มีอัดไลฟ์สดตอนบ่ายสองและแฟนไซน์ตอนหกโมงเย็น


ส่วนเรื่องเมื่อวานนี้พี่แดฮยอนไม่ได้เอามาล้อให้ผมอายและไม่ได้เล่าให้ใครฟัง กว่าจะออกมาจากห้องได้ก็สิบนาทีอย่างที่ผมบอกนั่นแหละ ตอนกินขนมที่พี่ฮิมชานซื้อมาก็นั่งบ่นงุ้งงิ้งๆคนเดียวโดยที่ผมได้ยินว่า บอกแล้วให้พี่ช่วย ไม่งั้นเสร็จได้มากินขนมตั้งนานละ พี่แดฮยอนคงไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมทำนั้นทำเพื่อพี่เขาทั้งนั้น ถ้าให้พี่แดฮยอนช่วย ผมกลัวว่าจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้วทำอะไรที่มันเกินเลยอาจทำให้พี่แดฮยอนต้องเจ็บแล้วก็คงอดออกมากินขนมก็ได้


ตอนนี้เวลาห้าโมงเย็นเราทั้งหกคนมาถึงสถานที่จัดแฟนไซน์ในวันนี้แล้วเรียบร้อย แต่งหน้านิดหน่อยจัดผมจัดความเรียบร้อยของเสื้อผ้าเสร็จก็มานั่งรวมกันที่โต๊ะริมห้อง


"เรามาเป่ายิงฉุบกันเถอะ" ลีดเดอร์ของวงพูดขึ้นเพื่อจะได้จัดลำดับการนั่งของไซน์วันนี้


"ผมไม่อยากนั่งกับพี่ฮิมชานแล้วอะ"


"อะไรของนาย ฉันมันทำไมห้ะจองแดฮยอน" คนถูกพูดถึงโวยวายทันที


"ครั้งที่แล้วพี่ตีผมตั้งหลายที นอนเจ็บแขนเลยเหอะ"


"ก็นายไปบอกเบบี้คนนั้นว่าฉันเรอเสียงดังทำไมล่ะ"


จงออบมองพี่ทั้งสองที่ตอนนี้เริ่มจะตีกันอีกครั้งแล้ว "ลองเป่ากันก่อนเถอะครับ" พูดพร้อมร้อยยิ้มแต่สายตากลับบอกว่าพี่มึงครับ หยุดเถอะพี่สองและพี่สามของวงเบะปากใส่กันและหยุดตามที่จงออบบอก


ผลของการเสี่ยงโชคลำดับการนั่งวันนี้คือ ยงกุก แดฮยอน ฮิมชาน จุนฮง จงออบ และยองแจ


"โห่ ไรอะ" เสียงทุ้มหวานบ่นออกมา "นี่ต้องนั่งข้างไอ้พี่อ้วนอีกแล้วอ้ะ!"


"นี่! จองแดฮยอน! ว่าใครอ้วน!!"


เสียงโวยวายดังขึ้นอีกรอบสมาชิกที่เหลือรวมถึงพี่สต๊าฟเบือนหน้าหนีสิ่งมีชีวิตที่นั่งตีกันอยู่ที่โต๊ะตัวเดิม ยกเว้นสายตาของมักเน่ที่ยังคงจับจ้องใบหน้าหวานของแดฮยอนอยู่แบบนั้น


น่าอิจฉาพี่ฮิมชานชะมัด ขนาดเป่ายิงฉุบโชคยังไม่เข้าข้างเขาเลย ถ้าขอสลับที่กับพี่ยงกุกจะดีมั้ยนะ


มักเน่คิดอยู่พักใหญ่สุดท้ายก็ตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหาลีดเดอร์ที่ยืนส่องกระจกฝึกโพสท่ากับจงออบ


    "พี่ยงกุกครับ"


"ว่า? มีอะไร?" สายตายังคงจับจ้องกระจก "ท่านี้ดีมั้ยจงออบ" มือเรียวยกขึ้นทำเป็นหูกระต่าย


"ผมอยากสลับที่กับพี่ คือ.. ผมอยากลองนั่งหัวโต๊ะดูบ้าง"


"วันนี้พี่มีท่าหยิบขวดน้ำจากข้างโต๊ะคงสลับไม่ได้หรอก ลองขอสลับกับยองแจดูสิ"


"อ่า.. ไม่เป็นไรครับ" ทำไมพี่เขาต้องคิดท่าหยิบขวดน้ำวันนี้ด้วย! พรุ่งนี้ค่อยหยิบได้มั้ยล่ะ! ใจร้ายที่สุดเลยอะ


ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นยองแจที่ออกไปนอกห้องก่อนหน้านี้ก็กลับเข้ามาเรียกสมาชิกเพื่อออกไปไซน์กันได้แล้ว


     "นี่ไง ยองแจ! จุนฮงมันอยากนั่งริม สลับที่กับมันหน่อยนะ!" เสียงทุ้มต่ำของลีดเดอร์ตะโกนบอกบุคคลที่กำลังจะเดินกลับออกไปจากห้อง ชิบหายแล้วฮง..


"อ้อ! ได้สิ! โอเคนะจุนฮง! สลับกับพี่ก็ได้!"


ไม่เอาเว้ย! ตะโกนตอบดังสนั่นอยู่ใต้สมองให้สะเทือนลงไปถึงปอด อยากกลับบ้านจัง.. ออมม่า..


"ขอบคุณครับ" ยิ้มตอบอย่างรักใคร่ ฮึก..






"ถ้าโอปป้าตื่นมาแล้วกลายเป็นผู้หญิงโอปป้าจะเดทกับใครคะ.. ทำไมถึงถามแบบนี้เนี่ย" ริมฝีปากอวบอิ่มขยับอ่านตามข้อความในโพสอิทที่เบบี้ตรงหน้าเขียนแปะไว้ในอัลบั้ม มือเรียวขยับปากกาเขียนกากบาทตอบลงไป


"อ่า ทำไมโอปป้าทำแบบนั้นล่ะ เลือกสักคนสิคะ" เด็กสาวเบ้ปากทำหน้าเศร้า


"ได้ๆ ผมจะเลือกนะ" ตากลมมองรายชื่อสมาชิกบีเอพีที่ถูกเขียนเรียงไว้เป็นระเบียบ ขยับปากกาอีกครั้งวงชื่อยองแจไปในที่สุด


"เอ๋ ทำไมละคะ" เด็กสาวถามต่อ


"ผมสนิทกับยองแจที่สุดนี่" สต๊าฟเดินมาบอกให้แฟนคลับขยับถัดไปได้แล้ว แดฮยอนยื่นมือไปจับกับเด็กสาวและยิ้มให้


ช่วงนี้ผมเจอคำถามแนวนี้จากแฟนคลับบ่อยมาก เลือกเดทกับใคร อยากเป็นรูมเมทกับใคร รู้สึกยังไงกับคนนั้นคนนี้  แล้วทำไมถึงโดนให้เป็นผู้หญิงตลอดเลยนะ เพราะอะไร ทุกวันนี้ส่องกระจกผมยังคิดว่าตัวเองหล่อ หล่อมากด้วยอะ ถึงจะไม่สูง ไม่ขาว ไหล่แคบ แต่ยังไงก็หล่ออะ มองยังไงถึงจะสวยหรอ แม้ว่าจะรู้สึกแปลกๆกับรูปตัวเองที่เหล่าแฟนไซต์ถ่ายลงในทวิตเตอร์ รูปสวยจริงๆนะ แต่ผมว่าผมหล่อมาก ยิ่งปรับแสงให้ขาวๆนี่เหมือนพระเอกซีรี่ย์เลย ที่แปลกคือข้อความที่มาพร้อมรูป ทำไมถึงเป็นคำว่าสวย แล้วทำไมบางคนเรียกแดฮยอนออนนี่ ทำไมอ้ะ! เอารูปให้จงออบดูถามว่าหล่อมั้ยจงออบยังตอบอื้อเลย หล่อก็พิมพ์หล่อสิ เฉไฉพิมพ์สวยทำไมนะ



"สวัสดีค่ะโอปป้า ตอบคำถามในโพสอิทด้วยนะคะ" จุนฮงเงยหน้ามองเด็กสาวตรงหน้าก่อนจะพยักหน้ายิ้มๆ


ตอนที่จงออบเลื่อนอัลบั้มมาให้ พี่เขาดันปิดอัลบั้มมาซะงั้น จุนฮงจึงต้องเปิดใหม่ตามโพสอิทที่เบบี้แปะคั่นหน้าไว้ให้ ถึงจะมีชื่อสมาชิกเขียนไว้บนหัวโพสอิทให้รู้ว่าของตัวเองอยู่หน้าไหนแต่จุนฮงก็เลือกเปิดดูทุกหน้าที่คั่นไว้อยู่ดี ขณะที่เปิดตามโพสอิทแต่ละใบสายตาก็ไล่มองข้อความไปอย่างคร่าวๆด้วย


"อา ถามคำถามเดียวกันหมดทุกคนเลยหรอครับ" จุนฮงยิ้มลงมือเซนต์ให้ในหน้าของตัวเอง


"อ้อ ใช่ค่ะ ฉันอยากรู้ว่าใครจะเลือกใครบ้าง โอปป้าจะเลือกใครคะ"


"ฮ่าๆ ผมจะเลือกใครดีนะ อืม.. ถ้าผมเป็นผู้หญิง... " ทำเป็นคิดไปงั้นแหละ ยังไงก็ต้องวงชื่อแดฮยอนอยู่แล้ว


"โอปป้าอยากเดทกับพี่แดฮยอนหรอคะ ทำไมล่ะ" เด็กสาวยิ้มมีความสุข


"ฮ่าๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก เพราะว่าผมรักพี่แดฮยอนก็แค่นั้นเอง"


มือขาวปิดอัลบั้มส่งคืนให้และไฮทัชกับเด็กสาว "เห แล้วไม่รักคนอื่นหรอคะ" จุนฮงหัวเราะให้กับคำพูดของเบบี้ "ผมไม่ได้สื่อแบบนั้นสักหน่อย" เด็กสาวยิ้มอย่างอารมณ์ดีบอกให้เขาสู้ๆและเดินลงเวทีไป


แร็ปเปอร์ตัวขาวยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง รู้สึกหน้าเห่อร้อนเหมือนตอนเป็นไข้ หยุดยิ้มไม่ได้เลย ใจเต้นแรงชะมัดตอนที่ตอบว่ารักพี่แดฮยอน ไม่เคยบอกคำนี้กับใครเลยนะเนี่ยให้ตายสิ แต่ก็รู้สึกน้อยใจชะมัด ตอนที่ผมเปิดไล่ดูโพสอิทของเบบี้คนเมื่อกี้ผมเห็นนะว่าพี่แดฮยอนตอบว่าอยากเดทกับพี่ยองแจ อะไรกัน ทำไมวันนี้โชคไม่เข้าข้างผมบ้าง จากที่ได้นั่งเกือบติดกันกลายมาเป็นคนละฝั่งทวีป ตอบโพสอิทก็ไม่โดนเลือก แถมคนที่ตอบว่าเดทกับพี่แดฮยอนนอกจากผมก็ยังมีพี่ยงกุกอีกคน ผมจะเอาอะไรไปสู้ได้ล่ะ อยากฟ้องแม่จังเลย..





"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด"


เสียงกรี๊ดดังลั่นขึ้นพร้อมกับเสียงรัวชัตเตอร์ทำให้คนเหม่อริมโต๊ะสะดุ้งแรง


ตกใจหมด! มีอะไรกันกรี๊ดทำไม


จุนฮงมองตามกล้องที่หันเลนส์ไปถ่ายฝั่งขวามือของเขา คนตัวสูงเอนตัวไปด้านหน้าเพื่อมองว่าเกิดอะไรขึ้น


เหอะ ตอนแรกก็บ่นว่าพี่ฮิมชานแกล้งงั้นงี้ ดูตอนนี้สิ จับมือกันแน่นเลย


หรี่ตาให้มองเห็นชัดขึ้นอีกนิด


โอ้โห ไม่ได้จับธรรมดา ประสานนิ้วกันแบบแนบชิด..


แหน่ะ นั่งติดกันแท้ๆทำไมต้องกระซิบกันด้วย


โห ไม่ใช่แล้วแบบนี้ นั่นกระซิบหรือเอาฟันขูดหลังหู ทำไมต้องใกล้กันขนาดนั้นด้วย!


เด็กขายาวเบือนหน้าหนีมานั่งหน้าตรงขมวดคิ้วเป็นปมเหมือนเดิม หงุดหงิด! อยากนอน!


"เป็นอะไรน่ะเจลโล่ ยิ้มหน่อยสิ มองกล้องตรงนั้นด้วยนะ"


"อ้ะ ขอโทษครับ" โธ่ นี่เขาแสดงออกว่าไม่พอใจขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย เผลอเสียมารยาทกับเบบี้ตรงหน้าเลย อยากร้องไห้


เวลาผ่านไปไม่นานแฟนไซน์ในวันนี้ก็จบลง พี่ยองแจกับพี่แดฮยอนพูดขอบคุณเบบี้ที่มาและปิดท้ายด้วยเสียงลีดเดอร์พูดนำอูรีบีเอพีเช่นเคย




"ยองแจ มานี่เร็ว!"


"อะไร! ง่วงเว้ย"


โวคอลทั้งสองเดินกอดคอกันเพื่อไปขึ้นตู้กลับหอ ชเวจุนฮงเดินอยู่ใกล้แค่นี้ ทำไมถึงไม่กอดคอผมนะ ถ้ากอดไม่ถึงผมย่อให้ก็ได้ ให้ผมอุ้มพี่เลยก็ได้อะ.. ฮึก


รถตู้สีดำเคลื่อนตัวออกจากสถานที่จัดแฟนไซน์นำพาร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของนักรบขนปุยทั้งหกกลับที่พัก บรรยากาศในรถตอนนี้ไร้เสียงพูดคุย มีเพียงเสียงเพลงเบาๆเท่านั้นที่ทำลายความเงียบ


พี่ยงกุกกับพี่ฮิมชานนั่งเบาะเดี่ยวคนละฝั่งถัดจากเบาะคนขับ ถัดมาเป็นเบาะยาวมีพี่จงออบกับพี่ยองแจที่นั่งหลับไปทั้งคู่ ส่วนหลังสุดเป็นที่ของผมกับพี่แดฮยอน รู้สึกโชคดีสุดๆที่พี่ยองแจและพี่จงออบบ่นว่าอยากนอน เบาะกลางจึงตกเป็นของทั้งคู่ไป เพราะเบาะหลังสุดมันแข็งนอนไม่สบาย ดังนั้นผมจึงอยากให้พี่แดฮยอนมานั่งตักผมจริงๆ ผมกลัวว่าพี่เขาจะนั่งไม่สบาย ผมมั่นใจว่าตักผมสบายกว่าเบาะรถแน่ๆ แต่ถ้าทำแบบนั่นมันจะแปลกหรือเปล่านะ


"นี่จูนง"


"ครับ" จุนฮงหันมองเจ้าของเสียงเรียกที่มองมาทางเขาอยู่ก่อนแล้ว



"ขอนอนตักหน่อย"




ผมต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ในหูผมได้เสียงระฆังวิวาห์ดังสนั่นไปถึงมกโพเลยล่ะ


"ได้สิครับ ตามสบายเลย" ผมขยับตัวเพื่อให้มีพื้นที่พอสำหรับพี่แดฮยอน


หัวกลมๆค่อยๆเอนลงมาหนุนตักบุคคลที่อายุน้อยกว่า สองขายกขึ้นนอนคดบนเบาะรถ โล่งใจที่คนขี้เซานอนหันหน้าออกจากตัวเด็กยักษ์ ไม่อย่างนั้นเด็กน้อยคนนี้คงจะฟุ้งซ่านคุมสติตัวเองไม่อยู่แน่ๆ


ให้ตายเถอะ ผมควรจะทำยังไงดี ตอนนี้นั่งเกร็งจนตัวแข็งยิ่งกว่าเบาะรถแล้ว กังวลว่าพี่แดฮยอนจะนอนสบายมั้ยนะ ถ้าผมขยับตัวพี่จะรำคาญหรือเปล่า


"จูนง นั่งไม่สบายหรอ ให้พี่ลุกมั้ย" มือเล็กทำท่าจะดันตัวเองขึ้น จุนฮงจึงรีบจับไหล่น้อยๆนั้นเพื่อให้หยุดความคิดที่กำลังจะทำ


"ขอโทษครับที่ทำให้พี่นอนไม่สบาย ตอนนี้ผมโอเคแล้ว พี่นอนต่อเถอะครับ ถ้าถึงหอแล้วเดี๋ยวผมปลุก" แดฮยอนพยักหน้าน้อยๆแล้วนอนลงเหมือนเดิม


มือเล็กที่ใช้ดันตัวเองตอนนี้แปรเปลี่ยนมาลูบหัวเข่าข้างหนึ่งของคนที่ทำหน้าที่เป็นหมอน เสียงหวานพึมพำเบาๆพอให้ได้ยินกันสองคน



"ผ่อนคลายนะเด็กดี"



เหมือนมีเวทมนต์มาสะกดเด็กตัวสูงให้รู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในอากาศ จากที่กังวลว่าพี่แดฮยอนจะนอนไม่สบายตอนนี้กลายเป็นกลัวว่าคนบนตักจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นแรงเหมือนจะหลุดไปนอกรถหรือเปล่า


ทำไมคำพูดเพียงไม่กี่คำที่พี่แดฮยอนพูดออกมามันทำให้ผมมีความสุขขนาดนี้นะ


ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบอกให้เด็กตัวขาวรู้ว่าพี่สามของวงได้เข้าสู่ห้วงความฝันไปแล้ว นิ้วเรียวสวยเกลี่ยผมหน้าม้าของคนบนตักให้พ้นจากดวงตาก่อนจะเปลี่ยนเป็นลูบผมเบาๆ


ผมอยากจะเป็นหมอนของพี่แบบนี้ทุกวันเลย


ถ้าหากคนขี้เซาลืมตาขึ้นมาในตอนนี้ คงจะได้รับรู้สัมผัสจากสายตาที่บอกความรู้สึกทุกอย่างของผู้ชายคนนึง ความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกใครได้ด้วยเสียง


สายตาที่มีแต่ความรัก


สายตาที่อ่อนโยน


สายตาที่ชเวจุนฮงใช้มองจองแดฮยอน











tag. #ฟิคเด็กบื้อ

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #7 bsnann (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 22:09
    น่ารักมากกก ถึงตอนแรกจะกามสักหน่อย 555555 มาต่อเลยไรท์~ อย่าปล่อยให้จุนฮงเป็นพญานก! 55555
    #7
    0
  2. #6 ≡LolliGa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 00:43
    มาอัพอีกไวนะคะ แดฮยอนรู้ใจจุนฮงมั้ยนะ
    #6
    0
  3. #5 linnn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 17:15
    ฟินมากเลยค่าาาาาาาาาาา จะมีต่อมั้ยคะ ฮื้อออ จะรอติดตามเยยย
    #5
    0
  4. #4 Tig (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 23:01
    หว่า น่ารักจังเลยค่ะ อ่านไปนี่หัวเราะคิกคักตาม ขำความดวงกุดของน้องมาก สู้นะ 55555 ขำยิ่งกว่าคือคิดท่าหยิบขวดน้ำเนี่ย คืออะไรคะพี่ยงกู้กกกก 5555555 แล้วซ้อมท่ากับน้องมุนคือ? น้องได้ท่าไหม ถาม ? 55555555
    #4
    0
  5. #3 893MJ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 00:51
    แอบสงสารจูนงตั้งแต่พี่แดฮยอนเปิดประตูเข้าไปเจอ พี่แดฮยอนนี่ก็เสนอตัวจะช่วยเหลือเกิน55555 น้องทนไม่ไหวขึ้นมานี้มีเฮฮาเลยน้าาา สนุกมากค่ะไรท์ มีความกลมกล่อมม
    #3
    0
  6. #2 Zedae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 22:01
    ไรท์ต๋าา จะมีต่อมั้ยอ่ะแบบฟินมาก !!-///- ขออนุญาตใช้คำหยาบพระเอกฟิคจังไรได้น่ารักมากค่ะ(?)5555555555 มีที่ไหนไปทำแบบนั้นกับรูปยัยแมว ส่วนแดฮยอนนี่ก็น่ารักละมุนกับน้องมาก ฮืออ

    พี่ฮิมชานก็ตลกน่ารักๆ มีตอนต่อไปก็ติดตามอยู่นะคะ ชอบมากเลยน่ารัก55555555555
    #2
    0