(end.)♬♩สุดจะทน #คนอย่างเอ็ม

ตอนที่ 8 : ไรม์ที่ 7 | เด็กมันมาว่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,312 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

Edit:

แวะมาบอกว่าจากการรีไรท์ตอนที่แล้ว 

มีจุดนึงที่ผมขออนุญาตแก้ดังนี้นะครับ


“ผมรู้แล้ว” ไอ้ฟิวส์ขยับเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิม ก่อนจะกอดเข่า “เพราะพี่ไม่เคยมีความรัก”


“โหไอ้สัส มึงดูถูกกูเกินไปปะ”


“ใช่มั้ยเอ็ม”


“มึงแม่งงงง”


“ตอบมา”


“เออ! ถูกของมึง ห่า!” เค้นกูจนนมจะขึ้นแล้วมั้งไอ้สัส เสียหมาเลยเนี่ย “แต่มันซับซ้อนกว่านั้น  มึงอย่าทำมาเป็นรู้ดีเล้ย”


“ก็ลองเล่าให้ฟังดู”


ผมมองหน้ามันเพื่อตรวจสอบ ก่อนจะพบว่าจริงจังกว่านี้ไม่เคยมีอีกแล้ว สาระแน่เก่งสุด “ไม่รู้ว่ะ คนอย่างกูไม่เวิร์คกับความสัมพันธ์มั้ง กูเป็นพวกเอาใจใส่ใจใครไม่เก่ง”



ขอภัยสำหรับข้อผิดพลาดด้วยนะครับ T_T



ไรม์ที่ 7

เด็กมันเอาเรื่องว่ะ


@vivala.vivian • Instagram photos and videos


Rrrrrrrr!


“ไม่รับบบบ หาวววว”


Rrrrrrrrrrrrr!


“กูบอกว่าไม่รับง้ายยยย เอ๊!”


สัสเอ๊ยยย ด่าขนาดนี้ยังไม่คิดจะวางอีกหน้าด้านจริงๆ วันนี้วันเสาร์ไม่ใช่เวลาราชการ ปกติกูไม่รับโทรศัพท์ใครทั้งนั้นโว้ย แถมเมื่อคืนเมาเป็นหมา สุดเหวี่ยงจนแทบจะคลานกลับบ้านไม่ไหว กว่าจะวนส่งไอ้สามตัวที่เหลือถึงบ้านครบล่อเอาเกือบตาย เรียกว่าหยำเปของแท้ นี่ถ้าแก่ไปความจำเสื่อมจะไม่สงสัยเลยครับ ขนาดผมยังสงสารตับกับสมองตัวเองสุดๆ เพราะฉะนั้น... ปล่อยให้กูนอนให้หายแฮ้งก์อีกหน่อยเหอะน้าาา


Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrr!


“…”


เวรละ เห็นทีปล่อยไว้อย่างนี้คงสั่นไปทั้งบ้านแน่ จึงตัดสินใจยกแขนตะปบอากาศสะเปะสะปะ พร้อมกับลากผ้าห่มมาคลุมตัวเพราะเริ่มรู้สึกว่าหนาวที่ต้นขา ปัญหาของคนชอบแก้ผ้านอนน่ะครับ มันสบายจริงๆ นาา ลองกันดูสิ


อะ เจอมือถือตัวการละ เบอร์ใครละเนี่ย เพิ่งตื่นสมองเลยตื้อนึกไม่ค่อยทัน “ฮัลโหลลล ใครค้าบบบ”


[ไม่ได้เมมเบอร์ไว้หรือไง]


“ถ้าเมมกูจะถามแบบนี้เหรอ ใครรึ ตอบกูที”


[น้องฟิวส์เอง]


เกลียดคำว่าน้องอะ สภาพไม่ได้เข้ากับร่างยักษ์ของมึงเลยไง “เออ แล้วไงต่อ”


[ออกมานอกระเบียงดิ ผมอยู่หน้าหอพี่]


“…” ผมชะงักไปแป๊บนึง “พูดจริง?”


[ออกมาดูเอง]


ด้วยความอยากรู้ว่าจะจริงอย่างที่อีกฝ่ายพูดหรือเปล่า ผมจึงลุกพรวดขึ้นเตรียมจะไปดูให้เห็นกับตา แต่ลืมไปว่าตัวเองอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ถ้าโผล่ออกไปตอนนี้จะต้องมีการชี้หน้าท้าทายอีกฝ่ายกันเกิดขึ้นแน่นอน และมันไม่ใช่การชี้ด้วยนิ้ว... เพราะงั้นผมจึงหมุนตัวกลับไปที่เตียงใหม่ คว้าผ้าห่มผืนบางๆ มาคล้องเอวไว้แล้วเดินดุ๊กๆ ออกไปนอกระเบียงก่อนจะชะเง้อ


เอ๊า มาจริงว่ะ “บุกรุกเฉย! กูจะแจ้งตำรวจ”


แล้วดูแต่งตัวดิ๊ หมวกไหมพรมสีดำพร้อมกับเสื้อโอเวอร์ไซส์สีเดียวกันกับกางเกงยีนส์สบายๆ แต่ราคาคงแพงหูฉี่ ไอ้ฟิวส์กำลังยืนพิงรถพร้อมทำตาหยีสู้แสงแดดยามเที่ยงงดงามเกินจริงจนนึกว่าภาพลวงตา โว้ยย อยากเกิดเป็นมึงจังเลยว่ะ จะได้มีเสื้อผ้าฟรีจากแบรนด์ดังๆ ใส่ให้เท่กับเขาบ้าง อิจฉาาา


[คิดว่าเมื่อคืนคงเมามากเลยแวะมาดู] มันพูดมาตามสาย ในขณะที่ตัวอยู่ห่างไปประมาณแปดร้อยเมตรเท่านั้น [เมื่อคืนกินไปเท่าไหร่]


“ประมาณแปดกลม”


[เช็กตับบ้างนะเอ็ม]


“ของมึนเมาทำอะไรกูไม่ได้ร้อก” ดูถูกกันเกินไปแล้วน้อง “คือไง จะโทรมาเช็กว่ากูตายหรือยังเหรอ”


[ประมาณนั้น]


“ทีหลังแค่โทรมาก็พอมั้ง ไม่เห็นต้องโผล่มาเซอร์ไพร์สกูแบบนี้เลย”


[โทรเป็นร้อยสายแล้วมั้ง รับมั้ยล่ะ]


“อ้าวเหรอ โทษๆ” เดี๋ยว... แล้วกูจะรู้สึกผิดทำไม เกือบยกมือไหว้แล้วเนี่ย “กูปลอดภัยดี สบายมากๆ ทีนี้ก็กลับไปได้ละ”


[อืม จะไปซ้อมเต้นต่ออยู่พอดี]


“งั้นก็ดีกับมึงแล้วฟิวส์ หาววว กูไปนอนต่อนะ ง่วง” เออ แล้วทำไมไอ้ห่านี่เขาซ้อมเต้นบ่อยจังวะครับ มีงานชิงถ้วยทูบีนัมเบอร์วันหรือไง


[เดี๋ยว]


“อะไรอีก -_-“ ผมขยี้ตาเพ่งมองไปยังคนด้านล่าง เห็นมันไหล่สั่นพร้อมกระตุกมุมปากเหมือนเจอเรื่องขำขันเข้าให้


[ชมพูจัง]


ฮะ?


กูนี่รีบก้มมองหน้าอกตัวเองให้ไวเลย สีชมพูที่สุดก็มีอยู่อย่างเดียวนี่แหละ “ไอ้เหี้ย นมตัวเองไม่มีให้ดูไง๊!”


[ยังไม่ได้พูดถึงนมพี่เลย กำลังชื่นชมผมบนหัวนั่นต่างหาก พอเจอแดดแบบนี้แล้วมันเป็นสีชมพูเด่นดี]


อ้อ “งั้นแล้วไป”


[แล้วทำความเข้าใจซะใหม่ด้วย นมพี่ไม่ได้ชมพู... มันแดง]


“…”


[หึๆ กระแทกตาถึงนี่เลยว่ะ]


“มึงยืนรอตรงนั้นแป๊บนึงนะฟิวส์”


[จะไปไหน]


“กูจะไปหยิบขันในห้องน้ำมาขว้างใส่หน้ามึงไงไอ้สัส!”


[ฮ่าๆๆ]


“มึงต้องเลิกปีนเกลียวกูสักทีนะฟิวส์ กูพูดจริง”


[ทำไมถึงคิดว่าผมกำลังปีนเกลียว]


“ละที่มึงทำอยู่เขาเรียกว่าอะไร หาาา”


ปลายสายเงียบไปอึดใจนึง ถามแค่นี้ทำไมต้องคิดนานฮึ ตอบมาเด่ะ [ต้องรีบไปแล้ว แค่นี้แหละ]


เอ๊า บทจะลาก็ลา


[และทีหลังใส่กางเกงในด้วยนะ ระวังจะเป็นไส้เลื่อน]


“…”


[หึ เจอกันวันจันทร์ครับพี่... พูดเพราะแบบนี้คงไม่ปีนเกลียวละเนอะ]


“ไม่ต้องรอให้ถึงวันจันทร์ไอ้เวร! มึงได้ตายวันนี้แหละ!!” ไม่ง้อขันละครับ ทุ่มแม่งด้วยกระถางพลูด่างข้างๆ นี่ละกัน รับรองหัวมึงแตกพร้อมกระจกรถ แต่พอยกง้างไว้เหนือหัว ไอ้ฟิวส์เขาก็มุดตัวเข้าไปในรถซะก่อน โว้ย ไม่ทันว่ะ ถือว่ามันยังไม่ถึงฆาต รอดตายปาฏิหารย์


ผมเฝ้ามองรถราคาแพงเร่งเครื่องขับออกไปสู่ถนนใหญ่ด้วยความเดือดดาล ไอ้เปรต ตื่นเต็มตาเพราะมึงเลยเนี่ย แล้วดูสภาพสิ อีกนิดเดียวก็เลเวลเดียวกับคนบ้าละ มีเพียงอาภรณ์บางๆ ชิ้นเดียวคลุมท่อนล่างโดยมืออีกข้างถือกระถางพลูด่างไว้ในมือเท่านั้น 


เฮ้อ ไปอาบน้ำเลยละกัน เสียเวลานอนกูหมด เซ็งจริงๆ


“ว้ายแม่! ดูนั่นสิคะ ชีเปลือย!”


“ตายแล้วลูก อย่ามองงง”


ชะอุ๊ย มีสองแม่ลูกเดินผ่านมาพอดีเลยว่ะ รีบเข้าห้องก็ได้จ้าาา ขอโทษที่ทำร้ายเช้าที่สดใสของคุณทั้งสองนะครับ แงแง



     “คาบแรกก็ดูหนังโป๊ คราวนี้ยังมาสายอีกนะคุณบดินทร์”


“ชีวิตผมไม่มีอะไรดีเลยเหรอครับจารย์ แฮะๆ"


ผมนี่ยืนกุมไข่ทำหน้าสลดใส่อาจารย์หนุ่มอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวเลย


ฮือออ ซวยมั้ยล่ะครับ ดันลืมไปว่าต่อไปนี้ทุกวันจันทร์ต้องมาเรียนวิชาเลือกคณะสินกำที่อาจารย์ปุ๊ช่วยลงทะเบียนไว้ให้ กว่าจะรู้ตัวสะดุ้งตื่นก็โน่น... เหลือสิบห้านาทีสุดท้ายก่อนถึงความหายนะ ขนาดกำชับพี่วินขาประจำหน้าหอแล้วนะว่าให้รีบๆ เข่ากูนี่กระแทกรถทุกย่อห้อบนท้องถนนจนเกือบต้องใส่เฝือก แต่สุดท้ายก็ไม่ทันอยู่ดี เศร้าใจว่ะ


แต่เหมือนฟ้าจะมีตา บนนั้นคงเห็นว่าผมต้องการความช่วยเหลือแน่ๆ อาจารย์ดูยังไม่เดือดเท่าไหร่ เพียงแค่ถอนหายใจก่อนจะส่ายหัวเบาๆ เท่านั้น


“ถ้าคาบหน้ามีเหตุการณ์แปลกๆ อีก ผมว่าเราคงต้องมาคุยกันสักหน่อยนะครับ อย่าลืมนะว่าคุณลงเรียนแก้เกรดใหม่ ได้โอกาสครั้งที่สองแล้วแท้ๆ แต่ดูไม่ตั้งใจเลย”


“ขอโทษจริงๆ ครับอาจารย์ คราวหน้าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้วครับ” 


“ไปนั่ง”


เฮ้ยยย คำพูดแห่งการให้อภัย รีบวิ่งจู๊ดเลยจ้า ขอบคุณค้าบบบ ฮู้ว! รอดตายหวุดหวิด


“หึๆๆๆ” 


“หัวเราะหาป๊ามึงเร้อออ” ผมแหวใส่ไอ้ฟิวส์ พอผมหย่อนตูดลงบนเก้าอี้แม่งต้อนรับผมด้วยเสียงขำทุ้มๆ ต่ำๆ ในลำคอตามสไตล์คนกวนตีนทันที 


“ทีหลังโทรไปปลุกให้เอามั้ย”


“โลกมีนวัตกรรมที่เรียกว่านาฬิกาปลุกแล้วรู้ยัง ไม่ต้องสาระแนจ้า”


“สวัสดีค่ะพี่เอ็ม” อุ๊ย น้องหยากไย่ที่นั่งถัดไปด้านบนเอ่ยทักทายและยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเลยอะ โห ปลื้มใจว่ะ


“สวัสดีค้าบน้องหยากไย่” แล้วก็หันมาทำหน้าตึงใส่ไอ้ฟิวส์ต่อ “เอาอย่างเพื่อนมั่งซิ มึงอะมันดีแต่กัดกูปาวๆ”


“อยากให้ผมทำตัวน่ารักบ้างเหรอ”


ขนลุก... “ไม่ต้องถึงขนาดนั้น เอาแค่ให้มันมีขอบเขตมารยาทบ้าง”


“พี่จะรับมือไม่ไหวเอานา”


“…”


“เห็นในกลุ่มชมรม วันนี้เฮียดีเรียกรวมสมาชิกเหรอ”


“อืม วันนี้มีออดิชั่นตัดเกรด”


“เหอะ จริงจังไปปะวะ นึกว่า Produce 101”


“มันคืออะไร -_-“


“คนอย่างพี่คงไม่รู้จักหรอก”


เอ๊า มึงก็บอกกูสิจะได้รู้ ไอ้ควายเอ๊ย หยิกไข่ซะดีมั้ยฮึ


“แล้วผมต้องเตรียมตัวยังไงบ้าง”


“กูจะบอกมึงได้ไง กูเป็นคณะกรรมการ”


“อืม... ชมรมไม่ถูกยุบเพราะใครนะครับ”


“…”

“คนเรานี่แม่งก็นะ...”


“อ๋อออ นี่มึงจะทวงบุญคุณกูเหรอ” ผมหันหน้าเข้าหามันอย่างจริงจัง “มึงต้องพิสูจน์ความสามารถของตัวเองดิ”


“ชื่อเสียงขนาดนี้ยังการันตีไม่ได้อีกรึไง” แหนะ ทำอวดอย่างเนียนๆ


“ก็จะได้รู้กันไปเลยว่าคนหล่ออย่างมึงเก่งจริงหรือเปล่า”


“เจ็บว่ะ แต่ก็ขอบคุณนะครับที่ชม”


“ชมห่าไร กูกัด” พูดเองเออเองเก่ง “ตั้งใจเรียนได้แล้วฟิวส์ อาจารย์เขาสอนอยู่เห็นมั้ยน่ะ”


ทำท่าจะหันไปมองหน้าห้องอยู่แล้วเชียว แต่ไอ้ไอดอลก็ยังจะรั้งผมไว้อีก “แล้วนัดของเราล่ะ”


“ทำเพลงอะเหรอ... เย็นหลังเลิกก็ได้”


“ที่ไหน”


ผมลองหรี่ตานึก เอ... คงพาไอ้นี่เข้าตึกค่ายไม่ได้แน่ๆ เห็นว่าผู้บริหารไม่ค่อยถูกกัน ทำไงดีล่ะเนี่ย “มึงรู้จักสตูดิโอดีๆ สักที่ปะ”


“อืม…" มันก็ทำเป็นคิดไม่ต่างกัน “รู้จักอยู่ที่นึง เดี๋ยวพาไป”


“ออกตังค์เองนะ ช่วงนี้ยังไม่มีใครจ้างงาน แดกแกลบแล้ว”


“ไม่มีปัญหา”


“เยี่ยม น่ารักมากจ้า”


“คุณบดินทร์! มาสายแล้วยังจะส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นอีกนะครับ!”


เอ๊าาา บ่นคนเดียวได้ยินเฉ้ยยยย คนหันพรึ่บมองทั้งห้องแล้ววว


ไม่ได้การละ ผมไม่ยอมลงนรกคนเดียวแน่! จัดการชี้นิ้วไปทางคนข้างๆ ทันที


“ไอ้นี่มันเป็นคนชวนผมคุยครับอาจารย์!”


แต่ทว่า...


“อะไรของพี่ครับ ผมไม่รู้เรื่องนะครับครูก้าว” 


เอ๊า!!! 


ไอ้ฟิวส์ทำหน้าตาย มีการทำมือขยุกขยิกเขียนสมุดตัวเองอย่างเนียนๆ ด้วยนะ แต่แม่งคือเฟคไง ตะกี้มึงยังถกประเด็นกับกูอยู่เลยยยย ไอ้ชิบหาย อาจารย์อย่าไปเชื่อมันนน


“ย้ายมานั่งใกล้ๆ ผมตรงนี้เลยครับ” อาจารย์ผายมือไปยังโต๊ะว่างหน้าห้อง และแน่นอน สถานการณ์แบบนี้ผมจะหลีกเลี่ยงอะไรได้ ได้แต่จำใจโดนตราหน้าว่าเป็นจำเลย


“แฮะๆ”


ฝากไว้ก่อนนะไอ้ฟิวส์ พักหลังๆ มึงเล่นกูบ่อยน้า หึ บอกเลยออดิชั่นเย็นนี้มึงไม่รอดแน่ วันนี้ต้องมีเด็กโดนเล่น จะร้องไห้จ้ากลับไปหาแม่ไม่ทันเลยคอยดู



     “อีน้องเบิ้ล”


“ว่า?”


พอไอ้หมอเด็กที่กำลังง่วนอยู่กับการตั้งโต๊ะสำหรับคณะกรรมการหันมา ผมก็รีบยื่นหน้ากระซิบถาม


“ไอ้ฟิวส์มันเป็นคนยังไงวะมึง”


“ถามทำไมเนี่ยพี่เอ็ม”


“เอ๊า ถามก็เพราะอยากรู้สิ” อีนี่ก็แปลกคน “ตอนที่มึงกิ๊กกั๊กกับมันอะ นิสัยมันเป็นยังไงบ้าง”


“สุภาพบุรุษเลยแหละ”


“…” กูถามจริง?


“ตอนปีหนึ่งฟิวส์น่ารักนะ พาไปดูหนังที่ฟิวส์เจอร์ทุกอาทิตย์ ปั่นจักรยานไปรับเบิ้ลที่อาคารเรียนรวมกลับหอทุกวัน บางวันแวะไปถ่ายรูปกันที่สวนทานตะวันหลังม.ด้วยแหละ โรแมนติกสุดๆ”


แต่กูนึกภาพตามแล้วจะอ้วกอ่า


“แต่นิสัยติดตัวของมันคือเจ้าชู้ ชอบหม้อ แบบถ้ายังไม่ได้คบใครเป็นแฟนก็ไม่จริงจัง ไล่จีบคนนู้นคนนี้ไปเรื่อย แต่พอได้เข้าวงการคงปรับปรุงแล้วมั้ง ได้ยินว่ามันไม่ได้คบกับใครจริงจังมานานแล้วน้า คงโฟกัสกับเส้นทางอาชีพอย่างเดียว”


“ของแบบนี้ใครจะรู้ อาจจะแอบกินกันหลังไมค์ก็ได้” อย่าเถียงพี่ พี่เป็นคนในวงการเหมือนกัน ตัวอย่างเช่นศิลปินค่ายเดียวกันที่ผมเคยแต่งเพลงให้นี่แหละ แทบจะขี่กันโชว์ในห้องอัดเพลง ไม่เกรงใจลูกกะตากูเล้ย


“อ้อ และอีกอย่างนึงนะพี่เอ็ม”


“อะไรวะ”


ไอ้หมอเด็กหันซ้ายหันขวาดูลาดเลา พอไม่เห็นว่ามีใครก็ส่งเสียงอ่อยๆ “เรื่องบนเตียงอะ ยกให้มันเป็นที่หนึ่งเลย”


ผงะทันที พูดอะไรไม่ออก... เดี๋ยว!!! ทำไมกูต้องมารู้เรื่องอะไรแบบนี้ด้วยว้าาา บ้าหน่า จริงเหรอวะ ไอ้ฟิวส์อะนะ มันจะใช่คนอย่างนั้นเหรออออ ดูติ๋มจะตายไป


งี้ก็เท่ากับว่าอีเบิ้ลกับไอ้ไอดอลนั่นมัน...


“ฮี่ๆ ล้อเล่น!”


“เอ๊า!!”


“จะไปรู้บ้าอะไรลึกซึ้งขนาดนั้นเล่าพี่เอ็มก็” 


“ไอ้เวร แล้วเล่าซะเป็นตุเป็นตะ”


“เบิ้ลแต่งเรื่องเก่งไง แหมๆ หน้าซีดเชียวน้า”


“แล้วสรุปไงแน่เนี่ยไอ้ห่า กูก็เชื่อไปดิ” อยากดึงลิ้นแม่งฉิบหาย อีน้องเวรเอ๊ยยย


“โอ๊ย คุยกันแค่สิบวันเองมั้ง คือมันก็ดีแหละ แต่ไม่ค่อยถูกใจเบิ้ลเท่าไหร่ก็เลยห่างๆ มา แต่ก็ไม่เห็นมันจะสนใจอะไรนะ อีกวันนึงเดินกับเด็กใหม่เลย คนหล่อเลือกได้ก็เงี้ย”


พวกมึงเป็นคนหรือโมเด็มวะ ไวไฟอะไรกันขนาดนั้น


“แล้วพี่เอ็มจะถามเบิ้ลทำไม เห็นช่วงนี้พี่สนิทกับมันนี่นา”


“เอามาจากไหน แต่งเรื่องเก่งอีกแล้วมึง”


“วันนี้ก็เห็นเดินมาด้วยกันไม่ใช่รึไง” 


แล้วเราสองคนก็ค่อยๆ โยกคอไปยังคนที่เรานินทา ไอ้ฟิวส์ที่ถูกพูดถึง กำลังใส่หูฟังนั่งขัดสมาธิอยู่มุมห้องแยกตัวออกจากสังคมเหมือนเด็กมีปัญหา มันก้มหน้าก้มตาทำเป็นดื่มด่ำกับบทเพลงในหู โดยมีน้องๆ สมาชิกชมรมอีกหลายสิบชีวิตแอบมองพร้อมส่งสายตาปิ๊งๆ บ้างก็ส่งเสียงกรี๊ดหึ่งๆ ในลำคอ บ้างก็ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปอย่างไม่แคร์ความเป็นส่วนตัวของศิลปิน 


“เลิกเรียนพร้อมกัน กูต้องไปเรียนวิชาเลือกที่ตึกสินกำไงมึงลืมแล้วเหรอ”


“เท่ว่ะ เคมีเข้ากันอย่างกะ OG-ANIC กับ Lazyloxy ”


“มึงหยุดพูดจาเพ้อเจ้อดิ กูขนลุก” ว่าแล้วก็ลูบเนื้อลูบตัวอย่างไว “แล้วสรุปยังไง ที่พูดมาคือไม่จริงสักอย่าง?”


“ถูกต้องนะคร้าบบบ แหม เคยกิ๊กกันไม่ได้หมายความว่าจะรู้ลายละเอียดชีวิตกันทุกเรื่องนะพี่ คิกๆๆ”


เฮ้อ กูหนักใจแทนคนไข้ในอนาคตมึงเลยว่ะ เจอหมอสติแตกแบบนี้กูยอมเมามอร์ฟีนสลบคาเตียงดีกว่า


“เอาล่ะครับทุกคน! ฟังพี่นะ” 


พวกผมสองคนเลิกคุยกันไป เมื่อเฮียคณบดีเดินมายืนหน้าห้องทำท่าเหมือนจะเริ่มพิธีเปิดชมรมอย่างเป็นทางการ ไอ้เบิ้ลไม่รอช้าลากแขนผมตามไปสมทบ รวมถึงไอ้นีรที่เดินมาทีหลัง ซึ่งวันนี้แต่งตัวจัดอย่างกับใช้สไตลิสเดียวกับลิซ่า แบล็กพิ้งก์ แม่เจ้าโว้ยยยยย


“ยินดีต้อนทุกคนเข้าสู่ชมรม Rap Trash ประจำปีการศึกษานี้นะครับ”


แปะๆๆๆ สัส ตบมืออย่างกับตบยุง ร่าเริงกันหน่อยสิว้าเด็กพวกนี้


“น้องๆ คงรู้อยู่แล้วเนอะว่าชมรมของเราจะทำกิจกรรมเกี่ยวกับการแร็ปทั้งหมด ทั้งวัฒนธรรม ศิลปิน รวมถึงร่วมกันแชร์เพลงเด็ดๆ โดนๆ หรือกำลังมาแรงเพื่อเอามาอภิปรายแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน แต่ก่อนจะถึงขั้นนั้น วันนี้เราจะมาทำการแบ่งเกรดตัวบุคคล เพื่อพวกพี่ๆ จะได้จัดทิศทางเนื้อหาและกิจกรรมที่เหมาะสมกับทุกคนนะครับ เอาล่ะก่อนอื่นเราจะมาแนะนำตัวกันก่อน พี่ชื่อดี เรียกว่าเฮียดีก็ได้ เป็นประธานชมรมปีนี้ครับ”


“สวัสดีค่ะ เราชื่อนีร เป็นทั้งเลขาชมรมและฝ่ายให้คำปรึกษา สงสัยอะไรสอบถามเราได้เลยนะ”


“ไฮ! เราชื่อเบิ้ลนะครับ น่าจะรุ่นเดียวกับหลายๆ คนเพราะยังอยู่แค่ปีสอง ฝากเนื้อฝากตัวด้วยน้า”


และก็มาถึงตาผม ผมเดินออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะกระแอมไอ


“พี่ชื่อเอ็มเยส เรียกว่าเอ็มเยส ไม่ใช่เอ็ม yed ใครออกเสียง yed จะโดนพี่ตีนะ ฮ่าๆ”


“…” จางมาก ไม่มีใครรับมุกกูเลยอะ แงแง


เห็นจะมีแต่ไอ้ฟิวส์คนเดียวที่โชว์ลักยิ้มอยู่ตรงมุมห้อง เออ ขอบใจมาก อย่างน้อยก็ยังมีมึงที่เข้าใจกู


เฮียดีสัมผัสได้ถึงความกระอักกระอ่วนจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “เอาล่ะครับ เดี๋ยวเราจะเริ่มกันเลยแล้วกันเนอะ มีใครจะอาสาเป็นคนแรกมั้ยเอ่ย”


เงียบ... พูดกันบ้างดิเฮ้ย ลองดูๆ


“งั้นพี่ขอเรียกตามรายชื่อในใบสมัครเลยแล้วกันนะ... น้องมะนาวครับ”


“คะ...ค่ะๆ” เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกลุกขึ้นมา ตั่วสั่นไหล่กระตุกสภาพดูกล้าๆ กลัวๆ เหมือนดูคอนจูริ่ง ใจเย็นน้อง กำพระก่อนนน


“ชอบแร็ปเปอร์คนไหนเป็นพิเศษมั้ยครับน้อง”​ อันนี้ผมถามเอง


“เอ่อ... Ariana Grande ค่ะ”


หาาาาา เดี๋ยวๆ อเรียอานา กรันเด้เขาเป็นแร็ปเปอร์ที่ไหนลูกกกก


เหมือนน้องจะเห็นพวกผมผงะไปเลยรีบอธิบาย “เพลง 7 Rings ไงคะ”


“…”


“ท่อนที่อาริร้องว่า ชู้ต โกฟัมสโตทูดะบู๊ต เมคอิทออแบล็กอินเดอะลู๊ป กิมมีตะกู๊ดดด นาวามายไอก็อตดะจู๊ดดดด นอททิ่งบัดเน็ตเนทเวนวีชู้ดดด ลุกกิ่งมายเนก ลุกกิ่งมายเนก แอ้นก้อทมั่นนี่ทูเปย์มีรีสะเป๊ก


โอเค มึงประเดิม F ไปเลยละกันเนอะหนูลูก จริงๆ อยากปล่อยให้กระดาษว่างไปเลยซ้ำ แต่เขียนให้เค้าหน่อยเป็นค่าความพยายามที่ร้องเสียงเอื้อนเสียดแทงใจ ฮือออ น้องเอ๊ยยย พี่ปวดเฮ้ดดด วันนี้จะไปได้สวยมั้ยวะ


เหมือนไอ้สามตัวที่เหลือก็อึ้งแดกไปตามๆ กัน สภาพดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกันทุกคน ไงล่ะมึง หึๆๆ


“คนต่อไป!”


“เพียงแค่.... ชั้นเองก็ไม่รู้ตะกู้ๆ ตะกึ๊ดตะกื้อ ตือดือดือๆๆ ตะบึ๊ดตะบื๊อๆ สะลึมสะลือๆ กระทบในตาช้านนน”


อะ มึงก็แดก 0 ไปอีกคนละกัน แล้วฝากไปให้เดอะตอยด้วยเลย โทษฐานที่แต่งเพลงยากจนมึงต้องมาทรมานทรกรรมลำบากร้องให้กูฟังวันนี้ ฮือออ ท่อนนี้มีคำว่าสลึมสลือด้วยเหรอวะกูงง คนต่อไปมาให้ไวเลยโว้ยยย


“ยางงง ไม่ได้นอนเลยจะฉิบมงช้าววว ก็พี่ไมค์มะเคยที่จะป่อยให้โอมดาววววน์”


หน่อวววว มีการป้องปากทำเสียง Auto Tune ด้วยตัวเองโดยไม่ง้อโปรแกรม ยังโอห์มต้องสะอื้น


“ชั้นมันแค่วัยร้ายยย ทำด้ายก็แค่น้านนน จะซู้งขึ้นไปเท่ารายย บลาๆๆ” อันนี้ขึ้นจมูกซะสูงลิ่ว พวกผมนี่สงสารเลย ลงมาก่อนลูก ลงมาคุยกันดีๆ 


“คนต่อไปครับ!”


//


   วงจรนักร้องเสียงเพี้ยนครวญครางไม่ตรงจังหวะยังคนหมุนเวียนสับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากตอนแรกที่ตื่นเต้นๆ ตอนนี้ผมอยากเอาหน้าจุ่มน้ำพุหน้าม.ดับความร้อนในหัวมากๆ ฮั่นแน่ พระเจ้าแกล้งผมอยู่ใช้ม้ายยย อย่าเล่นอย่างนี้ดิ ขอคนแจ่มๆ สักคนเห้ออออ 


ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีความหวังซะแล้วครับเพราะตอนนี้แจก F ไปแทบจะค่อยชมรม แต่ในขณะที่เรากำลังห่อเหี่ยวอยู่นั่นเอง อยู่ๆ ก็มีเด็กผู้ชายสองคนยกมือขึ้นแหวกอากาศขึ้นมา ทำเราทั้งสี่หันพรึ่บไปมองแทบจะพร้อมกัน 


คนนึงคือไอ้ฟิวส์ที่นั่งอยู่หลังห้องซึ่งหน้าตาดูเบื่อหน่ายมากๆ ส่วนอีกคนนึงอยู่ด้านหน้า ถัดไปไม่กี่แถวจากโต๊ะหน้าห้อง และแน่นอน ถ้าวัดตามระดับสายตาคนที่อยู่ใกล้กว่าย่อมได้รับความสนใจก่อนเสมอ


“ว่าไงครับ” เฮียดีเผยิดหน้าถามน้องคนที่ใกล้ที่สุด ทำให้ไอ้ฟิวส์ที่อยู่ด้านหลังต้องวางมือลงไปไว้บนตักอย่างไม่สบอารมณ์


“ผมขอต่อได้มั้ยครับ” โห... รอยสักเต็มแขนเลยว่ะ แถมหน้าก็ยังมึนๆ ตาโปนๆ เหมือนคนก๊งเหล้าขาวมาเมื่อพักกลางวัน อยากไล่ให้ไปล้างหน้าล้างตาแล้วค่อยกลับมาคุยกันต่อ สภาพแบบนี้มันจะได้เรื่องเร้อออ


ผมพยักหน้าเป็นการอนุญาต “ชื่ออะไรครับ”


“ไปก์ครับ ฉายา Pike-Hot”


โว้ว พก A.K.A มาจากที่บ้านด้วยว่ะ แบบนี้น่าสนใจแฮะ ดูเป็นชายหนุ่มผู้ใส่ใจวัฒนธรรมแบบเราๆ นี่สินะที่เขาบอกว่าอย่าเพิ่งตัดสินคนจากหน้าตา พี่ขอโทษ


“พี่เอ็มมมมม ดูดิๆๆ”


ไอ้ข้างๆ นี่ก็สะกิดแขนผมยิกเลย “ค่อยๆ เบิ้ลค่อยๆ มึงนี่ตลอดเลยนะ” เห็นแบดบอยทีไรไม่ได้เลย ต่อมจั๊กจี้มันสั่นระริก ไปอยู่กับน้องกุ้งสินกำไป


“งั้นมาเลยครับ” เฮียดีกวักมือเรียกน้องไปก์มายืนด้านหน้า เจ้าหนุ่มคนนั้นก็ทำตามอย่างว่าง่าย ดูมีสัมมาคารวะ ไม่เข้ากับหน้ามึนๆ “ชอบแร็ปเปอร์คนไหนเป็นพิเศษมั้ยครับน้องไปก์”


“เอ็มเยสครับ”


“…”​ ผมตัวเกร็งไปในทันใด จะ…จริงอะ บ้าาาา กูเขินนนน


“ไค่ฮ้าก”


“แหวะ”


“ตาต่ำมากอ่าาา”


ไอ้พวกเพื่อนชมรมเหี้ย น้องเขามีรสนิยมจะตาย อิจฉาที่เขาชอบกูอะดิ เหยอๆ


“มีไรม์มาโชว์สักเพลงมั้ยครับ”


“สิบเพลงก็ได้นะครับ”


“หูยยยยยยย”​ น้องๆ ในชมรมสูดปากร้องออกมาอย่างพร้อมเพรียง เออ มึงมั่นหน้าดีว่ะ กูชอบบบ ถือว่าเป็นคุณสมบัติศิลปินมีฝีมือ


อ้อ ยกเว้นไอ้ฟิวส์คนนึงแล้วกัน รายนั้นเขาดูเซ็งๆ ยังไงชอบกล คงอยากกลับบ้านแล้วมั้ง ไอดอลก็เงี้ย ทนร้อนทนหนาวไม่ค่อยได้


“งั้นเริ่มได้เลยครับ”


แล้วน้องมันก็จัดร้องไรม์ที่แต่งเองโชว์พวกเราด้วยความดุเดือดไม่ต่างจากภาพลักษณ์ เล่นเอาคนในห้องส่งยกมือยกไม้ส่งเสียงเชียร์เย้วๆ เพราะอารมณ์มันถึงใจ 


และแม่งก็เจ๋งโคตรรรรร! เฮ้ยยย มึงใช้ได้เลยอะไอ้หนุ่มรอยสัก อย่างน้อยในชมรมเราก็มีเพชรเม็ดงามหลงเข้ามาหนึ่งคนละว้า ปลื้มใจๆๆๆ


“เยี่ยมมาก” เฮียดีชอบใจสุดๆ เลยครับ แหม ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เขียนคะแนนในกระดาษเลยน้า “จริงๆ อยากให้แร็ปให้ฟังอีกสักเพลงแต่มันเย็นมากแล้ว เอาไว้คราวหน้ามาพ่นสดๆ ให้ฟังอีกสักไรม์นะ”


“ไม่มีปัญหาครับ”


ไม่ต้องคิดให้มาความ น้องไปก์แดกเกรด A ไปคนแรกตามระเบียบ นำมาซึ่งความภูมิอกภูมิใจของรุ่นพี่ในชมรมอย่างพวกเรา ถือว่าเป็นของปลอบขวัญชั้นดีที่ช่วยให้ใจที่เคยห่อเหี่ยวกลับมากระชุ่มกระชวย


เฮ้อ โล่งใจจริงๆ นะครับ อย่างน้อยก็ไม่แย่ไปซะหมดทีเดียว แต่จริงๆ ก็ไม่มีใครแย่หรอก ของแบบนี้มันฝึกกันได้ เดี๋ยวน้องๆ คนอื่นๆ จะได้รับการฝึกฝนจากพวกผมจนพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นกว่าเดิมอีกเยอะ รับรอง!


แต่ยังไม่ทันที่น้องไปก์จะหย่อนตูดกลับไปนั่ง กลับพบว่าด้านหลังมีชายหนุ่มร่างใหญ่ไหล่กว้างลุกพรวดขึ้นมายกมือเรียกสายตาพวกเราซะก่อน


ไอ้ฟิวส์ว่ะ...


เฮียดีเห็นอย่างนั้นก็เลิกคิ้ว “จะต่อเหรอเด็กใหม่”


“ครับ”


“งั้นออกมาเลย”


ไอ้ไอดอลหนุ่มอันดับต้นๆ ของประเทศเดินแหวกเพื่อนๆ ออกมา มันจงใจเดินผ่านหน้าน้องไปก์อย่างไม่เห็นหัว ฟุดฟิดๆ ได้กลิ่นสงครามแถวนี้ว่ะ อย่ามาตีกันในชมรมกูเด้อ ประกันมหาลัยไม่ครอบคลุมอาการบาดเจ็บจากการทะเลาะวิวาทนะเว้ยย


“เตรียมอะไรมาโชว์คะ ไรม์สดให้ฟังสักท่อนได้มั้ย” เลขาชมรมอย่างนีรถาม ยิ้มหวานหยดย้อย คางแทบจะทิ่มกระดาษตรงหน้าอยู่แล้วมั้ง แหมม ละใครบอกว่าไม่ชอบๆ อยากให้เลิกยุ่งกับมัน โธ่ๆๆ


“ผมไม่อยากมั่นใจไปเองว่าไรม์ที่ผมแต่งเองดีพอที่จะโชว์คนอื่น”


หืมมมม กัดใครหรือเปล่าเอ่ย ไอ้น้องไปก์กำมือแน่นแล้วนะมึงน้า


“ชอบแร็ปเปอร์คนไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าฟิวส์”​ ไอ้น้องเบิ้ลถามต่อบ้าง


ไอ้ฟิวส์ไม่ตอบ เพียงแต่ยกนิ้วขึ้นเท่านั้น


และมัน... ชี้มาทางนี้ ทางผม


“อะไรวะ มีแต่คนชอบไอ้เอ็มรึไง”


“ไม่แปลกครับ ไม่ได้มีคนเดียวที่จะชอบพี่เอ็มได้”


“…” กูว่ามึงกับน้องไปก์ลุกขึ้นมากระทืบกันเลยดีกว่าจะได้จบๆ กูจะเป็นกรรมการให้เองเอ้า


“ถ้างั้น...น้องฟิวส์มีอะไรจะโชว์พวกเราครับ”


“เพลงตัวเองได้มั้ยครับ จำนวนเฉพาะ กำลังขึ้นที่หนึ่งแซงเพลงเอ็มเยสอยู่ตอนนี้”


อ้าว ลามมากัดกูเฉ้ย ไอ้เด็กเวร “ร้องเพลงไอดอล? งั้นเต้นด้วยเลยดิจะได้ครบๆ”


“อยากดูผมเต้น?”


กูก็แซวเฉยๆ มั้ยวะ “แล้วแต่คุณละกัน”


แล้วมันก็ถอดแจ็คเก็ตลายเสือของ Gucci ออก ก่อนจะเดินมาพาดไว้บนโต๊ะกรรมการตรงหน้าผมพอดิบพอดี กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของมันเตะจมูกแทบหัก และไม่จบลงแค่นั้น เพราะมันปลดกระดุมเสื้อนิสิตตัวเองซะหลายเม็ดแหวกซะเกือบถึงขนอุย ท่ามกลางเสียง ‘งื้อออออ’ ของสาวๆ ในห้องดังระงม...


เอ่อ... จริงๆ ดูท่าก็ไม่ได้มีแค่สาวๆ หรอก “เฮียดี มึงเก็บอารมณ์หน่อย”


“อะไรของมึง” พี่มันบ่ายเบี่ยง ทำหน้าขรึม ฮั่นแหน่ เห็นนะว่าตะกี้ตัวกระตุกเกร็ง “คนอย่างกูไม่เคยกรี๊ดให้ไอดอล”


“แล้วไหนพี่บอกว่าชอบไอ้ฟิวส์มัน”


“ชอบที่ผลงานเว้ย เข้าใจปะ แบบแฟนบอยอะ”


“แฟนบอยเขาก็กรี๊ดกันปะ” เวลาไปเล่นตามผับตามบาร์ผมก็โดนพวกแฟนเพลงผู้ชายโห่ร้องใส่บ่อยๆ เหอะ 


“อะ เดี๋ยวมึงคอยดู กูไม่ทำเรื่องขายหน้าแบบนั้นหรอก”


ไอ้ฟิวส์ ไอดอลเบอร์หนึ่งผู้เป็นเมนแร็ปประจำวง พ่วงตำแหน่งอดีตเดือนคณะศิลปกรรมศาสตร์เดินไปอยู่กลางห้อง เล่นเอาเพื่อนๆ ต้องแหวกทางเพิ่มพื้นที่ให้มันกันจ้าละหวั่น บางส่วนก็ถือโทรศัพท์ไว้ในมือพร้อมเก็บภาพความประทับใจเรียบร้อยแล้ว


พรึ่บ!


และมันก็เริ่มด้วยการตีลังกากลับหลังยืนบนสองเท้าได้อย่างมั่นคงและแข็งแรง!


เชี่ยไรวะเนี่ยยยยย O_O


“หูยยยยย”


“กรี๊ดดดด”


“มีคนมากมายให้ฉันไขว่คว้า”


“...” เชี่ย…เสียงมัน...


ผมไม่เคยฟังเสียงสดๆ ของมันมาก่อน ไม่คิดว่าจะนุ่มหูขนาดนี้ อันที่จริง... ผมไม่เคยฟังของมันแบบจริงๆ จังๆ มาก่อนเลยแหละ พอได้ยินเลยอึ้งเป็นพิเศษ


ไม่ได้ไอ้เอ็มๆ มึงต้องเก็บอารมณ์

“แต่ฉันมองหาแต่เธอเท่านั้น” มันขยับแข้งขยับขาตามท่าเต้นอย่างทะมัดทะแมง ที่ชีวิตนี้ผมคงไม่มีทางทำอย่างมันได้ ที่สำคัญ... เสียงไม่สั่นด้วย! “มีเธอเป็นกำลังใจให้กัน... แค่นั้นทุกๆ วันฉันก็พร้อม...”

“…”


“จะเจออะไร ยากเย็นเท่าไหร่ ฉันรู้ว่าถ้าหันไปฉันจะคอยเจอเธอ ไม่ต้องมารับรัก ฉันไม่แคร์เท่าไหร่ ขอแค่ให้เธอสดใสเป็นตัวเองก็พอ ให้ฉันได้ชื่นชมดูเธอเติบใหญ่ เหมือนกับดอกไม้ที่ยิ่งนานวันยิ่งงาม หัวใจของฉันมันหวังน้อยแค่นี้...”


เอ่อ... ไม่อยากจะพูดอย่างนี้เลยแฮะ...


แต่... มึงเป็นคนโรแมนติกนะไอ้ฟิวส์ ขนาดคนไม่ฟังเพลงรักอย่างกูยังอินคล้อยตามได้ง่ายๆ เลยว่ะ


และแน่นอน... ถึงผมจะไม่ค่อยรู้ลายละเอียดอะไรเกี่ยวกับวงการไอดอลมากนัก แต่รูปแบบเพลงของศิลปินกลุ่มนี้ จะเริ่มด้วยท่อน Verse และถามด้วยท่อนแร็ป เพราะฉะนั้นสิ่งที่ผมตั้งหน้าตั้งตารอคอยคือจังหวะที่มันเริ่มอ้าปากแร็ปนั่นเอง


และมันก็มาถึงแล้ว


“Yeah”


“…”


“Come to hear feelflow …ถ้าเปรียบความรักผมจะให้เป็นสมการ มีเธอมีฉันบวกกันเป็นจักรวาล แต่ไว้ก่อนนะขอแอบมองไปอย่างนี้ ผมจะคอยดูพี่ชื่นชมแบบนี้เสมอ ก็คนอย่างเธอคือความดีที่ห้ามแตะต้อง ก็ได้แต่มอง...ได้แต่มองเท่านั้น No จับจ้อง จะอุทิตตัวปกป้องไม่ต่าง Police ให้ความคุ้มครองแบบไม่คิดชีวิต เมื่อยามพร้อมผมจะเดินหน้ารุกเข้าไปจีบ ภาวนาแล้วนะอย่าเพิ่งให้ใครมาจีบ คุณต้องรอผมคนเดียวรู้มั้ยครับคนดีของพี่ สุดท้ายนี้จะยื่นโจทย์เลขให้คิดดีๆ” และมันก็ชูนิ้วชี้ขึ้นมาสองข้าง “1+1 แบบนี้คืออะไรรรรรร”


ไอ้นี่ก็ถามแปลก หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองไงไอ้ควาย


“หมายถึงฉันกับเธอ...”


อุแว้ อ้วกๆๆๆๆๆๆ


คลื่นไส้ขึ้นมาเลยกู แต่น่าแปลกมาก เป็นอาการคลื่นไส้ที่แฝงรอยยิ้มออกมาด้วย


ฮืออ รู้สึกจั๊กจี้ขึ้นมาเฉยยยย


“กรี๊ดดดดดดดดด” และแน่นอนครับ ทุกคนในห้องส่งโห่ร้องเป็นเสียงเดียวกัน ไม่เว้นแม้แต่กรรมการที่นั่งเรียงอยู่กันบนโต๊ะ แต่เดี๋ยวนะ...


“เฮีย!! มึงเอาแท่งไฟมาจากไหน!? -_-” โบกใหญ่เลยนะมึง ไม่เกรงใจหนวดครึ้มบนคางเลย


“อย่าเสือก ...เท่มากไอ้ฟิวส์ วู้ว!”


“พร็อบพร้อมมากเลยนะพี่มึง ไหนบอกว่าจะไม่กรี๊ดฮะ ”


“เงียบดิ๊มึงอะ กูเคยพูดตอนไหน”


ได้แต่ส่ายหัวด้วยความเอือมระอากับความปัญญาอ่อนของพี่มัน ก่อนจะเบือนหน้าไปยังไอ้ฟิวส์ที่หอบแฮ่กเหงื่อแตก เสื้อเสื้อเปียกลู่แนบเนื้อจนเห็นอะไรบางอย่างเป็นจุดสองจุดเด่นหราออกมานอกเสื้อ...


แหม แล้วว่าแต่กูนมแดง ดูตัวมึงเองก่อนเหอะ ชมพูเหมือนกันละว้า


ดูเหมือนในชมรมนี้จะมีผมเพียงคนเดียวที่เก็บอารมณ์ได้ดีที่สุดครับ (อ้อ มีน้องไปก์อีกคนนึงที่ทำหน้าบูด) ว่าแล้วก็ตัดเกรดไอ้เด็กคนนี้เลยดีกว่า เรามาทบทวนกันซิว่าการแสดงของมันเป็นยังไงบ้าง


ถ้าพูดตรงๆ เนื้อเพลงกุ๊งกิ๊งมาก แต่ก็อย่างว่าแหละครับ มันเป็นเพลงของศิลปินไอดอลจะให้เดือดแค่กัน ถ้าตัดเรื่องนั้นออกไปและวัดกันที่การแร็ป การใช้เสียงของมันหลากหลายมาก ทั้งหนักทั้งเบา ทั้งทุ้มทั้งใหญ่ และค่อนข้างโฟลว์ไหลลื่น เทคนิคแพรวพราว ดึงเช็งเก่ง จังหวะอะไรไม่แย่ ข้อเสียที่พอติได้ก็มีอยู่แต่น้อยมาก 


และเป็นคือเพลงมันฟังแล้วเข้าถึงอารมณ์ไง อารมณ์ดีอะ แบบยิ้มหวาน เช้านี้สดใสจังวู้ว! ไรงี้ ซึ่งข้อนี้คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำเพลงของศิลปินแล้วล่ะครับ เรื่องให้ผู้ฟังประทับใจเนี่ย


ไหนจะท่าเต้นผาดโผนสุดแข็งแกร่งเหมือนโชว์กายกรรมกวางโจวนั่นอีก... ไม่มีเหตุผลอะไรที่มันจะได้เกรดน้อยเลย


หนักใจจนต้องเหลือบตามองไอ้เด็กสินกำนั่นอีกครั้ง


และมันก็กำลังจ้องมาเหมือนกัน แถมยังไม่เลิกหอบ


เฮ้อ... นี่ให้เพราะความสามารถล้วนๆ เลยนะเว้ยไอ้ฟิวส์


        ชื่อ : ปฏิพาน นามสกุล : ปราจิลล์

ชื่อเล่น : เรียกฟิวส์เถอะครับ

คณะ : ศิลปกรรมศาสตร์ (ดนตรีสากล)

แนวเพลงที่โปรดปราณ : Hip-Hop

ยกตัวอย่างเพลงกระแทกใจ : Humble (Kendrick Lemar)

แร็ปเปอร์ที่ชื่นชอบ : Myes 

เหตุผลในการสมัคร : อยากอยู่ใกล้คนเก่ง


ประเมินผลครั้งแรก : เกรด A




     “กลับบ้านกันดีๆ นะครับน้องๆ ทุกคน” เมื่อถึงเวลาร่ำลา พวกเราสมาชิกกิตติมศักดิ์ทั้งสี่ก็เดินมาส่งน้องๆ กลับบ้านอย่างปลอดภัย เฮ้อออ จะว่าไปต้องพัฒนาอีกเยอะเลยนะเนี่ยชมรมของเรา ถือว่าเป็นงานหนักเลยทีเดียว


“ไปละนะไอ้เอ็ม”


“เออ กลับดีๆ เฮีย พวกมึงด้วย”​ ผมโบกมือให้เพื่อนๆ แล้วเดินแยกย้ายออกมาเพราะกลับคนละทาง


“พี่เอ็มครับ”


หืม ใครเรียกวะ อ้อ... น้องไปก์ลายพร้อยนี่เอง ถืออะไรบางอย่ามาในมือซะด้วย “ไงมึง วันนี้สนุกมั้ย”


“สนุกครับ...” อีกฝ่ายว่า “พี่เอ็มครับ พี่ช่วยเซ็นให้หน่อยได้มั้ยครับ”


“ฮะ!?” เดี๋ยวนะ... นี่มันแผ่นซิงเกิ้ลสมัยที่ผมยังทำเพลงใต้ดินนี่หว่า “ไปได้มายังไงเนี่ยยย”


“บอกแล้วไงว่าผมติดตามพี่มานาน ฮ่าๆ”


“โหย ดีใจว่ะ มาๆ กูเซ็นให้” แต่ยังไม่ทันที่จะยื่นมือไปสัมผัสกล่องซีดี ก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรตัดหน้าเข้า


หวืบบบ!


หมับ!


เฮ้ยยย ใครมาดึงกระเป๋ากู


อ๋อ ไอ้ฟิวส์นี่เอง เหงื่อเต็มหน้ามาเลย ยังไม่หายหอบอีกเรอะ “ทำห่าอะไรของมึงเนี่ย”


ไอดอลหนุ่มเจ้าของเพลงจำนวนเฉพาะเลิกคิ้ว “ลืมนัด?”


“มะ... ไม่ได้ลืมเว้ยยย” จริงๆ คือลืมครับ ฮือๆ


“แล้วเดินมาก่อนทำไม ไม่เห็นเหรอว่าผมยืนรออยู่หน้าประตูชมรม”


อ้าว เด็กมันอาละวาดว่ะ อย่ามาทำเสียงแข็งใส่กูน้า โดนถีบกลับมันไม่คุ้มนะกูจะบอก


“แล้วนั่นอะไร” ตาแข็งๆ ของอีกฝ่ายกวาดลงมามองกองแผ่นซีดีที่อยู่ตรงหน้า ที่ๆ มือผมกำลังจะคว้ามาเซ็นแต่ต้องค้างเติ่งเพราะโดนมันเข้ามาขัดจังหวะซะก่อน “ไว้ทีหลังได้มั้ย”


“…”


“เห็นอย่างอื่นสำคัญกว่านัดของเราเหรอ”


“ฟิวส์หนูลูก วันนี้มึงเป็นห่าอะไรเนี่ย ดุจัง” แดกหมาพิทบูลมารึไง


“รีบไป เดี๋ยวสตูดิโอปิดก่อน”


พอมันพูดอย่างนั้น ผมได้แต่ทำหน้าแหยๆ ใส่น้องไปก์ที่มีอาการเซ็งเต็มแก่อย่างรู้สึกผิด “ไว้วันหลังนะน้อง”


“ครับ ไว้ทีหลังก็ได้”


นี่มันวันห่าอะไรเนี่ยมีแต่คนทำเสียงแข็งใส่ จะไปนั่งวิปัสนาหนีทางโลกละนะ กูเครียดดด


“เจอกันๆ” แล้วผมก็ต้องโบกมือลาอย่างจำใจ โหยยย สงสารว่ะ ไว้คราวหน้าจะรีบเซ็นให้ทันทีเลยนะน้องไปก์


“รำคาญ แสดงตัวอยู่นั่น”


“ฮะ” ผมหันขวับ “มึงด่ากูเหรอ”


“เออ ด่าพี่มั้ง”


ฮือออ กูทำอะไรให้ขุ่มเคืองเหรอ ทมิฬกันเกินไปแล้ว “เอากระเป๋าคืนกูมาได้ละ”


“ขี้เกียจย้ายไปย้ายมา ผมถือให้นี่แหละ”


อะ ถ้ามึงว่างั้นก็รบกวนด้วยน้า เวรเอ๊ยยยย มีอำนาจเหนือกูเหลือเกินนะ


หืม แต่ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ เราต้องไปสตูดิโอกันไม่ใช่เหรอ ปกติเราต้องไปทางออกที่เป็นถนนใหญ่เพื่อนั่งแท็กซี่หรือ MRT นี่หว่า แล้วทำไมมันพาผมมาทางนี้ล่ะ เนี่ยผ่านพี่วินที่นั่งกันประจำด้วย นี่มันชักไม่ชอบมาพากลละ


“มึงพากูไปไหนเนี่ย”


มันไม่มีทีท่าจะหยุด ยังคงเดินนำไปเรื่อยๆ “สตูดิโอไง”


“รู้ แต่ทำไมพามาทางนี้วะ” แถวนี้มีแต่คอนโดไม่ใช่หรือไง หรือว่ามีนายทุนใจสร้างสตูดิโอใหม่แถวนี้ โห ถ้างั้นดีเลยนะ ใกล้ม.ดีด้วย เลิกเรียนวันไหนจะได้แวะมา ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางเบียดเสียดผู้คน


แต่ในขณะที่กำลังผมมองตรงไปข้างหน้า ชะเง้อชะแง้มองหาสถานที่ที่น่าจะเป็นสตูดิโอ อยู่ๆ คนตัวสูงที่เดินอยู่ข้างๆ ก็หยุดกึก ปล่อยให้ผมเดินเลยมาไกลไม่คิดจะส่งเสียงห้าม


“จะไปไหน ถึงแล้ว”


“ฮะ!?” ผมเงยหน้าสำรวจตรวจตราอย่างไว “นี่มันคอนโดหนิ”


“ก็คอนโดไง”


“มึงกวนตีนกูปะ -_-”


“ไม่ได้กวนเอ็ม บอกว่าถึงแล้วก็ถึงแล้วดิ”


“แต่มันเป็นคอนโด!”


“เออ คอนโดผมไง!”


“…”


“ห้องผมมีสตูดิโอส่วนตัว”


“ฮะะะะะ” หูผึ่งเลยครับ "จริงดิ!? O_O”


ไอ้ฟิวส์โชว์ลักยิ้มใส่ “จริง อยากขึ้นไปดูปะละ?”


มึงอย่าท้ากูน้าาา กูนี่ตื่นเต้นเป็นเด็กเจอปลาหัววุ้นเลย คนเราจะมีสตูดิโอในห้องตัวเองได้ไงวะ เจ๋งโคตรรร


แต่ในขณะที่กำลังชั่งใจ คิดหนักอยู่ในหัวตัวเอง อยู่ๆ ผมก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างมาสวมเข้าให้ที่หัว มันคือหมวกตระกร้าแบบที่ไอ้ห่านี่เขาชอบใส่โฉบไปโฉบมาอยู่บ่อยๆ ปิดท้ายด้วยการยื่นมาสค์สีดำยื่นมาให้ตรงหน้า


“เดี๋ยว เอามาให้กูทำไมเนี่ย”


“แถวนี้หูตามันเยอะ” แล้วเด็กมันก็เดินเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิม ด้วยความที่ตัวสูงมาก แม่งจึงบังแสงแดดยามเย็นซะมิด เล่นผมต้องเงยหน้ามองแทบสุดคอ “ใส่ซะ...”


“…”


“ถ้าไม่อยากมีข่าวขึ้นคอนโดกับฟีลโฟลว์ : )”



 โปรดติดตามตอนต่อไป...




theneoclassic's talks :


ตอนที่ 7 มาแล้วคร้าบบบ


ขอโทษที่ทำให้รอนานตั้ง 1 อาทิตย์แหนะ

บทนี้ยาวเป็นพิเศษ เพราะอีเว้นท์เยอะ


บทนี้แต่งเพลงเองด้วยอะ เหนื่อยมาก ฝากขอกำลังใจน้าา อิๆๆๆ


เหมือนเดิม ฝากคอมเม้นต์ แชร์นิยาย หรือใครเล่นทวิตเตอร์

 อย่าลืม #คนอย่างเอ็ม นะ อยากกดรีทวิตอวดคนอื่นคร้าบบบบ


++*สำหรับนักอ่านเล้า จะเริ่มทยอยลงเล้าเป็ดอาทิตย์หน้าเป็นต้นไปนะครับ++


ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ที่สดใสนะฮะ ^^


เจอกันตอนหน้าฮะ! ^^





กดหัวใจบอกใบ้กันว่ารัก

แต่คอมเม้นต์ว่ารักคือการให้กำลังใจนะครับ (ง่อวววว)


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ swag gif

     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.312K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,233 ความคิดเห็น

  1. #2229 Thxxt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 14:46
    มีคู่แข่งแล้วนะนายยย
    #2,229
    0
  2. #2215 Winter_Skyz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 20:12
    หึง ดูออก
    #2,215
    0
  3. #2192 youniverse01 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 21:10
    ทำมาอ้างกลัวสตูดิโอปิดก่อน ทั้งๆที่เป็นคอนโดตัวเอง ไม่เนียนไปเรียนซ้ำชั้นนะหนูฟีลโฟลว์
    #2,192
    0
  4. #2172 Krystal wing (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 10:15
    น้องไปก์พี่ขอเด็ดฟ
    #2,172
    0
  5. #2152 'Wife Tuan'? (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 17:54
    ขี้หึงว่ะเราอ้ะ แฟนคลับเค้าขอลายเซ็นแค่นี้ไม่ได้ออวะเรา ได้ทีเอาใหญ่พาขึ้นคอนโดเลยอุเหม่ เขิ๊น
    #2,152
    0
  6. #2141 Chompoo_mg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 01:42
    แหมมมห หึง ดูออกนะคะ
    #2,141
    0
  7. #2080 Jaeyongie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 08:12
    ตลกเฮียยยอะ มีบ้ง ด้วย แหมๆๆๆ 5555
    #2,080
    0
  8. #2065 maybee23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 17:18
    ดูออกนะไม่ธรรมดาว่ะ
    #2,065
    0
  9. #2043 Slyvester (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 02:25
    ง่อววว เอ็มเยสสส หล่อนบอกมาว่าทำบุญด้วยอะไรห๊ะ!!
    #2,043
    0
  10. #2033 Chanompak (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 16:47
    เเหมๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ค่อยเลยน้า
    #2,033
    0
  11. #2008 btpbenzthitapa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 22:38
    หึงอ้ะ ดูออกน้าาา
    #2,008
    0
  12. #1967 Beom_0601 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 20:53
    สำลักไข่มุกกับเฮียดีโบกแท่งไฟ5555
    #1,967
    0
  13. #1964 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 20:10
    ออกอาการเลยจ้า
    #1,964
    0
  14. #1928 WuPheem (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 20:15
    คุณฟีลโฟลวเค้ามีคู่แข่งละจ้าาาาละคู่แข่งกะคือออกตัวแรงเว่อ
    #1,928
    0
  15. #1927 WuPheem (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 20:13
    คุณฟีลโฟลวเค้ามีคู่แข่งละจ้าาาาละคู่แข่งกะคือออกตัวแรกเว่อ
    #1,927
    0
  16. #1908 sher_n (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 16:22
    กรี๊ดดดด ชวนขึ้นคอนโดแล้ววววว
    #1,908
    0
  17. #1890 aiffie18 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 07:39
    ขึ้นคอนโดผู้ชายยยยย
    #1,890
    0
  18. วันที่ 20 กันยายน 2562 / 23:48
    นายฟิวส์มีคู่แข่งละน้าาา
    #1,887
    0
  19. #1865 เด็กหญิง น่วมเนี่ยม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 02:49

    กก็ชวนเขามาเองไม่ใช่เหรอออออ

    #1,865
    0
  20. #1810 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 18:00
    ใจเย็นนะฟิวส์ชายคู่เขาไม่ขนาดนั้นหรอก
    #1,810
    0
  21. #1799 Jibangrin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 03:11
    หึงแหละดูออกกกกก
    #1,799
    0
  22. #1780 fomeriam690 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 19:47
    อยากให้มีข่าววววแง๊
    #1,780
    0
  23. #1749 ⊙﹏⊙ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 05:46
    งุ้ยยยยเขินๆๆๆ
    #1,749
    0
  24. #1746 Kuanwasara (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 17:53
    โอ้เยยยยยยยยยยย เขินว่ะๆๆๆๆ
    #1,746
    0
  25. #1722 sealers (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:32
    อิน้องพาพี่ขึ้นคอนโดแล้วว
    คนเขียนแต่งแร็ปเก่งมากเลยยย
    น้องไปก์ก็แอบชอบพี่เอ็มเหมือนกันแน่เลย
    #1,722
    0