(end.)♬♩สุดจะทน #คนอย่างเอ็ม

ตอนที่ 7 : ไรม์ที่ 6 | สนธิสัญญาทองหล่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,714
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,339 ครั้ง
    6 ก.ค. 62


ไรม์ที่ 6

สนธิสัญญาทองหล่อ


Lusting for Vaporwave


          “พวกนั้นเขากลับบ้านแล้วมาใหม่หรือนอนค้างกันที่นี่วะ”


“เดาไม่ได้เลยค่ะเฮีย”


“กดดันชิบเป๋งเลยโว้ยยยย”


เฮียดี ไอ้นีร อีน้องเบิ้ล บ่นกันตามลำดับ น้ำเสียงเกร็งๆ ขัดๆ ดูกระอักกระอ่วนไม่ต่างจากสีหน้าท่าทาง


พวกเราทั้งสี่คนยืนหลบอยู่หลังเสาปูนแท่งใหญ่ พร้อมกันชะโงกหัวมองออกไปยังลานกิจกรรมที่อยู่ไม่ไกลจากจุดนี้มากนัก และเป็นอย่างที่พวกเราคิดไม่มีผิด ซุ้ม Rap Trash บัดนี้ยังคงถูกกองทัพมวลมหาพลังประชาชนยืนมุงกันเหมือนร่วมกันทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์


ไม่ต่างจากเมื่อวาน...




          คืองี้ครับ เมื่อวานหลังจากที่ไอ้เวรตะไลฟิวส์ลงรูปพร้อมแค็ปชั่นแบบนั้นในไอจี ซุ้มของเราที่เคยโดดเดี่ยวเหี่ยวเฉาอยู่ในซอกหลืบกลับฮอตป็อบปูล่าขึ้นมาเฉย สาวๆ และหนุ่มๆ ทุกเพศทุกวัยซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเหล่านิสิตภายในผู้อยากรู้อยากเห็น รวมถึงคนนอกวัยตั้งแต่กางเกงสั้นกระโปรงบาน ลามไปถึงสาวออฟฟิศ ยกโขยงกันมาจากไหนไม่รู้ มาร่วมกันสามัคคีชุมนมล้อมซุ้มของเราไว้ด้วยด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น ไม่ต้องออกแรงเดาให้เสียแคลลอรี่ก็พอจะรู้ได้ว่าพวกนี้คือแฟนคลับของไอ้หนุ่มเจ้าปัญหานั่นแน่นอน ตอนนั้นผมตกใจมาก ไม่รู้ด้วยว่าครั้งนี้มาอย่างเป็นมิตรหรือเปล่า ตั้งปณิธานในใจว่าเดี๋ยวถ้าโดนปาไข่อีกรอบกูจะกระโดดงับเข้าปากให้รู้แล้วรู้รอดกันไปข้าง จะยอมไม่ตกเป็นเหยื่อของใครอีกแล้วเว้ยยย


และพอหยิบโทรศัพท์จะโทรไปด่าไอ้ตัวต้นเหตุ...


‘ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้’


สัส ขอบคุณที่ทิ้งกูไว้กับความหวาดระแวงนะจ๊าาาา


การทำงานโดยมีสายตานับสิบจับจ้องและถามหา ‘พี่ฟีลโฟลว์’ ทุกห้านาทีแม่งโคตรระทมอะครับ อารมณ์เหมือนตัวเองเป็นเม่นแคระในเล้าแล้วมีน้องๆ หนูๆ มากมายถือกล้องจ่อมาทำท่าจะเก็บภาพความประทับใจไว้ แงๆๆ อึดอัดจังโว้ยยย ไอ้ห่าฟิวส์มึงทนกับอะไรแบบนี้ได้ยังไง กดดันไปปะว้าาา


แล้วไหนบอกว่าซ้อมเสร็จแล้วจะมาช่วย พวกผมตกแต่งซุ้มเสร็จตอนสามทุ่มกว่ายังไม่เห็นหัวแม่งโผล่มาเลย 


ไอ้เด็กขี้โม้เอ๊ย ทำกูมีปัญหาตลอด สัส!


เฮ้อ นึกว่าขึ้นวันใหม่จะหายไปกันแล้วนะ สรุปยังอยู่ ยืนตำแหน่งเดิมเป๊ะ ผมจำน้องผมติ่งหน้าม้าแตกคนนั้นได้ ดุมาก เมื่อวานทำตาแข็งใส่ผมตอนกำลังตอกตะปู ใจร้ายสุดๆ





     “เอาไงดีวะเฮีย”

“มึงไม่ต้องมาพูดเลย กูยังไม่เฉ่งเรื่องนี้นะ เดี๋ยวก่อนๆ”


“เอ๊าา บอกแล้วไงว่าผมไม่รู้เรื่อง ไอ้ห่านั่นเขาลงรูปของเขาเอง”


“มึงก็ไม่เคยรู้เรื่องห่าอะไรของไอ้ฟิวส์สักอย่างอะ”


“แล้วจำเป็นต้องรู้ด้วยเรอะ -_-”


“หุบปาก แล้วมาคิดกันดีกว่าว่าถ้าวันนี้ไอ้ฟิวส์ยังไม่มา พวกเราจะเจออะไรกันบ้าง” เฮียดีสูดหายใจแรง “ติดต่อมันได้ยัง?”


      “หายสาปสูญ”


     “บันเทิงละงานนี้” ประธานชมรมทำหน้าหนักอกหนักใจต่อ “เป็นไงเป็นกันวะ!”


“ตายก็ตายพร้อมกันน้าทุกคน”


“มึงตายคนเดียวเถอะ อีเวร” ไอ้นีรแหวใส่อีเบิ้ล ที่รายหลังนั้นดูท่าจะกลัวเหล่าบรรดาแฟนคลับไอ้ฟิวส์มากที่สุดในกลุ่มเลย


“เพื่อชมรมโว้ย!”


สิ้นเสียงปลุกใจอันแข็งแกร่งของท่านประธาน พวกเราสมาชิกชมรม Rap Trash ก็เดินเรียงหน้ากระดานเดินเข้าซุ้มด้วยมาดศิลปินคูลๆ พอเหล่าแฟนคลับเห็นพวกเราเท่านั้นแหละ เสียงฮือฮาก็มาเลย แต่พอชะเง้อกันไปมาและเห็นว่าไม่มีไอ้ฟิวส์ก็โห่กันใหญ่ อย่าเพิ่งดิโว้ยยย อุตส่าห์เริ่มต้นมาซะสวยๆ อย่าทำให้ใจแป้วกันดิ๊


“ขอทางหน่อยนะคร้าบบบ” ไนซ์ไว้ก่อนครับ เขาจะได้เอ็นดู


“พี่คะ พี่ฟีลโฟลว์ล่ะคะ”


“เอ่อ... ไม่ทราบครับ”


“สรุปพี่เขาอยู่ชมรมนี้จริงๆ ใช่มั้ยคะ”


“น่าจะนะ...”


“แล้วเขาจะมามั้ยคะ”


“โทรหาไม่ติดเลยครับ แฮะๆ”


“พี่มีเบอร์เขาได้ยังไงคะ!?”


“…”


“สรุปเป็นอะไรกันแน่ครับ”


“เขายอมให้เบอร์คนอย่างพี่ได้ไง”


“ค่ายได้ฟ้องหมิ่นประมาทกับคุณหรือยังคะ”


“จบงานนี้เลิกยุ่งกับพี่เขาได้มั้ยคะ”


“ลบคลิปในยูทู้ปหนีปัญหาแล้วเหรอ”


“ไม่เห็นเก่งเหมือนในคลิปเลยนะครับคุณเอ็ม”


ตะ...ตัวช่วย คุณไตรภพครับกูขอตัวช่วยยย ฮืออออ ถามถี่เป็นเกมเศรษฐีเลยไอ้ห่า กูจนมุมหลังชนกำแพงเป็นแมวโดนขู่แล้ว ใจเย็นกันเด้!


หน้าผมนี่ซีดเป็นเผือก เฮียดีคงเห็นว่าผมกำลังต้องการความช่วยเหลือเลยเดินเข้ามายืนข้างๆ พร้อมกับโทรโข่งในมือ


[สวัสดีครับ ขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจชมรม Rap Trash ของเรานะครับ เดี๋ยวเราจะเริ่มการลงชื่อสมัครเข้าชมรมนะครับ]


“มาหาฟีลโฟลว์โว้ยยยย”


ไงล่ะพี่มึง เจอพลังติ่งต้านทาน ใจเสียเลยน้าา กูดูออก


แต่เฮียมันก็ยังยิ้มใจดีสู้ [รบกวนน้องๆ เข้าแถวเรียงเดี่ยวเพื่อความสะดวกในการทำงานของเราด้วยนะครับ]


เงียบ... ไม่มีใครทำตามทั้งสิ้น พูดไปยืดยาวสิ่งที่ได้กลับมาคือความเย็นชาและสายตาอาฆาตมาดร้าย กูเป็นลมแดดโชว์แม่งซะตอนนี้เลยดีมั้ยเป็นการหนีปัญหา 


“เอาไงดีวะมึง” ประธานชมรมกระซิบอยู่ข้างหู


“กูขอโทษจริงๆ เฮีย มึงด่ากูได้เลย”


“วุ้ย เรื่องนั้นค่อยว่า เอาเรื่องชมรมก่อน ดูท่าพวกนี้ไม่ได้สนใจชมรมเราหรอก” เฮียดีถอนหายใจ เห็นแล้วรู้สึกผิดเลยกู “ยุบ กูว่าสุดท้ายยังไงก็ยุบ”


ได้ยินคำว่ายุบครั้งนี้แล้วจิตตกกว่าครั้งไหนๆ เลยครับ ผมว่ามีสิทธิ์จริงๆ นั่นแหละถ้าสถานการณ์ยังคงเลวร้ายแบบนี้ 


แต่จะยอมแพ้ตอนนี้มันลูซเซอร์ไปว่ะ ต้องปลุกใจกันหน่อย


“เฮีย ผมว่า...”


แต่อ้าปากพูดได้ยังไม่ถึงสามครับ อยู่ๆ เสียงผมก็หายไปเฉย รู้สึกเหมือนมีลมก้อนใหญ่พัดเข้าปาก อากาศรอบตัวเปลี่ยนอุณหภูมิ ผ้าใบเต้นท์กระพือพรืดส่งเสียงพั่บๆๆ กระดาษใบสมัครทำท่าจะปลิวจนไอ้นีรต้องรีบวิ่งเข้ามาตะปบไว้ 


เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ ใครมาแสดงอภินิหารแถวนี้ฮึ


“อะไรวะ หนาวขึ้นมาเฉย” อีน้องเบิ้ลหมอเด็กบ่นอุบพลางลูบเนื้อลูบตัว ตาตี่ๆ หรี่สู้กับแรงลมที่พัดแรง


แต่ทว่า เรายังไม่ทันได้ทำอะไรกันต่อ เสียงกรี๊ดจากเหล่าแฟนคลับแถวหลังๆ ก็เรียกความสนใจจากเราไป


“กรี๊ดดดดด”


“พวกมึงงง มาจี้งงงงง ทั้งวงงงง”

“โห่ เท่ค้าบบบ”


อะ...อะไรกันวะ


สงสัยอยู่ไม่นานทุกอย่างก็ถูกเฉลย...


น้องๆ ท้ายแถวแหวกทางตามๆ เพื่อให้คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในตัวซุ้ม ผมชะเง้อตามไปด้วยความอยากรู้ ก็จะต้องตาโตเมื่อสบสายตาเข้ากับแววตาคุ้นเคยเข้าอย่างจัง


สัสสสส ไอ้ฟิวส์!! ไอ้ฟิวส์ครับบบบบ ไอ้เด็กกระโปกมันมาาาา


ห่าเอ๊ยยย ไม่อยากพูดเลยว่าครั้งนี้ผมแม่งโคตรดีใจที่เจอมันชิบเป๋ง


และประเด็นคือไม่ได้มาคนเดียวครับ มันพาชายหนุ่มรูปงามหน้าตาหล่อเหลาดุจดั่งสวรรค์ตั้งใจปั้นมาด้วยอีกสิบเอ็ดคน ก่อนผมจะเริ่มปะติดปะต่อได้ว่าพวกนั้นคือสมาชิกวงบอยแบนด์ Twelve Little Monkey ในตำนาน แต่ละคนมาในลุคสบายๆ ด้วยเสื้อธรรมดาๆ กับกางเกงขายาว ทั้งๆ ที่สภาพเหมือนเพิ่งเสร็จจากการซ้อมเต้นแท้ๆ แต่กลับหรูหราไฮเอ็นไม่ต่างจากแฟชั่นโฟโตชู้ต โดยเฉพาะไอ้ฟิวส์ครับ ดูดิ เสื้อยืดจีวองชี่กับวอร์มอ็อฟไวท์ พร้อมกับหมวกตระกร้าสีดำเจ้าเดิม เด็กหัดเท่แถวสยามเห็นมีร้องอะกูบอกเลย ประโคมแทบตายไม่เท่ได้เท่านึงของมึงเลยมั้ง


เออ พวกมึงอยู่ด้วยกันแล้วมีพลังดีอะ เรียกฟ้าเรียกฝนได้ด้วย สาธุๆๆ


เอ๊า มัวแต่มอง รู้ตัวอีกทีไอ้เด็กสินกำก็ยืนอยู่ตรงหน้าผมซะแล้ว แถมค้ำหัวกูซะมิดเลยสัส ออกไป๊ เดี๋ยวเขารู้ว่ากูเตี้ย


“รีบมาสุดแล้ว เข้าใจนะ”


“…”


“มีเวลาต่อท่าแค่คืนเดียวเพราะครูจะกลับฟิลิฟปินส์ เลยไม่ได้กลับห้อง”


“…”


“โทรศัพท์แบตหมด ไม่ได้เอาสายชาร์ตมาจากคอนโด ใช้แอนดรอย์คนเดียวไม่มีใครให้ยืม”


แหม่ รีบอธิบายยิกๆ เลยว่ะ ยังไม่ได้ถามสักกะหน่อย


เออ... แต่ก็ขอบใจที่บอกละกัน


“แล้วอย่าแซวเรื่องที่เดินเรียงแถวแบบบอยแบนด์สไตล์เมื่อกี้ด้วย”


“กูยังไม่ได้พูดห่าอะไรเลย -_-“


“เห็นสายตาก็รู้ว่าอยากขำ”


“ก็มึงเป็นบอยแบนด์จริงๆ ปะวะ กูจะขำเพื่อ? คิดเองเก่งสัส” 


ไอ้ฟิวส์เหลือบยิ้มออกมาแป๊บนึง แล้วก็กลับมาทำหน้าขรึมตามซิกเนเจอร์ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเฮียดีที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมซึ่งบัดนี้ยืนตัวแข็งทื่ออึ้งกิมกี่ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อ๋อ เขาได้เจอนักร้องที่ชอบอะเนอะ


“สวัสดีครับพี่ ขอโทษที่มาช้า ผมพาเพื่อนๆ มาช่วยนะครับ” แล้วมันก็ย้ายสายตาไปยังไอ้นีรและอีเบิ้ลต่อ “ขอโทษด้วยนะครับ”


“ไม่เป็นไรค้าาาา” ตอนแรกนึกว่าเสียงอีเบิ้ล แต่เปล่าครับ มันคือไอ้นีรตะหากที่พูดออกมาตะกี้ เดี๋ยววว มันคือเสียงสองใช่มั้ย อะไรจะอ่อนหวานขนาดนั้น ไม่เหมือนตอนด่ากูเลยจ้าาา


“ทำไมหล่อจังอะฟิวส์” ส่วนไอ้หมอเด็กก็แรดตามสไตล์ ก็นะ คนรู้จักกันมาก่อนนิ เหอๆๆๆ


“ให้ช่วยอะไรบ้าง”


“ฮะ!?”


“ถามอยู่นะเอ็ม”


“อ้อ...” เริ่มจากตรงไหนดีวะ ระหว่างที่คิดอยู่นั้นตาก็พลันไปเห็นโทรโข่งในมือเฮียดี เลยแย่งมาและยื่นให้ไอดอลตรงหน้า ไอ้ฟิวส์รับมันไปก่อนจะเลิกคิ้วสูง “เร็วดิ๊เด็กใหม่”


“…”

“มองห่าไร อยากเข้าชมรมไม่ใช่เหรอ ถึงเวลาทำตัวมีประโยชน์แล้วครับน้อง”


“หึ” ไอ้ฟิวส์ส่ายหัวเบาๆ แล้วยกโทรโข่งขึ้นมา [น้องๆ พี่ๆ ที่สนใจสมัครเข้าชมรม รบกวนต่อแถวด้วยนะครับ]


พรึ่บ!


สัส กูกะพี่พูดปากเปียกปากแฉะ ไอ้ห่านี่พูดครั้งเดียวทำตามอย่างว่าง่าย สองมาตรฐานเกินไปม้างงง


“เร็วดิเอ็ม เดี๋ยวฝนก็ตกก่อนหรอก”


เอ๊า สรุปฝนจะตกจริงๆ ไม่ใช่พลังของพวกมึงหรอกเรอะ โธ่


ตั้งสติได้ผมก็ลนลานหย่อนตูดลงไปนั่งเฝ้ากองใบสมัครตามหน้าที่ จากนั้นหนุ่มๆ ที่ตามไอ้ฟิวส์มาด้วยรวมถึงสมาชิกที่เหลือในชมรมก็แยกย้ายออกไปเอ็นเตอร์เทนผู้คนนอกซุ้มอย่างรู้งาน


ไปได้สวยแหงเลยว่ะ ใจมันมาใจมันมาาา


ผมแอบมองคนถือโทรโข่งด้วยหางตา... เออ ขอบใจมากนะสัสฟิวส์!



     บรรยากาศการรับสมัครเข้าชมรม Rap Trash เป็นไปอย่างคึกคักมากเลยครับ เรากลายเป็นซุ้มที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในลานกิจกรรมไปโดยปริยาย ด้วยโปรโมชั่นสมัครปุ๊บได้สิทธิ์เลือกเซลฟี่กับสมาชิกวง TLM ได้หนึ่งคน และคนที่ได้รับความนิยมในการชักภาพด้วยมากที่สุดหนีไม่พ้นคุณฟีลโฟลว์ของแฟนๆ อันดับสองรองมาคือพี่ฟีฟ่าลีดเดอร์ที่เป็นพี่ใหญ่อายุมากที่สุดในวง แอบสังเกตว่าสองคนนี้คงเป็นคู่จิ้นอะไรกันสักอย่าง อย่าได้ยืนใกล้กันเด็ดขาดนะ แค่ไหล่ชนกันเบาๆ แฟนนี่กรี๊ดกระหึ่มฟ้าแทบถล่ม ยอมแล้วจ้าาา วงการบันเทิงมันน่ากลัววว


และในที่สุดพวกเราก็ได้สมาชิกเข้าชมทั้งหมดแปดสิบเอ็ดคน! เรียกว่าเส้นยาแดงผ่าแปด! ชมรมไม่ถูกยุบแล้วโว้ยยย 


ผมกอดใบสมัครปึกใหญ่ไว้ไม่ห่างอก ยืนมองไอ้สามคนที่เหลือเก็บซุ้มแบบไม่คิดจะช่วย ขอกูภูมิใจกับตัวเองก่อนจ้าาา สร้างอารมณ์อีกนิดคือน้ำตาไหลพรากได้ทันทีบอกเลย


ขณะนี้คนในงานเริ่มซา เหล่าแฟนคลับทยอยกลับบ้านจนเริ่มบางตาบ้างแล้ว สภาพหนุ่มๆ วง TLM ดูอิดโรยกันสุดๆ เห็นแล้วแอบสงสารปนรู้สึกผิดนิดหน่อยที่พวกเขาต้องมาลำบากช่วยเหลือเราทั้งๆ ที่ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียแบบนี้ แต่ถ้าจะหาคนผิด มองไปทางไอ้ฟิวส์นู่นเลย มันชวนมาเองน้า ผมไม่เกี่ยววว


“ขอบคุณทุกคนมากๆ นะครับ” เฮียดีอาศัยจังหวะเหมาะๆ เป็นตัวแทนเดินเข้าไปยกมือไหว้ทุกคน


“วันนี้สนุกมากครับ พวกผมดีใจที่ได้มา”​ ลีดเดอร์ประจำวงกล่าวเสียงนุ่มนิ่ม “งั้นพวกผมขออนุญาตแยกย้ายกลับก่อนนะครับ ยังไม่ได้นอนกันเลยตั้งแต่เมื่อคืน”


“บ๊ายบาย” อีน้องเบิิ้ลวิ่งปรี่เข้ามาสมทบโบกมือยิกๆ แต่แอบเห็นว่าสายตามันเปล่งประกายเป็นพิเศษเมื่อมองสมาชิกวงที่ชื่อไมกี้ซึ่งเป็นลูกครึ่งรูปร่างสูงใหญ่


ค่อยๆ หน่อยมึงอีเบิ้ล เรามันออกตัวแรงแบบเนี้ยน่ะ


แล้วชายหนุ่มหลากหลายสายพันธุ์ ทั้งเข้ม คูล สแว๊ก แบ๊ว ร่างบาง ร่างหนาสารพัดแบบก็ขอลา เป็นอันจากกันด้วยความประทับใจ... เฮ้อ ผมจะจดจำความดีของพวกคุณไว้ จะลองเปิดใจฟังเพลงวงคุณใน Spotify ดูสักเพลงสองเพลงนะพวกกก


“เจอกันพี่”


อ้อ... ดูเหมือนจะยังเหลืออยู่คนนึงวะ


“ทำไมมึงไม่กลับไปกับเพื่อนๆ เขาวะ” ผมเผยิดหน้าไปยังกลุ่มหนุ่มๆ ไอดอลที่เดินกันออกไปไกลแล้ว


“กลับไรเอ็ม บ้านอยู่นี่”


ผมมองตามนิ้วที่ชี้ไปยังตึกสูงนอกรั้วมหาลัย เออว่ะ คอนโดมันอยู่หน้าประตูมอนี่เอง ลืมเฉย


“ครบมั้ย?” 


มันคงหมายถึงคนสมัครสินะ “ครบแบบเกินเป้ามาคนนึง”


“อืม”​ มันพยักหน้า แล้วก็หยิบกระดาษใบสุดท้ายซึ่งเป็นแผ่นเปล่าไม่มีร่องรอยการเขียนด้วยปากกาไปจากอ้อมกอดของผม


ทำอะไรของมันวะ...


ไอ้ฟิวส์เดินไปที่โต๊ะรับสมัคร คว้าปากกาที่วางอยู่ขึ้นมาและลงมือเขียนอะไรยุกยิก จังหวะนั้นเองที่เฮียดี ไอ้นีร อีน้องเบิ้ลลุกขึ้นและเข้าไปสุมหัวล้อมรอบเจ้าหนุ่มสินกำเพื่อดูว่ามันกำลังทำอะไร ทุกคนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาทำหน้าเหมือนกำลังเอ็นดู ผมกำลังจะก้าวขาตามไปบ้างอยู่แล้วเชียว แต่ทว่าไม่ทันครับ ไอ้ไอดอลพลิกตัวหันมาพอดิบพอดี พร้อมกับมีการยื่นกระดาษแผ่นเดิมกลับมาให้


“คนที่แปดสิบสอง”

“…” 


“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”


นู่น หันไปบอกเฮียดีประธานชมรมนู่น จะหันมาพูดกับกูทำไม หื้มมม ผงะไปดิ


“ขอบใจมากนะครับน้องฟีลโฟลว์” เฮียยกมือไหว้น้องมันอีกครั้ง


แหม กับคนแปลกหน้าพูดครับ ทีคุยกะกูทีนี่พ่อขุนรามแทบยกนิ้ว


“เรียกว่าฟิวส์เฉยๆ ก็ได้พี่ กันเองนี่แหละ ผมคนธรรมดา” ส่วนไอ้นี่ก็นอบน้อมเกินจริงเหลือเกิน ตอนคุยกับกูนี่ปีนเกลียวเก่ง กันเองจนน่าถีบ


“ขอบใจนะฟิวส์!! ยินดีต้อนรับ” อีน้องเบิ้ลหมอเด็กพุ่งเข้ามากอดคอคนตัวสูง และแปลกมากที่ไอ้ฟิวส์ไม่ว่าอะไร ไม่แม้แต่จะขัดขืน แถมโชว์ลักยิ้มข้างเดียวของมันให้คนอื่นเห็นอีก ชอบเลยดิเรา คนน่ารักแบบนี้อะ


“ทุกคนคะ” อยู่ๆ ไอ้นีรเลขาชมรมก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ “ไปฉลองกันมั้ย”


“O_O”


“เราไม่ได้ออกรอบด้วยกันนานแล้วนะ”


คำว่า ‘ออกรอบ’ เป็นศัพท์เฉพาะกลุ่ม ที่เป็นอันรู้กันว่าคือการเฮละโลไปตามสถานบันเทิงเป็นกลุ่มใหญ่เพื่อประกาศศักดานั่นเอง


“ทองหล่อเป็นไง”


“เฮ้ยยยย” ได้ยินชื่อนั้นแล้วใจเต้นเลย บะ...บ้าน มันคือบ้านหลังที่สองของเราาา


“ไปด้วยกันมั้ยเด็กใหม่” 


พอโดนเฮียดีถาม ไอ้ฟิวส์ก็เหลือบมาทางผมโดยอัตโนมัติเหมือนจะขออนุญาต เดี๋ยวววประสาทปะ โตแล้วคิดเองสิโว้ย


แต่ถ้าอยากให้ตัดสินใจให้ละก็...


“ปล่อยมันกลับไปนอนก่อนมั้ยเฮีย เห็นบอกว่ายังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนไม่ใช่หรือไง” 


ดูสภาพดิ อีกนิดก็ซอมบี้แล้วปะวะ ไปจัดการตัวเองก่อนเหอะ พักผ่อนให้เต็มอิ่มไรงี้


“กูถามมัน มึงเป็นพ่อมันเหรอ”


เอ๊า ด่ากูไม๊


เฮียดีตบไหล่เด็กใหม่ “ไปด้วยกันเหอะ เดี๋ยวเฮียเลี้ยง บุญคุณต้องทดแทนเคยได้ยินมั้ย”


“เอ่อ...”​ มันเหลือบมามองผมอีกรอบ คราวนี้กูไม่สนใจแล้วจ้า คุยกันเองเลยเดี๋ยวโดนด่าอีก “ผมไปส่งได้ครับ”


“เฮ้ย ลำบากเปล่าๆ”


“รถผมอยู่คอนโดข้างหน้านี้เอง ไม่ลำบากอะไร ยินดีครับ” ความถ่อมตนเกินเหตุของมันทำเอาผมกลอกตา เชื่อแล้วจ้าว่าดาราสร้างภาพลักษณ์เก่ง แหม่ ดูหล่อพร้อมเป็นพรีเซ็นต์เตอร์วันแม่สากลขึ้นมาเลย


“งั้นก็ตามนั้น... ไปก่อนนะไอ้เอ็ม”


“อ้าววว แล้วผมล่ะะะ”


“กูจะให้มึงไปนอนไง มีคนมาแทนมึงแล้ว”


“ไอ้เฮียยยย” 


แล้วพี่แม่งก็กอดคอ ‘เด็กใหม่’ ของมันเดินออกไปเฉย ไอ้นีรกับอีเบิ้ลที่เดินตามหัวเราะร่วนไม่เกรงอกเกรงใจสมาชิกเก่าอย่างผมเลย เดี๋ยววว นี่กูกลายเป็นหมาหัวเน่าแล้วเหรอ ผมทุ่มเทไปกับชมรมนี้มากมายแค่ไหน ลืมกันหมดแล้วหรือไงว้าาา


“เอ๊า ยืนทำห่าอะไรล่ะ เจ้าของรถเขารอมึงเนี่ย” ประธานชมรมหมุนตัวมาขำก๊ากเมื่อเห็นผมยืนหน้าบึ้งรั้งท้ายคนอื่น


โธ่ ก็แกล้งกันแรงไปปะ โหดว่ะ ไม่มีมนุษยธรรมเอาซะเลยคนสมัยนี้


แล้วดูไอ้ฟิวส์มัน กอดอกกระตุกมุมปากแม้ไม่ได้ยิมออกมาก็รู้ว่ากำลังชอบอกชอบใจใหญ่ที่เห็นผมโดนรุม เดี๋ยวก่อน มึงเจอรับน้องแน่ กูจะเอาให้โหดกว่าที่ออกข่าวทุกวี่วันเลย หึๆๆ


เออว่ะ พูดถึงไอ้ฟิวส์ ไหนขอดูใบสมัครมันหน่อยดิ๊ อยากรู้เหลือเกินว่าสมาชิกตัวท็อปวงไอดอลอันดับหนึ่งของประเทศเขียนอะไรบ้าง ซึ่งมีส่วนหนึ่งที่ผมเคยเห็นผ่านตามาบ้างแล้วเหมือนกัน



ชื่อ : ปฏิพาน นามสกุล : ปราจิลล์


ชื่อเล่น : เรียกฟิวส์เถอะครับ


คณะ : ศิลปกรรมศาสตร์ (ดนตรีสากล)


แนวเพลงที่โปรดปราณ : Hip-Hop


ยกตัวอย่างเพลงกระแทกใจ : Humble (Kendrick Lemar)


แร็ปเปอร์ที่ชื่นชอบ : Myes 


เหตุผลในการสมัคร : อยากอยู่ใกล้คนเก่ง



ผมค่อยๆ ลดแผ่นกระดาษลงและมองไปข้างหน้า เห็นว่าเจ้าของใบสมัครแผ่นนี้ยืนคุยกับเฮียดีอยู่ โชคดีชิบเป๋งที่มันไม่เห็นว่าตอนนี้ผมกำลังหลุดยิ้มออกมา...


แถมกว้างมากด้วย


แหม เลียเก่งนะเราอะ อิ___อิ



          บีทฮิปฮ็อบกระแทกหูเป็นการต้อนรับทั้งๆ ที่ยังไม่ได้เดินเข้าไปสถานบันเทิงด้วยซ้ำแต่ก็รู้สึกถึงพลังความ Swag ที่ปรกคลุมโดยรอบ


เรามายังคลับชื่อดังของทองหล่อ ที่ๆ แร็ปเปอร์ทั้งมืออาชีพและมือสมัครเล่น รวมถึงสาวกผู้ชื่นชอบดนตรีแนวนี้จะมารวมตัวกัน และยิ่งวันศุกร์แบบนี้ คนแทบจะล้นออกมานอกประตู สภาพแออัดดั่งด่านตรวจคนเข้าเมืองของสนามบินสุวรรณภูมิ แต่เราจะไม่ย่อท้อครับ มาถึงที่นี่ยังไงก็ต้องเข้าไปดิ้นโว้ย หิวเหล้าาา


“ดีนะที่โทรจองโต๊ะก่อน ไม่งั้นกว่าจะได้เข้าคงเช้า” เลขาชมรมของเราทำหน้าที่ได้ดีมาก ปกติเรื่องแบบนี้ไอ้นีรจะเป็นจัดการเสมอ และไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวัง


“ผมกลับก่อนนะครับ”


พรึ่บ!


เสียงนั้นทำเอาสมาชิกชมรม Rap Trash ทั้งสี่สะบัดหัวไปมองคนพูดอย่างพร้อมเพรียง


เอ๊า! พวกกูกำลังจะมันส์ๆ เบรกอารมณ์ทำไมเนี่ยสัสฟิวส์


“ไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ” เบิ้ลที่ยืนใกล้มันที่สุดเอ่ยถาม


ไอดอลหนุ่มที่ใส่หมวกตระกร้าพร้อมอ็อปชั่นเสิร์มที่เพิ่มมา ซึ่งนั่นก็คือหน้ากากอนามัยเพื่อช่วยอำพรางหน้าตามูลค่ามหาศาลส่ายหัวเบาๆ


“อุตส่าห์มาส่งทำไมหนีกันอย่างนี้วะเด็กใหม่ ไปด้วยกันๆ” เฮียดีดูเดือดร้อนมาก เฮียมันดูจะเอ็นดูไอ้ฟิวส์มากกว่าสมัยที่ผมเข้าชมรมนี้ใหม่ๆ ซะอีก


“ผมกลัวโดนถ่ายรูป คลับแถวนี้ชื่อเสียงไม่ค่อยดีครับ”


หืม ฟังแล้วรู้สึกว่าตัวเองป่าเถื่อนขึ้นมาเลย ที่ประจำกูเลยนะเฮ้ย


“เฮ้ย เดี๋ยวให้นีรแจ้งเสี่ยเจ้าของคลับให้ก็ได้ เขามีห้องวีไอพีๆ พวกนักแร็ปเปอร์ดังๆ ก็มาเที่ยวกันเยอะแยะ” 


“จริงๆ อีกอย่าง...” ไอ้ฟิวส์ภายใต้การอำพรางหน้าตาแสนมิดชิดอธิบายต่อ “ผมแค่อายุสิบเก้า คงเข้าไม่ได้ครับ”


หาาา เดี๋ยววว ผมนี่เบิกตาโพลงเลย คือรู้นะว่าไอ้นี่เขาอายุน้อยกว่าผม แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะยังไม่ถึงยี่สิบแบบนี้ ตายๆๆ นี่มันไม่ใช่เด็กธรรมดาแล้ว เรียกว่าเด็กน้อยได้เลยล่ะผมจะบอกให้


พออ้างด้วยเหตุผลนั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ทุกคนจะรั้งมันไว้อีก ไอ้ฟิวส์มันเลยยกมือไหว้ลาพี่ๆ รวมถึงผม ที่จังหวะนั้นมันแช่สายตาทิ้งไว้เป็นนาที ชนิดที่ตาประสานตา และสุดท้ายก็เดินจากไปหน้าปากซอย ที่ๆ มันจอดรถไว้ริมถนนใหญ่ด้านหน้า


ทำไมผมรู้สึกตะหงิดๆ ในใจขึ้นมาก็ไม่รู้ จะว่าได้รู้อายุจริงของมันแล้วเป็นห่วงขึ้นมาก็ไม่ใช่ มันก็ไม่ได้แบเบาะถึงขนาดต้องเดินไปส่งสักหน่อยนี่หว่า...


“งั้นเราเข้าไปกันเถอะ” นีรเอ่ยปากชวนทุกคน พร้อมกับเดินนำไปยังช่องตรวจบัตรวีไอพีสำหรับลูกค้าประจำและหุ้นส่วน และแน่นอนว่าเขาปล่อยให้พวกเราเดินเข้าไปอย่างง่ายดาย ท่ามกลางเสียงร้องของเหล่าขาจรที่ต่อแถวยาวเหยียดและมีสีหน้าเบื่อหน่าย


แต่พอถึงคิวตัวเอง ผมกลับชะงักใจขึ้นมา


ยังไงดีวะ...


“เดี๋ยวกูมา”


“ไปไหนพี่เอ็ม!” เสียงไอ้เบิ้ลไม่สามารถรั้งผมไว้ได้ เพราะพอพูดจบผมก็จ้ำอ้าววิ่งออกไปจากหน้าคลับอย่างรวดเร็วเหมือนนักวิ่งราว... ไหนวะ เพิ่งออกไปตะกี้เองไม่ใช่เหรอ ทำไมมันหายไปเร็วอย่างนี้


เฮ้ยย เจอแล้ว


“ไอ้ฟิวส์!”


“…”


เงียบเฉ้ยยย “ไอ้สัสฟิ้ววววว”


แงแง เหนื่อยก็เหนื่อย ยังไม่คิดจะได้ยินกูอี้กกก


อ้อ มันใส่หูฟังบลูธูตอยู่นี่เองครับ ถึงว่าเรียกไม่คิดกระดิก ผมเห็นอย่างนั้นก็เร่งความเร็วแรงวิ่งของตัวเอง จนที่สุดก็กระโดดแตะบ่ากว้างๆ ของมันได้ในที่สุด ล่อซะลิ้นห้อยเลยกู


ไอ้เด็กสินกำเลิกคิ้วมองผมที่หอบแฮ่กเป็นหมาหลังตลาด ผมกำลังจะอ้าปากด่ามันอยู่แล้วนะแต่พอได้เห็นหน้าเหนื่อยๆ ของมันแล้วเลยติดสินใจว่าจะเงียบดีกว่า ไม่แน่ใจว่าเพราะความมืดของถนนเปลี่ยวทำผมตาฝาด หรือเห็นว่าดวงตาคนตรงหน้าเริ่มโหลจริงๆ กันแน่


“จะกลับจริงดิ?”


“ง่วง อยากนอนว่ะพี่”


ผมชั่งใจกับตัวเองสักพัก ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดโพล่งออกไป “ขอเวลาสักครึ่งชั่วโมงได้ปะวะ”


“…”



//



     “ป้าครับ ขอXสองขวด”


ผมบอกคนขายร้านชำ ณ ซอกหลีบที่ลึกที่สุดของถนนทองหล่อ คุณป้าหน้าหมวยดูดีอกดีใจที่ขายของได้ รีบลุกขึ้นจากหน้าจอทีวีและไปหยิบของมึนเมาที่ผมขอจากตู้แช่เย็นด้วยความกระฉับกระเฉง


พอจ่ายเงินกันเรียบร้อย ผมก็ถือขวดแก้วสีเขียวดาวแดงเดินออกมาจากร้าน รีบพุ่งไปหาไอ้ฟิวส์ที่นั่งอยู่ริมฟุตบาทใกล้รถหรูของตัวเองที่จอดแน่นิ่งอยู่อีกฝั่งฟากถนน เพราะกลัวมันจะหลับไปซะก่อน


แต่เปล่าว่ะครับ มันไม่มีท่าทีง่วงเหงาหาวนอนอีกต่อไป ตาใสแจ๋วเป็นปลาตะนิลเลยนะมึง


“เบียร์เนี่ยนะ?”


“เออสิ เห็นเป็นน้ำตาลสดเรอะ” ผมทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ มัน และส่งให้หนึ่งขวด “แดกซะ”


“…”


“ถือว่ากูเลี้ยงขอบคุณสำหรับวันนี้”


“หึ” ไอ้เด็กสินกำส่ายหัวเอือมระอา อย่ากวนตีนพี่มากนะจ๊ะ เดี๋ยวโดนถีบ


มันดึงหน้ากากอนามัยลงมากองไว้ที่คาง แล้วจัดการบรรเลงแอลกอฮอล์ลงคออย่างกระหาย ผมมองคอหนาๆ และลูกกระเดือกใหญ่ๆ ของมันขยับเขยื้อนจนรู้สึกจั๊กจี้ จึงเบนหน้าหนีออกมา ยกขวดของตัวเองขึ้นจิบแบบละเลียดบ้างเช่นกัน เบียร์เขากินกันอย่างนี้โว้ย


“รีบๆ กินแล้วกลับไปนอนได้แล้วไป”


“ไล่จัง”


“เอ๊า กูกลัวมึงตายไง”


“แล้วยื่นเบียร์ให้แดกเนี่ยนะพี่ ตลกละเอ็ม”


“กูจะบอกความลับให้นะ เบียร์ขวดแรกจะทำให้เรากระปรี้กระเปร่า ส่วนขวดที่สองจะทำให้มึงตึง ขวดที่สามหรือสี่ต่างหากที่จะทำให้มึงสลบ” ผมเอียงคอจ้องอีกฝ่าย


ไอ้ฟิวส์ทำหน้าย่นทันที “เอามาจากไหน”


“กูวิจัยด้วยตัวเอง” ผมดีดนิ้ว


“อ่อนหัดว่ะ กินสี่ขวดแล้วหลับเนี่ย”


“ปกติกูสายเหล้ามั้ยล่ะ”


“ได้ข่าวว่าเบียร์อ่อนกว่าเหล้าไม่ใช่เหรอ”


“จะเถียงกันเรื่องปริมาณของมึนเมาอีกนานมั้ยฮึ” พอผมตะแบงเสียงไปแบบนั้นไอ้ฟิวส์ก็ชูขวดขึ้นมา ส่งสัญญาณว่าขอชน


และเพราะว่าถนนเล็กๆ ที่พวกผมนั่งอยู่ค่อนข้างเงียบไร้ผู้คนสัญจรผ่านไปผ่านมา ทำให้ต้องมีใครคนหนึ่งชวนคุยออกมาเพื่อกลบบรรยากาศกระอักกระอ่วน


“เออมึง...” และคนนั้นคือผมเอง... “จะให้ช่วยแต่งเพลงวันไหนนะ”


“…”


เห็นเงียบนึกว่าสำลักเบียร์ตาย ที่ไหนได้แม่งกำลังจ้องผมเขม็ง ตาปูดโปนคล้ายกับเวลาที่ผมโดนลากไปดูหนังผี และถูกท้าให้ดูฉากตุ๊งแช่อย่างเลี่ยงไม่ได้


“ได้ยินมั้ยมึง โหลๆ”


“ได้ยิน”


“แล้วทำไมไม่หือไม่อือล่ะวะ นึกว่าคุยกับลม”


“ก็ผมกลัวพี่เปลี่ยนใจ”


“…”

“จริงนะ”


เสียงมันโคตรมีความหวังอะ ตลกสัส “เออ ก็มึงสมัครเข้าชมรมกูแล้วไง ก็ต้องทำตามที่ตกลงดิ”


“…”


“เงียบอีกละ”


“บอกแล้วไงว่าผมกลัวพี่เปลี่ยนใจ”


“โว้ย เอางี้นะ” ผมหันหน้าเข้าหามัน จับคางตูดๆ ของมันเป็นการล็อกไว้ให้อยู่นิ่งๆ  “กูพูดจริงฟิวส์ และกูจะไม่เปลี่ยนใจห่าอะไรทั้งนั้น โอเค้?” 


“อืม ค่อยคุยกันวันจันทร์หน้าก็ได้” มันแทบจะกลั้นมาดขรึมของตัวเองไว้ไม่อยู่ ฟันขาวเรียงตัวสวยส่องแสงท่ามกลางความมืดของมุมถนน แหม่ ไม่รู้เลยเนอะว่ามึงยิ้ม เอามือออกจากคางมันก่อน กลัวรังสีเทวดาของมันจะแปดเปื้อนด้วยน้ำมือโสโครกของตัวเอง เพราะมือข้างนี้มันไว้ใช้กับ...


ข้ามไปคุยเรื่องอื่นเลยดีกว่า แฮะๆ


“ดีเหมือนกัน กูกำลังหาแรงบันดาลใจทำเพลงใหม่อยู่พอดี”


“พี่ก็กำลังจะออกซิงเกิ้ลใหม่เหรอ”


“อื้อ” ผมพยักหน้าบ้าง ต่อด้วยการกระดกเบียร์อีกจิบ “ประมาณนั้น”


“แนวไหน?”


“ก็แนวเดิมสิ มึงจะให้กูไปร้องเพลงฉ่อยหรือไงเล่า”


“หมายถึงว่าจะพูดถึงประเด็นอะไรในเพลงนี้”


พอมันถามแบบนั้น ผมนี่เม้มปากแน่นเลยครับ “เพลงรัก...”


“…”


หึ อึ้งเลยสิ “มึงได้ยินถูกแล้วฟิวส์”


“ไหนบอกว่าจะไม่แต่งเพลงแบบนั้นไง”


“โดนบังคับ”


“แล้วยอมทำไม”


“ฮะ?”


“ทำไมต้องทำตามด้วย ได้ปฏิเสธไปหรือเปล่า”


“เดี๋ยวๆ กูนะคือคนที่ควรหนักใจไม่ใช่มึง” สีหน้าแม่งเหมือนคนหน่ายโลกมากอะ “จริงๆ เขาขอร้องว่าให้ลองชิมลางแค่ซิงเกิ้ลเดียว จากนั้นจะทำอะไรก็ตามใจกู”


“…”


“กูว่าดีเหมือนกัน ให้มันจบๆ ไปซะ เขาจะได้ไม่ต้องยุ่งกับกูอีก”


“แล้วพี่จะเล่าแบบไหน” ไอ้ฟิวส์ขยับหมวกตระกร้าขึ้นเพื่อจะมองผมได้ถนัดๆ ตายห่าละ นี่มันแร็ปเปอร์สองคนสองตลาดกำลังแลกเปลี่ยนประสบการณ์อยู่ในซอยเปลี่ยว 


พอโดนถามแบบนั้น แล้วผมก็คิดอยู่แป๊บนึง “ไม่รู้วะ”


“…”


“กูเลยอยากหาแรงบันดาลใจนี่ไง”


“ผมรู้แล้ว” ไอ้ฟิวส์ขยับเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิม ก่อนจะกอดเข่า “เพราะพี่ไม่เคยมีความรัก”


“โหไอ้สัส มึงดูถูกกูเกินไปปะ”


“ใช่มั้ยเอ็ม”


“มึงแม่งงงง”


“ตอบมา”


“เออ! ถูกของมึง ห่า!” เค้นกูจนนมจะขึ้นแล้วมั้งไอ้สัส เสียหมาเลยเนี่ย “แต่มันซับซ้อนกว่านั้น  มึงอย่าทำมาเป็นรู้ดีเล้ย”


“ก็ลองเล่าให้ฟังดู”


ผมมองหน้ามันเพื่อตรวจสอบ ก่อนจะพบว่าจริงจังกว่านี้ไม่เคยมีอีกแล้ว สาระแน่เก่งสุด “ไม่รู้ว่ะ คนอย่างกูไม่เวิร์คกับความสัมพันธ์มั้ง กูเป็นพวกเอาใจใส่ใจใครไม่เก่ง”


“ไม่แปลก บางคนเหมาะและมีความสุขกับการโดนดูแลมากกว่า พี่อาจจะอยู่ในประเภทนั้น”


“ฟังดูอ่อนหัดชิบเป๋ง ถ้าเป็นอย่างนั้นยอมไม่มีดีกว่ามั้ยวะ ผู้ชายมันต้องเป็นฝ่ายเทคแคร์ไม่ใช่เหรอ”


“เดี๋ยวพี่ก็รู้”


“ฮะ”


“หมดยังเนี่ยเอ็ม ของผมหมดนานแล้วนะ” แล้วมันก็ยกขวดเปล่ามาโชว์ตรงหน้าผม เดี๋ยววว นี่แดกหรือเททิ้ง คอทองแดงเกินไปละม้างงง


ผมรีบลุกขึ้นยืน “มึงกลับเลยมั้ยล่ะ มารอกูเสียเวลา”


“ไม่เป็นไร” มันยืนเต็มความสูงเช่นเดียวกัน จัดการชี้นิ้วมาที่ขวดในมือ “เร็ว”


“เอ๊า มึงจะเร่งกูเพื่อ?”


“เร็ว!”


“สัส!” แดกก็แดก อุกๆๆๆๆ ผมเทของเหลวแสบซ่าลงคอจนหยดสุดท้ายในครั้งเดียว หน้ามืดไปเลยกู สดชื่นสุดๆ ไปเลยจ้าาา ถ้าเห็นข่าวแร็ปเปอร์เดินเซแถวทองหล่อก็ไม่ต้องสงสัยว่าใคร เก๊าเองงง


“ให้ไปส่งมั้ย”


“เดี๋ยวๆ กูเดินไปไม่ถึงสิบก้าวก็ถึงแล้วมั้ง มึงนั่นแหละรีบกลับไปนอนเหอะ”


“ไล่จังเลย”


เจ้าของรถเปิดประตูมุดเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ พอเครื่องยนต์ถูกสตาร์ตผมก็ถอยห่างให้พ้นระยะเร่งเครื่อง แต่แทนที่ไอ้ไอดอลจะขับออกไป มันกลับลดกระจกฟิล์มทึบของตัวเองลง ก่อนจะยื่นหัวที่ลีบๆ เปียกลู่อันเกิดจากการใส่หมวกออกมา ตอนนี้มันไม่ได้อำพรางตัวอีกต่อไปแล้วครับ กลายเป็นไอ้ฟิวส์คนเดิมที่ไม่ต้องปิดบังอีกต่อไป


โห... แล้วดูความความใสของใบหน้ามันดิ คนเราจะหน้าใสแต่คมเข้มไปพร้อมกันได้ไงวะ สวรรค์แม่งโคตรลำเอียง!


ว่าแต่ มันมีอะไรรึ “ว่า?”


“วันนี้แฮปปี้มั้ยเอ็ม”


ผมชะงัก“ฮะ? เรื่องไหน?”


“เรื่องที่พี่จะไม่ต้องกังวลว่าชมรมถูกยุบอีกต่อไปแล้ว”


เอ่อ ให้ตอบยังไงวะมึง... “เออๆ... มั้งนะ”


“อืม”


“…”


“ทางนี้ก็แฮปปี้เหมือนกัน”


    โปรดติดตามตอนต่อไป...




theneoclassic's talks :


ตอนที่ 6 มาแล้วคร้าบบบ


ผมรู้ว่าตอนนี้มันยาวมากกกก เพราะอยาากจะขอโทษที่อัปในวันอาทิตย์อีกแล้ว

ทั้งๆ ที่เป็นเทศกาลวันหยุดแท้ๆ แงงงง ผมเสียใจ จะพยายามแก้ไขในครั้งหน้านะครับ


เหมือนเดิม ใครเล่นทวิตเตอร์ อย่าลืม #คนอย่างเอ็ม นะ อยากกดรีทวิตอวดชาวบ้าน ฮี่ๆๆ


สุขสันต์วันสงกรานต์กันนะครับทุกคนนน


เจอกันตอนหน้าฮะ! ^^





กดหัวใจบอกใบ้กันว่ารัก

แต่คอมเม้นต์ว่ารักคือการให้กำลังใจนะครับ (ง่อวววว)


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ swag gif

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.339K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,233 ความคิดเห็น

  1. #2171 Krystal wing (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 10:04
    อ้อหรอแม่
    #2,171
    0
  2. #2151 'Wife Tuan'? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 16:57
    -เด้กกกกกกแกมันบับโอ้ยยยยชั้นบะลั่กๆแทนเอ็มเลย-เด้กเอ้ย นังคนนั้นก็ยังไม่รุ้ตัวนะว่าโดนจีบอะ
    #2,151
    0
  3. #2140 Chompoo_mg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 00:41
    คือจะเขินฟิวทุกตอนไม่ได้ ฮือแแแ
    #2,140
    0
  4. #2132 mojikoto (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 13:42
    ตอนนี้หน้าฉันเป็บแบบในภาพกิฟอ่ะ5555
    #2,132
    0
  5. #2113 jane8416 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 02:19
    ทำไมชั้รต้องเขินก่อนเอ็มด้วยวะ งง ทั้งที่เอ็มยังไม่รู้ตัวเลย บัดซบ!
    #2,113
    0
  6. #2110 Ginn28 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 15:43
    น่ารักน้าา55555
    #2,110
    0
  7. #2062 maybee23 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 14:19
    ชั้นต้องหยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะ!!!
    #2,062
    0
  8. #2042 Slyvester (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 02:13
    อื้อหืออ

    น้องมันได้เว้ย

    รุกแรงเว่อ

    ในขณะที่ลูกแก้วของเรายังอ๊องๆอยู่เลย
    #2,042
    0
  9. #2032 Chanompak (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 16:17
    ดูออกน้า
    #2,032
    0
  10. #2028 PRJY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 14:30
    เนี่ย เราจีบเขาอะ
    #2,028
    0
  11. #2002 Nam-Pakka (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 17:55
    เด็กมันเต๊าะเก่งงงงง 5555
    #2,002
    0
  12. #1963 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 19:55
    ความเรียกชื่อเฉยๆนี้
    #1,963
    0
  13. #1945 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 16:17
    เห็นเธอมีความสุขเราก็ดีใจงี้!!
    #1,945
    0
  14. #1934 ฮันนี่พี (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 07:21
    ว่าที่แฟนทีดือ เทคแคร์เก่งง
    #1,934
    0
  15. #1925 WuPheem (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 16:40
    ฟิวคือผัวเด็กที่ดี
    #1,925
    0
  16. #1907 sher_n (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 16:12
    อยากอยู่ใกล้คนเก่ง อยากอยู่ใกล้คนเก่ง อยากอยู่ใกล้คนเก่ง อยากอยู่ใกล้คนเก่ง อยากอยู่ใกล้คนเก่ง อยากอยู่ใกล้คนเก่ง ฮั่นแน่ เริ่มแล้ววว
    #1,907
    0
  17. #1889 aiffie18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 07:04

    เขิลลลลลล
    #1,889
    0
  18. วันที่ 19 กันยายน 2562 / 20:45
    เออเนี่ย ถ้าเอ็มสังเกตตั่งๆ ฟิวส์นะ คือรู้เเละว่านางชอบอยู่
    #1,875
    0
  19. #1864 เด็กหญิง น่วมเนี่ยม (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 02:25

    ววิธีจีบสายแร๊ป

    ไม่เนียนะ

    เราดูออกกกก

    #1,864
    0
  20. #1849 galepn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 23:19
    ฟิวส์ชอบพี่เค้า ดูออก555555555
    #1,849
    0
  21. #1798 Jibangrin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 02:51
    หยอดเก่งม้ากกกกกกกก
    #1,798
    0
  22. #1753 โหล โหล โหล (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 15:21
    แฮปปี้ๆๆๆ เอ็มเดี๋ยวก็ได้แรงบันดาลใจในการแต่งเพลงแล้วล่ะนะ อิอิ
    #1,753
    0
  23. #1743 apigcup (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 01:05
    หยอดเก่งเกิ๊นนนนนนนน
    #หยอดน้อยแต่หยอดนะ
    #1,743
    0
  24. #1721 sealers (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:19
    ฮือ ทำไมฟิวส์ออร่าน้อง 55555
    #1,721
    0
  25. #1698 ying-b (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 00:24
    ทางนี้เห็นคนจีบกันก็แฮปปี้จ้าาา อิอิ
    #1,698
    0