(end.)♬♩สุดจะทน #คนอย่างเอ็ม

ตอนที่ 5 : ไรม์ที่ 4 | เธอ เขา เรา ไข่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,337 ครั้ง
    31 มี.ค. 62

EP.4

เธอ เขา เรา ไข่


홀리건



กูโดนดมคอ กูโดนดมคอ กูโดนดมคอออออ


“ฮือๆ”


“…”


“หงิงๆๆๆ”


“…”


“ฮรึกๆๆ”


“นีร ไอ้เหี้ยนี่เขาโดนตัวไหนมาวะ”


“ไม่รู้เหมือนกันเฮียดี เห็นมันนั่งพร่ำเพ้อตั้งแต่หนูมาถึงละ”


ฮึ่ยยย เงียบดิ๊พวกนี้ ลองมาโดนผู้ชายเหมือนกันลวนลามดูบ้างดิจะรู้สึกยังไงงง 


ภาพไอ้ห่าฟิวส์โน้มตัวลงมาฝังจมูกข้างซอกคอยังตามหลอกหลอนแม้กระทั่งผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว เรียกได้ว่าภาพจำแม่งชัดเจนไม่มีวันจางของแท้ครับ ผมเหม่อลอยตลอดคาบบ่าย เรียนแม่งไม่ได้รู้เรื่องห่าอะไรเลย จนไอ้เทพเขาต้องสะกิดถามบ่อยๆ ว่าเป็นอะไร แต่ผมจะตอบไงได้อะ บอกไปว่าโดนดมคอคือถ้าไม่สงสารก็ต้องกุมท้องขำก๊ากแหง ผมเลยเลือกที่จะส่ายหน้า เงียบปากไว้ดีกว่า จะเก็บความเจ็บช้ำนี้ไว้กับตัวเองคนเดียวพอ


จิตใจกูห่อเหี่ยวเป็นเกี๊ยวทอดค้างคืนบอกเลย


...ก็เลยต้องมานั่งกอดเข่าหมดอาลัยตายอยากในห้องชมรมแบบนี้ไง ฮือๆ


“อกหัก?” เฮียดีลากเก้าอี้มาคุยด้วย จะบ้าเรอะ จะอกหักได้ไงช่วงนี้ไม่มีเมีย


“ค่ายบังคับให้แต่งเพลงรัก?”


ผมนี่หันขวับเลย เอ้! “มึงอย่าพูดเป็นลางดิ๊นีร”


“แล้วเป็นห่าอะไรไม่พูดไม่จาเล่า!”


ผมไม่ตอบ หากแต่เหม่อลอยอีกครั้ง อื้มมมม เพดานสวยจัง... เพิ่งรู้ว่าเพดานห้องชมรมของเราสีน้ำตาลนวลโทนละมุนเหมือนเปลือกไข่ที่คลอดจากแม่ไก่อารมณ์ดี (กูก็พูดเรื่อย)


ไอ้นีรกับเฮียดีถึงกับเงยหน้ามองตาม ทั้งสองหรี่ตาใส่กันเมื่อพบว่าผมผิดปกติเกินไป “กูเคยบอกมันแล้วนะว่าอย่าแดกน้ำเก๊กฮวยเยอะ โดนน้ำตาลแล้วเป็นงี้ตลอด”


วินิจฉัยกันเก่งเหลือเกินนะเจ้าพวกนี้ หมอสูติยังยอมแพ้พวกมึงเลย แล้ววินิจฉัยมั่วด้วยอะ วันนี้ยังไม่ได้กินน้ำตาลสักกะช้อน


สองคนนั้นยอมแพ้ เลิกคาดคั้นและเดินจากไปอีกมุม จังหวะนั้นเองที่ด้านหลังมีหนุ่มหน้าตาสดใสสะพายเป้ใบเบ้อเร่อตามประสาเด็กแพทย์ปีสองผลักประตูชมรมเข้ามา


อ๋ออออ มาได้สักทีนะมึง!!


“สวัสดีทุกคนนะครับ... อ๊าววว วันนี้พี่เอ็มมาก่อนเบิ้ลอีกแฮะ”

“มึงมานี่เลย!”

ผัวะ!!


“โอ๊ย!!!” ผมลากคอน้องเวรแล้วผลักโครมจนหลังมันติดกำแพง โชคดีที่นีรกับเฮียไม่ทันเห็นเลยไม่รู้เรื่องรู้ราว ทว่าไอ้หมอเด็กกลับทำท่าอ้อนตีน หน้าหล่อๆ เสียดายของระริกระรี้ทำทียั่วยวนเหมือนชอบอกชอบใจ เห็นแล้วอยากแทงเลย... อยากแทงด้วยไม้สนุ๊ก สัสเอ๊ย  “อะไรของพี่เอ็มเนี่ย”


“มึงให้เบอร์กูกับไอ้ห่าฟิวส์ไปใช่มั้ย!?”


“เอ่อ...”


หึ อ้ำอึ้งแบบนี้ ชัวร์! “ใช่มั้ย!”


“ก็มันขออะ”


“แล้วมึงก็ให้ไปง่ายๆ เลยงี้”


“มันขู่”


“สรุปมันขอหรือขู่”


“มันทั้งขู่ทั้งขอเลย”


สัส! กูเริ่มมึนละเนี่ย “แล้วจะให้มันไปทำไม ไหนมึงบอกว่าจะแค่คุยกับมันเฉยๆ ไงเล่า”


“มันรู้ทันว่าเบิ้ลโดนใช้เป็นเครื่องมือมาพูดชักจูง”


“ใช้เป็นเครื่องมือห่าอะไร มึงอาสาของมึงเอง -_-“


“ชู่ว ฟังให้จบก่อน” ไอ้น้องเวรวางนิ้วชี้ใต้จมูกผม เกือบเลียแผลบแล้วไง “ก็นั่นแหละ ฟิวส์มันรู้ทันเลยขอเบอร์พี่ไป บอกว่าจะเจรจาด้วยตัวเอง”


“ฮึ่ยยยย” เจรจาห่าอะไรล่ะ ถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้! ข้ามขั้นตอนไปหมดแล้วค้าบบบ ข้ามขั้นตอนชนิดที่สั่นสะเทือนไปทั้งวงการทูต


อีเบิ้ลสังเกตเห็นหน้าตาหล่อเหลาของผมกำลังเคร่งเครียดจึงเอ่ยถาม “ทำไมอะ มันโทรไปกวนใจหรือไง”


“ยิ่งกว่านั้น”


“มันจีบเหรอ!?” ตาโตเชียวนะมึง


“มึงดูนี่” ผมถลกคอเสื้อออก โชว์ผิวบริเวณใกล้ไหปลาร้าให้อีกฝ่ายเห็น


ไอ้หมอเด็กย่นคิ้ว “ไม่เห็นมีอะไรเลย”


“มันคือรอยมลทิน”


“…”


ผมจัดคอเสื้อให้เข้าที่เข้าทางคืนเดิม “ไม่สามารถเห็นได้ด้วยตา แต่สัมผัสได้ด้วยความรู้สึก”


“พี่เติมมากี่ตักอะ” ไอ้เบิ้ลแหวเสียงสูง หน้าเน่อนี่ผวาสุดๆ “บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปแฮงค์เอ้าท์กับพวก LazyLoxy บ่อยๆ พวกนั้นน่ะมันเกเร เดี๋ยวก็เพี้ยนตามกันไปหรอกกกก”


“เฮ้ย ไอ้สองคนนั้นอะเลิกคุยกันดิ๊ จะเริ่มประชุมแล้ว!”


เฮียคณบดีตะโกนเรียกซะดังลั่น ทำให้การสนทนาของเราทั้งสองคนหยุดลงไปซะก่อน อีเบิ้ลเดินนำไป ผมที่เซื่องซึมซอมบี้เรียกพี่เดินตาม ก่อนจะหย่อนตูดนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ว่าง ซึ่งวางล้อมโต๊ะประชุมเล็กๆ แสนซอมซ่อที่เป็นมรดกตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น 


ไม่นานนักประธานชมรมก็เริ่มบรรเลง โดยมีนีรที่ทำหน้าที่เลขาชมรมถือสมุดจดบันทึกอยู่ข้างๆ จริงจังกันมั้ยละครับ


“หัวข้อแรก เรื่องไอ้ฟีลโฟลว์”


“…” ได้ยินชื่อนี้แล้วสะอึกไปเลยผม


เฮียดีชี้นิ้วมาทางผมทันที “มึงลบคลิปในยูทู้ปไปยัง”


“ลบไปแล้วเมื่อเช้าเฮีย”


“ดี ต่อจากนี้มึงก็นิ่งๆ ไว้ ไม่ต้องไปตอบโต้อะไรกับแฟนคลับที่มาถล่มมึงเด็ดขาด”


“เออรู้แล้ว ผมปิดคอมเม้นต์ในไอจีแล้วด้วยเนี่ย” ผมกอดอกทำหน้ามุ่ย อารมณ์บ่จอยสุดๆ ไปเลย “แล้วผมต้องลงแถลงการขอโทษปะ”


“ไม่ต้องหรอก ทำอย่างนั้นโคตรเสียศักดิ์ศรี”


“อ้อ…”


“แต่คิดๆ ดูอีกที มึงจะทำก็ไม่เสียหายนะ”


“อ้าว ไงแน่เฮีย”


“ก็คนอย่างมึงมันไม่มีศักดิ์ศรีอยู่แล้วไง”


“ฮื่อ!” เจ็บจะขาดใจอยู่ตรงหน้าเธออออออ


“เอาล่ะ จบเรื่องไอ้ฟิวส์ ต่อจากนี้ห้ามมีใครพูดถึงมันอีกเด็ดขาด ส่วนกูจะลบเพลงมันใน Itune ทิ้งเป็นอย่างแรกเลย เลิกเป็นแฟนคลับแม่งถาวร!”


เฮียดีนี่ก็แปลก หน้าเหี้ยม แร็ปก็โหด เสือกชื่นชอบเมนแร็ปวงไอดอล คอนทราสเหี้ยๆ


“เรื่องต่อไป” ประธานชมรมไม่รอช้าเปิดหัวข้อใหม่ โดยเริ่มจากการวางกระดาษตั้งใหญ่ลงบนโต๊ะ มันคือใบสมัครเข้าชมรมที่ผมเป็นคนปริ้นมันกับมือทั้งหมดสองร้อยชุดนั่นเอง “วันเปิดชมรมที่จะมีขึ้นในวันศุกร์นี้ เรามีจำนวนสมาชิกแปดสิบคนเป็นเดิมพัน ถ้าจำนวนผู้สมัครน้อยกว่านี้ คณะกรรมการจะลงฑัณต์พวกเรา คราวนี้ชมรมถูกปิดถาวรแน่”


ดูเฮียมันใช้คำ กรรมการเป็นเซเลอร์มูนรึไงเล่า


ท่านประธานยังคงพูดต่อ “เพราะฉะนั้นกูมีแผนสำหรับพวกมึงทุกคน”


“…” เราสามคนที่เหลือยื่นหน้าสงสัยเข้าไปกลางโต๊ะ เฮียดีมันขยุกขยิกควานหาอะไรในกระเป๋าเป้ของตัวเองอยู่สักพัก ไม่นานก็มีปึกกระดาษมันๆ ติดมือมันออกมาด้วย 


มันคือใบปลิว...


กะ... กูถามจริง!?


“แบ่งกันไปแจกกันซะพวกมึง”


“เฮียดี!” อีเบิ้ลถึงกับร้องเสียงหลง “นี่เราตกต่ำถึงขนาดต้องเดินแจกใบปลิวแล้วเหรออออ”


“เออน่า มันเป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว รุ่นพี่รุ่นเก่าๆ เขาก็ใช้วิธีนี้ทั้งนั้น”


“แต่นั่นมันสิบปีมาแล้วมั้ง ตอนนี้โลกเรามีอินเตอร์เน็ตแล้วนะเฮียยยย”


“เชื่อกูเถอะ สถานการณ์ในตอนนี้อะไรที่มันโอลด์สคูลๆ ดูเข้าท่าที่สุดแล้ว” เฮียมันว่า “วิธีนี้เราจะเข้าถึงประชาชนได้มากกว่า ได้รับความสนใจมากกว่า เพราะพูดตรงๆ แล้วชมรมเราไม่มีใครดูดีพอแล้วจะใช้หน้าตาในการดึงดูดผู้คน”


“…”​ ผมนิ่งไปเมื่อเฮียมันจ้อง


“ไม่มีเลยจริงๆ”


เสียใจว่ะ หน้าตาผมก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่เท่าไหร่เหอะ! ไอ้เบิ้ลก็เหมือนกัน ถ้าตัดความมุ้งมิ้งเกินชายของมันไป ก็คือหนุ่มฮงแดดีๆ คนนึงละว้าาา เห็นค่ากันบ้างดิเฮ้ย


ผมรับใบปลิวปึกหนึ่งที่แบ่งมาจากมือเฮียดี ก้มมองมันอย่างหมดอาลัยตาอยาก ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะเนี่ย กูแอบเอาไปทิ้งถังขยะท้ายม.ได้มั้ยวะ เห็นแล้วท้อแท้เหลือเกินนนน


“เรามีเวลาสามวันนับตั้งแต่นี้ พวกมึงพร้อมมั้ย”


“…”


“ถามว่าพร้อมมั้ย!”


“พร้อมจ้าาา” ไอ้ห่าสองตัวที่เหลือนี่ก็เงียบกันจัง ส่งเสียงหน่อยสิโว้ยยยย


เฮ้อ ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมละนะครับ


“ดี เอาล่ะทุกคน เริ่มงานได้!”


ผม นีร และอีเบิ้ลมองหน้ากัน ก่อนจะถอนหายใจยาวและลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้อย่างพร้อมเพรียง


แต่เอาวะ! ที่จริงก็บ่นไปงั้นแหละครับ ได้รับมอบหมายมาแล้วก็ต้องทำให้เต็มที่ เป้าหมายคือสมาชิกที่ไม่ต่ำกว่าแปดสิบคนเท่านั้น แหมมม หมูมากกกก หมูชิบหาย เยอะซะจนกูนึกว่ากำลังหาสมาชิกชมรมประสานเสียงคอรัส เด็กมหาลัยมันจะสนใจแร็ปเปอร์ถึงแปดสิบคนเหรอวะ กูถามเจงงงง



     วงจรการแจกใบปลิวของสมาชิกในชมรมเรายังคงดำเนินต่อไปครับ ได้ข่าวว่าอีเบิ้ลทำยอดได้มากที่สุด เหลือไม่ถึงห้าสิบใบแล้ว ทางด้านนีรได้ยินมาว่าไม่แพ้กันกัน รายนั้นเขามีเครือข่ายสมาคมเด็กใต้รักจริงในมหาลัยเลยแบ่งเบาไปได้เยอะ ส่วนเฮียดีอะเหรอ เหอะ เป็นถึงประธานชมรมแท้ๆ แต่กลับเอากระดาษไปแจกแค่จึ๋งเดียว เลยหมดไปตั้งแต่เย็นเมื่อวานก่อนใครเขา สบายตัวไปดิพ่อคู้นนนน


ความซวยจึงมาตกอยู่กับผม เอ็มเยส ที่นอกจากไม่ได้มีมิตรสหายเยอะเท่าคนอื่น ยังสร้างศัตรูไว้มากมายอีกตะหาก พวกเด็กสาวปีหนึ่งปีสองซึ่งน่าจะเป็นแฟนคลับไอ้ฟีลโฟลว์ทำหน้าหยีเมื่อเห็นผมเข้าไปหาพร้อมทั้งเดินหนี เป็นอันว่าตอนนี้ใบปลิวที่อยู่กำมือผมยังมีจำนวนเกือบเท่าเดิม มีหายไปแค่สองใบ คือเผลอทำหล่นกับมีพี่สาวคนสวยที่พาหมาเข้ามาวิ่งในสนามมหาลัยขอไปเช็ดขี้เท่านั้น


ระทมเหี้ยๆ


โชคดีที่ผมยังมีเพื่อนรักในคณะอย่างไอ้เทพที่เห็นอกเห็นใจ อาสามาช่วยยืนแจกกับผมในวันนี้


“มึงยิ้มหน่อยดิ๊เอ็ม ทำหน้าเป็นขี้แบบนั้นใครเขาจะอยากรับของจากมึงวะ”


ผมได้ยินแบบนั้นก็ต้องยู่ปาก “กูหน้าบึ้งเพราะแม่งไม่มีใครรับใบปลิวจากกูนี่แหละ”


“มึงต้องทำตัวไนซ์กว่านี้โว้ย เชื่อกู กูเคยทำพาร์ทไทม์แจกใบปลิวที่เดอะ มอลล์มา”​ มันโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจ พราวด์ทูพรีเซ้นต์เหี้ยๆ


“แล้วมึงแจกหมดมั้ย”


“ภายในสิบนาที” ง่อววว “กูเป็นพนักงานจูเนียร์ดีเด่นของเคเอฟซีสามสัปดาห์ซ้อนเลยนะเว้ย”


“แข็งแกร่ง”


“เออน่า มึงยืนตรงๆ ยิ้มกว้าง เล่นหูเล่นตา ทำตัวให้คนเดินผ่านไปผ่านมารู้สึกว่ามึงจะไม่ตีหัวเขา”


“กูไม่คิดจะตีหัวเขาสักหน่อย -_-“


“ทำตามที่กูบอกเหอะสัส!”


แหนะ ตะคอกใส่กูอีก


ผมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย แต่ก็ยอมปรับปรุงโดยเอาคำแนะนำของเพื่อนรักมาประยุกต์ใช้โดยดี เฮ้ย ได้ผลเฉ้ยยยย มีสาวหน้าหมวยเดินตรงมาทางผมแล้ว!! แถมมากันสองคนซะด้วยครับ ฮือออ สวรรค์เห็นใจผมแล้วสินะ สาธุๆๆ


มาๆๆๆ มารับใบปลิวไปซะดีๆ คนสวยยยย


“อิสคิ้วมี”


แหงะ ผมถึงกับผงะเมื่อถูกพูดใส่ด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงแปร่งๆ เอ๊า ต่างชาติหรอกเรอะ “เยส?”


“แวร์อีส แฟคเค้าตี้ ออฟ ไฟน์ แอนด์ แอพพลาย อาร์ต บิ้วดิ้ง?”


มึนเลยกู หันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนอย่างไว โซ สติว ปิด ขึ้นมาทันที “ไฟน์ แอนด์ แอพพลาย อาร์ต นี่คือคณะอะไรนะมึง”


ไอ้ห่าเทพส่ายหัวให้ยุ่ง “อย่ามาถามภาษาอังกฤษกับกู!”


“ใช่ตึกสินกำปะวะ เอ่อ...” เกิดการสับสันครั้งยิ่งใหญ่ครับ จริงๆ ผมพูดและอ่านภาษาอังกฤษได้ในระดับหนึ่งนะ แต่มันก็ระดับที่เอาไว้ใช้ฟังเพลงกับแต่งเพลงเท่านั้น ชื่อคณะนี่ผมจำในชื่อภาษาไทยได้แม่นกว่าจริงๆ ว่ะ ฮืออออ


“โอเคๆ วี กอนนา มีท ดิส กาย” เหมือนเธอทั้งสองคนจะเห็นผมทำหน้างงแดกเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดยุกยิกอยู่ไม่นานเธอก็โชว์หน้าจอมาทางผม


“สัส!” สะดุ้งโหยงเลย


ไอ้ห่าฟิลโฟลว์! เจอกันอีกแล้วเรอะะะ รอบที่เท่าไหร่แล้วเนี่ยยย ถึงจะเป็นรูปก็เหอะ พอแล้ววว เมื่อไหร่กูจะตัดขาดจากมึงได้สักที!


“ยู โนว์ ฮิม? ฮี อีส เวรี่ เฟมัส ไรท์?”


ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ “เยสๆ เวรี่ เวรี่ เฟมัส กาย!”


“แคน ยู ไกด์ อัส ทู มีท ฮิม?”


ไข่แมวเอ๊ย งานยากเลยกู คลังคำศัพท์สำหรับใช้บอกทางคือบอแบ๋ ได้แต่ชี้นิ้วซ้ายขวาอย่างเด๋อด๋า พูดบะๆ แบะๆ เหมือนลิ้นถูกฉีดยาชา จนคนถามทางทั้งสองงงเป็นไก่ตาแตก โว้ยยย ยังไงวะ คือยูเลี้ยวๆ แล้วก้าว กุกๆๆ ก็ถึงแล้วอะ เก็ตมี? เก็ตมี?


เฮ้อ ดูท่าจะมีอยู่หนทางเดียวแล้วล่ะครับที่จะทำได้ “เอ่อ ฟอโล่มีๆ”


“กรี๊ด แท้งกิ้ว แท้งกิ้ว!” พวกเธอกระโดดโลดเต้นกันใหญ่


ผมยักไหล่ใส่ไอ้เทพที่จ้องมาด้วยสายตามึนงง สงสัยว่าผมจะไม่ทำภารกิจแล้วหรือไง เออน่า... ทำงานจิตอาสาเผื่อแต้มบุญที่เพิ่มขึ้นจะช่วยให้กูแจกใบปลิวห่านี่หมดเร็วๆ สักทีไงโว้ยยย


ผมกับไอ้เทพเดินนำสาวต่างชาติทั้งสองคนไปตามเส้นทางที่มุ่งสู่ตึกศิลปกรรมศาสตร์ แต่ยังไม่ทันเห็นป้ายคณะ เสียงกรี๊ดกระหึ่มประหนึ่งมีคอนเสิร์ตก็พลันเรียกความสงสัยระคนสนใจจากผมไป อุ๊ย มีอะไรกันเอ่ยยย


พอเลี้ยวพ้นโค้ง ผมก็ได้เห็นว่ามีกองทัพเยาวชนอายุไม่เกินยี่สิบห้าปีกำลังชุมนุมกันอยู่หน้าลานกว้าง คละเคล้ากันไปทั้งหญิงและชาย ส่วนหนึ่งใส่ชุดนอก ส่วนหนึ่งในชุดมหาลัย แต่ส่วนใหญ่จะเป็นชุดนักเรียนมัธยมซะมากกว่า ว้าววว ตื่นตาตื่นใจชิบหายเลยเนี่ย


เวร มัวแต่ตะลึง ลืมบอกสาวสองคนนี้เลยว่าถึงแล้ว “ฮะ...เฮีย แฟคเค้าตี้ ออฟ ไฟน์ แอนด์ แอพพลาย อาร์ต”


“โอ้ ไอซี ไอซี!” พวกเธอกระโดดอย่างลิงโลด ดีใจอะไรขนาดน้านน “แท้งกิ้วโซมัส!”


“เอ่อ... แคนยูเทคดิสฟอร์มี?” ผมชูกระดาษในมืออย่างเกร็งๆ พร้อมสายตาคาดหวังที่สุดในชีวิตบอกเลย!


“เยส ชัวร์!”


แต่พวกเธอไม่ได้หยิบไปแค่จำนวนสองใบครับ กลับใช้เล็บจิกไปเกือบครึ่งนึงของปึกที่ผมถืออยู่ เฮ้ยยยย เอาจริงดี้! ฮืออออ


“แท้งกิ้วอะเกน!”


ฮือออ กูนี่สิที่ควรแท้งเขา “แท้งกิ้ว แทงกิ้วววว”


น้ำตาผมเกือบไหลพรากตอนที่พวกเธอทั้งสองโบกมือลาและเดินไปสมทบกับกลุ่มไทยมุง ฮือออ ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ผมขอให้คุณมีความสุข และประสบความสำเร็จนะคร้าบบบ มีพระคุณเหลือเกิน แวะไปปากคลองตลาดตอนนี้ทันมั้ยวะ จะไปหาพวงมาลัยมาไหว้พวกเธอ ซาบซึ้งเกินไปแล้ววว


“เขาทำอะไรกันวะ” ไอ้เทพโผเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ทำให้ผมรู้ว่ามันกำลังหมายถึงกลุ่มคนตรงนั้น


เออ นั่นสิ มีอะไรกันวะ “คงมีมีตติ้งแฟนคลับละมั้ง”


ผมเลยชะโงกข้ามหัวคนกลุ่มนั้นเพื่อสังเกตการณ์ เอ... ไอ้ฟิวส์มันจะอยู่ในวงนั้นหรือเปล่าเอ่ย


นั่นไง! เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆ ด้วยครับ คนที่ผมนึกถึงนั่งอยู่กลางวงนั้นจริงๆ ด้วย มันคือไอ้ฟิวส์เจ้าเดิม ผู้ชายตัวสูง ผิวไม่แทนไม่ขาว ผมดำขลับ สวมชุดนิสิตสีขาวจั๊วเปล่งประกายอย่างกับมีออร่ารอบตัว เหมือนกับรูปนั้นตอนที่ผมเสิร์ชชื่อมันในเว็ปและเห็นหน้ามันเป็นครั้งแรกเลย เออ ที่จริงมันคือโลเคชั่นเดียวกันเป๊ะเลยนี่หว่า!


แต่ต่างอยู่นิดหน่อย ที่ตอนนี้... มันยิ้ม


ดะ...เดี๋ยวนะ ขยี้ตาเลยสัส 


เฮ้ยยย! มันยิ้มจริงๆ ด้วยครับ!! ยิ้มกว้าง ยิ้มเห็นฟัน ยิ้มแบบเต็มแก้มจนเห็นลักยิ้มเลยอะ ฮ่าๆ คนบ้าอะไรวะมีลักยิ้มข้างเดียว ไอ้ประหลาดเอ๊ย


มันดูมีความสุขกับแฟนคลับดีนะครับ ดูอิ่มอกอิ่มใจกับเหล่าบรรดาแฟนๆ ที่อุทิตตนเพื่อนชื่นชอบตัวเองมากๆ นี่แหละความแตกต่างอีกอย่างหนึ่งของพวกไอดอลกับแร็ปเปอร์อินดี้อย่างผม พวกนั้นมีแฟนคลับที่พร้อมซับพอร์ต รอยัลตี้ เฮละโลไปไหนไปกัน แต่สำหรับแฟนคลับของพวกเราเป็นกลุ่มที่ไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น แถมส่วนมากมีแต่ขาจรอีกตะหาก


ก็นะ... ยินดีกับมึงด้วยละกันไอ้ฟิวส์เอ๊ย ยิ้มมีความสุขซะขนาดนั้นแล้วอะเนอะ


ช้าก่อน... แล้วกูรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาได้ยังไง ชะ...ชิบหายแล้ว นี่ผมกำลังยิ้มตามมันเรอะ ไม่ได้ดิ เหตุการณ์น่าผิดหวังนี้ไม่ควรเกิดขึ้น!!


ผมรีบหุบริมฝีปากโดยพลัน ดีนะที่ไอ้เทพมันไม่เห็นเพราะมัวแต่ตื่นตะลึงกับไทยมุงอยู่ เสียหมาสุดๆ เลยครับ ทางที่ดีผมรีบกลับถิ่นฐานโดนไว แถวนี้เจ้าที่มันแรงจริงว้อยยยย!!


“ไปกันเหอะมึง” ผมพลิกตัวหันหลัง กำลังจะลากคอไอ้เทพออกไปจากตรงนี้แล้วแท้ๆ แต่ทว่า...


ผัวะ!!


“เหี้ย!!” ผมร้องลั่นเมื่อรู้สึกเจ็บจีี๊ดเพราะมีอะไรบางอย่างลอยเข้ามากระแทกให้ที่ใกล้ขมับ ตามมาด้วยความรู้สึกเหนียวๆ พร้อมกลิ่นคาวๆ เดี๋ยวนะ นี่มัน...


เชี่ยละไง ใครปาไข่ใส่กูเนี่ยยยย!!


ผมนี่รีบสะบัดหัวกลับไปที่ไทยมุงกลุ่มนั้นเลยครับ แต่ไม่พบผู้ต้องสงสัย เพราะทุกคนล้วนแต่หันไปอีกทางพร้อมทั้งกรีดร้องและยกกล้องเลนส์ยาวถ่ายรูปกันให้ระวิง ไม่มีใครสักคนที่จะสนใจผมซึ่งยืนอยู่ตรงนี้เลย


แม้กระทั่งไอ้ฟิวส์ ที่ยังคงเอาแต่ยิ้มเต็มกับเหล่าแฟนคลับไม่เลิกรา


แต่ไข่มันจะลอยมาเองได้ยังไงวะ ถ้าไม่มีคนขว้างมาอะ!!


“ไอ้เอ็ม!!!” เกิดการดีเลย์เล็กน้อย ไอ้เทพเพิ่งรู้ตัวว่าหน้าผมเละไปด้วยน้ำเหนียวๆ แถมเหม็นอย่างกับอาหารสดที่ยังไม่ได้ปรุง ช้าไปมั้ยมึง “ใครทำวะ!!”


ไอ้เพื่อนรักทำท่าจะเข้าไปบวกอย่างเดือดดาล ดีนะที่ผมคว้าคอเสื้อมันไว้ได้ทัน “อย่า!”


“แต่มึง!”


ผมมองไปยังกลุ่มคนพวกนั้นอีกครั้ง “ช่างแม่งเหอะ”


“สภาพมึงเละขนาดนี้เลยนะเว้ยย”


“กูไม่ได้เจ็บอะไร” ผมว่า “พวกนั้นคงโกรธเกลียดกูกันจริงๆ ละมั้ง”


“แม่งเอ๊ย ทำเนียนทุกคนเลยนะสัส”


“กูบอกว่าช่างแม่งไง ไปกันเหอะ” ผมทำท่าจะลากมันเดินหนี แต่จังหวะนั้นเองที่คนกลางวงซึ่งกำลังถูกรุมล้อมอยู่เงยหน้ามาสบสายตากับผมพอดิบพอดี


ไอ้ฟิวส์เห็นผมจนได้ครับ มันยังคงทำหน้าเบิกบานค้างไว้ จนมองเผินๆ นึกว่ามันกำลังตั้งใจยิ้มมาให้ แต่พอมันสังเกตว่าคนที่จ้องมองมันอยู่คือเอ็มเยส ก็กลับเข้าสู่หมวดไอดอลผู้กวนตีน ตีหน้านิ่ง ยักคิ้วหลิ่วตาอย่างตั้งใจยั่ว ทว่าเมื่อมันเริ่มจับต้นชนปลายได้ว่าสภาพผมทุเรศขนาดไหนก็รีบลุกพรวด ทำทีวิตกกังวล ตั้งท่าจะเดินแหวกกลางวงเข้ามาหาแต่ทว่าก็ต้องล้มเลิก เพราะแฟนๆ ที่ล้อมอยู่นั้นมีจำนวนมากเกินไป


เหอะ จริงอยู่ที่ตอนแรกผมอาจจะเผลอไผลสดใสโลกสวยตามรอยยิ้มไอดอลของมันโดยไม่ตั้งใจ แต่ตั้งแต่นี้ต่อไปจะไม่มีอีกแล้วครับ ฮึ่ยยย ตอนนี้เห็นหน้าแม่งแล้วโคตรโมโห! โคตรเกลียด!! โคตรไม่พอใจ!!! โกรธเคืองแม่งสุดๆ


“ไป!” ผมกอดคอไอ้เทพพากันเดินออกไปด้วยใจที่ครุกกรุ่น 


แฟนคลับมึงนี่แม่งใจร้ายชิบเป๋งเลยไอ้ฟิวส์ อุตส่าห์ใจดีบอกทาง แต่พวกมึงบางคนดันแว้งกัดมาทำร้ายกันซะได้


สุดท้ายกูต้องมากินไข่แดงฟรีๆ เลยเนี่ย แผล่บๆๆ สัส เข้าปากกูหมด คิดถึงไข่ลวกที่แต่ก่อนต้องกินก่อนไปโรงเรียนเลยอะ แม่งเอ๊ย คิดถึงแม่เลยกู ขอบใจมากน้าาาา



          “อ้าวน้อง! หน้าเหนื่อยมาเลย เรียนหนักล่ะสิ แหม กลับซะดึกเชียว”


ผมได้แต่ทำหน้าเหนื่อยอ่อนใส่พี่เสื้อกั๊กสีส้มคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในวินหน้าม. ถามเป็นชุดอย่างกับจะสอบสัมภาษณ์กันเลยนะพี่นะ ผมขอกระโดดขึ้นรถแล้วพี่รีบขับไปส่งเลยไม่ได้เหรอ ต่อคิวตั้งนานแล้วยังจะชวนคุยให้เหนื่อยเพิ่มกันทำไมอีก ฮือออออ


คือผมเป็นลูกค้าประจำครับ พี่ๆ วินนี้มักจะจำหน้าผมได้ทุกคน เพราะผมเป็นคนเดียวที่นั่งมอเตอร์ไซด์จากมหาลัยตรงไปที่หอพักแถวห้วยขวาง ซึ่งระยะทางแม่งไกลเหี้ยๆ


ปกติแล้วผมจะพูดคุยต่อปากต่อคำกับพวกพี่แกนะ แต่วันนี้หมดแรงแล้วจริงๆ สิ่งที่เจอมามันชวนให้ท้อแท้ สิ้นหวัง เหนื่อยบรม บัดซบสุดๆ ไปเลยค้าบบบ “จ้าาา ประมาณนั้นแหละจ้ะพี่จ๋า”


ขอกลับบ้านก่อนแล้วกันนะครับ ตอนนี้สภาพผมเละมาก ผมเผ้านี่แทบไม่กระดิก เรียกได้ว่าเป็นทรงโดยไม่ต้องง้อเจล ผู้ชายหัวแข็งของแท้แบบไม่ใช่การเปรียบเปรย


เออเพิ่งสังเกต ผมไม่ค่อยชอบรถของพี่วินคนนี้เลยอะ มันซู้งสูง ท้ายก็อ้วนหน้ากว้าง เวลาจะขึ้นนั่งโคตรลำบาก และประเด็นคือวันนี้ผมใส่ขาเดฟด้วยไง กำพระรอแล้วจ้าา เตรียมปวดไข่เลยมึง


“วันนี้พี่รายได้ดีมากน้องเอ๊ย สาวจีนสาวเกาหลีนั่งมอเตอร์ไซด์เข้าม.กันเป็นว่าเล่น สงสัยไปหาดาราละมั้ง”


“อ้อ เหรอครับ” จะใครล่ะ แก๊งปาไข่นั่นแหละ


“แล้วน้องเป็นดาราปะ ว่าจะถามตั้งนานละ เห็นหน้าตาดูใช้ได้เลย”


“เป็นครับ”


พี่วินตบเข่าฉาด “ว่าแล้วเชียว ขับวินนี้เจอลูกค้าดาราบ่อยจริงๆ วุ้ย”


“ผมขึ้นได้ยังอะพี่ -_-“ มัวแต่เสวนากันอยู่เนี่ย มะรืนนี้กูจะได้อาบน้ำมั้ยก็ไม่รู้


“ตายโหงๆ! มาๆๆ ขึ้นเลยๆ” เหมือนพี่แกเพิ่งจะรู้ตัวว่ามัวแต่พล่าม จัดการคว้าหมวกกันน็อคขึ้นสวม พร้อมทั้งสตาร์ตเครื่องยนต์ เตรียมออกรถเต็มที่ “อะ นี่หมวกน้อง”


“ขอบคุณพี่” ดูดิ ขนาดใส่หมวกกันน็อกยังไร้เรี่ยวแรงเลยอะ อีกแป๊บจะวูบละ รู้สึกหน้ามืด


“ขึ้นมาเล้ย!”


ผมยกขากวาดขึ้นเพื่อจะพาดที่นั่งบนมอเตอร์ไซด์ แต่ล้มเหลวครับ ไอ้สัสติดเป้า ขอจัดท่าใหม่แป๊บ


“รถจะติดมั้ยน้อ”


“…” เกาหัวคิดไม่ตก ขึ้นท่าไหนดีวะให้เจ็บปวดน้อยที่สุด


“คิดถึงเมียจังโว้ย...”


“…” เออ ขึ้นแบบปีนที่เหยียบทีละข้างแล้วกัน


“ส่งน้องเสร็จพี่กับบ้านละ หิวข้าวฉิบ”


“…” ไม่ได้ว่ะ ผิดท่า นั่งไม่สบายสุดๆ ขอลงไปจัดแจงท่าใหม่อีกรอบแล้วกัน


“ไปนะน้อง”


“เฮ้ย พี่ เดี๋ยวววว O_O”


บรื๊นนนนนนนนน


หะ... เหี้ยไรนิ 


ฮืออออ ขับไปหนายยยย กูยังอยู่ตรงนี้โว้ยพี่!!


ตาค้างไปดิ ได้แต่ยืนตื่นตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เห็นทะเบียนป้ายเหลืองของพี่วินไกลลิบออกไปเรื่อยๆ และเหมือนจะไม่คิดหวนกลับมา น้ำตากูไหลพรากแล้วเรียบร้อย ได้เจอประสบการณ์พี่วินทิ้งเหมือนชาวทวิตเตอร์แล้วจริงๆ ใช่มั้ย จะบ้าตาย 


วันนี้กูจะเจอเรื่องแย่ๆ อะไรอีกมั้ย ใครก็ได้บอกกูที!!


ปิ๊นนน ปิ๊นนนน


ใครมาบีบแตรอะไรแถวนี้อีกล่ะ โว้ย!


รถราคาแพงสีดำด้านพร้อมแต่งอ็อปชั่นเสริมมากมายอย่างไม่กลัวเปลืองเงินเข้ามาจอดเทียบข้างๆ ไม่นานนักกระจกฟิล์มทึบก็ถูกเลื่อนลงจนแอร์เย็นๆ จากด้านในลอยมาสัมผัสที่ต้นแขน ผมก้มลงมองเข้าไปอย่างสงสัย แต่จังหวะเดียวกันนั้นเองที่คนขับชะโงกหัวโผล่พ้นช่องกระจกนั้นออกมาพอดิบพอดี หัวแทบจะชนกันแล้วสัส


เดี๋ยวนะ...


ชิบหายแล้วไง


“ถ้าขำกับเหตุการณ์เมื่อกี้จะผิดปะ” ไอ้ฟิวส์สินกำเลิกคิ้วกวน จะขำบ้าอะไรได้ หน้ามึงยังนิ่งอยู่เลยโว้ยยย


        แหม แล้วตอนนี้ใส่หมวกตระกร้าปิดหน้าปิดตาเชียวนะ วิถีไอดอลสัสๆ


“เรื่องของมึง”


“ดุ”


“เออ จะไปไหนก็ไปเลยมึงอะ” เห็นหน้าแล้วคันตีน จะถีบตอนนี้ก็กลัวรถมันพัง ประกันเอาเรื่องกูอีก


แต่ถึงผมจะเอ่ยปากส่งเสียงไล่แบบนั้น มันกลับยังคงเท้าแขนกับขอบกระจกแล้วมองผมนิ่งๆ ไม่ขยับเขยื้อน... เดี๋ยวนะ ตัวมึงยาวแค่ไหนกันถึงโผล่หัวออกมาได้ทั้งๆ ที่ตัวยังนั่งอยู่ฝั่งคนขับแบบนี้ ปีศาจ... นี่มันปีศาจ!!


“ขึ้นมา”


“ฮะ!?”


“มานั่งบนรถ มีเรื่องต้องคุยกัน”


“มึงเป็นแกร๊บอ่อสัส! กูไม่ขึ้นโว้ย!” แล้วคนห่าอะไรมีเรื่องคุยเยอะมาก ไปคุยกับพี่วู้ดดี้นู้น รายนั้นเขาเกิดมาคุยของแท้มึงไม่รู้อ๋อ


“จะขึ้นดีๆ หรือจะให้ไล่ชนเหมือน GTA”


ห่า กูได้ตายกันพอดี ชีวิตจริงไม่เหมือนในเกมเด้ออ “กูจะนั่งมอเตอร์ไซด์”


“เหรอ” มันทำเป็นผายมือ “มีสักคันมั้ยล่ะ”


“…”​ ก็จริงของมึงอะแหละ ฮือออ ไม่มีพี่วินเหลืออยู่สักกะคนแล้วครับ จะเหลือก็แต่หมวกกันน็อกที่ยังใส่คาหัวผมอยู่นี่แหละ แถมเริ่มมืดแล้วด้วย จะรอคือนานเลย แล้วแต่บุญแต่กรรม


“ขึ้นมา อย่ามัวแต่ลังเล”


“กูไม่ได้ลังเลเลย เพราะกูตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ขึ้นจ้ะ”


“ทำไมดื้อจังอะเอ็ม” แหม่ ทำเป็นดุด้วยว่ะ “ขึ้นมา จะไปส่ง”


“…”


“หรือจะให้ลงไปใช้ปืนจี้?”


“มึงพกปืนรึไง”


“มีติดตัวอยู่กระบอกนึง”


กูภาวนาให้เป็นปืนจริงแล้วกันนะมึงน้าาา


ผมมองซ้ายมองขวาดูลาดเลา ห่าเอ๊ย เรียกได้ว่าเงียบสนิทจริงๆ ครับ ถ้ายืนอยู่ตรงนี้คนเดียวมีหวังโดนวิ่งราวแหงๆ ถึงจะไม่ได้มีของมีค่าอะไรติดตัวไว้มาก แต่ถ้าเจ็บตัวมามันจะไม่คุ้ม ผมยังอยากมีซิงเกิ้ลใหม่อยู่ แล้วการที่หนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวว่าแร็ปเปอร์โดนปล้นมันอาจจะระทมเกินไป


เฮ้อ ขึ้นก็ได้วะแม่ง


“แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”


“พูดมากจังวะ ขึ้นมาแล้วนี่ไงเล่า”


“ไม่คืนหมวกเขาหรือไง” นิ้วเรียวๆ ชี้มาทางหัวผม 


เออว่ะ ลืมเลย “ละมึงไม่บอกกูตั้งแต่ก่อนขึ้นมาวะ!”


หลังจากเสียเวลาลงไปถอดหมวกกันน็อกแขวนคืนไว้ยังกิ่งต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ผมก็กลับขึ้นมาบนรถอีกครั้ง แต่ก็ต้องผงะเมื่อรู้ตัวว่าไอ้ฟิวส์มันโน้มตัวเข้ามาหาชนิดห่างกันไม่ถึงคืบ


จะทำห่าอะไรเนี่ยยยย


“อยู่เฉยๆ” ผมเพิ่งสังเกตเห็นทิชชู่เปียกในมือมัน “จะเช็ดผมให้”


เอ่อ... ได้แต่เกร็งทำตัวไม่ถูกไปเลยครับ “จริงๆ กูมีมือเช็ดเองได้นะ รู้ใช้มั้ย”


“รู้ แต่มันเหม็นคาว” ไอ้ห่าฟิวส์ทำเป็นย่นจมูกคลื่นไส้แบบเฟคๆ “จะอ้วก"


ปากคอมึงนี่เนอะ เสียกำลังที่กูอุตส่าห์เกรงใจ อะถ้างั้นมึงจะเช็ดก็เช็ดไปเลย ดีเหมือนกัน อยู่เฉยๆ ก็มีเบ๊มาปรนนิบัติพัดวี สบายดีเหมือนกันนั่นแหละ ขี้เกียจพูดละ เหนื่อยค้าบบบ


“ขอโทษ”


“!!!”


ดะ...เดี๋ยว ตะกี้มันพูดว่าอะไรนะ ...ขอโทษ?


      อุก อักกก แอ่กกก พระเจ้า นี่มันความรู้สึกกระอักกระอ่วน อุกๆๆๆๆ แอ่กกก


      แล้วรถห่านี่ก็เงียบจัง เปิดวิทยุดิ๊ กูยินดีที่ฟังเดอะ ช็อกมากกว่าที่จะพบเจอสถานการณ์แบบนี้โว้ยยยย ไม่ชินๆๆๆ

     “แล้วเป็นบ้าอะไรถึงเดินมาเวลานั้น ก็รู้ๆ อยู่ว่าแฟนคลับผมมันคิดยังไงกับพี่”


“มีแฟนคลับต่างประเทศของมึงเขาถามทาง กูเลยอาสาพาไปส่ง” ผมส่งเสียงเรียบเย็นเฉียบพอๆ กับแอร์ “แต่เอาจริงๆ กูก็ไม่เห็นหรอกว่าใครปา อาจจะไม่ใช่แฟนคลับมึงก็ได้เว้ย”


“กูไม่ได้โง่พี่” 


“…”


“เอาไว้จะเปรยๆ เตือนพวกเขาให้แล้วกัน” คนที่กำลังเช็ดหัวผมอยู่ถอนหายใจ “แต่พูดตรงๆ ไม่ได้ เดี๋ยวจะคิดว่าเราไม่โอเคที่พวกเขาปกป้อง เรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อน แต่หวังว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก”


“อ่า…" 


“เสร็จแล้ว” มันทิ้งทิชชู่เปียกในมือลงถังขยะใบเล็ก จัดการกลับไปจับพวงมาลัยแล้วหันมาคุยกับผมต่อ “บ้านอยู่ไหนอะ”


“ห้วยขวาง” ทำไมผมรู้สึกว่าตัวเองไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่ายยังไงก็ไม่รู้ บิดขี้เกียจแม่งเลยละกัน “คือมึงไม่ต้องส่งกูหรอกเว้ย เอาจริง”


“ขึ้นมาแล้ว ล็อกประตูแล้ว เปลี่ยนใจไม่ได้หรอก คาดเข็มขัดซะ” ไอ้ห่าฟิวส์ดึงดัน “ดีเลย ห้วยขวางแค่นี้ ไม่ไกลเท่าไหร่"


ห้ามเขาไม่ได้จริงๆ ว่ะผู้ชายคนนี้ “บ้านมึงก็อยู่แถวนั้นเรอะ”


“เปล่า” แล้วมันก็ชี้นิ้วไปข้างหน้าชวนให้ผมมองตาม “อยู่คอนโดนี้”


ถะ...ถามจริง!?


ห่าเอ๊ยยย ใกล้ชนิดที่เดินสิบก้าวก็ยังเลยได้อะ “อยู่แค่นี้มึงก็ยังขับรถมาม.เนี่ยนะ!”


“เปล่า จริงๆ ปกติแล้วผมจอดรถทิ้งไว้ที่ม. แต่ตอนกำลังเดินกลับเห็นพี่ยืนต่อคิววินมอเตอร์ไซด์อยู่ เลยเผลอนึกขึ้นได้ว่าต้องไปหาเพื่อนพอดี เลยกลับไปเอารถ”


แปลก... กูว่าลำดับเหตุการณ์มันแปลกๆ ยังไงนะ ขออีกทีซิมึง


“อ่า…” แต่ผมก็ทำได้แค่พยักหน้ารับรู้ไปส่งๆ ครับ บอกแล้วไงว่าเหนื่อย 


“ถ้าเพลียหรือง่วงก็นอนเหอะ อยากมีสมาธิขับรถ” 


“แล้วรับกูขึ้นมาแต่แรกทำไม!”


ไอ้ฟิวส์ไม่ตอบ กลับเริ่มเหยียบคันเร่ง เป็นอันรู้กันว่าถึงเวลาเดินทางสักที “งั้นจะทำอะไรก็ทำ”


ดีเลย กูอยากตีลังกาบนรถหรูมานานแล้ว ก๊ากกก


“แต่ขอร้อง อย่าทำหน้าเซ็งโลกแบบตอนที่กำลังยืนรอรถอีก”


“…”


“ไม่ชอบ”


โปรดติดตามตอนต่อไป...




theneoclassic's talks :


ตอนที่ 4 มาแล้วคร้าบบบ

ชอบบทนี้มากๆ มีความสุขฝุดๆ

เราจะเริ่มเข้าที่เข้าทางละ ยังไงก็ฝากติดตามกันไปเรื่อยๆ นะครับบบ


ใครเล่นทวิตเตอร์ อย่าลืม #คนอย่างเอ็ม นะ อยากกดรีทวิตอวดชาวบ้าน ก๊ากกก


เจอกันตอนหน้าฮะ! ^^




กดหัวใจบอกใบ้กันว่ารัก

แต่คอมเม้นต์ว่ารักคือการให้กำลังใจนะครับ (ง่อวววว)


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ swag gif

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.337K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,233 ความคิดเห็น

  1. #2231 [เส้นขนในจมูกแจ็คสัน] (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:43
    อิน้องมันชอบอิพี่แน่แม่หนูดูออก
    #2,231
    0
  2. #2227 Thxxt (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 14:15
    ฮื่อออ ใจน้องงง
    #2,227
    0
  3. #2169 Krystal wing (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 09:29
    เกินไปมาก
    #2,169
    0
  4. #2149 'Wife Tuan'? (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 16:10
    แหม่ รุ้นะ
    #2,149
    0
  5. #2056 maybee23 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 12:25
    ชอบเขาก็พูดมาทำเปงงง
    #2,056
    0
  6. #2040 Slyvester (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 01:51
    ขำพี่วินนน
    #2,040
    0
  7. #2000 Nam-Pakka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 17:08
    ลำดับเหตุการณ์มันแปลกๆจริงๆน่ะแหละนะ 5555
    #2,000
    0
  8. #1960 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 19:26
    ชอบเค้าแหละ
    #1,960
    0
  9. #1920 SRmonster_18 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 00:01
    ไม่เนียนจ้า ดูออกกก
    #1,920
    0
  10. #1905 sher_n (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 15:58
    ขำพี่วิน5555555 น้องฟิวส์คือไม่เนียนน๊าาา
    #1,905
    0
  11. #1885 aiffie18 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 23:08

    ฮืออออออ ไข่ก็มา

    #1,885
    0
  12. วันที่ 19 กันยายน 2562 / 20:18
    ใช่หรอออออออ
    #1,873
    0
  13. #1863 เด็กหญิง น่วมเนี่ยม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 22:34

    ทำไมไม่ชอบละคุณค่าาาาาา

    #1,863
    0
  14. #1847 galepn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 00:59
    พี่วินจะช้อคป้ะ หันกลับมาไม่เจอผู้โดยสารอะ55555555555
    #1,847
    0
  15. #1796 Jibangrin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 02:22
    ใช่แน่ๆ ใช่แน่ๆ
    #1,796
    0
  16. #1787 aprilfonnie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 21:35
    เฮ้ยเราว่ามันดีนะบทนี้
    #1,787
    0
  17. #1774 wiwi-JB (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 20:50
    โอ้ยยยยยย ขำอ่ะ 5555555
    เอ็ม ตลกมากกกกก
    #1,774
    0
  18. #1719 sealers (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 21:00
    เอ็มโดนจีบบ ฮือ
    #1,719
    0
  19. #1697 ying-b (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 23:56
    คนปาไข่ใส่น้องไม่น่ารักเลยนะคะ ฮืออ แต่ประโยคสุดท้ายของฟิวส์คือทัชใจจ
    #1,697
    0
  20. #1687 ซีเอชโอเอ็มพียู..yy.. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 12:25
    มันมีวิธีปกป้องเยอะมากบนโลกนี้ แต่ไม่ใช่วิธีทำร้ายร่างกายแน่นอนอ่ะ เมนเราคงเสียใจ
    #1,687
    0
  21. #1649 Jube-Roj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 01:51

    แฟนคลับแย่นะตัว ไม่โอเคอะ

    #1,649
    0
  22. #1622 lyyana_lynz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:56
    อิน้องคือเป้นแหนคลับพี่มาก่อนใช่มะ
    #1,622
    1
    • #1622-1 lyyana_lynz(จากตอนที่ 5)
      2 สิงหาคม 2562 / 23:56
      *แฟนสิแฟน แหนอะไรละ
      #1622-1
  23. #1620 GJ036 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 23:35
    น้องโดนจังหวะซิสคอมมาก555555
    #1,620
    0
  24. #1597 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 23:58
    ใครปาไข่ใส่ลูกชั้นนน ชั้นจะแจ้งๆ พี่วินก็รอน้องก่อนจ้าาา
    #1,597
    0
  25. #1575 giftfully (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 18:33
    ใจร้ายอ่า
    #1,575
    0