[END] ➤ └ อย่ามาอยู่กับกุ้ง ┐(BL)

ตอนที่ 8 : EP.7 | คืนตาค้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,386
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,174 ครั้ง
    7 ม.ค. 61

7

คืนตาค้าง



 

            “เอาล่ะครับทุกคน กลับมาเข้าเรื่อง” ไอ้อู๋เคาะกระดาน

            “มึงกูว่าคนนี้ไม่หล่อ เอาคนนี้ดีกว่า”

            “ไย่อย่าเพิ่งคุย

            “คนนี้กูรู้จัก ติดต่อให้มึงได้”

            “ไอ้เหี้ยดาวนรก ฟังกู!” ไอ้อู๋ทนไม่ไหว ปาแปรงลบกระดานมาทางกลุ่มหยากไย่ที่กำลังคุยเรื่องผู้ชายอย่างออกรส ฝ่ายหญิงถึงกับกรี๊ดโดดกระเจิงไปคนละทิศละทาง

            นั่นจึงเป็นจังหวะที่ผมซึ่งกำลังนอนหนุนตักไอ้ดาวอยู่ถึงกับต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างร้อนรน ในใจมีคำว่า “ช่วยด้วยยยยยยยยย” ผุดขึ้นมาเป็นอย่างแรก ตั้งท่าจะวิ่งหนีเพราะคิดว่าเครื่องบินมาทิ้งระเบิดถึงนครนายกแล้ว

            แต่พอลืมตามาเจอเพื่อนๆ ในรุ่นกำลังนั่งหน้าสลอนก็ถึงกับถอนหายใจ อ้าวตีกันหรอกเหรอ โว๊ยยยย คนจะหลับจะนอน เกือบวิ่งไปหลบภัยแบบแม่อังศุมาลินแล้วมั้ยล่ะกู

            “ไอ้สัสอู๋! เกือบจะโดนหัวกูแล้วเนี่ย” ไอ้ไย่ร้อง แก้เกมด้วยการปาแปรงลบกระดานกลับไป ทว่าไอ้อู๋รับได้อย่างสวยงามอย่างกับซ้อมมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว

            “เลิกคุยกันสักทีดิ๊ กูเรียกมารวมหัวคุยงานไม่ใช่ประชุมสมัชชาคนเหงา”

            “มึงนี่ไม่เข้าใจคนสวยเล้ยยยยย” ไอ้ไย่กับสาวๆ รอบข้างเบ้ปากกันเป็นแถว

            “เลิกสวยแล้วฟังกูก่อน” ไอ้อู๋ชี้หน้า “มึงด้วยไอ้กุ้ง จะง่วงอะไรนักหนาฮะ!

            “อือออ” แม้ร่างกายจะเริ่มขยับได้ แต่ในหัวก็ยังงัวเงียอยู่ครับ นึกภาพออกเลยว่าสภาพผมคงเหมือนกบอย่างที่ไอ้ทักเคยบอกไว้จริงๆ

            ” ไอ้อู๋หรี่ตา “ไอ้กุ้ง มึงยังอยู่มั้ย”

            “อือออออออออ”

            “มันโอเคปะวะน่ะ” ไอ้มุนินที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ไอ้อู๋เริ่มไม่แน่ใจ

            ไอ้ดาวเห็นท่าทีก็สะกิดไหล่ผมบ้าง “มึงๆ กลับมาก่อน”

            “แป๊บบบบ” ผมครางอีกรอบ “ตื่นแบบไม่รู้ตัว กูมึนนนนน”

            “อดหลับอดนอนมาจากไหนฮะ” อีมุนินจิ๊ปากทำทีเป็นเท้าเอว แหมอย่ามาทำเบ่ง เห็นงัวเงียๆ แบบนี้ไม่ได้หมายความว่ามองไม่เห็นนะว้อยยยยยย

            แต่ตอนนี้เถียงมันกลับไม่ได้ ต้องตั้งสติอย่างแรง

            “อีกนิดนะ” ผมชูนิ้วชี้แล้วใช้มืออีกข้างนวดพื้นที่ว่างตรงกลางระหว่างคิ้ว “อะ ตื่นละ”

            “ลีลานักนะมึง” ไอ้อู๋ทำดุ แล้วก็หันไปเขียนกระดานต่อ “เอาล่ะ เรามีงานสองอย่างที่จะต้องทำในเทอมนี้

            ผมเอนตัวนอนตักไอ้ไย่อีกครั้งโดยมีกลุ่มสาวๆ รุมเล่นหัว ขณะที่ตาก็มองเพื่อนรักเขียนอะไรยุกยิกบนกระดานด้วยมาดครูประจำชั้นสุดหล่อ ซึ่งสุดท้ายแล้วพื้นที่ขาวๆ ก็ถูกแบ่งเป็นสองช่องใหญ่ๆ

            งานเปิดหอสินกำ | เฟรชชี่เกม

            “ที่ต้องกังวลเลยคืองานเปิดหอ เพราะเรามีเวลาไม่ถึงสองอาทิตย์ในการเตรียมตัว” ไอ้อู๋เริ่มอธิบาย “แม่งโคตรเร็ว”

            งานเปิดหอสินกำ คืองานที่สินกำทำโดยฝ่ายหอไม่รู้เรื่องด้วย (เอ๊า) มันคืองานปล่อยของสำหรับพวกเด็กปีหนึ่งนั่นแหละครับ พวกพี่ๆ ทุกชั้นปีจะแวะมาดู ปีหนึ่งอย่างเราจะต้องทำการแสดงโชว์ต่างๆ ให้เหมาะสมกับแต่ละเอก เช่นการแสดงก็ต้องเล่นละคร แฟชั่นก็ทำชุดเดินแบบ อะไรอย่างเนี้ย

            “เราจะจัดกันที่อาคารแปดเหลี่ยม” มุนินช่วยผัวอธิบาย “เราจะแบ่งโชว์ต่างๆ เป็นละครสั้น แฟชั่นโชว์ เต้น แล้วก็จบงานด้วยดนตรีสด”

            พอได้ยินคำว่าดนตรีสดแก๊งไอ้ฟิวส์ก็เฮกันใหญ่ จ้าๆ งานแบบนี้เหมาะกับพวกขี้หลีอย่างพวกมึงแล้วจ้า

            “แล้วคอนเส็ปต์คืออะไรวะ” ดาวมหาลัยสายโหดยิงคำถาม

            “เนี่ยแหละหัวข้อที่เราจะมาหารือกัน” ไอ้อู๋พยักหน้า “ใครมีไอเดียดีๆ บ้างมั้ยวะ”

            ไอ้ไย่ก้มหน้าลงมาถามผม “มึงคิดออกปะ”

            “ไม่อะ” ผมบุ้ยปาก

            “กูว่าแล้วล่ะ ถามไปงั้น”

            “อ้าวไอ้” โอ๊ย ยังไม่มีแรงจะต่อกร

            “คิกๆ มึงก็เล่นละครไง”

            “ให้เล่นเป็นอะไร พระเอกเหรอ”

            “ม้าแคระ”

            “ไอ้สัส” ขอดึงผมมึงหน่อยเถอะดาว หมั่นไส้

            “หรือว่าเราทำโชว์เดี่ยวกันมั้ยมึง” ไอ้ไย่ขยิบตา

            “ทำไมต้องโชว์เดี่ยวด้วยอะ” ผมย่นคิ้ว

            “เรามันเป็นตัวท็อปนะกุ้ง ถ้าเปรียบเทียบเนี่ย เราคืออิมเมจของคณะ เราต้องโชว์ตัวให้คนอื่นเห็นหน้าเยอะๆ”

            แหม่ เปรียบเทียบซะกูอยากลุกขึ้นมาฟอร์มทีมเตรียมเดบิ๊วตอนนี้เลยอะ

            “ใครบอก กูไม่ได้เป็นอิมเมจของคณะ กูเป็นมักเน่” ว่าแล้วก็ยิ้มกรุ้มกริ่มให้มันหมั่นไส้เล่นๆ

            “อีสองตัวนั้นมึงคุยอะไรกัน!” เสียงมุนินทำให้เราต้องเงียบ ผมรีบลุกขึ้นมาทำเป็นตั้งใจมองกระดาน เรื่องสร้างภาพละเก่งเก่งที่หนึ่ง

            “ไม่มีอะไรจ้า พูดต่อๆ” ผมยิ้มแหยๆ

            “อะอีกุ้ง ไหนมึงลองเสนอซิว่าเราควรจะทำคอนเส็ปต์อะไร”

            แหนะ สุดท้ายก็โยนขี้มาให้ผมอีกจนได้ บ้านมันทำปุ๋ยหรือไงนะ ขี้เยอะจริงๆ

            “เอาจริงปะ กูว่าเราไม่ควรมีอะไรมาครอบหัวตีกรอบความคิดสร้างสรรค์อะ ตั้งเป็นอะไรที่กลางๆ แล้วต่อยอดได้กูว่าเวิร์คกว่า” ผมเกาคางประดุจเหมือนโคนันเปี๊ยบ ไม่ใช่ฉลาดนะเตี้ย

            “ไหนลองยกตัวอย่างแบบที่ว่ามาซิ” ไอ้อู๋เท้าเอวขณะที่จ้องผม คิดว่ามันคงจะสนใจความคิดนี้ไม่น้อย

            “อืม” ผมเอียงคอ “เอางี้ กูคิดชื่อเท่ๆ ได้ชื่อนึง”

            ” ทุกคนหันมาทางผมอย่างพร้อมเพรียง

            “คือพวกเราอะ ส่วนมากอายุสิบเก้าใช่ปะ แล้วกูคิดว่าการอยู่ปีหนึ่งมันเป็นช่วงที่เราจะได้เป็นวัยรุ่นครั้งสุดท้าย ลองเอาอะไรพวกนี้มาเล่นมะ?”

            ไอ้อู๋เอนตัวพิงกระดาน “น่าสนใจดี แล้วจะตบออกมาเป็นชื่องานยังไงอะ”

            “ก็ อายุสิบเก้าคือ nineteen ใช่ปะ อืมเอางี้ สุดทีน ละกัน” ผมดีดนิ้วดังเปาะ

            “โอ้โห” ไอ้อู๋ถึงกับอึ้ง

            แหงะ ทำไมอะ “ไม่ดีเหรอ

            “เปล่า กูแค่ไม่อยากเชื่อว่ามึงจะคิดอะไรแบบนี้ได้”

            “ทำหน้าตกใจขนาดนั้นก็อุ้มกูแห่รอบม.เลยดิ” ถึงจะเพี้ยนนิดๆ ก็ไม่ได้หมายความว่าโง่นะเฟ้ยยย “พวกมึงว่าไงอะ สุดทีน การเป็นทีนครั้งสุดท้าย เล่นคำกับสุดตีนได้ด้วย คือคนฟังก็จะรู้สึกว่าเออว่ะมันเก๋ มางานนี้ต้องเจออะไรมันส์ๆ แน่เลย”

            ไอ้อู๋กับมุนินมองหน้ากัน ก่อนจะเป็นฝ่ายประธานรุ่นที่มองไปรอบๆ “ทุกคนว่าไง”

            “กูชอบนะ” ไอ้ไย่พยักหน้า “กูว่าโอเค ต่อยอดได้จริงๆ แหละ”

            พอไอ้ไย่ชอบใจ เหมือนนั่นคือตรารับรองความถูกต้องที่ถูกอนุมัติแล้วจากองค์การอาหารและยา ทำให้เพื่อนๆ ทุกคนที่เข้าร่วมประชุมไม่มีใครคัดค้านเลยสักคน

            “มีใครจะเสนอชื่ออื่นอีกมั้ย

           

            เอ นั่งกันนิ่งแบบนี้ เป็นเพราะพวกมึงเห็นด้วยกับกูหรือพวกมึงขี้เกียจคิดกันแน่เอ่ย ชักเริ่มไม่แน่ใจและ

            “เก่งมากไอ้กุ้ง งั้นเอาชื่อนี้” ไอ้อู๋ชูนิ้วโป้ง “ในฐานะประธานรุ่น กูชอบ กูอนุมัติ”

            เย่สสสสส วันนี้ทำดีมาก จะตอบแทนตัวเองด้วยการวิ่งขึ้นวิ่งลงหอพักแพทย์สักสองสามรอบ อิๆ

            “แล้วพวกเราค่อยมาคุยเรื่องโชว์กันทีหลัง ทีนี้ไปต่อกันที่เฟรชชี่เกม” ไอ้อู๋เดินมาอีกฝั่งของกระดาน “ที่จริงงานนี้พวกเราไม่ต้องลงแรงทำร้อยเปอร์เซ็นต์ มันเป็นหน้าที่ของสโมสินกำ พวกรุ่นพี่เขาจะจัดการกันซะมากกว่า แต่พี่ๆ ให้กูมาจดชื่อว่าใครจะคัดลีด เป็นแสตน หรือจะลงกีฬาอะไรบ้าง”

            “กูเป็นลีด!” อีไย่ยกมือคนแรก “กูเป็นๆๆๆๆๆ ใส่ชื่อกูลงไปเลย”

            “เรื่องบ้าบอเนี่ยที่หนึ่ง” ไอ้อู๋บ่น แต่ก็ยอมเขียนชื่อไอ้ดาวลงบนกระดาน “อะ ไอ้ไย่เป็นลีดคนแรก”

            “กูด้วย” อีมุนินยกมือตาม

            “ใครให้มึงเป็น!?” ไอ้อู๋ถึงกับงง

            “กูเสนอตัวเอง ผิดตรงไหนฮะ”

            “คนอย่างมึงไปยกน้ำหนักโน่น”

            โอ๊ยยยย ผมล่ะเบื่อเวลาสองผัวเมียนี่ตีกันจริงๆ

            ด้วยความรำคาน ผมเลยหยิบมือถือขึ้นมาเช็คไอจีเล่นๆ ขณะที่ไถไปไถมา ไล่ดูสตอรี่สาวๆ หนุ่มๆ ที่ฟอลโล่ไว้ทีละคนก็เกิดอาการหมั่นไส้ แหม่ เดี๋ยวเที่ยวสยาม เดี๋ยวเดินเอมควอเทีย หึ สวยหล่อกันจังงง ใช่สิเรียนมหาลัยในกรุงเทพจะแสบใสไฮโซแค่ไหนก็ได้ อย่าให้ถึงทีผมบ้างแล้วกัน เดี๋ยวตอนปีสองเรียนที่กรุงเทพจะเดินแม่งให้ทั่วสยาม จะอัปรูปอ้าปากกินน้ำพุหน้าพารากอนให้ขึ้นเทรนด์ #กูจะไม่ยอมเห็นรูปนี้คนเดียว เลยคอยดู!

            ขณะที่กำลังไล่ดูรูปสวยๆ พวกนั้น อยู่ๆ ที่มุมขวาล่างก็เกิดแถบสีส้มรูปคนขึ้นมา พอกดเข้าไปดูถึงกับอึ้งเลยว่ามาฟอลโล่กันเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไง มีใครเอาไอจีผมไม่ปล่อยหรือเปล่าเนี่ย ชอบผู้ชายโปรไฟล์เพี้ยนๆ แลบลิ้นปลิ้นตาแบบผมกันเหรอออออ

            ผมไล่ดูเพื่อนใหม่ทีละคน เห็นใครน่าสนใจก็มีฟอลกลับบ้าง แต่สุดท้ายก็มาสะดุดอยู่ที่ชื่อหนึ่ง

            TUK_EMPTY

            ทักผู้ว่างเปล่าแปลแล้วปลงสังขารเลยกู รูปโปรไฟล์เปลือยหลังโชว์หราแบบนี้ยิ่งอยากรู้ขึ้นไปอีก ใครวะ

            ผมตัดสินใจกดเข้าไปแล้วมันก็ทำให้ผมรู้ว่า เอ้ออออออออออออ กูว่าแล้ว ชีวิตนี้จะรู้จักชื่อทักกี่คนเชียว

            ก็มีอยู่คนเดียว ทัก โรหิตจันทร์ คณะพละศึกษานี่แหละ!

            “แหวะ” ผมถึงกับเบ้ปากเมื่อรู้ว่าเป็นมัน แหม่ ทำเป็นถอดเสื้อถ่ายรูป ขี้โชว์จังนะมึง เด็กพละก็ยังเป็นพละอยู่วันยังค่ำ

            แล้วมันจะมาฟอลโล่ผมทำบ้าอะไรเนี่ย

            ‘eat smoke play sleep and then repeat.’ ผมมองไบโอนั้นแล้วก็นึกขำ นี่มันเด็กฮิปเตอร์2018นี่หว่า

            ผมมองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีเพื่อนๆ อยู่ใกล้ๆ ก็เลยจิ้มเข้าไปไล่ดูรูปเก่าๆ ซึ่งมีไม่ถึงสิบ ดูเหมือนว่าไอ้ทักเพิ่งจะเริ่มเล่นไอจีมาไม่นานนี้เองอะ เพราะรูปแรกเป็นรูปรวมรุ่นในงานรับใบจบที่โรงเรียนชายล้วนชื่อดังของมัน ส่วนรูปต่อมาเป็นแก๊งเพื่อนสี่คนกอดคอกันกลมเกลียว ผมจำปราโมทย์ที่ยืนอยู่ริมซ้ายสุดได้ทันทีเพราะหน้าเหมือนเดิมเดี๊ยะ ผมไม่รู้จักสองคนตรงกลางก็เลยข้ามไป แล้วก็มาสะดุดกับคนสุดท้าย

            ไอ้ทักยิ้มแป้นชูใบจบขึ้นฟ้า ทำให้ผมรู้ว่ามันเป็นคนที่โครงหน้าชัดเป็นไดโนเสาร์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะขำน้ำลายพุ่งก็ตรงทรงผมสกินเฮดเหมือนมันอบซิสเล่อร์ของมันนั่นแหละ แถมผิวก็แทนกว่าตอนนี้ซะอีก สภาพอย่างกับนักบวชตัวร้ายในเรื่องเดอะมัมมี่ยังไงยังงั้น

            ผมลองเลื่อนไปดูรูปอื่นๆ ส่วนมากก็จะมีแต่รูปวิวสวยๆ กับรูปหน้าปกซิงเกิ้ลเพลงเพราะๆ ทุกรูปล้วนมีแต่แคปชั่นเพ้อๆ ตามประสา แอบเห็นว่ามันลงรูปรายชื่อผู้สอบเข้าคณะพละศึกษาเอาไว้ด้วย โอเค้ก็เป็นที่หนึ่งจริงๆ อย่างที่มุนินว่า แหม่ เห็นแล้วมันยิ่งน่าหมั่นไส้กว่าเดิมอีก คนอะไรวะหล่อแล้วยังฉลาด ลูกออกมาอัจฉริยะตายเลย

            ผมเลื่อนมาที่รูปล่าสุด เป็นภาพไอ้ทักใส่ชุดไปรเวทเสื้อแขนกุดสีดำพร้อมกับสวมหมวกแก๊ปยืนล้วงกระเป๋ากางเกงหน้าประตูหอใน พร้อมแคปชั่น

            รอ

            โอ้โห แค่ข้คอวามสั้นๆ แต่คนเม้นต์เป็นร้อย ทุกคนล้วนถามว่ารอใครกันเป็นแถว ส่วนคอมเม้นท์ใหม่ๆ ก็เป็นการแสดงความยินดีที่มันได้เป็นเดือนมหาลัย

            เออ จะว่าไป ทำไมมันไม่ลงรูปตอนได้ตำแหน่งเลยอะ ไม่อยากโชว์หรือไง ขนาดไอ้ไย่ลงแล้วลงอีก กะจะลงให้ถึงประกวดดาวเดือนปีหน้าเลยมั้งน่ะ

            พอคิดได้อย่างนั้นมันก็คันไม้คันมือ ขอคอมเม้นท์บ้างดีกว่าแฮะ เอารูปสุดท้ายนี่แหละเนอะ

 

            idsara_k : ไหนอะรูปเดือนมหาลัย

 

            ยังไม่ทันจะได้กดล็อคหน้าจอ มือถือก็สั่นซะแล้ว

            ใครดีเอ็มมาล่ะเนี่ย

 

            Tuk_empty : สืบรูปกูเหรอพ่อโคบาล

 

            ผมนี่ถึงกับขมวดคิ้วเลย มันว่างนักหรือไงฮะถึงตอบเร็วขนาดนี้ แล้วทำไมไม่คุยกันในรูป จะส่งข้อความมาเพื่ออออ

 

          Idsara_k : โคนัน! โคบาลบ้านมึงเซ่ะ จะให้กูไปรีดนมวัวหรือไงเล่า!

          Tuk_empty : อยู่ไหน

          Idsara_k : อยากรู้จริงเหรอเดี๋ยวร้องไห้เอาน้า

 

            ผมหัวเราะคิกคักอยู่หน้าจอ

            อ้าว แล้วทำไมไอ้บ้านั่นอ่านแต่ไม่ตอบล่ะเนี่ย

 

            Idsara_k : โหลๆ ยังอยู่มั้ยเอ่ย

          Tuk_empty : อยู่

          Idsara_k : แล้วเงียบทำบ้าอะไร

          Tuk_empty : ร้องไห้ไง

 

            โอ๊ย

 

            Idsara_k : แล้วจะร้องไห้เพื่อ? กูยังไม่บอกเลยว่าทำไร

            Tuk_empty : ไม่รู้กูเชื่อคนง่าย

          Idsara_k : มึงนี่มัน

          Tuk_empty : แล้วสรุปอยู่ไหน

          Idsara_k : อาคารเรียนรวม ประชุมอยู่กับเพื่อนๆ คิดว่าอยู่ไหนฮะ!

          Tuk_empty : นึกว่าออกล่า

 

            ดูมันใช้คำ กูไม่ใช่มธุสรนะโว้ยยยยยยย ผึ้งหนีไปปปปปป

 

            Idsara_k : ยังไม่มีคิว

          Tuk_empty : จ้าาาาาาาา

          Tuk_empty : แล้วประชุมไรกัน

          Idsara_k : ตอนนี้คุยเรื่องเฟรชชี่เกม

          Tuk_empty : เออ กูก็โดนบังคับให้ไปคัดลีดเพราะเป็นเดือน โคตรเซ็ง

          Idsara_k : ไม่ใช่เพราะมึงเป็นเดือนหรอก เขาต้องการคนให้เหยียบหลัง ถึกๆ แข็งแรงๆ

          Tuk_empty : มึงโดนกูแบกก่อนคนแรกเลยสัส

           

            จะมาบ่งมาแบกอะไร เดี๋ยวปั๊ดดดดด

 

            Tuk_empty : เอาลายมา

          Idsara_k : หา!? ลายไรอะ

          Tuk_empty : ลายกนกมั้งไอ้กบ ไลน์มึงอะ! กูพิมพ์ผิด!

           

            เดี๋ยวๆ มาขอลงขอไลน์ทำบ้าอะไรเนี่ย แถมพิมพ์ผิดอีกตะหาก ไม่มืออาชีพซะเล้ยยยย

 

            Tuk_empty : เร็วๆ ไอ้เจี๊ยบ หวงเหรอ

 

            “ไอ้กุ้ง!

            “หา” ผมสะบัดหัวหนีจากหน้าจอ โว้ยยยย หายไปจากสังคมนานแค่ไหนวะเนี่ย ถึงไม่รู้ว่าไอ้อู๋ไอ้ดาวรวมถึงไอ้มุนินยืนล้อมผมจนมุมแบบนี้ ความรู้สึกเหมือนกำลังจะโดนไถตังค์เลยอะ

            “ทำไรอยู่ฮะ!” ไอ้อู๋จ้องตาเขม็ง แงงงง มันโมโหจริงๆ แล้ววววว

            “กะกู” ผมก้มลงมองมือถือ เวรแล้ววววว หน้าแชทโชว์หราขนาดนี้ ต้องรีบกดปุ่มล็อคหน้าจอให้ไว “กูซื้อของออนไลน์อยู่

            โชคดีที่ไม่มีใครสงสัย พวกนั้นก็เลยปล่อยผ่าน

            “สรุปมึงจะเป็นลีดหรือเปล่า?” ไอ้อู๋ถาม

            “ฮะ!!” ผมอ้าปากค้าง ลุกขึ้นยืนหลังตรงแหน่วอย่างกับจะเคารพธงชาติ “บ้า ลีดอะไร กูไม่เป็นนะ”

            “อ้าว มึงไม่เป็นแล้วใครจะเป็นได้อีก” ไอ้ไย่เท้าเอว

            “กูเป็นไม่ได้หรอก เป็นลีดยากจะตาย สมองกูมีอยู่แค่เนี้ยยย” ผมจีบนิ้ว “จะให้ไปจำท่า เปลี่ยนโซนต่างๆ นานาไม่ไหวแน่ๆ”

            จริงๆ นะ แค่เต้นธรรมดาก็จะไม่รอด ให้ไปเต้นเป็นเซ็ตๆ แบบนั้นมีหวังคนขำแน่ อยากเห็นกุ้งเต้นเหรอ หมายถึงกุ้งเต้นจริงๆ นะ เด้งไปเด้งมาไม่มีความอ่อนช้อยใดๆ ทั้งสิ้น

            “มึงต้องเป็น!

            “กูไม่เป็นนนนน” ผมส่ายหัว ฮือออ อย่าบังคับกันสิโว้ยยย “ให้กูทำอย่างอื่นเหอะ”

            “แล้วคนดังอย่างมึงจะทำอะไรฮะถ้าไม่เป็นลีด” ไอ้อู๋เค้น

            “กู” เป็นไรดีวะ มองกระดานแป๊บ “กูอยากเล่นกีฬา”

            “ฮะ?” มันสามตัวตกใจพร้อมกัน

            “จริงๆ ให้กูเล่นกีฬาเหอะ หาคนที่อยากเป็นแบบอยากจริงๆ เหอะมึง หมดยุคเลือกลีดจากคนดังแล้ว ให้โอกาสคนอื่นๆ บ้างนะ”

            “แล้วมึงจะเล่นกีฬาอะไรได้วะ” ไอ้ไย่ หน้าตามึงดูถูกกูมาก เดี๋ยวจะโดน

            “อะไรก็ได้ ว่ายน้ำก็ได้เอ๊า รับรองพวกมึงได้เหรียญทองแน่ๆ นะๆๆ” ผมเขย่าแขนไอ้อู๋ครางหงิงๆ ออดอ้อน “ไอ้อู๋มึงก็รู้นี่ กูเคยเป็นลีดตอนม.สาม แล้วผลเป็นไงล่ะ?”

            ไอ้อู๋พยักหน้า “เออว่ะ จำได้”

            “ชนะหรือแพ้วะมึง” ไอ้ไย่สะกิดถาม

            “แพ้ดิจะเหลือเหี้ยไร ไอ้กุ้งลื่นแพร่ดตอนต่อตัว แถมหันซ้ายหันขวามั่วไปหมดเลย”

            ขอบคุณที่เผากูครับเพื่อนรัก ฮึ่ยยย ก็ตอนนั้นกูมันเป็นตีมปอมปอมเชียร์นี่ยากจะตาย จำฝังใจไม่เคยลืมเลย

            “งั้นกูลงชื่อมึงเป็นนักกีฬาไว้แล้วกัน” ไอ้อู๋กอดอก “แต่มีข้อแม้”

           

            “มึงต้องมีโชว์ของตัวเองตอนงานเปิดหอ”

            “เอาจริงดิ?” ผมกระตุกยิ้มแบบช็อคๆ “กูเนี่ยนะ?”

            “ใช่ครับ ถ้าไม่ใช่มึงแล้วจะใครล่ะ” ไอ้อู๋แยกเขี้ยวก่อนจะหันไปประกาศกับเพื่อนๆ “ทุกคนครับวันนี้พอเท่านี้ เดี๋ยวมาลงชื่อกันต่อในกรุ๊ปไลน์”

            เพื่อนๆ ทุกคนเก็บของและพากันลุกออกจากเก้าอี้ ผมทิ้งจังหวะให้คนอื่นๆ เดินออกไปกันก่อน พอเห็นว่าตัวเองได้รั้งท้ายก็ค่อยๆ หยิบมือถือขึ้นมาดูโดยไม่ลืมมองซ้ายมองขวาด้วยความระหวาดระแวง

 

            Tuk_empty : เงียบ

            Tuk_empty : ไม่เอาหรอกกูล้อเล่น

            Tuk_empty :

            Tuk_empty : โกรธไรกูอีกเปล่าวะ

 

            ไม่ได้โกรธอะไรทั้งนั้นโว้ยยยย กูโดนจี้อยู่รู้บ้างมั้ยเนี่ยยยย

            ผมหมดอารมณ์ในการคุยแชทแล้วก็เลยกดย้อนกลับไปหน้าหลัก แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อหน้าไอดีไอ้ทักมีรูปที่เพิ่มอัปใหม่ มันเป็นภาพถ่ายจากบนเวทีเฟรชชี่ไนต์ฉายให้เห็นคนนับร้อยเบียดกันด้านล่าง น่าจะเป็นช่วงที่มันได้รางวัลนั่นแหละ เพราะทุกคนต่างยิ้มแย้มมีความสุข

            ไอ้เดือนลงแคปชั่นว่า ขอบคุณ สั้นๆ ได้ใจความ ไม่มีอิโมค่อนโพนี่ให้ผมได้ร่าเริงเลย

            เออดีเว้ย บอกให้ลงก็ลง ทีหลังเจอหน้าจะทำเป็นขอมือมันหน่อย ให้แลบลิ้นแฮ่กๆ ด้วยก็ได้

            ผมเกือบจะกดปิดแอพฯ อยู่แล้วถ้าตาไม่ไปเห็นจุดเด่นของภาพซะก่อน ไอ้คนนี้มันต้องเป็นจุดโฟกัสที่ไอ้ทักต้องการถ่ายแน่ๆ และพอเพ่งดูแล้ว

            “เชี่ย” ผมหลุดอุทานออกมาเมื่อใช้นิ้วขยายรูปให้ใหญ่ขึ้น

            จะไม่เชี่ยได้ยังไงครับ ก็ไอ้จุดเด่นที่ว่านั่นคือผมเอง! หน้าวอกติดกิ๊บยืนยิ้มแป้นหน้าบานโคตรน่ากลัวอยู่ตรงด้านล่างเวที ฮือออ คนอื่นจะคิดว่าเป็นรูปถ่ายติดวิญญาณเอาได้นะเนี่ย

            ไม่ลงรูปตัวเองละโว้ยยยยยย

            “พ่อค้าออนไลน์ชื่อทักอันเดอร์สกอเอ็มตี้เหรอ” เสียงเย็นๆ ที่อยู่ๆ เข้ามากระซิบข้างหู เล่นเอาผมโดดโหยง! ไอ้ไย่ นี่มึงยังไม่ไปอีกเหรอวะเนี่ย

            ” ผมได้แต่อึ้ง ทำอะไรไม่ถูก จะซ่อนโทรศัพท์ก็คงไม่ทันแล้ว หน้าโปรไฟล์โชว์หรากระแทกตาขนาดนี้

            “ไม่เป็นไร” ไอ้ไย่แตะบ่าผมด้วยใบหน้านิ่งๆ “กูไม่ว่ามึงหรอก”

           

            ไอ้ไย่ยื่นหน้าเข้ามา “กูจิ้น”



 

            “สรุปได้ยังว่าจะอยู่ชมรมอะไร” ผมหันไปถามไอ้อู๋ที่แบกดาบยศด้วยความทุลักทุเล สงสารมันอะ ไปไหนก็ต้องพกดาบไปด้วย โชคดีแค่ไหนที่ผมไม่มีตำแหน่ง คนที่มีของประจำตัวนะแม่งลำบากกันทุกคน เวลาของเสียหาย หรือลืมทีนะโดนรุ่นพี่รุมเละเป็นโจ๊ก

            “พี่ประสานงานแนะนำว่าให้เข้าชมรมสันทนาการ” ไอ้ประธานรุ่นว่า “แต่กูไม่ค่อยอยากอยู่ว่ะ เต้นกันจริงจังเกิ๊น”

            ผมพยักหน้าหงึกหงัก เข้าใจนะ เต้นแบบพวกสันฯ อะมีหวังได้เป็นไส้เลื่อนจุกหน้าเขียวกันพอดี ลำบากหมอต้องมาช่วยดึงคืนที่ให้อีก

            ผมหันไปถามอีกสองตัว “พวกมึงว่าไง”

            “อะไรก็ได้มึง ขอสบายๆ ไม่ต้องทำไรเยอะ” ดาวมหาลัยมองผ่านแว่นดำ จริงๆ ผู้หญิงสินกำใส่แว่นกันทุกคนครับเพราะไม่มีคิ้ว รุ่นพี่ยังไม่ให้แต่งหน้า

            “กูคิดได้แล้ว” ไอ้มุนินดีดนิ้ว “ชมรมกีฬามั้ย”

            ผมยิ้มแหยๆ “กีฬาเนี่ยนะ?”

            “กูได้ยินมาจากรุ่นพี่ว่าไม่ต้องทำอะไรเลย แค่มีชื่อเฉยๆ เข้ากิจกรรมครั้งสองครั้งก็ผ่านแล้ว สบายๆ ไร้กังวล”

            “แหม อยากสบายหรืออยากอยู่กับผู้ชายกันแน่” ไอ้ไย่เบะปาก

            “อิๆ ยอมรับก็ได้ว่าผู้ชาย” มุนินหัวเราะคิกคัก “เอาไงอู๋ ลองดูมั้ย?”

            “พวกมึงเอาเลย” ประธานรุ่นสุดหล่อส่ายหัว “เดี๋ยวกูไปเดินดูซุ้มอื่นๆ ก่อน”

            ไอ้อู่กับหยากไย่เดินกันต่อไป ผมกับมุนินเลยพากันพุ่งตรงไปยังซุ้มชมรมกีฬา เอาวะ อย่างน้อยก็หาเรื่องออกกำลังกาย เดี๋ยวอ้วนกลมเป็นโอลาฟแล้วจะร้องไห้ทีหลัง

            ชาวพละเสื้อสีเขียวแทบจะล้นออกมานอกถนน แน่สิ ชมรมกีฬามันก็ต้องเป็นที่โปรดปราณของพวกพละอยู่แล้ว แต่พวกมึงไม่คิดจะไปทำอย่างอื่นกันบ้างเหรอ ลองไปอยู่ชมรมทำอาหารก็ได้ เผื่อจะทอดอร่อยๆ ให้ลูกเมียกินในอนาคต

            “สวัสดีคร้าบบบ น้องกุ้งคนดัง พวกพี่ฝันไปหรือเปล่าเนี่ย” รุ่นพี่พละที่ผมเคยเห็นหน้าออกมาต้อนรับ ปากนี่ยิ้มจนจะถึงใบหูอยู่แล้ว

            อ๋อ จะเล่นใช่มะ ด้ายยยยยยยย

            ผมคว้ามือของพี่เขามาวางแหมะไว้บนหัวตัวเอง

            ” หึ อึ้งไปเลยล่ะสิ

            “ฝันหรือเปล่าล่ะครับ” ผมโชว์ยิ้มหวาน

            “มึงๆๆๆ” รุ่นพี่ตรงหน้าสะกิดคนข้างๆ พร้อมกับถอยกรูดไปด้านหลัง “รับช่วงต่อที กูจะเป็นลม”

            เอ๊า อะไรอ่า จะเล่นด้วยเฉยๆ เอง

            “สนใจลงชื่อเลยมั้ยครับกุ้ง” คนที่มารับหน้าแทนไม่ใช่ใครที่ไหน ปราโมทย์รูมเมทของผมนั่นเองครับ โธ่ไม่สนุกเลยอะ

            “ต้องทำไรบ้างอะโมทย์” ผมยื่นหน้าถาม

            “ก็ลงชื่อว่าอยากเล่นอะไรเท่านี้เอง” โมทย์ขยับแว่น “มีหลายอย่างเลยลองดูก่อน”

            ผมค่อยๆ กระเถิบไปดูใบลงชื่อทีละใบๆ ไล่ตั้งแต่บาส ฟุตบอล ปิงปอง ว่ายน้ำ

            อ๊ะ ว่ายน้ำดีกว่า เหมาะกับฉลามกุ้ง เบบี้ชาร์กแห่งบางขุนเทียนที่สุดแล้ว

            ยังไม่ทันจะจรดปากกาก็มีเสียงอันคุ้นเคยแทรกเข้ามาซะก่อน “ทำไรอะ”

            พอเงยหน้าก็เห็นว่าเป็นไอ้เดือนมหาลัยนั่นเอง ใส่เสื้อแขนกุดโชว์มัดกล้ามเหมือนทุกที

            “อย่าบังแสง” ผมใช้มือดันท้องไอ้ทักให้ถอยออกไป โว้ยยย ตัวเบ้อเริ่มยังจะมาบดบังทัศนียภาพอีก

            “ลงผิดแล้ว”

            “ผิดตรงไหน” ผมอ่านหัวข้อของกระดาษตรงหน้าซ้ำอีกครั้ง “ก็นี่ว่ายน้ำไม่ใช่เหรอ”

            “ไม่ดีหรอกเชื่อกู” มันส่ายหัวก่อนจะถอยตัวออกไป มือผมที่ดันท้องมันไว้ก็เลย

            หวืดดดดด

            แว้กกกกก เฉี่ยวเป้ากางเกงไปนิดเดียว ฮือออ ใจหายแว้บบบบ

            “อ่ะ” มันวางกระดาษแผ่นใหม่มาให้ ผมรีบก้มหน้าอ่านเพราะไม่อยากให้มันเห็นว่ากำลังหน้าแดง

            เดี๋ยวนะเอาอะไรมาให้กูเนี่ย “กูไม่ได้อยากเล่นเทนนิสสักหน่อย”

            “เออน่า สนุกดี มึงต้องชอบ”

            “มาตัดสินใจแทนกูทำหยัง” ผมเขี่ยใบใหม่ที่มันเอามาให้ออกไป

            “กูบอกให้ลงก็ลงดิ”

            “ไม่” ผมสะบัดหัว “กูจะว่ายน้ำ”

            “งั้นก็ตามใจ อยากเขียนก็เขียนไปเลย เดี๋ยวกูจะเอามาฉีกทิ้งทีหลัง”

            “เกรี้ยวกราดมาก กูทำอะไรให้มึงฮะ” ผมยืดตัวขึ้นมาเท้าเอวมอง “กูอยากว่ายน้ำ!

            “มึงอยากให้คนอื่นเห็นน้องมึงหรือไง”

            “น้องอะไร?” ผมขมวดคิ้ว “กูลูกคนเดียว”

            “โง่ดักดานเอ๊ยยยย” ไอ้เดือนส่ายหน้า “กูหมายถึงโน่นโว้ยยย”

            ผมมองตามสายตาที่มันพยักเพยิดมาแล้วก็ชี้ที่เป้าตัวเอง “น้องคนนี้อะนะ?”

            “อูยยยยยยยยยยยย”

            คนรอบซุ้มร้องออกมาเป็นเสียงเดียว ง่ะ อะไรกัน แอบดักฟังการสนทนาของผมกันเรอะ

            “จะชี้ทำบ้าอะไร!” ไอ้ทักคว้าข้อมือผมไว้ “ชี้ขนาดนี้ก็พูดคำว่ากระโปกไปเลยเหอะ”

            “กระโป

            “ชู่ว!” ไอ้ทักรีบปิดปากผมทันที โหมือแม่งใหญ่จนจะบังตามิดอยู่แล้ว “มึงนี่มัน

            “อิๆ” นานๆ ทีได้แกล้งมันบ้างสะใจดี เอ๊ะ แต่มาคิดดูดีๆ ฝ่ายเสียคือกูนี่หว่า “กูยืนยันว่าจะว่ายน้ำ”

            ไอ้ทักกอดอกทำเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำอย่างกับไม่สนการยืนยันเสียงแข็งของผม “มึงไม่อายนมตัวเองเหรอ?”

           

            บ้าเอ๊ย มันโจมตีจุดอ่อน มันโจมตีนมชมพู!

            แงงงง ขนาดใส่เสื้อแท้ๆ ยังรู้สึกอายขึ้นมาเฉย

            “ไม่อายสีชมพูสดๆ นั่นหรือไง” ไอ้ทักก้มมาจ้องเสื้อเชิ้ต

           

            “ไม่อายเนื้อเยอะๆ น่าบีบแบบนั้นจริงๆ อะ”

            “พอ!” ผมยกมือห้าม ไอ้บ้าเอ๊ย ทีงี้จำได้ละเอียดเชียว เอาพรสวรรค์นี้ไปใช้กับข้อสอบปลายภาคเถอะ! จำแม่นซะนึกว่ากำลังจะสเก็ชภาพคนร้าย “เทนนิสก็เทนนิส”

            “แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”

            ก็ยอมเปลี่ยนให้แล้วนี่ไงเล่า พูดมากจัง “เงียบๆ ดิ๊ กูกำลังใช้สมาธิเขียนชื่อ”

            “ใส่ไลน์ไอดีด้วย”

            ผมเงยหน้าขึ้นมางง “ไม่เห็นมีช่องให้ใส่เลย”

            “กูเนี่ยบอกให้ใส่เอง”

           

            “เร็ว มองหน้ากูทำหยัง” มันยิ้มล้อ พูดหยังตามทำไม ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเรอะ!

            “จะเอาให้ได้เลยนะสัส”

            “อย่าหวง ได้ข่าวว่าเค้ามีไลน์มึงกันทั้งม.

            “แล้วจะทำไม” ผมกลอกตาแล้วทำเป็นกระซิบ “มึงอิจฉาล่ะสิ บอกแล้วให้มานอนกับกูตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”

            ไอ้ทักก้มหน้าลงมาใกล้ๆ “ไม่นอน

            “งั้นก็ไม่ให้ไลน์”

            “งั้นนอน”

            “เปลี่ยนใจง่ายจัง” ผมเบิกตากว้าง

            “หึ แต่มีข้อแม้”

           

            “ถ้ากูนอนด้วย มึงต้องไม่นอนกับใครอีกเลย”

            ผมหรี่ตา “นานเท่าไหร่”

            “ตลอดชีวิต”

            “นานไป ขอสองอาทิตย์พอ”

            “แหม แล้วหมาที่ไหนมันบอกว่าจะนอนกับกูตลอดไป”

            “อย่าแซวกูเขิน” ผมเกร็งปาก “และที่สำคัญ กูเปลี่ยนใจแล้ว”

            ไอ้ทักยิ้มกวนๆ พร้อมกับเอนตัวออก “ถ้าทำไม่ได้ก็อด”

            “งั้นก็อย่าหวังไอดีไลน์” อย่ามาทำเป็นถือไพ่เหนือกว่า กูคือโคมไฟติดเพดานเหนือวงไพ่อีกทีจำไว้!

            “งั้นเหรอ เฮ้อ กูไม่น่าทำอะไรให้ยากเล้ย” ไอ้ทักส่ายหน้า “มุนิน!

            “จ๋า….” ไอ้คนโดนเรียกโผล่เข้ามาในวงอย่างรวดเร็ว ยิ้มหวานหยดย้อยอย่างกะนางเอกลิเก

            “ทักขอไลน์กุ้งหน่อยได้มั้ยครับ”

            “เอาไปเลยจ้า” ไอ้มุนินรีบล้วงมือถือออกมาอย่างว่าง่ายอย่างกับโดนป้ายยา

            เดี๋ยวดิ! ทำไมเป็นงี้อะ “มุนิน!!! นี่กูเพื่อนมึงนะ!!

            คนโดนด่ายังทำหน้าตาเฉย “แต่นี่เมนกู”

            “แต่มึงจะตามใจเมนตัวเองอย่างนี้ไม่ได้!!

            “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้” มันหันไปหาไอ้ทัก “ต้องการอะไรอีกมั้ยคะทัก”

            “อยากกินลูกอม”

            “อะนี่ลูกอม รสส้มของโปรดทักด้วย”

            ” ผมนี่ถึงกับอึ้ง

            “หิวน้ำจัง”

            “น้ำมะพร้าวดีต่อสุขภาพจ้า” ไปซื้อมาตอนไหนวะ!!

            โหยยย ใจร้าย ใจร้ายมากๆ!

            “ขอบใจมากมุนิน ไว้คุยกัน” ไอ้ทักโบกมือ พอไอ้เพื่อนทรยศเดินหายไปก็หันมาคุยกับผมต่อ “อย่าให้กูต้องใช้อำนาจมืดแบบนี้”

            “ไม่แฟร์เลย” ผมบุ้ยปาก “มึงขี้โกง”

            “ก็ขอดีๆ ไม่ให้”

            “ฮึ่ยยยย” รีบออกไปจากซุ้มบ้าๆ นี่ดีกว่า

            “ไอ้กุ้ง!” เสียงไอ้ทักไล่หลัง

            ” หึ อย่าหวัง วันนี้มึงไม่มีโอกาสได้คุยกับกูอีกแล้ว

            “ไอ้กุ้ง! คืนปากกาด้วย!

            ผมรีบมองของในมือตัวเอง เอ๊า หยิบมาตอนไหนวะเนี่ย

            ช่างมัน เราต้องทำเป็นเนียนครับ ห้ามหน้าแตกเด็ดขาดเลยเชียว คิดซะว่าได้ปากกาแท่งใหม่แล้วกัน

 



            “อืมมมมมมมม” ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ยังไม่เช้า ฮืออออ ไม่น่ากินชามะนาวไปเยอะเลย ปวดฉี่กลางดึกจนได้

            ปราโมทย์ยังคงหลับสนิท สังเกตได้จากเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ เฮ้อ อยากจะขอบคุณสวรรค์จริงๆ ที่วันนี้มันไม่กรน ไม่รู้ว่าเรียนพละหรือเป็นทหารเกณฑ์กันแน่ อะไรมันจะหนักหนาสาหัดขนาดน้านนนน

            พอจัดการธุระตัวเองเสร็จก็เตรียมจะล้างมือ แต่พอเปิดก๊อกก็พบว่าน้ำไม่ไหลซะงั้น ดีนะในชักโครกยังกดลงได้ ฉี่รสชามะนาวแบบนี้มีหวังมดรุมตอมแหงๆ

            ผมเปิดประตูออกไปนอกห้องให้เงียบ ตั้งใจจะไปล้างมือที่ห้องน้ำรวมสุดทางเดิน จะให้นอนทั้งๆ ที่มือเลอะแบบนี้ได้ยังไงเล่า

            โอเค โชคดีที่ตรงนี้น้ำยังไหล ค่อยยังชั่ว

            จมูกของผมได้กลิ่นบุหรี่ตอนที่กำลังเช็ดมือ มาจากไหนวะ บันไดหนีไฟเหรอ

            ลมเย็นๆ ด้านนอกอาคารตีเข้ามาจนผมต้องกอดตัวเองไว้แน่น ตาก็ชะเง้อมองดูเงารางๆ ที่ขยับอยู่นอกทางหนีไฟอันมืดสนิท

            ผีเปล่าวะ จะได้เตรียมโกยเถอะโยม

            “ใครอะ” ผมส่งเสียงถาม ต้องรู้ให้ได้ว่าคนหรือผี

            “หืม?” เสียงตอบรับนั้นดูแปลกๆ ชอบกล แต่ไม่ทันได้สงสัย เจ้าของเสียงก็โผล่ออกมาให้เห็นจนได้

            ไอ้ทักที่สวมแต่กางเกงนอนขายาวผ้าบางๆ เพียงตัวเดียวเลิกคิ้วสูง ในขณะที่ท่อนบนเปลือยอกโชว์เนื้อหนังสันหลังยาวเฟื้อยเป็นกิ้งกือแบบไม่แคร์สภาพอากาศ มันเกาหน้าอกตัวเองจนเป็นรอยแดงขณะที่เพ่งสายตามองมาเช่นกัน พอมันรู้ว่าเป็นผมก็ยิ้มออกมาทันที รีบซ่อนบุหรี่ไว้ด้านหลัง

            อารมณ์ดีผิดปกติแบบนี้มันต้องไม่ชอบมาพากลสักอย่าง ใจมันบอกงี้อะครับ

            “กูซื้อเสื้อให้เอามั้ยวะ” ผมกลอกตา ไอ้บ้านี่แม่งถอดเสื้อบ่อยกว่าโตโน่อีกมั้ง

            ไอ้ทักยิ้มแป้นก่อนจะกวักมือเรียก “มานี่ดิ”

            ผมชั่งใจอยู่แป๊บนึงแต่ก็สุดท้ายก็เดินเข้าไปอยู่ดี ถ้าเป็นอะไรโปรดจงรู้ไว้ว่าคนร้ายชื่อทัก โรหิตจันทร์นะครับ

            กลิ่นแอลกอฮอล์เตะจมูกแทบหัก “มึงเมาเหรอ”

            “อืออออ” มันส่งเสียงยานคาง ยืนพิงกรอบประตูอย่างกะคนไม่มีเรี่ยวมีแรง “พี่ที่สนิทในกองประกวดพาไปเลี้ยงย้อนหลัง”

            “อ่อ” ผมพยักหน้า แต่ก็ยังกอดอกสงวนท่าที ทำไมอีไย่ไม่เคยได้ไปไหนเลยวะ โดนบอยคอตเพราะทำตัวแรงหรือยังไง

            ผมเอียงคอมองคนตรงหน้า แอบคิดนิดๆ นิดๆ จริงๆ นะ คือผมยุ่งๆ ฟูฟ่องเป็นสายไหมของมันตอนนี้ก็ดูน่ารักดีเหมือนกันแหละ

            “มาเห็นกูดูดบุหรี่ ไม่ดีเลย” มันส่ายหัว ก่อนจะจัดการทิ้งของในมือลงพื้น

            “ก็เลิกดูดซะสิ”

            “ปกติก็ไม่ค่อยดูด วันนี้ดื่มก็เลยขอหน่อย” ไอ้ทักบอก ตานี่ปรือเชียว “ยังไงก็ไม่อยากให้มึงเห็นอยู่แล้ว”

            พูดบ้าอะไรของมัน

            ผมถอนหายใจ “เรียกกูมาทำไมฮะ”

            ไอ้ทักยกยิ้ม “อยากเห็นหน้าเฉยๆ”

            โอเค พูดน้อย ยิ้มแป้นเหมือนคนบ้า สรุปอาการได้ว่าเมาจริงๆ ครับ

            “เพ้อเจ้อ” ผมส่ายหัว “กูไปนอนแล้วนะ ง่วง”

            “โห่เดี๋ยวดิ” มันคว้าไหล่ผมไว้ได้ทัน “มานั่งคุยกันก่อน”

            “มึงเมาแล้วทัก เดี๋ยวคึกซ้อมกูขึ้นมาได้ตายกันพอดี”

            “กูจะทำแบบนั้นทำไมวะ” ไอ้ทักขมวดคิ้ว “ใครจะกล้าทำอะไรมึง”

           

            “เคยมีคนทำแบบนั้นกับมึงเหรอ บอกกูได้นะ” เดี๋ยวๆ นี่ก็จริงจังเกินไปมั้ยอะ

            “กูพูดเล่น” ผมพยายามหลบตามัน บ้าเอ๊ยยย คนอะไรวะเวลาเมาแล้วแม่งดูดีกว่าปกติล้านเท่า กริฟฟินดอร์เอาไปเลยร้อยแต้ม

            “มานั่งคุยกัน” มันลากผมออกไปด้านนอก ทิ้งตัวลงบนขั้นบันไดแล้วก็ดึงผมให้ไปนั่งข้างๆ ผมตกใจมากตอนที่มันเอนตัวมาหนุนตัก “ขอนอนหน่อย”

            อะไรของมันวะ จากเขินๆ จะกลายเป็นขำแล้วนะ ฮ่าๆ

            ผมขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่ามันยิ้มแป้นมาให้ “เดี๋ยวตีหน้าให้ซะเลย”

            “อย่าทำผมมมม” มันทำเป็นตั้งการ์ดหลวมๆ โว้ยยย เลิกออดอ้อนได้แล้ว เห็นแล้วมันตลก

            “จะนั่งตากยุงกันอีกนานมั้ยฮะ”

            “อากาศแบบนี้ไม่มียุงหรอกน่า” มันหลับตาพริ้ม “นี่ไง ได้นอนกับมึงแล้ว”

           

            ฮู้ว! โชคดีไปที่มันไม่เห็นว่าผมยิ้ม

            ไอ้บ้าเอ๊ย ยังหมกมุ่นกับเรื่องนี้ไม่เลิกนะมึงเนี่ย

            โอ๊ยยย มือมือเริ่มอยู่ไม่สุก! มือจ๋าลูกอย่าซน หนูไม่อยากจับผมมันจริงๆ หรอกน่า

            หมับ!

            โว้ย พูดอะไรก็ไม่เคยฟังเลยใจกู

            “หือ” มันลืมตา “ขยี้แรงๆ ก็ได้”

            ผมขำอีกรอบตอนมันทำหน้าอิ่มอกอิ่มใจ ตายๆ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเดือนมหาลัยนี้เมาแอ๋แล้วชอบทำหงิงๆ อย่างกับหมา

            “ข้างบนคืออะไรอะ ดาดฟ้าเหรอ?” ผมถามมัน

            “ใช่” อยู่ดีๆ มันก็ลุกพรวด โห่ไรวะ ยังจับหัวไม่หนำใจเลย “ตามมาเร็ว”

            มันวิ่งขึ้นบันไดไป คือไงอะ ผมต้องตามมันไปจริงๆ ใช่ปะ? เออก็ได้วะ มาถึงขนาดนี้แล้วอะเนอะ

            ผมตามมันขึ้นไปจนได้เจอกับลานกว้างๆ ที่ไม่ได้สกปรกอย่างที่คิด ไอ้ทักที่รออยู่ก่อนแล้วยืนให้ลมตีจนผมปลิวไสวยังกะถ่ายโฆษนา

            “แท่แด้

            “มึงเมาทุกวันก็ดีนะ กูจะได้ไม่ปวดหัว” ผมอดยิ้มให้กับความอะเลิ้ดเกินเหตุของมันไม่ได้ “โห ก็สวยดีนะเนี่ย”

            ผมมองไปรอบๆ เห็นวิวทิวทัศน์ของมหาลัยได้ชัดเจน แถมท้องฟ้าก็สวยซะด้วย ที่เขาบอกว่าต่างจังหวัดเห็นดาวง่ายกว่ากรุงเทพคงจริงสินะ

            “กุ้ง

            “หือ” ผมหันไปมองหน้าคนเรียก ที่ตอนนี้เดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม

            ไอ้เดือนมหาลัยสูดหายใจเข้าเต็มปอดจนหน้าอกขยาย “ถ้ากูถามอะไรมึง สัญญาได้ปะว่าจะไม่โกรธ”

            มาไม้ไหนอีกล่ะ “ถามมาดิ”

            “คือกูอยากรู้ว่า” ไอ้ทักเกาหัว “มันจะมีทางไหนมั้ย

           

            “มันจะมีทางไหนอีกมั้ยที่จะทำให้มึงไม่ต้องนอนกับใครอีก”

            ผ่าง ใครมีตีฉาบข้างหูหรือเปล่าเอ่ย

            บะบ้าไปแล้ววววว มาถามอะไรแบบนี้เล่า!!

            “กูขอโทษจริงๆ นะที่ทำมึงโกรธตอนนั้น” ไอ้ทักพยายามทำซีเรียส แต่เห็นยังไงก็ขำ “กูก็ดีใจที่มึงบอกว่าอยากจะนอนกับกูตลอดไป

           

            “แต่กูไม่กล้า” มันลูบหน้าตัวเอง “ไม่ใช่ทำไม่ได้นะ แต่กูไม่กล้าจริงๆ”

            “ทักมึงเมาแล้ว” ผมพยายามไม่ถือสาเพราะมันเมา แหม่ มีการบอกด้วยนะว่าไม่ใช่ทำไม่ได้ คือจะอวดล่ะสิ

            “ฟังกูก่อน” มันเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม “ที่กูไม่กล้า เพราะในสายตากูมึงมีค่ามากกว่านั้นอะ”

           

            บ้าเอ๊ย ใจเต้นจนได้ ตื่นเต็มตาโดยไม่ต้องพึ่งกาแฟเลยกู ฮือออออ สร่างได้แล้วไอ้ทักเอ๊ย มาฟังซิว่าวันนี้ตัวเองพูดอะไรออกมาบ้าง

            ผมเห็นท่าทางของมันแล้วก็ต้องหลุดยิ้ม อ่ะๆ ถือว่าตอบแทนที่มันเมาแล้วน่ารัก “กูบอกความลับให้เอาปะ”

            “เอา”

            “กูไม่เคยนอนกับใครเลยเว้ย” ผมป้องปากกระซิบ

            “โกหก”

            เอ๊า “จริงๆ คือไม่ได้นอนแบบนั้นอะ กูนอนกับทุกคนอะใช่ แต่กูแค่นอนเฉยๆ ไม่ได้นอนอย่างที่มึงคิด”

            “อะไรของมึงวะ มีแต่นอนๆๆ กูงงไปหมดแล้ว” ไอ้ทักขยี้หัว

            โว๊ยยย เดี๋ยวกูเอาน้ำสาดซะนี่ เสียอารมณ์หมด

            หรือเมาแบบนี้ควรพูดกับมันตรงๆ เอาวะ “กูยังจิ้น

            “ฮะ!?

            “กูยังจิ้น!” ไอ้ห่านี่ต้องให้พูดเสียงดัง อายเป็นนะว้อยยยยย

            ไอ้ทักถึงกับตาโตและเงียบไปสักพัก แต่สุดท้ายแล้ว….

            “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

            “หัวเราะทำบ้าอะไรเนี่ย”

            “ฮ่าๆๆๆๆ”

            “โว๊ยยยย ไอ้ขี้เมา!

            “น่ารักจริงๆ เล้ยยยยมึงเนี่ย”

            ผมปัดมือมันออกตอนที่มันเอื้อมมาทำเป็นจะจับหัว โอ๊ย พอจะจริงจังแล้วชอบทำเงี้ย “กูไม่มีอะไรจะคุยกับมึงแล้ว ไอ้ใจร้าย”

            “เดี๋ยวเด่ะ” มันพยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ “สรุปได้เป็นลีดปะ”

            “ไม่” ผมตอบสั้นๆ หึ เห็นหน้าแล้วหงุดหงิด อยากจะข่วนๆๆๆๆ

            “แล้วทำอะไรแทน”

            “เล่นกีฬา!” ผมกระแทกเสียง “กูไปนอนแล้วนะ เบื่อจะคุยกับมึง!

            “เออๆ” มันโบกมือยิ้มๆ “ฝันดีกุ้ง”

            ผมสะดุดกึก!

            บ้าเอ๊ย เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าการที่มันเรียกชื่อจริงๆ เป็นจุดอ่อน

            เอาเถอะ ถึงจะหงุดหงิดบ้างก็ต้องยอมรับว่ามันเมา แล้วการที่มันถอดเสื้อรับลมเย็นๆ แบบนั้นไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่เลยอะ

            ผมเลยยังไม่เดินลงบันไดไปสักทีเพราะเป็นห่วงมันขึ้นมาเฉย

            “มึงก็ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมตาย” ผมตะโกนไปหามัน

            ไอ้ทักเอี้ยวคอมามองปากยังคงยิ้ม “มึงไปก่อนเลย ไม่ต้องห่วงกู”

            เฮอะ พูดอะไรก็ไม่เคยฟัง เป็นอะไรไปก็อย่าเสียใจทีหลังแล้วกันนะ อุตส่าห์แคร์

            ผมรีบวิ่งกลับห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง แต่จนแล้วจดรอดก็ข่มตาให้หลับไม่ได้ เป็นเพราะมันคนเดียวเลย ทำให้ผมต้องหยิบมือถือขึ้นมาไถแบบนี้

            ผมเห็นรูปที่เพื่อนถูกใจเด้งขึ้นมาในไทม์ไลน์ อย่างกับทุกคนระดมกดไลท์กันมือเป็นระวิง พอเห็นไอดีเจ้าของภาพก็ถึงกับทำให้ผมขมวดคิ้ว

            TUK_EMPTY

          มาอัปรูปอะไรดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้เล่า บอกให้นอนๆ ก็ไม่เชื่อกันบ้างเล้ยยยย

            ถึงใจจะว่ามัน แต่ผมก็กดเข้าไปดูอยู่ดี รูปพระจันทร์สีเหลืองนวลดวงเบ้อเร่อเต็มหน้าจอ พร้อมกับแคปชั่นทื่อๆ ไม่มีอิโมค่อนตามสไตล์

 

            สุดท้ายก็ไม่กล้า

 

            มือถือของผมสั่นอีกครั้งตอนอ่านแคปชั่นจบ มุมบนของจอแจ้งเตือนว่ามีคนส่งไลน์มาพร้อมกับมีข้อความให้เห็น ทำให้ผมไม่ต้องเข้าไปเปิดห้องแชทให้เสียเวลา

            ข้อความจากบุคคลปริศนาเด้งขึ้นมาให้เห็นเรื่อยๆ

 

            T : นอนยังวะ

          T: จริงๆ ที่จะพูดวันนี้อะ

          T: คือให้กูจีบมึงได้มั้ย

          T : แล้วไม่ต้องไปยุ่งกับใครอีก

          T : กูไม่สนว่ามึงผ่านอะไรมา

          T : แค่หยุดที่กูก็พอ

 

            ผมลดมือถือลงแนบมันไว้กับอก ตาค้างใจเต้นแรงอย่างกับกระดกลิปโพเป็นลัง

            “เวรแล้วไง



TBC*

 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

แฮะๆ หายไปนานคิดถึงกันรึเปล่าเอ่ยยยยย
บทนี้อ่านหลายรอบมากกว่าจะเอามาลง
แก้แล้วแก้อีกแก้แล้วแก้อีก
พยายามจะไม่ตลกแต่จนแล้วจดรอดยังไงกุ้งมันก็ต้องตลกอะ
555555  ก็ถือว่าเป็นมุมหวานๆ แบบแปลกๆ ของน้องไปแล้วกันนะครับ


ยังไงก็ฝากคอมเม้นท์ เป็นกำลังใจให้ได้น้า <3

พูดคุยกันได้ที่ https://www.facebook.com/thene0classic
หรือ #อย่ามาอยู่กับกุ้ง นะครับ ขอบคุณแม่ๆ ทุกคนเล้ยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.174K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,510 ความคิดเห็น

  1. #5486 sealers (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 20:32
    ในที่สุดไดโนเสาร์ก็กล้าจีบสักที
    #5,486
    0
  2. #5443 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 14:50
    อิแม่เอ๊ยยยยยยย ฟบกฟบาดบฟาดบำสหสกฟวแ
    #5,443
    0
  3. #5433 After_TeaTime (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 05:09
    คืออยากสะกิดพี่แล้วจับไหล่มาเขย่าแล้วตะโกนใส่หน้าว่า น้องยังจิ้นจริงๆโว้ยยยย!!!! 555555555ก็หนูทำตัวแบบเนี๊ย จะให้พี่เขาเชื่อได้ไงละลูก
    #5,433
    0
  4. #5427 Jibangrin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 19:56

    เพนรมมมมมแน้วว
    #5,427
    0
  5. #5403 timemachine20 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 17:20
    โลกความจริงมันโหดร้าย มีปัญหามากมายตามอายุ... ขอบคุณผู้เขียนที่นำโลกแห่งจินตนาการมาถ่ายทอดเป็นตัวอักษร ให้ได้อ่านเพื่อผ่อนคลายยืดหยุ่นปัญหาในชีวิต ผู้อ่านกระโดดเข้าไปในโลกจินตนาการวนลูปอยู่ในนั้นวันแล้ววันเล่า...นี่ถ้าไม่ติดว่ามีน้องเงินเดือนคอยเรียกจะไม่หลุดออกมา(ทำงาน)จากโลกแห่งจินตนาการเลยนะเนี่ย....ขอบคุณผู้เขียนมากๆๆๆๆๆนะจ้ะ จะคอยติดตามผลงานต่อๆๆๆๆไปจ้า
    #5,403
    0
  6. #5369 Shipnielong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:02
    แกรรรรรรรร๊ คทอมันบั่บ จีบเลยลูก จีบเลยยย อร๊ายยยยยย
    #5,369
    0
  7. #5348 mmamaexx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:19
    เอ้าแล้ววววว
    #5,348
    0
  8. #5344 TooinloveToletgo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:18
    โว้ยำยยไยไไยไยสหสห

    ฟินนนนนนนนน
    #5,344
    0
  9. #5295 lills (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:34
    จีบบบเลยยยทัก
    #5,295
    0
  10. #5224 PaulaPum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 19:20
    ทักมาจีบจริงๆนะเนี่ยยย
    #5,224
    0
  11. #5200 galaxysecret🌈🌈 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 09:32

    สู้ๆนะทัก โอ้ย ถ้านี่เป็นกุ้งคือใจเหลวแล้ว
    #5,200
    0
  12. #5133 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 10:47
    น้องกู้งงงงงง
    #5,133
    0
  13. #5129 BATz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 22:18
    เขินหนักมากกกฮื้อออรักตายเลยยยพี่ทักของน้องงงง อยากจะกอดสักล้านรอบ
    #5,129
    0
  14. #5122 minshgyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 13:45
    เขินนนนน
    #5,122
    0
  15. #5021 130143m (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 21:58
    ยอมแล้ววววว
    #5,021
    0
  16. #5006 Onkets (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 02:54
    ฮือออออ ใจบางไปหมด เขินนนนน
    #5,006
    0
  17. #4982 MaiNatkamon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 01:21
    กรี้ดดดดด นุเขินนนนน
    #4,982
    0
  18. #4943 ojay2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:26
    บ้าจริงงงงงง ใจเต้นนนนนนนแทนนนเลยยย
    #4,943
    0
  19. #4902 mmyu24 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 00:52
    สู้เค้าทักกกก
    #4,902
    0
  20. #4887 K_57 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 00:53
    จ้าาาา พ่อคุณ แหม
    #4,887
    0
  21. #4875 MManatsawan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:32
    โอ้ยยย ทัก ทัก ทัก กรี๊ดดดดดดด
    #4,875
    0
  22. #4844 PPSnook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 18:04
    จีบบบบบบ
    #4,844
    0
  23. #4827 JDPPSJIN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 09:50
    อมกกกกกกกกกกกทักอุเเง้
    #4,827
    0
  24. #4795 mizasa_G (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 18:23
    ย้ากกกกกกกกก!!!!อ๊ากกกกกกก!!! ฮว้ากกกกกกก!!!!! เขินจนใจจะกระโดดโลดเต้นแรปโย่วได้
    #4,795
    0
  25. #4794 inunu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 10:04
    ทักไม่เชื่อเหรอว่าน้องกุ้งยังจิ้น
    #4,794
    0