[END] ➤ └ อย่ามาอยู่กับกุ้ง ┐(BL)

ตอนที่ 3 : EP.2 | อย่ามายุ่งกับกู!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,027
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,301 ครั้ง
    23 ธ.ค. 60

EP.2

อย่ามายุ่งกับกู!

 



            “เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ” เสียงโห่ร้องของพวกพละก้องกังวานท่ามกลางหัวสมองที่แบล๊งของผม

            มีรุ่นพี่ของพวกนั้นสองสามคนวิ่งออกมาลากตัวไอ้ทักพร้อมกับเขย่าไหล่อย่างดีอกดีใจ

            เอ๊า นี่มันอะไรกันง่ะ

            “อย่าขัดขาน้องผมสิครับ!” พี่ว้ากเคราแพะของพวกเราลุกขึ้นตะโกน อีกฝั่งมีรุ่นพี่ตัวโตออกมารับหน้า

            “ขอโทษนะครับคุณวิน พอดีน้องผมฉลาด”

            ฮะ หมายความว่าพวกรุ่นพี่เสี้ยมไอ้ทักให้ออกมาหักหน้าเหรอ

            อ๋อแล้วพี่ว้ากชื่อวินเหรอเนี่ย อิๆ

            “ไงคุณกุ้ง ชื่อโดนดักแล้ว มีชื่อใหม่มั้ย!?

            ผมส่ายหัว คิดไม่ออกแล้วอะ โด่ววววว ชวนหลีกภัยออกจะล้ำลึก

            หงุดหงิดจังวะ!

            ผมหันไปคาดโทษไอ้ทักตัวดีที่กำลังดีอกดีใจกับกลุ่มเพื่อน ก่อนที่ตัวเองจะฟึดฟัดจะกลับมานั่งในแถว มึงนะมึง ขัดความเฉิดฉายของกู เดี๋ยวมึงเจอดีแน่!

            “คนต่อไป!!” พี่ว้ากของผมก็ยังแหกปากต่อไป

 



            “ไอ้อู๋ ไปซื้อน้ำเป็นเพื่อนหน่อยยยย” ผมสะกิดไหล่ไอ้เพื่อนยากขณะที่มันกำลังสุมหัวอยู่กับเพื่อนๆ ในคณะอยู่

            เจ้าของชื่อละสายตาจากการวางแผนอย่างเกรงอกเกรงใจเพื่อนๆ แต่ทว่าเสียงที่ตอบกลับมาไม่ได้ออกจากปากมัน

            “โอ๊ยยยย ไอ้กุ้ง มึงนี่นะ ไม่คิดจะช่วยพวกกูแล้วยังชวนเพื่อนไปเถรไถลอีก!” เสียงแหลมเป็นไม้เสียบลูกชิ้นของมุนินเพื่อนตุ๊ดจากเอกแฟชั่นนั่นเอง ไอ้นี่มันชอบเคลมว่าตัวเองเป็นรองประธานรุ่น (และเมียของไอ้อู๋) จริงๆ มันชื่อนิลแหละ แต่ท่าแนะนำตัวมันทำเป็นมุนินทร์มุตตาในแรงเงากำลังทะเลากันเหมือนคนเป็นไบโพล่าแล้วตลกมาก เพื่อนๆ เลยเรียกมันอีมุนินจนชินแล้ว

            “เอ๊า ก็กูหิวน้ำอะ” ผมย่นคิ้ว “ไอ้อู๋ไม่ใช่ผัวมึงนะ ไม่ต้องหวงขนาดนั้นก็ได้!

            “ไปซื้อเองคนเดียวไม่ได้รึไง!?

            “กูเหงา!!

            “อีบ้า สมน้ำหน้าที่โดนทักขัดจนหน้าแหกแบบนั้น คนอย่างมึงอะมันปวกเปียก”

            ผมอ้าปากค้าง อ้าวลามมาเรื่องนี้ได้ไง “ไหงงั้นอะ!?

            “แต่จะว่าไปมึงก็โชคดีนะที่ได้ใกล้ชิดกับทักขนาดนั้น”

            ผมหรี่ตามองเมียเพื่อนด้วยความงง “น่าดีใจตรงไหนวะ”

            “ก็ทักทั้งหล่อ หุ่นดี ดีกรีเดือนมหาลัยแบบนั้นอะ ใครคุยด้วยก็ได้บุญย่ะ!

            “มึงนี่ก็เพ้อเจ้อ เดือนมหาลงมหาลัยอะไรล่ะ เค้ายึงไม่ถึงเฟรชชี่ไนท์เลยโว้ยย”

            มุนินตบโต๊ะดังลั่น ลุกขึ้นมาชี้หน้าผมอย่างกับว่าผมขโมยหมามันไป

            “มึงไม่รู้อะไรซะแล้ว ทักนี่แหละที่จะเป็นเดือนมหาลัย เคียงคู่กับดาวมหาลัยอย่างอีหยากไย่แน่นอน” พูดจบมันก็ชี้ไปยังดาวคณะที่ยิ้มพิมใจรออยู่ข้างๆ แล้ว

            “แหม มึงพูดไม่เกรงใจไอ้ฟิวส์เลยเนอะ” ผมเหล่ไปทางเดือนคณะตัวองที่แม่งไม่สนใจเหี้ยอะไร มัวแต่ยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อนขี้เก๊กของมันแล้วแซวสาวๆ จากคณะอื่นที่เดินผ่านไปมา

            “หล่อแต่โง่แบบนั้นอะนะ? กูเอาเวลาเชียร์ไปทำมาหากินดีกว่า”

            “แล้วมึงแน่ใจเหรอว่าไอ้ทักฉลาด”

            “เค้าสอบเข้าได้คะแนนเป็นที่หนึ่งของคณะพละย่ะ”

            ผมเบะปาก อี๋ไอ้ไดโนเสาร์นั่นอะนะ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าสัตว์ดึกดำบรรพ์ก็มีสมอง อเมซซิ่งๆ

            แต่เดี๋ยวนะ

            “แล้วมึงรู้ได้ไงอะ” ผมกอดอกถาม

            “กูเป็นหัวหน้าแฟนคลับทักจ้ะ”

            “เป็นอะไรนะ” ผมเงี่ยหู เหมือนมะกี้ได้ยินไม่ชัด

            “หัวหน้าแฟนคลับ!

            “โอ๊ยยย เป็นแฟนคลับไอ้คนหน้าเหมือนทีเร็กซ์แบบนั้นอะนะ เอาเวลาไปตามกรี๊ดพี่เป๊กผลิตเหอะ”

            มุนินทำเป็นเชิด “พี่เป๊กกูก็กรี๊ดจ้ะ อีควาย”

            โว้ย ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับอีเมียเพื่อนนี่แล้ว ไปซื้อน้ำคนเดียวก็ได้วะ

            “นี่ถ้ากูเอาเวลาที่คุยกับมึงไปซื้อน้ำ ป่านนี้ได้ย่อยของมาเป็นเยี่ยวหมดแล้ว”

            “รู้ตัวก็ไปซะสิ”

            “ไปคนเดียวได้ใช่ปะ” ไอ้อู๋เงยหน้าขึ้นมามอง

            “เออ เทคแคร์เมียมึงไปเหอะ”

            ผมปลีกตัวออกมาจากเพื่อนๆ ในคณะที่นั่งรวมกลุ่มกันอยู่ในมุมหนึ่งของอาคารแปดเหลี่ยมอเนกประสงค์ ที่นี่นอกจะมีลานกว้างมากๆ ให้ซ่องสุ่มแล้ว ด้านในยังมีร้านสะดวกซื้อให้บริการอีกต่างหาก ซึ่งมีสองร้านตั้งอยู่ตรงข้ามกันอย่างกับต้องการจะแข่งกันเอง

            ผมเลือกเข้าไปยังร้านที่คนน้อยเพราะขี้เกียจเบียด พี่คนขายเป็นสาวร่างท้วมใส่แว่นดูจิตใจดี ทักทายผมตั้งแต่เปิดประตูมาได้ยังไม่ถึงอึดใจเลย

            “น้ำดื่มอยู่ตรงไหนครับ”

            “ด้านในเลยจ้า ตรงเข้าไปใกล้ๆ พวกเครื่องใช้นะ”

            ผมพยักหน้าขอบคุณพี่เจ้าของร้านก่อนจะเดินไปตามทางที่เธอชี้ มีสองสาวที่ยืนเลือกซื้อขนมจ้องหน้าผมตลอดขณะที่ผมเดินผ่านไป หึ อย่าคิดว่าไม่เห็นนะสาวๆ เดี๋ยวกระโดดเข้าไปหอมแก้มซะหรอก อะจึ๋ย!

            เอกินอะไรดีน้า

            “หาอะไรอยู่เหรอ”

            “แว๊กกกก”

            ผมตกใจจนตัวกระตุกเพราะจู่ๆ ก็มีคนเข้ามายืนข้างๆ พร้อมกับส่งเสียง เมื่อรวบรวมสติด้วยการลูบหน้าอกปลอบใจตัวเองเสร็จก็เลยหันขวับไปมอง ผมเบ้ปากทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

            “เอ๊า มองทำไม บอกดิหาอะไร เดี๋ยวเลี้ยง” ไอ้ทักยักคิ้ว เหยียดมุมปากข้างหนึ่งจนสุด ถึงไม่ได้สนิท (และไม่อยากจะสนิท) แต่ดูจากท่าทางแล้วเดาได้เลยว่ามันต้องเป็นคนที่นิสัยกวนตีนมากๆ แน่ๆ

            “บ้านกูรวย ซื้อเองได้”

            “อ๋อเหรอ รวยขนาดไหนอะ” ไอ้คนตัวสูงกว่ากอดอก ทำทีเป็นครุ่นคิด ผมกลืนน้ำลายเมื่อเห็นว่ามันเหงื่อท่วมตัว สกปรกชะมัด ไปฟัดกับหมามาเรอะ “ใช่เป็นลูกเจ้าของโรงงานอาหารทะเลแช่แข็งปะ?”

            “มึงรู้ได้ไงอะ เป็นแฟนคลับกูเหรอ?”

            “คนที่เขาปลื้มมึงเขาต้องรู้กันทุกคนแหละ” ไอ้ทักแยกเขี้ยวจนทำให้ผมหน้าแดง

            “แล้วมึงปลื้มกูกับเขาด้วยหรือไง”

            “อะไร กูอะนะ?” มันทำหน้าแหยเกเหมือนจะอ้วก “ให้มันน้อยๆ หน่อย กูได้ยินเพื่อนมันคุยกันต่างหาก อยากรู้จักมันมั้ยล่ะ?”

            โธ่ ผิดหวังเลยอะ ยอมรับนะว่าก็อยากกอดก่ายไอ้นี่เหมือนกัน แต่ขอตอนสะอาดสะอาดกว่านี้นะ

            “ไม่ต้องหวังดีเลย ขอบคุณ” ผมถอนหายใจ “ออกไปไกลๆ ได้มั้ยเนี่ย เหม็นเหงื่อ เด็กพละนี่มันจริงๆ เล้ยยยย”

            “ทำไม!” ผมอ้าปากข้างเมื่อมันใช้แขนเท้าประตูตู้แช่เย็นทำให้ผมเปิดมันไม่ได้ “เด็กพละมันทำไม พวกเด็กสินกำเขาชอบดูถูกคนอื่นกันเหรอ!

            “มึงจะเสียงดังทำไมเนี่ยยยย” ผมมองซ้ายมองขวา ทำไม้ทำมือให้มันพูดเบาๆ

            “ก็ตอบกูมาดิ เด็กพละมันทำไม” มันเขยิบเข้ามาใกล้

            “ไม่มีอะไร กูแค่บ่นเฉยๆ”

            ไอ้ทักมองตาขวาง น่ากลัวเชี่ยๆ หน้ามันคมก็จริงนะ แต่ชอบมันตอนกวนตีนมากกว่า ตอนเดือดแบบนี้แม่งโคตรจะขนลุก

            “แล้วไป” มันถอยออกจากระยะอันตราย “เร็ว หยิบมาจะกินอะไรเดี๋ยวเลี้ยง”

            “เลี้ยงกูเพื่อ?”

            “จะได้พูดให้คนอื่นฟังว่ากูได้ซื้อน้ำให้น้องกุ้งคนดัง” มันยิ้มกว้าง

            “จะจะบ้าเรอะ!

            “มึงเชื่อกูหรือไง กูแค่จะปลอบใจที่หักหน้ามึงโว้ย”

            อ้าว แล้วไป

            ผมถอนหายใจอีกรอบ วันนี้ถอนหายใจจนลมจะหมดปอดแล้วมั้ง อีกเดี๋ยวคงหัวฟาดพื้น

            “แล้วไม่ต้องมาเรียกกูว่าน้องก็ได้นะ มึงกับกูก็เรียนปีเดียวกันปะ”

            “มึงไม่รู้เหรอว่าคนอื่นเขาเรียกมึงน้องกุ้งกันหมดแล้ว ตามท่าแนะนำตัวของมึงนั่นแหละ” มันทำเป็นยกการ์ดพร้อมกับเต้นแบบที่ผมทำตอนแนะนำตัว

            “จริงเหรอ

            “เออดิ น้องกุ้งน่ารัก ใครไม่รักก็บ้าแล้วใช่มั้ยล่ะ?” มันล้อ “บอกเลย มึงได้รักหลายเข็มแน่ คนต่อคิวเพียบ”

            หืม รักหลายอะไรนะ

            “อายจัง” ผมพูดลอยๆ ทำเป็นลืมๆ สิ่งที่ได้ยินแล้วเอื้อมไปเปิดตู้แช่เย็นเพื่อจะหยิบโค้กซีโร่ออกมา

            “หยิบมาอีกขวด”

            “หะหา?”

            “งงบ้าอะไร หยิบมาอีกขวด”

            ผมพยักหน้าหงึกงักแล้วหยิบโค้กซีโร่ออกมาอีกขวด แล้วยื่นให้มันอย่างงงๆ

            “ขอบใจ” มันแยกเขี้ยว จากนั้นก็ใช้นิ้วคีบปากโค้กทั้งสองขวดไปยังเคาท์เตอร์

            อะอ้าว มันเอาของผมไปทำไมอ่า

            “พละสวัสดีครับ” ไอ้ทักยกมือไหว้เมื่อวางของให้พี่เจ้าของร้านคิดเงิน

            “เด็กพละเสื้อเขียวนี่น่ารักจัง มือไม้อ่อนทักทายกันทุกคนเลย” เธอยิ้มพร้อมกับหยิบขวดสีดำแดงทั้งสองใส่ถุง

            “แน่นอนอยู่แล้วครับ แต่ผมคงน่ารักไม่เท่าเด็กสินกำหรอก โดยเฉพาะคนนี้” มันชี้มาที่ผม ซึ่งยืนเอ๋ออยู่ข้างๆ มันตอนที่มันกำลังสนทนา

            อยู่ๆ โดนขายเฉ้ยยยย

            “หนูหน้าตาน่ารักจัง ขาวจั๊วหน้าคมอย่างกับหนุ่มฮ่องกงเลย ชื่ออะไรครับ” พี่เจ้าของร้านมองหน้า

            “เอ่อกุ้งครับ” ผมบอก หันไปทางไอ้ทักอย่างงงๆ พร้อมกับสงสัยว่ามันจะแนะนำตัวให้ทำไม แต่กลับพบว่ามันกำลังทำเป็นกวนตีนด้วยการล้อท่าแนะนำตัว น้องกุ้งน่ารัก ใครไม่รักก็บ้าแล้ว อีกครั้ง

            ไอ้บ้าเอ๊ย

            “พี่ชื่อชมพู่นะจ๊ะ มาร้านพี่บ่อยๆ นะ”

            “ได้เลยครับ” ผมยกมือไหว้

            “เดินตามมาสิน้องกุ้ง จะอยู่ในนี้อีกนานมั้ยฮะ!” ไอ้ทักเอี้ยวตัวมามอง เพิ่งสังเกตว่ามันอยู่ประตูแล้ว ถุงโค้กถูกหิ้วไว้บนบ่า ไว้จริงวุ้ย เดินไปตั้งแต่ตอนไหน

            “พละเรียกแถว!!

            ยังไม่ทันที่จะเอื้อมมือไปสะกิดเพื่อเอาโค้ก พวกรุ่นพี่คณะพละก็เรียกรวมพลซะก่อน ไอ้ทักรีบวิ่งแจ้นไปเข้าแถวปล่อยให้นิ้วชี้ผมตั้งค้างไว้เหมือนกำลังจะจิ้มไอแพตที่มองไม่เห็น

            เอ๊า

            “ไอ้ทัก! โค้กกู!! ผมตะโกนดังลั่นไปทั่วอาคาร ไอ้พวกรุ่นพี่เสื้อเขียวที่กำลังปั้นหน้าโหดตกใจไปตามๆ กัน

            ผมเดินดุ่มๆ เข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว ไม่ได้นะ วันนี้ผมต้องได้กินโค้กสิ!

            “มีอะไรครับน้อง” รุ่นพี่คณะเสื้อเขียวคนหนึ่งเดินเข้ามาถามไถ่

            “ไอ้ทักมันไม่ให้โค้กผมอะ!

            “หูยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

            หนุ่มๆ สาวๆ ชาวพละในแถวห่อปากร้องออกมาพร้อมกันเหมือนฝูงผึ้ง ส่วนไอ้ทักตัวดีกลับยิ้มแห้งๆ เหมือนว่ามันเพิ่งนึกขึ้นมาได้

            “อ้าวไอ้ทัก มึงขโมยน้ำเขาไปทำไมวะ!” พวกรุ่นพี่หัวเราะกันอย่างครื้นเครง “เอามาคืนเขา!

            เจ้าของชื่อเดินออกมาจากแถว มันเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะหยิบโค้กในถุงออกมาให้หนึ่งขวด ทำทีเป็นตลกกลบเกลื่อนด้วยการหัวเราะ แต่ผมนี่สิ จ้องมันตาขวางจนลูกตาจะหลุดออกมาจากเบ้าอยู่แล้ว

            “โทษที กูลืม”

            “เหอะ” ผมเบ้ปาก ตั้งใจจะเดินกลับคณะแต่รุ่นพี่ของมันดึงตัวไว้ซะก่อน

            “น้องพี่ขโมยน้ำจากน้องเหรอครับ?”

            “เปล่าฮะ มันบอกว่าจะเลี้ยงแต่เดินหนีมาเฉย”

            “หูยยยยยยยยยยยยยยยย”

            ร้องอะไรของพวกมันอีกแล้ว เด็กพละพวกนี้ถูกเสี้ยมมายังไงวะเนี่ย

            “เอ๊า แล้วมันซื้อให้น้องทำไมอะ ไอ้ทัก มึงจีบน้องเขาเหรอ!?” ประโยคหลังรุ่นพี่ตั้งใจถามเด็กของตัวเอง

            “เปล่าครับ! อยากจะขอโทษ!!” มันว่า ตอบเสียงดังฉะฉานด้วยโทนทุ้มต่ำตามอัตลักษณ์ของคณะมัน

            “หูยยยยยยยยยยยยยยยย”

            โอเค คราวนี้กูไม่ทนละ

            “ถ้าหูยอีกทีเราจะเอาโค้กสาดทุกคนเป็นฝนเทียมละนะ” ผมเท้าเอวจ้องไปยังพวกที่นั่ง พวกนั้นเงียบกริบทันที

            “โหดจังครับน้อง” รุ่นพี่คนเดิมทำเป็นยิ้มๆ “อ่ะไอ้ทัก! มึงจะขอโทษเขาก็เอาเลย พูดให้พวกกูได้ยินด้วย!

            ไอ้ทักยิ้มมุมปากมาให้

            “ขอโทษนะครับ ขอโทษที่หักหน้า ทีหลังผมจะไม่ทำอีกแล้ว!

            คราวนี้ไม่มีเสียงหูย มีแต่ผมเองที่หน้าร้อนฉ่า มันจะครับจะผมทำไม ขนลุกกกก

            “ไม่เป็นไร!” ผมกระแทกเสียง ตั้งใจจะเดินหนีไปแต่เสียงรุ่นพี่คนนั้นก็ดังมาอีกครั้ง

            “อ้าวไม่พูดอะไรกับน้องพี่บ้างเหรอ!

            ผมหมุนตัว จ้องหน้าไอ้เสื้อแขนกุดสีเขียวหน้าไดโนเสาร์นั้นแบบตาไม่กระพริบ

            “อย่ามายุ่งกับกู!

 



            กว่าคณะเราจะแยกย้ายก็เกือบค่ำแล้ว ผมเลยมานั่งคลุกอยู่ในห้องของไอ้อู๋สักพัก พบว่ารูมเมทของมันมีแต่คนนิสัยดี ทั้งหนุ่มเศรษฐศาสตร์ หนุ่มแว่นพูดจาดีจากวิศวะ พี่ชอบเล่นตลกหน้าตายจากคณะเภสัช เพิ่งรู้เหมือนกันว่าคณะนี้ต้องเรียนที่นี่ทุกปี พี่เขาบอกว่าเลือกจะอยู่หอในเพราะสบายใจและมันถูก เพื่อนๆ หนีไปอยู่หอนอกหลังมอกันหมด ทุกคนน่ารัก ไอ้อู๋มันดูท่าทีผมไม่วางตา แต่เสียใจยังไงในห้องนี้ก็ไม่มีใครเข้าตาสักกะคน

            “มึงกูไปนอนละ ง่วง” ผมโบกมือลาทุกคนในห้อง พร้อมกับเดินสะลึมสะลือพาตัวเองขึ้นบันไดไปชั้นสาม

            อาคารหอพักจะถูกคั่นกลางด้วยบันได ก่อนจะมีแยกซ้ายขวาซึ่งจะเป็นห้องพักเรียงรายกันไปตลอดทาง มีระเบียงบนทางหนีไฟที่สุดทางเดินของทั้งสองฝั่งเอาไว้รับลมดูวิวข้างนอกด้วย นับว่าเป็นเรื่องเสียดายที่ไอ้พวกชั้นหนึ่งอย่างห้องไอ้อู๋ไม่มีโอกาสได้เชยชม

            ผมหรี่ตามองเมื่อเห็นเลี้ยวขวาไปแล้วเห็นใครบางคนอยู่ที่สุดทางเดิน รูปร่างสูงยาวอย่างกับเปรตจนตอนแรกนึกว่าเป็นผี แต่พอเดินเข้าไปใกล้กับพบว่าเป็นไอ้ทักที่เพิ่งออกมาจากห้องอาบน้ำรวม ถึงจะใส่เส้อผ้าแล้วแต่น้ำประปายังเป็นเม็ดๆ อยู่บนคอและหน้ามันอยู่เลย ทำไมไม่เช็ดให้แห้งก่อนออกมาวะ ซกมกจริงๆ

            ไอ้ทักยิ้มกว้างแบบกวนๆ ทันทีเมื่อเห็นผม

            แต่สิ่งที่มันกำลังจะทำนี่สิ เล่นเอาผมงงหนัก

            “มึงจะเข้าห้องกูทำไม” ผมร้องเมื่อมันเห็นมันจับลูกบิดประตูห้อง 319

            มันไม่ตอบ แค่ยักไหล่แบบไม่แคร์แทรกตัวเข้าช่องประตูไป

            ผมพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว เห็นไอ้ทักโยนของอาบน้ำทุกอย่างไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือ (โอเคผมจะไม่ใช้โต๊ะตัวนี้) จากนั้นก็ถลาตัวกระโดดขึ้นไปบนเตียง ซึ่งมีปราโมทย์รูมเมทหนุ่มจืดกำลังถือจอยเกมจดจ่ออยู่กับหน้าจอทีวีที่น่าจะพกมาเอง เพราะผมจำได้ว่าที่นี่ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าให้

            “อ้าวกุ้ง สวัสดีครับ” รูมเมทเงยหน้ามาทักทาย

            “ลงทุนเอาเกมเพลย์มาเลยเหรอ?” ผมเลิกคิ้วถาม

            “อื่อ เราติดเกม แต่ถ้าเสียงดังบอกได้นะ กุ้งจะนอนเดี๋ยวเราเลิกเล่น”

            “โอ๊ยยย ไม่เป็นไร เราชิลๆ น้องเราที่บ้านเสียงดังกว่าอีก ขนาดอยู่คนละห้องกันอะนะ” ผมตั้งใจจะคุยกับแค่โมทย์เท่านั้น ไม่ได้สนใจคนข้างๆ

            “ไม่เห็นจะชวนกูคุยบ้างเลย”

            นั่นงะ ขาดคำซะที่ไหน

            ผมเอียงคอมองไอ้คนที่พูดอย่างหมั่นไส้

            “นี่กะจะมานอนห้องนี้เลยหรือไง”

            “ไม่นอนร้อกกก” ไอ้ทักลอยหน้าลอยตา “เดี๋ยวคนแถวนี้รำคาญ”

            “รู้ตัวก็ดี” ผมยิ้ม เลิกสนใจคนตรงหน้าและหันไปรื้อข้าวของออกจากกระเป๋าแทน แต่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเตียงของโมทย์มันกว้างขึ้นผิดปกติ “สรุปอีกสองคนไม่มาเหรอโมทย์ ถึงเอาอีกเตียงมาชิดกันแบบนั้น”

            “เออ จะบอกอยู่พอดีว่าเราไปถามฝ่ายอาคารมาแล้ว เหมือนพวกเราเป็นเศษ เราคงได้อยู่กันแค่สองคน”

            “โอ้โหก็ดีอะสิ งั้นเราเอาเตียงมาชิดกันบ้างดีกว่า”

            ผมไม่รอช้าเข้าไปลากเตียงว่างอีกฝั่งหมายว่าจะเอามาชิดแล้วทำเป็นคิงไซส์ แต่ว่า

            ฮึบ!

            โหยยยย ทำไมมันหนักขนาดนี้อะ

            ฮึ่บบบบบบบบบบบบบบบบบ

            “จะรอดมั้ยวะน่ะ” ไอ้ทักเอ่ยมาลอยๆ พอผมหันไปมองมันยังจ้องเกมฟุตบอลบนหน้าจอมันอยู่เลย นี่มันแอบมองผมตลอดเวลาเลยหรือไงเล่า!

            “มึงจะทำไม”

            “เฮ้อ” ไอ้ทักกดพอสเกมก่อนจะเด้งตัวขึ้นเดินตรงเข้ามาหา ทำเอาโมทย์เอ๋อหนัก คงจะกำลังได้จังหวะจะยิงประตูแน่ๆ

            “หลบ” มันสั่ง ผมรีบย้ายตัวไปอีกทาง

            จากนั้นไอ้ทักก็ลากเตียงเหล็กออกมาด้วยมือข้างเดียว แถมยังช่วยดันเข้ามาชิดให้อีกต่างหาก พอเสร็จเรียบร้อยแล้วมันทำเป็นจ้องหน้าผมนิ่งๆ

            “ขอบคุณสักคำสิ”

            “เออ ขอบใจ!” ผมกอดอก

            “หึ” ไอ้เด็กพละแยกเขี้ยว “จะจัดที่นอนไปทำไมวะ มึงจะได้นอนที่นี่บ้างหรือเปล่าก็ยังไม่รู้”

            “อย่ายุ่งดิ๊”

            “เอ๊า ก็พูดความจริง”

            “คุยอะไรกันเหรอ” โมทย์ส่งเสียง

            “เปล่า” คนตรงหน้าชี้นิ้วบอกเพื่อน “ระวังนะไอ้โมทย์ กูว่าเทอมนี้มึงมีสิทธิ์ได้นอนคนเดียวว่ะ”

            “อ้าวทำไมอะ กุ้งไม่ชอบเราเหรอ” หนุ่มจืดคนเดียวในห้องทำหน้าหงอย โถ่ลูกกกกก

            “จะบ้าเรอะ” ผมโบกมือ “ไอ้นี่มันก็พูดไปเรื่อยแหละ”

            “อ่อ

            “กูจะคอยดูแล้วกันนะน้องกุ้ง” ไอ้ทักยังคงกวนไม่เลิก

            “นี่ พูดให้มันดีๆ หน่อย” ผมกระซิบเพราะกลัวรูมเมทจะได้ยิน “กูไม่ได้โหยหาขนาดนั้นนะ ไม่ได้เป็นมาเลเรียโว้ยยย”

            “ฮะ? เป็นอะไรนะ?” ไอ้ทักเหลือกตา

            “ก็โรคขาดไม่ได้ไงล่ะ”

            พูดผิดตรงไหน

            “นั่นมันฮิสทีเรียมั้ยครับ” ไอ้ทักย่นคิ้ว คงเห็นผมโง่ซะเต็มประดา

            “เออ นั่นแหละ กูไม่ได้แรดถึงขนาดนั้นสักหน่อย” ผมส่ายหน้ากลับเกลื่อน

            “อ้าว ยอมรับเหรอว่าแรด”

            “ด่าตัวเองก่อนที่มึงจะใช้คำนี้ด่ากูไง” ผมจิ๊ปาก “ถึงตามึงหลบไปได้แล้ว กูจะจัดของ”

            “ต้องให้ช่วยอีกปะ”

            “ไม่ต้อง! ไปเล่นเกมกับเพื่อนมึงโน่น”

            ผมมองตามหลังไอ้คนพูดมากที่กระโดดไปนอนคว่ำบนเตียงอีกครั้ง

            ในเวลาไม่ถึงสิบนาทีเตียงนอนของผมก็ถูกเนรมิตด้วยสีเหลืองไม่ต่างจากเสื้อที่ผมใส่อยู่ตอนนี้ น้องลูกเจี๊ยบจากการ์ตูนญี่ปุ่นชื่อดังเป็นลวดลายที่เห็นแล้วน่ารักน่านอนที่สุด แถมผมเอา ปีเตอร์ ตุ๊กตาผ้าตัวเท่าคนติดมาด้วย เผื่อเวลาไหนฉุกเฉินอยากกอดคนขึ้นมากลางดึกจะได้มีที่ลงไงล่ะ อิๆๆๆๆ โคตรโรคจิตเลยกู

            เอาล่ะทีนี้ก็อาบน้ำ จัดข้าวของจนเหงื่ออกหมดแล้ว นี่ขนาดแอร์ก็เย็นนะ ไม่ได้ช่วยอะไรเล้ยยย

            “มึงชอบสีเหลืองเหรอ” ไอ้ทักเงยหน้าขึ้นมาจากจอทีวีโดยยังมีจอยอยู่ในมือ ส่วนปราโมทย์คงไม่ไหว เพราะรายนั้นสลบคาเตียงไปแล้ว

            “เออ มีปัญหาอะไรปะ”

            “เปล่า ก็แค่ถามดูมึงนี่เห็นกูเป็นจอมหาเรื่องหรือไง” มันกดปิดทีวี ลุกขึ้นมาเก็บข้าวของตัวเองที่วางไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือขึ้นมาถือ

            “ก็จริงปะล่ะ มึงชอบแกล้งกูอะ ถึงไม่มีรุ่นพี่เสี้ยมก็เหอะ”

            “จะด่าสันดานกูว่างั้น?” ไอ้ทักเลิกคิ้ว

            “กูยังไม่ได้พูดเลยนะ” ผมยิ้มมุมปาก แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามันจะถามไปทำไม “แล้วมึงจะสนใจทำไมว่ากูชอบสีอะไร”

            “หึ” ไอ้เด็กพละเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมอ่อนๆ แบบสปอร์ตๆ จากสบู่เหลวยี่ห้อดังยังติดตัวอยู่เลย “ก็มันไม่มีในประวัติมึงไง”

            “ฮะ?” ผมตาโต “ประวัติอะไรอะ”

            “อย่ารู้เลย” ไอ้ทักเดินไปจับลูกบิดประตู แต่ก็ไม่วายเอี้ยวตัวมามอง “เอาเป็นว่าทีนี้กูจะเป็นคนแรกที่รู้ว่ามึงชอบสีเหลืองแล้วกัน”

            “หา?”

            มันไม่สามารถทำให้ผมหายสงสัยได้ เพราะตัวมันได้อันตรธานไปจากห้องแล้วเรียบร้อย

            อะไรวะ สรุปมันเป็นแฟนคลับผมจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย

            เหอะ แต่อย่าหวังซะให้ยาก คนอย่างมึงอยู่นอกสายตา แคทธารียา อิงลิชมากเลยจะบอกให้ไอ้ทัก

            โถ่ แล้วมาทำเป็นเพื่อนชงเพื่อนชอบ แหมมม ไม่ใช่เด็กประถมกันแล้วนะโว้ย กิ๊วๆ หน้าไม่อายยยย


TBC*

 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:


สวัสดีวันเสาร์นะคร้าบบบบบบ
แวะมาทิ้งน้องกุ้งไว้ก่อน ติชมกันได้นะคร้าบบบบบ


พูดคุยกันได้ที่ https://www.facebook.com/thene0classic
หรือ #อย่ามาอยู่กับกุ้ง ก็ได้นะฮัพ

ถือเป็นแรงใจต้านภัยหนาวนะคร้าบบบ <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.301K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,510 ความคิดเห็น

  1. #5506 Wafuii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 14:29
    น้องกุ้งน่ารักมากๆเลยอ่าา
    #5,506
    0
  2. #5483 sealers (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 19:56
    ฮือออ น้องกุ้งน่ารักกก กลับมาอ่านกี่รอบแล้วก็น่ารักเหมือนเดิม
    #5,483
    0
  3. #5437 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 13:47
    ฉุดน้องเลย!!!
    #5,437
    0
  4. #5422 Jibangrin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 18:03
    ว้ายยยยยย
    #5,422
    0
  5. #5408 dang24 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 21:00

    เขียนได้สนุกทุกเรื่องเด้อ

    #5,408
    0
  6. #5363 Shipnielong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 12:01
    #ทักโป๊ะแตก 55555
    #5,363
    0
  7. #5360 Xialyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 22:14
    แฟนคลับชั้นดี
    #5,360
    0
  8. #5328 PINKLAND (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:33
    ทักโคตรไม่เนียน
    #5,328
    0
  9. #5291 lills (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:10
    น้องงงงงง
    #5,291
    0
  10. #5239 fumio101 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:40
    ทักคนไม่เนียน 5555555555
    #5,239
    0
  11. #5189 Callmeyou (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 12:37
    ไม่เนียนวะทัก5555 น่ารักจริงๆทำเป็นว่าเขา
    #5,189
    0
  12. #5128 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 21:39
    อะโด่ว น้องกุ้งรู้ทันน้าาา
    #5,128
    0
  13. #5012 PCY_BBH_PLOY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 10:52
    โธ่ น้องกุ้งงง
    #5,012
    0
  14. #4938 ojay2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 17:42
    แหมมม เก็บประวัติเพิ่มม
    #4,938
    0
  15. #4897 mmyu24 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 23:42
    ทักชอบใช่ไหมมมม
    #4,897
    0
  16. #4881 K_57 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:15
    เราว่าน้องกุ้งอยู่ในอันตรายแล้วแหละ
    #4,881
    0
  17. #4790 inunu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 05:40
    ทักชอบน้องกุ้งใช่ม้า กิ้วๆ
    #4,790
    0
  18. #4748 love bb lava (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 02:04
    คนอะไรหน้าเหมือนไดโนเสาร์5555
    #4,748
    0
  19. #4650 Ilo_harlveen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:57
    ทัก ชอบก็บอกเขาไปสิทัก
    #4,650
    0
  20. #4636 Mistyblack (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 20:16
    น้องกุ้งลูกเอ๊ยยยย บางทีก็ชิลแรดไป
    #4,636
    0
  21. #4631 chocolato.p (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 01:15
    น้องเอ๊ยยย
    #4,631
    0
  22. #4622 maybee23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 15:31
    น้องคือน้องงงงงงงง
    #4,622
    0
  23. #4600 angle-wing (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 22:32
    กิ้วๆหน้าไม่อาย~ ฮ่าๆๆ น่าร๊ากกกกกก
    #4,600
    0
  24. #4548 MilkMilkW (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 14:36
    ขอจองน้องกุ้งมานอนด้วยกันซักคืนได้มั้ยคะ555555
    #4,548
    0
  25. #4481 Sasithorn Sadsang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:37
    น้องงงง น่ารัก แง
    #4,481
    0