[FIC KHR / Reborn l D18 10069] Impossible Love

ตอนที่ 1 : PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 285
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 เม.ย. 63

เมฆาเเละสายหมอกเป็นเพียงส่วนประกอบเล็กๆบนพื้นนภาที่กว้างใหญ่

แม้จะได้อยู่เคียงข้างแต่ไม่อาจเอื้อมถึง

- ฮิบาริ เคียวยะ -

 

ดวงตาเรียวสวยเหม่อมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่ตรงทางเดินรอบบ้าน ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้มันเต็มไปด้วย ความมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่างจากดวงจันทร์และดวงดาวอย่างที่ควรจะเป็น ฮิบาริ เคียวยะ คิดว่าท้องฟ้าแบบนี้ช่างเปรียบเสมือนกลับเขาในตอนนี้เสียเหลือเกิน ท้องฟ้าเมื่อปราศจากแสงของดวงจัทร์และดวงดาวก็มืดมิดเงียบเหงาและอ้างว้างเพราะไม่มีสิ่งใดคอยอยู่เคียงข้างเพื่อคอยแต่งแต้มสีสรรค์ลงบนท้องฟ้าอันมืดมิดนั่น เขาเองก็เช่นกันเมื่อปราศจากแสงสว่างที่คอยนำทางมาตลอดเขาก็เหมือนกับคนหลงทางที่ไม่รู้ว่าจุดหมายของตัวเองคืออะไร ฮิบาริ เคียวยะไม่เข้าใจว่าทำไมแสงสว่างของเขาอย่าง ดีโน่ คาบัคโรเน่ ถึงทิ้งเขาไป

 

"คุณเคียวได้เวลาแล้วครับ"

 

เสียงของผู้ที่เปรียบเสมือนมือขวาอย่างคุซาคาเบะ เท็ตสึยะ ดังขึ้นเรียกให้ฮิบาริที่กำลังเหม่อมองท้องฟ้าหันกลับมองเขาเพียงพยักหน้ารับและก้าวขาออกไปจากบ้านไปยังรถที่จอดรออยู่ก่อนหน้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่นัดหมายของพวกเขา

 

 

ฮิบาริไม่ชอบงานแบบนี้เขาเกลียดการสุมหัวเป็นกลุ่มเพราะมันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอจึงต้องมาอยู่รวมกันเป็นฝูงเพื่อปกปิดความอ่อนแอเหล่านั้น ถึงแม้ว่าภายในงานจะประดับไปด้วยไฟหลากหลายสีอย่างสวยงามพร้อมช่อดอกไม้ที่ว่างไว้ตรงมุมต่างๆของงานเพื่อสร้างบรรกาศให้กับงานในค่ำคืนนี้ เสียงหัวเราะที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขของผู้คนที่มาร่วมงานดังอย่างต่อเนื่องก็ไม่อาจทำให้เขาคลายความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นได้

 

"มาด้วยเหรอครับ"

 

เสียงทักจากทางด้านหลังทำให้ฮิบาริหันไปดวงตาเรียวสวยสบกับดวงตาสองสีไม่เข้าคู่อย่างไม่สบอารมณ์ ฮิบาริเบือนหน้าหนีอีกฝ่ายเพราะเขาไม่อยากที่จะตอบคำถามของผู้พิทักษ์สายหมอกอย่างโรคุโด มุคุโร่ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้น

 

"หึหึ คุณทนได้เหรอครับ"

 

ฮิบาริรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไรเพราะเขาเองก็เฝ้าถามตัวเองมาตลอดด้วยคำถามนี่แม้จะไม่อยากยอมรับแต่ตัวเขาเองกับรู้ดีที่สุดว่าเขาไม่สามารถทนเห็นภาพของดีโน่ไปยืนอยู่เคียงข้างคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองได้ แต่ถ้านั้นคือความสุขของคนที่เปรียบเสมือนเเสงสว่างในชีวิตของเขา ทำไมเขาจะยอมทนรับความเจ็บปวดเพียงคนเดียวไม่ได้

 

"ผม...ทนได้ว่าแต่คุณเถอะทนได้หรือไง"

 

"คึหึหึหึ ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อยจะต้องทนทำไมกันล่ะครับ"

 

สายหมองคือสิ่งลวงตาปกปิดความจริงและซ่อนความอ่อนแอไว้ภายใต้หน้ากากที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกล้วนไม่ใช่สิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องหรือรักษาเป็นเพียงเครื่องมือที่มีไว้ใช้งานเท่านั้นแต่ใครจะรู้ว่าภายใต้หน้ากากนั้นมันเปราะบางแค่ไหน

 

ดังคำพูดที่ว่าคนที่ภายนอกดูเข้มแข็งความจริงเขาอาจจะอ่อนแอที่สุด

 

"เจ้าบ่าวเจ้าสาวมาแล้ว!"

 

สิ้นเสียงทุกคนต่างปรบมือต้อนรับผู้ที่เป็นเจ้าของงานในวันนี้อย่างเปี่ยมสุขที่ได้เห็นภาพของนภาทั้งสี่ที่กำลังจะรวมกันเป็นปึกแผ่นเดียวในไม่ช้า

 

"เหมาะสมกันมากเลย"

 

"นภาก็ต้องคู่กับนภาด้วยกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง"

 

ฮิบาริเหยียดยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคำเหล่าพูดนั้นดวงตาเรียวสวยจ้องมองไปยังนภาสีทองที่ยืนอยู่เคียงข้างกับนภาที่สดใสและอ่อนโยนอย่างซาวาดะ สึนะโยชิ รอยยิ้มที่ดีโน่มอบให้กับอีกฝ่ายมันช่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความสุขดวงตาที่แสดงออกถึงความรักใคร่ ทำให้เขาอยากจะเดินออกไปจากงานเสียตั้งแต่ตอนนี้แต่เขาก็ไม่อาจทำได้ดั่งใจนึก

 

"คึหึหึหึ เจ็บสินะครับ"

 

"ผมว่าน่าจะเป็นคุณมากกว่าที่เจ็บ"

 

มุคุโร่ยิ้มให้กลับคำพูดของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าราวกลับได้ฟังเรื่องตลก สำหรับตัวเขาที่ผ่านความเจ็บปวดมาตั้งมากมายเพิ่มเข้าไปอีกสักเรื่องทำไมจะทนไม่ได้ มุคุโร่มองนภาสีขาวแห่งมิลฟีโอเล่ด้วยรอยยิ้มถึงแม้จะเป็นรอยยิ้มที่ฝืนเพียงใดก็ตามแต่เขาไม่มีวันที่จะแสดงความอ่อนแอของตัวเองออกมาให้ใครเห็นเด็ดขาดโดยเฉพาะคนอย่าง เบียคุรัน เจสโซ่

 

"เจ้าบ่าวทั้งสองมีอะไรอยากจะบอกกับเจ้าสาวไหมครับ" พิธีกรหนุ่มกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขและคำถามนั้นสามารถดึงความสนใจจากผู้มาร่วมงานทุกคนได้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะผู้พิทักษ์เมฆาและผู้พิทักษ์สายหมอกแห่งวองโกเล่

 

"สึนะฉันอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดแต่ฉันสัญญาว่าจะรักและดูแลนายไปชั่วชีวิตของฉัน"

 

"ยูนิจังฉันสัญญาว่าจะตอบแทนความรักที่ยูนิจังมอบให้ฉันด้วยชีวิตที่เหลือของฉันนับแต่นี้ไปชีวิตของฉันเป็นของยูนิจัง"

 

"จูบเลย จูบเลย!!!"

 

"จูบเลย จูบเลย จูบเลย!!"

 

สิ้นคำตอบของเจ้าบ่าวทั้งสองผู้คนในงานต่างส่งเสียงเชียร์กันอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะพวกเขาเชื่อว่าคู่บ่าวสาวทั้งสี่ตรงหน้าคือผู้ที่เหมาะสมกันอย่างไม่ต้องสงสัยต่างจากผู้พิทักษ์ทั้งสองของวองโกเล่ถึงภายนอกจะดูไม่ใส่ใจคำตอบเหล่านั้นแต่ใครจะรู้ว่าภายในนั้นมันแตกสลายเพียงใด

 

"คึหึหึ ผมให้ยืมไหล่ซับน้ำตาได้นะครับฮิบาริ เคียวยะ"

 

"คุณห่วงตัวเองก่อนเถอะ"

 

ฮิบาริมองไปยังคู่บ่าวสาวที่กำลังจะมอบจุมพิตให้แก่กันในไม่ช้าพร้อมกับหลับตาลงราวกับต้องการสกัดกั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เขาสัญญาว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่คนอย่างฮิบาริ เคียวยะจะร้องไห้ให้กับแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขา ดวงตาเรียวสวยเปิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับคู่บ่าวสาวที่มอบจุมพิตให้กันราวกับเป็นการยืนยันคำสัญญาที่มอบให้

 

เรื่องระหว่างเราให้มันจบลงตรงนี้เถอะ...ดีโน่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #7 chomviewnaja (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 00:50
    ฮือออ😢😢 ร้องไห้แล้ว ใจเจ็บมากเลยค่ะ💔
    #7
    0
  2. #6 papit463 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 18:48
    น่าติดตามมั๊กๆ
    #6
    0
  3. #2 BULELY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 20:51
    บอกเลยนะะว่าหัวใจเปียกปอนแบบสุดๆ ฮรื่อออ สงสารทั้งมุคคุงแล้วก็เคียวคุงเลย
    #2
    0
  4. #1 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 17:03

    รอคะรอ ชอบค่ะ
    อยากกอดมุคุโร่กับฮิบาริ
    #1
    0