เว่ยซูฮวา สนมร้ายยอดดวงใจ

ตอนที่ 3 : จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,003 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

ตอนที่ 3


     เสียงขยับตัวแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหู ก็ทำให้เว่ยซูฮวาต้องปรือตาขึ้นมองเมื่อเห็นแผ่นหลังแกร่งที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงก็ทำให้นางลนลานตื่นเต็มตา แต่เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่หันมามองอย่างฉงน ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก สติปัญญากลับมาจากอาการง่วงงุน 


     “เจ้านอนต่ออีกสักหน่อยเถิด แล้วค่อยตื่นไปเข้าเฝ้าฮองเฮา” หลี่หยางฮุ่ยลูบหัวนางแผ่วเบา


     ขันทีถือผ้าและน้ำเข้ามาภายในห้องนอน หลี่หยางฮุ่ยโบกมือให้พวกเขาออกไปกำลังจะเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเอง เว่ยซูฮวาก็รีบเข้ามาแย่งปรนนิบัติศิษย์พี่ของตน ถึงพวกนางจะไม่ได้เป็นอันใดกันจริง ๆ แต่นางก็ได้ชื่อว่าเป็นสนมควรทำหน้าที่เสียหน่อย อย่างน้อยจะได้เอาไปอวดท่านอาจารย์หญิงได้ว่านางเป็นกุลสตรีผู้ดีพร้อม


     หลี่หยางฮุ่ยนั่งให้นางเช็ดหน้าเช็ดตานิ่ง มุมปากประดับรอยยิ้มรู้สึกมีความสุขเช่นไรบอกไม่ถูก


     “ปกติแล้วนางสนมทุกคนต้องไปเข้าเฝ้าฮองเฮาทุกครั้งเลยหรือเจ้าคะ” 


     “ย่อมเป็นเช่นนั้น แต่จะมีบ้างที่ได้รับการยกเว้น เจ้าไม่อยากไปเข้าเฝ้านางหรือ” หลี่หยางฮุ่ยถือโอกาสกอดเอวคอดกิ่วนั้นอย่างเบามือ


     “หากท่านยกเว้นไม่ให้ข้าเข้าเฝ้าในเช้าวันนี้ จะถือเป็นการโปรดปรานข้าหรือไม่เจ้าคะ” เว่ยซูฮวาดวงตาเป็นประกาย 


     “ย่อมเป็นเช่นนั้น ตั้งแต่พี่ครองราชย์มาเพียงละเว้นให้กุ้ยเฟยและซูเฟยอยู่ไม่กี่ครั้ง” เห็นคิ้วของหญิงสาวขมวดเล็กน้อย หลี่หยางฮุ่ยก็รีบเอ่ยต่อ “เพียงต้องการให้ผู้อื่นคิดว่านางทั้งสองเป็นที่โปรดปรานเพื่อคานอำนาจเท่านั้น”


     “ถ้าเช่นนั้น หากศิษย์พี่ส่งคนไปบอกให้ข้าไม่ต้องเข้าเฝ้า ข้าก็จะยิ่งถูกเพ่งเล็งใช่หรือไม่เจ้าคะ” เว่ยซูฮวาหาได้ใส่ใจว่าศิษย์พี่ของตนจะโปรดปรานผู้ใด


     หลี่หยางฮุ่ยพยักหน้ารับ เว่ยซูฮวาก็ยกยิ้มกว้างเจิดจ้า “ถ้าอย่างนั้นข้าไม่เข้าเฝ้านะเจ้าคะ ผู้อื่นจะได้อิจฉาข้าจนแทบกระอักไปเลย”


     “เช่นนั้นก็เลื่อนตำแหน่งด้วยเลยดีหรือไม่” หลี่หยางฮุ่ยบีบจมูกของนางเบา ๆ 


     “ดีเจ้าค่ะ!” คิดจะเป็นสนมชั่วก็ต้องเป็นให้สุด ๆ ไปเลย “วันนี้ศิษย์พี่ไปเข้าประชุมสายหน่อยนะเจ้าคะ”


     หลี่หยางฮุ่ยเลิกคิ้วทันทีที่ได้ยินคำขอของนาง แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็เข้าใจได้ในทันที


     เมื่อเห็นว่าสายพอสมควรแล้วหลี่หยางฮุ่ยก็ลุกขึ้นเตรียมไปเข้าประชุมเช้า หญิงสาวฉุดแขนของตนแล้วเอ่ยออกมา “ประเดี๋ยวนะเจ้าคะ” นางว่าแล้วก็รีบวิ่งไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบชาดขึ้นมาทาปากของตน แล้ววิ่งกลับมาหาเขาที่ยืนมองนางอย่างงงงวย


     “ตั้งใจประชุมนะเจ้าคะ” ว่าแล้วนางก็เขย่งขึ้นจุมพิตบริเวณข้างกรามแกร่ง หลี่หยางฮุ่ยตัวแข็งทื่อตกตะลึงกับการกระทำของศิษย์น้อง 


     เว่ยซูฮวาเห็นใบหน้าอึ้งตะลึงของศิษย์พี่ก็เริ่มจะรู้สึกกระดากอายขึ้นมาบ้าง แต่ริจะเป็นสนมชั่วแค่นี้จะอายไม่ได้ ! นางรีบดันหลังหลี่หยางฮุ่ยให้ออกไปประชุม


     หลี่หยางฮุ่ยกระแอมเรียกสติตนเล็กน้อยแล้วก้าวเท้าออกจากตำหนักของนาง ท่ามกลางสายตาสอดรู้ของนางกำนัลที่บรรดานางสนมของเขาส่งมา สือกงกงเห็นใบหน้าของผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินเปื้อนสีชาดก็ขมวดคิ้ว หยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้ฮ่องเต้หนุ่ม


     หลี่หยางฮุ่ยมองผ้าเช็ดหน้านั้นแล้วก็จับกรามของตนเบา ๆ เดินเลยไปไม่คิดจะเช็ดออกแต่อย่างใด ในเมื่อนางต้องการให้ผู้อื่นรู้ว่าเขาโปรดปราน ลุ่มหลงนาง แล้วไยเขาจะต้องไม่ส่งเสริม หลี่ฮุ่ยหยางยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี 


     เหล่าขุนนางล้วนแปลกใจฝ่าบาทไหนเลยจะเคยเข้าประชุมสายเยี่ยงนี้ ทั้งยังอารมณ์ดี มุมพระโอษฐ์ก็ยังประดับด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และไม่ว่าผู้ใดจะกล่าววาจาไร้สาระ พระองค์ก็ทำเพียงโบกมือให้หยุดพูดหาได้ทรงมีอารมณ์เกรี้ยวกราด หรือรังสีกดดันแต่อย่างใด เมื่อแอบชำเลืองพินิจพิจารณาก็พบว่าที่ข้างพระปรางของพระองค์ปรากฏรอยสีชาด พวกเขาต่างเข้าใจได้โดยพลันว่าองค์ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญกับเหล่าสนม ทว่าสิ่งที่พวกเขาต้องรู้ให้ได้ก็คือเป็นผู้ใดที่ทำให้ฮ่องเต้ทรงพระเกษมสำราญได้ถึงเพียงนี้


     บรรดาพระสนมที่ได้ยินว่าองค์ฮ่องเต้ทรงค้างคืนตำหนักเหลียนฮวา ตำหนักของสนมหน้าใหม่ที่เป็นถึงบุตรสาวของขุนนางใหญ่อย่างเว่ยต้าเจียงจวินก็ให้ร้อนรน ไหนจะการอนุญาตงดให้นางเข้าเฝ้าฮองเฮา ทั้งฮ่องเต้ก็ยังทรงเข้าประชุมเช้าสายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พระพักตร์ปรากฏรอยชาดที่ไม่ว่าผู้ใดก็ทราบได้ว่าเป็นของใคร และที่ร้ายที่สุดก็เห็นจะเป็นการที่ฮ่องเต้ทรงเลื่อนขั้นให้นางจากไฉเหริน สนมขั้นสามชั้นตรีเป็นชงหรง สนมขั้นสองชั้นโท เพียงชั่วข้ามคืนนังหญิงแพศยานางนั้นก็สามารถทำให้ฮ่องเต้เลื่อนตำแหน่งให้ถึงห้าขั้น ช่างน่าชัง ! 


     ผู้อื่นใช้เวลากว่าครึ่งปีจึงจะเลื่อนได้สักหนึ่งขั้น แล้วนางอาศัยอันใด อาศัยอันใดให้องค์ฮ่องเต้ทรงประทานตำแหน่งให้นางเพียงชั่วข้ามคืน อาศัยว่าเป็นบุตรสาวของเว่ยต้าเจียงจวินกระนั้นหรือ ทว่าแม้แต่หวางกุ้ยเฟยที่พวกนางว่าเลื่อนลำดับอย่างรวดเร็วแล้วยังมิเท่านางสนมน่าชังผู้นี้ !



     เว่ยซูฮวาผู้ที่ทำให้เหล่าขุนนางและนางสนมทั้งหลายนึกชิงชัง หวาดระแวงก็หาได้เดือดเนื้อร้อนใจ ยังคงนั่งนับข้าวของที่นางได้มาจากการเลื่อนขั้นอย่างสบายอารมณ์ นับว่าการช่วยศิษย์พี่ในครั้งนี้จะทำให้นางได้กำไร ข้าวของเหล่านี้ล้วนเป็นของมีค่ามีราคาควรเมืองทั้งนั้น มาดว่าทรัพย์สินเหล่านี้จะทำให้นางท่องไปยังใต้หล้าได้เสียหลายรอบเลยกระมัง 


     “คุณหนู ฝ่าบาทส่งจวงกงกงมาเจ้าค่ะ” ถิงถิงเดินเข้ามารายงานเจ้านายของตน ให้รีบรักษากิริยาก่อนที่จวงกงกงหนึ่งในสามขันทีคนสนิทของฮ่องเต้จะเดินเข้ามา


     “คารวะเว่ยชงหรงขอรับ” จวงกงกงทำความเคารพอีกฝ่ายอย่างนอบน้อม “ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาให้ข้าน้อยหาขันทีและนางกำนัลมารับใช้ข้างกายพระสนมขอรับ” 


     “บ่าวมู่เปาหลิงเป็นหัวหน้าขันทีขอรับ” ขันทีผู้หนึ่งก้าวเข้ามาทำความเคารพนาง 


     “บ่าวหว่านรั่ว และหลินผิงเป็นนางกำนัลที่ฝ่าบาททรงให้มารับใช้พระสนมอย่างใกล้ชิดเพคะ” นางกำนัลหน้าตาเกลี้ยงเกลาทั้งสองย่อกายทำความเคารพนางพร้อมกัน 


     เว่ยซูฮวาพยักหน้ารับหากเป็นคนที่ศิษย์พี่หามาให้ย่อมไว้ใจได้ นางจึงอนุญาตให้คนทั้งสามเข้าด้านในตำหนักอันเป็นส่วนที่พักส่วนตัวของนางได้ “มู่กงกง หว่านรั่ว และหลินผิงสามารถเข้าส่วนที่พักของข้าได้ ส่วนผู้อื่นอยู่ด้านนอกพอ” ว่าแล้วนางก็โบกมือให้ถิงถิงนำถุงเงินมอบให้แก่คนเหล่านั้นเป็นการซื้อใจ


     “นายหญิง ฮองเฮาและพระสนมตำหนักอื่น ๆ ทรงประทานของมาร่วมแสดงความยินดีเจ้าค่ะ” เอินเอินเดินเข้ามารายงานเมื่อมีตัวแทนจากตำหนักต่าง ๆ มารออยู่ที่หน้าตำหนัก


     เว่ยซูฮวาเลิกคิ้วแล้วก็ยกยิ้มมุมปาก คงไม่แคล้วส่งพวกนางมาดูหน้านางกระมัง “รับของจากพวกนางแล้วบอกไปว่าข้ายังคงพักผ่อนด้วยเหน็ดเหนื่อยจากการปรนนิบัติฝ่าบาท”


     เอินเอินพยักหน้ารับแล้วเดินออกไปรับสิ่งของจากนางกำนัลของตำหนักฮองเฮาเป็นผู้แรก “เว่ยชงหรงพักผ่อนอยู่ด้วยเหนื่อยจากอาการปรนนิบัติฝ่าบาท ต้องฝากขออภัยฮองเฮาที่ไม่สามารถออกมารับได้ด้วยตนเองเจ้าค่ะ”


     นางกำนัลของตำหนักของฮองเฮาและตำหนักอื่น ๆ ได้ยินดังนั้นก็นิ่วหน้า เป็นเพียงสนมชั้นต่ำที่เข้ามาในวังเพียงชั่วข้ามคืนกลับหยิ่งผยอง จองหอง ไม่ยอมออกมาพบนางกำนัลจากตำหนักฮองเฮาเช่นนี้มิถือว่ากำลังท้าทายพระอำนาจของฮองเฮาหรืออย่างไรกัน กำลังจะเอ่ยปากต่อว่าเสียงทุ้มที่แฝงไปด้วยพระราชอำนาจน่าเกรงขามก็กล่าวขึ้นขัดประโยคต่อว่านั้น


     “ฮวาเอ๋อร์พักผ่อนอยู่หรือ” หลี่หยางฮุ่ยที่สั่งไม่ให้ขันทีประกาศการมาถึงก็เอ่ยปากถามเอินเอินคนสนิทของศิษย์น้องทันที


     นางกำนัลจากตำหนักต่าง ๆ ได้ยินฮ่องเต้เรียกสนมจากสกุลเว่ยผู้นั้นอย่างสนิทสนมก็เป็นอันต้องตกตะลึง ด้วยแต่ไหนแต่ไรมาแม้หวางกุ้ยเฟย และโจวซูเฟยที่ได้ชื่อว่าเป็นพระสนมที่พระองค์โปรดปรานมากที่สุด ฝ่าบาทยังมิทรงเรียกด้วยนามที่สนิทสนมถึงเพียงนี้  ไม่รู้ว่าเว่ยชงหรงผู้นี้จะงดงามเพียงใดหรือใช่เล่ห์กลอันใดที่เพียงชั่วข้ามคืนก็ทำให้พระองค์โปรดปรานถึงเพียงนี้ 


     “เพคะฝ่าบาท” 


     หลี่หยางฮุ่ยพยักหน้าแล้วกวาดสายตาคมกริบมองนางกำนัลจากตำหนักต่าง ๆ “ส่งของให้นางกำนัลแล้วพวกเจ้าก็กลับไปได้แล้ว อย่าได้มารบกวนเว่ยชงหรงอีก” 


     หลี่หยางฮุ่ยก้าวเท้าเข้าไปยังด้านในตำหนัก ก็เห็นร่างแน่งน้อยกำลังนอนกระดิกเท้าอยู่บนตั่งข้างหน้าต่าง มือข้างหนึ่งถือหนังสือตำราพิชัยสงคราม มืออีกข้างหยิบขนมเข้าปาก ช่างเพลิดเพลินสบายอารมณ์ ประหนึ่งว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวัง ณ ขณะนี้หาใช่เรื่องของนางเอง


     “พวกนางแสดงอาการไม่พอใจหรือไม่” เว่ยซูฮวาเอ่ยปากถามโดยไม่ละความสนใจจากหนังสือในมือแม้แต่น้อย


     “พวกนางย่อมไม่พอใจ” เสียงนุ่มทุ้มที่ตอบกลับมาก็ทำให้เว่ยซูฮวาเงยหน้าขึ้นจากหนังสือในมือ นางยกยิ้มกว้างต้อนรับศิษย์พี่ของตน


     “ไฉนศิษย์พี่ถึงมาเร็วนัก มิทรงงานหรือเจ้าคะ” เว่ยซูฮวาว่าพลางหยิบจอกน้ำชาส่งให้ชายหนุ่มที่นั่งลงข้าง ๆ 


     “มิใช่เจ้าอยากให้ผู้อื่นคิดว่าพี่โปรดปรานเจ้าหรอกหรือ” หลี่หยางฮุ่ยกล่าวแล้วยกจอกน้ำชาขึ้นดื่ม ไม่รู้เหตุใดไยน้ำชาตำหนักนี้ถึงรสดีนัก เขาคงต้องมาดื่มบ่อย ๆ เสียแล้ว


     เว่ยซูฮวาพยักหน้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ศิษย์พี่ชอบพอสนมคนใดหรือไม่เจ้าคะ”


     “แค๊ก หะ...หาได้ชอบพอผู้ใดไม่” หลี่หยางฮุ่ยรีบเอ่ยปากปฏิเสธคำถามของหญิงสาวทันที


     “หา!? เป็นไปได้เยี่ยงไร สนมเหล่านั้นรูปโฉมงดงามมิได้ด้อย ศาสตร์ศิลป์ทั้งห้าล้วนเพียบพร้อม ศิษย์พี่มิพอใจผู้ใดเลยหรือ” เป็นไปได้อย่างไรที่ศิษย์พี่ที่อยู่ท่ามกลางบุปผางามจะมิเผลอใจไปกับความงามเหล่านั้น


     หลี่หยางฮุ่ยพยักหน้า จะให้เขาพึงพอใจผู้ใดได้กัน...


     “แม้แต่หวางกุ้ยเฟยที่ได้ชื่อว่างดงามยิ่งกว่าผู้ใดในแผ่นดินน่ะหรือเจ้าคะ” เว่ยซูฮวาร้องถามอย่างไม่เชื่อถือ


     “พี่หาได้พึงพอใจในพวกนางไม่” หลี่หยางฮุ่ยที่เห็นแววตาไม่เชื่อถือของศิษย์น้องก็กล่าววาจาหนักแน่น ทั่วทั้งแผ่นดินผู้ใดจะเข้าใจผิดเรื่องเขาก็ปล่อยไปเถิด แต่หาใช่กับนางไม่


     เว่ยซูฮวามองลึกเข้าไปในดวงตาของศิษย์พี่ใหญ่ ค้นหาความเป็นจริงแต่ก็พบเพียงความหนักแน่น จึงพยักหน้ารับ “ไม่พึงใจก็ไม่พึงใจเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะไม่ละเว้นผู้ใดแม้แต่ผู้เดียวเลยนะเจ้าคะ”


     “เจ้าเด็กแสบจะทำอันใดของเจ้า” หลี่หยางฮุ่ยคว้าร่างแน่งน้อยเข้ามาบีบจมูกของนางอย่างมันเขี้ยว ถือโอกาสกอดร่างของนางไว้ในอ้อมแขน


     “จะทำอันใดได้เจ้าค่ะ ข้าเป็นสนมชั่ว ผู้หยิ่งผยอง จองหองไม่เกรงกลัวผู้ใด ก็ต้องมีบ้างที่ไปทำล่วงเกินผู้อื่น คราแรกข้ายังคงจะเว้นสตรีที่ศิษย์พี่ใหญ่ชอบพอเอาไว้ แต่ในเมื่อศิษย์พี่มิได้ชอบพอผู้ใดเช่นนั้นข้าก็จะได้ลุยอย่างเต็มที่” เว่ยซูฮวาไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าตัวเองตกอยู่ในอ้อมแขนของศิษย์พี่


     ได้ฟังสิ่งที่ศิษย์น้องคิดหลี่หยางฮุ่ยก็ได้แต่ส่ายหัว มิรู้คิดผิดหรือคิดถูกที่นำนางมาอยู่ใกล้ ๆ เช่นนี้ คงต้องมอบองครักษ์เงาให้นางสักหลายคน อืม ต้องมีองครักษ์ที่ปลอมตัวเป็นขันทีด้วย ไม่สิ ต้องเป็นขันทีและนางกำนัลที่เป็นวรยุทธ์เสียหลายคนจึงจะดี แม้จะมั่นใจว่าฝีมือของนางนั้นเก่งกาจกว่าสตรีใดในวังหลังนี้ แต่จะวางใจไม่ได้ 



     “เป็นอย่างไรหน้ามันเป็นเช่นไร” ร่างระหงในชุดสีแดงปักลายหงส์อันเป็นสัญลักษณ์ของมารดาแห่งแผ่นดิน รีบเอ่ยถามนางกำนัลที่นางสั่งให้นำของไปให้แก่เจ้าของตำหนักเหลียนฮวา


     “ทูลฮองเฮา นางกำนัลออกมาบอกแก่หม่อมฉันว่าเว่ยชงหรงนั้นพักผ่อนอยู่ด้วยเหนื่อยจากอาการปรนนิบัติฝ่าบาทจึงไม่สามารถออกมารับของพระราชทานจากฮองเฮาได้ และยังไม่ทันที่หม่อมฉันจะได้กล่าวอันใดฝ่าบาทก็ทรงเสด็จมาก่อนทั้งยังเอ่ยเรียกนามของเว่ยชงหรงอย่างสนิทสนมด้วยเพคะ” นางกำนัลเอ่ยรายงานแล้วรีบก้มหัวมอบลงกับพื้น


     เพล้ง ! 


     เฉินฮองเฮากวาดข้าวของที่อยู่บนโต๊ะข้างตั่งที่ประทับลงพื้นด้วยแรงอารมณ์ ทั้งโกรธเกรี้ยวที่ถูกสนมเล็ก ๆ นางนั้นท้าทาย ทั้งอิจฉาริษยาที่ฮ่องเต้ทรงเสด็จไปหามัน อยู่กับมันมาทั้งคืนแล้วยังไม่พอหรืออย่างไร!?


     “ฮองเฮาโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ” นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮารีบก้าวเข้ามาห้ามปรามผู้เป็นนาย “เว่ยชงหรงก็เป็นเพียงของใหม่ ฝ่าบาทย่อมรู้สึกสนใจมิแปลกอันใดเพคะ พอนานวันเข้าฝ่าบาทก็จะลืมเลือนนางไปเอง พระองค์อย่าได้นำมาใส่พระทัยเลยเพคะเช่นไรตำแหน่งของฮองเฮาก็ยังคงเป็นของพระองค์นะเพคะ”


     เฉินหว่าอิ๋งสูดหายใจเข้าออกอย่างต้องการระงับอารมณ์อยู่หลายครา “จริงของเจ้า เช่นไรผู้ที่เป็นคู่กับฝ่าบาทก็ยังคงเป็นข้า ยามถูกฝังอยู่ในหลุมผู้ที่มีสิทธิ์อยู่เคียงข้างฝ่าบาทก็ยังคงเป็นข้า”


     “ใช่แล้วเพคะ ประเดี๋ยวเว่ยชงหรงผู้นั้นก็ต้องโดนพระสนมอื่นเล่นงานมิต้องให้ถึงพระหัตถ์ของพระองค์หรอกเพคะ” นางกำนัลคนสนิทว่าพลางโบกมือให้นางกำนัลคนอื่น ๆ เข้ามาทำความสะอาดข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ที่พื้น


     “เจ้าพูดอีกก็ถูกอีก” ผู้ที่จะต้องเดือดเนื้อร้อนใจยิ่งกว่านางก็เห็นจะเป็นหวางกุ้ยเฟยผู้นั้นกระมัง ด้วยตัวนางเป็นที่โปรดปรานมาอย่างยาวนานทว่าในความเป็นจริงแล้วแม้จะนับว่าเป็นที่โปรดปราน แต่ฝ่าบาทก็ยังไม่เคยเรียกนางอย่างสนิทสนม ไม่เหมือนสนมนางนี้ หวางกุ้ยเฟยที่เป็นเสมือนหนามทิ่มแทงใจนางมาหลายปีน่ากลัวว่าจะสิ้นความโปรดปรานในเร็ว ๆ นี้ 



     หลังจากที่ศิษย์พี่ใหญ่มาอยู่เป็นเพื่อนจนถึงช่วงรับประทานอาหารกลางวัน เขาก็กลับไปที่ห้องทรงอักษรนั่งทำงานของตนต่อ เว่ยซูฮวาก็สั่งให้มู่กงกงไปสืบเรื่องของสนมนางในรวมถึงฮองเฮามาให้หมดไม่เว้นแม้แต่ข้ารับใช้ตัวเล็ก ๆ ภายในตำหนักก็อย่าได้เว้น ตำราพิชัยสงครามกล่าวว่ารู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง นางจะตั้งใจทำหน้าที่ช่วยเหลือศิษย์พี่ของตนไม่ให้ขาดตกบกพร่อง 


     “คุณหนูรู้ไหมเจ้าคะตอนนี้หน้าเรือนมีแต่นางกำนัลที่มาแอบซุ่มรอดูโฉมหน้าของคุณหนูอยู่เต็มหน้าตำหนักเลยเจ้าค่ะ” เอินเอินเอ่ยเสียงกลั๊วหัวเราะ นึกขำขันยามที่นางเดินออกไปนอกตำหนักแล้วพบกับนางกำนัลเหล่านั้น พวกนางก็รีบทำท่าทีประหนึ่งมาเดินชมสวน เฮอะ คิดว่านางโง่หรืออย่างไร


     “เช่นนั้นข้าก็จะไม่ยอมโผล่หน้าออกไปให้พวกนางได้เห็น” รอให้เห็นในคราเดียวจะได้เตรียมใจเอาไว้ไม่ทัน เว่ยซูฮวายกยิ้มแล้วก็นั่งอ่านบันทึกการเดินทางอย่างสบายอารมณ์


     และในวันนี้ฮ่องเต้ก็ยังทรงจุดโคมอยู่ที่ตำหนักเรือนฮวา สร้างความขุ่นเคือง อิจฉาริษยามากยิ่งกว่าเดิม ด้วยตลอดห้าปีที่ครองราชย์พระองค์ไม่เคยเสด็จตำหนักในติดต่อกันมาก่อนทั้งยังเสด็จที่ตำหนักเดิมเช่นนี้! หากเว่ยซูฮวารู้ถึงความคิดของพวกนางก็คงยกยิ้มมุมปากดุจนางมารแล้วกล่าวว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเพียงเท่านั้น...

ฝากเพจด้วยงับ 

จิ้ม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.003K ครั้ง

594 ความคิดเห็น

  1. #590 Chara Angle (@chararaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 12:45
    ร้ายกาจร้ายกาจ
    #590
    0
  2. วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 16:48
    ก็น้องแบ็คดี น้องจะทำอะไรก็ได้55555
    #556
    0
  3. #417 praewprawzy (@praewprawzy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 01:26
    แบ็คไม่ดีเท่าอย่าคิดสู้น้องฮวานะจ้ะ
    #417
    0
  4. #392 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 14:50

    นางจะรักศิษย์พี่ตอนไหน หึหึ รอดู ความเอะใจตั้งแต่จดหมายบ่อยๆ แล้วแหละ

    #392
    0
  5. #291 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:14
    ศิษย์น้องเล็กก็ดื้อจริง ศิษย์พี่ใหญ่ก็อวยหนักมากกก ให้ท้ายสุดๆ 5555
    ชอบมากเลยค่ะ สนุก
    #291
    0
  6. #157 _jh408 (@ppciiz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 21:55
    โอ้ยยยสนุกกกชอบมากก
    #157
    0
  7. #134 นักอ่านสมัครเล่น (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:21

    ชอบ! เรื่องนี้ฮ่องเต้โอ๋นางเต็มที่ ทั้งที่ใช่นางเป็นหมากเหมือนกัน ส่วนมากถึงจะเป็นนางเอก

    ก็ไม่สามารถปกป้องได้ขนาดนี้ ทำให้รีดอ่านไปด่าพระเอกไป ส่วนเรื่องนี้ไม่มีเล้ย อ่านแล้วดี

    ต่อใจ ไม่มีงุงิ มีแต่อิอิ ขอบคุณ

    #134
    0
  8. #81 Natty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:56

    สนุกมากกกก ชอบพระเอกนางเอกฉลาดแบบนี้มากเยยย

    #81
    0
  9. #64 piamya (@piamya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:34

    สนุกมากค่ะ ชอบนางเอกฉลาดดี

    #64
    0
  10. #35 Malaykham55 (@Malaykham55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:15
    สนุกมาก รอออออออ
    #35
    0
  11. #34 failAM (@fai-lAM) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:02

    ชอบนางเอกแบบนี้
    ฉลาดดี
    #34
    0
  12. #33 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:28
    คู่ศิศ
    #33
    0
  13. #32 benjama1 (@benjama1) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:41

    ไรท์คะรีดรอเรื่องนี้ทุกวันคิดถึงมากรออออออคะ
    #32
    0
  14. #31 Nantanat_neung (@Nantanat_neung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:49
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #31
    0
  15. #30 monprapai (@monprapai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:49
    แซ่บ ทั้งศิษย์พี่ศิษย์น้อง
    #30
    0