อัญมณีเริงไฟ

ตอนที่ 38 : เย็นชา (115%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,754
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    25 ต.ค. 62

“แล้วนี่จะไปยังไงลูก” หญิงสาวไม่มีรถ แล้วบ้านก็อยู่ชานเมือง

“อุ้มเรียกใช้บริการแท็กซี่ผ่านแอพลิเคชั่นแล้วค่ะคุณลุง”

“จะเรียกใช้ทำไมให้เปลืองเงิน คนขับรถบ้านลุงมีเยอะแยะไป หรือหนูอุ้มจะขับรถเองก็ได้นะลูก เลือกเอาเลยจะเอาคันไหน” อัญมณีคลี่ยิ้ม อบอุ่นใจกับผู้สูงใจที่เมตตาเธอ

“ขอบคุณคุณลุงมากค่ะ อุ้มไม่ค่อยเก่งเส้นทางในกรุงเทพสักเท่าไหร่ อีกอย่างถ้าใช้คนของคุณลุงกลัวจะเสียเวลาน่ะค่ะ เพราะอุ้มก็ไม่แน่ใจว่าจะไปที่ไหนบ้าง ขอบคุณคุณลุงกับคุณป้ามากนะคะ” เธอพนมมือไหว้ท่านทั้งสอง

“ อุ้มขอตัวก่อนนะคะ”

หญิงสาวกระชับกระเป๋าสะพายขึ้น เธอยิ้มกว้างกว่าเมื่อวาน แม้ผู้สูงวัยจะรู้ว่านั่นคือการพยายาม แต่มันก็ดีกว่าที่หญิงสาวจะอยู่กับบ้านเอาแต่ร้องห่มร้องไห้ อัญมณีมีเรื่องให้พวกเขาแปลกประหลาดใจได้ตลอดเวลาจริงๆ

สุทินเหลือบมองไปยังบุตรชาย ที่ทำทีเป็นตักอาหารโดยไม่สนใจ วรรณามองตามก่อนจะขยิบตาปราม ด้วยไม่อยากให้มีเรื่องร้อนใจเกิดขึ้นในบ้านอีก

“สวัสดีค่ะพี่อุ้ม”

จิรัชยาที่ยืนรออัคคีอยู่หน้าบ้านเจอกับพี่สาวโดยตั้งใจ เธอพนมมือไหว้พร้อมด้วยรอยยิ้ม ที่อัญมณีมั่นใจว่าเธอเกลียดมัน

“เมื่อคืนต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่พาสามีของพี่อุ้มมาส่งดึกไปหน่อย ก็พี่คีน่ะสิคะไม่ยอมกลับ บอกว่าอยู่ที่บ้านแล้วไม่สบายใจ อยากอยู่กับจีนมากกว่า” จิรัชยาหัวเราะคิกคัก คล้ายกำลังเล่าเรื่องตลก

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่ค่อยห่วงคุณคี ห่วงก็แต่จีนนั่นแหละ อย่าปล่อยตัวปล่อยใจให้สามีพี่เข้าล่ะ เพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอย... แม่เป็นเมียน้อย ลูกก็เป็นเมียน้อยอีก”

“อีอุ้ม!” คนถูกต่อว่าหน้าชา ระงับอารมณ์โกรธไม่อยู่

“จุ๊... จุ๊... จุ๊... ไม่เอาสิ ไม่ก้าวร้าว เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดีนะ เธอคะแนนตกไปเยอะเลยรู้ไหมะ” อัญมณีจับไหล่ของคนเป็นน้อง บีบมันเต็มแรงที่มีอยู่

“ถึงคะแนนจะตกในสายตาคนอื่น แต่สำหรับพี่คีแล้ว... ฉันมีคะแนนนำแกสูงลิ่ว และฉันก็ไม่แคร์คนอื่นๆ ด้วย”

จิรัชยาไม่ได้สนใจใครอื่นอยู่แล้วนอกจากอัคคี เพราะฉะนั้นทำไมเธอต้องแคร์ ต่อให้วรรณากับสุทินจะรังเกียจ ก็ไม่มีผลกับการใช้ชีวิตของเธอและอัคคี

 “ลูกไม้หล่นใต้ต้นมันเป็นอย่างนี้นี่เอง”

“ฉันเจ็บนะ ปล่อย!” จิรัชยามองมือบางที่อยู่บนหัวไหล่ ไม่น่าเชื่อว่าพี่สาวของเธอจะแข็งแรง ทั้งที่มือนั้นเล็กเรียว

“เจ็บเป็นด้วยเหรอ คนอย่างเธอน่ะ!” อัญมณีผลักหญิงสาวออกให้พ้นทาง

“เมียที่กอดทะเบียนสมรสเอาไว้ โดยที่สามีออกไปกับผู้หญิงคนอื่น มีความสุขจริงๆ เหรอ”

“ก็ยังดีกว่าเป็นแค่ของเล่นให้เขาเชยชมฟรีๆ ทะเบียนสมรสสักใบยังไม่มีปัญญาได้มา ทั้งที่ก็ทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วงมาตั้งหลายปีไม่ใช่หรือยังไง!” เมื่อถูกจี้ใจดำคนที่คิดว่าเหนือก็ถึงกับหน้าม้าน เผยความเกลียดชังอย่างไม่ต้องกักเก็บกันอีกต่อไป

“ทะเบียนสมรสที่มีอยู่ก็กอดเอาไว้ให้แน่นๆ ล่ะ” อัญมณีได้ยินที่เขาพูดกับมารดาเมื่อคืน เธอเจ็บลึกในหัวใจเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มต้องการหย่า

 “ไม่ต้องกอดแน่นหรอก เพราะยังไงเธอก็ไม่มีปัญญาเอาไปอยู่ดี”

คนพูดจบตั้งใจจะเดินผ่านหน้าไปอย่างสวยๆ แต่หางตาของเธอมองเห็นว่ามีคนกำลังเดินมา หญิงสาวจึงแสร้งล้มลงต่อหน้าคนเป็นน้อง พร้อมกับยกมือขึ้นจับบริเวณแผล มืออีกข้างก็ผลักจิรัชยาเอาไว้ด้วยทีท่าหวาดกลัว

“จีนพี่เจ็บนะ”

“หนูอุ้ม!” วรรณารีบทรุดตัวนั่งลงประคองร่างบางให้ลุกขึ้น

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าลูก”

เมื่อประคองสะใภ้ให้ลุกยืนวรรณาก็มองไปยังต้นเหตุ จิรัชยายังคงยืนงง เธอไม่คิดว่าอัญมณีจะแสบได้เพียงนี้ เธอคงประเมินต่ำไปจริงๆ

“จีนทำอะไรพี่เขาน่ะ”

“จีนยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะคุณป้า”

จิรัชยาปฏิเสธเสียงแข็ง แต่เธอคะแนนตกไปแล้วอย่างที่คนเป็นพี่ดูถูก ทำให้สายตาของผู้ใหญ่ที่มองมานั้นไม่เชื่อใจ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณป้า อุ้มไม่เป็นอะไรค่ะ”

“ไหวไหมลูก ป้าว่าวันนี้อยู่บ้านอีกสักวันดีกว่า”

“อุ้มไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะคุณป้า โชคดีของอุ้มที่คุณป้าออกมาทัน”

คนตอบปรายตามองไปยังต้นเหตุ จิรัชยาร้อนตัวเพราะถึงอัญมณีจะไม่ได้พูดตรงๆ แต่คนที่ได้ฟังก็คงเข้าใจว่าเป็นเธอ

“คุณป้าคะ จีนไม่ได้ทำพี่อุ้มนะคะ จีนไม่ได้ทำจริงๆ”

วรรณาไม่พูดอะไร ด้วยรู้จักนิสัยของจิรัชยาดี ยิ่งเธอออกฤทธิ์ออกเดชให้เห็นอยู่หลายครั้ง ใครจะเชื่อก็เชื่อไป แต่นางไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด

“ไปกันเถอะจีน”

อัคคีเดินออกมาชักชวนอีกคนให้เดินทาง เขาได้ยินเสียงเอะอะดังขึ้น คิดอยู่แล้วว่าต้องเกิดเรื่อง แต่สำหรับครั้งนี้คงไม่มีความคิดเห็น เพราะทั้งจิรัชยาและอัญมณีนั้นก็คงเล่นละครพอกัน ต่างกันตรงที่เขาพอจะรู้จักจิรัชยา แต่กับอัญมณี,,, ต้องยอมรับว่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลยจริงๆ

“ค่ะ พี่คี”

จิรัชยารับคำ เธอเกี่ยวแขนเขาเดินไปด้วยกัน ไม่วายหันมาส่งยิ้มเยาะให้คนเป็นพี่ วรรณาถอนหายใจ ไม่เข้าใจบุตรชายตัวเอง แต่เอาเถอะ... เขาเรียนผูก ก็ต้องเรียนแก้ด้วยตัวเอง

“อุ้มลานะคะคุณป้า”

“ไหวจริงๆ เหรอหนูอุ้ม”

คนถูกถามยิ้มแทนคำตอบ เธอไหว้ลาท่านอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปขึ้นแท็กซี่ที่เรียกใช้บริการ ทันทีที่บานประตูปิดลงรอยยิ้มก็จางหายไป เหลือไว้เพียงคิ้วที่ขมวดยุ่ง คิดไม่ตกกับเรื่องราวของเธอกับอัคคี ว่ามันจะดำเนินทางไปในทิศทางไหนดี


ฝากอีบุ๊ก อัญมณีเริงไฟ ด้วยนะคะ 

อัญมณีเริงไฟ
ไอลดา
www.mebmarket.com
“ฉันจะหย่ากับเธอ จากนั้นเธอจะไปลงเหวลงนรกที่ไหนก็เชิญ!” “ฉันไม่หย่า!” หญิงสาวสวนกลับทันที ด้วยรอยยิ้มที่บอกให้เขารู้ว่าฝันไปเถอะ“ใครหย่าก็คงโง่น่าดู มีสามีออกจะหล่อเหลาเอาการ กิจการใหญ่โต ทรัพย์สินเงินทองก็มากมี ชาตินี้คงใช้ไม่หมด ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่โง่หย่ากับคุณ ตอนแต่งฉันก็ไม่ได้อยากแต่ง คุณอยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ แล้วตอนหย่า... ทำไมฉันต้องหย่าตามความคิดของคุณด้วยล่ะ”“กล้าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแล้วเหรอ”“จริงๆ ก็ไม่ได้ปิดบังอะไรนะคะ แต่คุณเองที่ดูคนอย่างฉันไม่ออก”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

52 ความคิดเห็น

  1. #38 nooyung207744 (@nooyung207744) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 07:05
    บอกได้คำเดียวถ้าชื้อนิยายเรื่องนี้ไม่ผิดหวัง ค่ะ อ่านไปร้องไห้ อินไปตามบท ไท่ผิดหวังจริงๆที่ตัดสินใจชื้อค่ะ...
    #38
    0
  2. #37 visr (@visr) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 14:57
    กินหญ้าเน่าๆต่อไปนะคุณคี โง่เหลือรับประทานจริงๆ
    #37
    0