อัญมณีเริงไฟ

ตอนที่ 33 : ความลับไมมีในโลก (70%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    8 ต.ค. 62

“อย่ามาว่าแม่ของฉัน!” หญิงสาวกดน้ำเสียงต่ำ ทว่าอัญมณีกลับไมได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด

“ถึงคุณแม่จะมาทีหลัง แต่คุณพ่อก็รักคุณแม่ รักมากกว่าแม่ของแก!

“ไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน ฉันจะบอกอะไรให้นะ... ถ้าแม่ของแกคิดว่าตัวเองดี ตัวเองเก่ง แล้วจะกลัวทำไมกับการที่สามีเขาจะกลับไปเยี่ยมลูกเมีย”

ที่ผ่านมาเธอรับรู้มาโดยตลอด ว่าคนเป็นพ่อไม่อาจพาพี่สาวมาเยี่ยมเธอและแม่ได้ เพราะกลัวมีปัญหากับภรรยาใหม่ อีกทั้งชมนาดถึงขั้นขู่จะฆ่าตัวตาย หากพ่อของเธอออกจากบ้าน อัญมณีแอบได้ยินอรไพลินคุยกับคุณยาย เมื่อครั้งที่แม่อาการป่วยหนัก

“ลูกเมียน้อย!” เธอพูดเพียงเบาๆ แต่ทั้งจิรัชยาและอัคคีที่ยืนยกโทรศัพท์แนบหูอยู่หลังบานประตูได้ยินมันชัดเจน

“คุณแม่กับคุณพ่อจดทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฎหมาย แม่แกนั่นแหละเมียน้อย!

“เอาความจริงมาพูดสิ ยอมรับได้ไหมว่าแกมันคือลูกเมียน้อย ผัวเมียเขายังไม่เลิกกันก็ไปมีอะไรกับผัวคนอื่นจนตั้งท้องไม่เรียกว่าเมียน้อยเหรอ ถ้าแน่จริงลองไปดูวันที่แกลืมตาดูโลกกับวันที่พ่อกับแม่ของแกแต่งงานกันสิ ท้องก่อนแต่งชัดๆ” อัญมณีคลี่ยิ้มยกคิ้วขึ้นสูงจงใจให้อีกคนโกรธ แต่จิรัชยาไม่มีวันให้แผนการของเธอต้องล้มเหลว

“ฉันจะบอกให้เอาบุญนะ วันที่พ่อกับแม่ของฉันเลิกกัน ตอนนั้นแกอายุได้หนึ่งขวบพอดี”

“โกหก!

แววตาและรอยยิ้มนั้นจิรัชยารู้ว่าอัญมณีไม่ได้โกหก มารดาไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด เล่าเพียงแค่ว่าแม่ของอัญมณีตามตอแยบิดาทั้งที่เลิกกันไปแล้ว เรื่องเลยคาราคาซังมาเป็นปี มาวันนี้เธอเพิ่งได้รู้ความจริง

“ถึงคุณแม่จะมาทีหลัง แต่คุณพ่อก็รักคุณแม่มาก”

อัญมณียิ้มหยัน รู้อยู่ว่าชมนาดนั้นเป็นบุตรสาวของที่ปรึกษาในบริษัท.... น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า เพราะแม่ของเธอไม่มีความรู้ อีกทั้งเป็นแค่แม่บ้านเท่านั้น จะไปสู้นักเรียนนอกอย่างชมนาดได้อย่างไร

“รู้อะไรไหม ตอนที่คุณพ่อคบกับแม่ของเธอน่ะ ท่านเป็นแค่พนักงานกระจอกงอกง่อยในบริษัทเท่านั้น ในขณะที่แม่ของแกเป็นลูกสาวของคนใหญ่คนโตในบริษัท” เธอเห็นหน้าน้องสาวอึ้งไป

“คงไม่รู้สินะ ไม่เป็นไร... เพราะคงไม่มีใครอยากเล่าเรื่องทุเรศของตัวเองให้ใครฟังหรอก มันน่าอายจริงไหม” 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วย” คนเป็นน้องเริ่มมีอารมณ์ เธอรีบข่มใจ เพราะกลัวจะเป็นคนทำให้แผนพัง

“อ๋อ... แกเลยจะแก้แค้นให้แม่ของแกที่ตายไปแล้วสินะ แกเลยแย่งพี่คีไปจากฉัน!

“แกคงดูละครเยอะไปจริงๆ” อัญมณีส่ายหน้าช้าๆ ยิ้มอย่างเหนือกว่า

“คุณคีเขาคบหากับอ้อน แต่คนที่แย่งคือแก แกไปแย่งเขามา!

“ยอมรับแล้วสิว่าที่แต่งงานนี่ ที่แสร้งทำดีกับพี่คี ก็เพราะแก้แค้นแทนพี่สาวแก!

“อย่าเรียกว่าแก้แค้นเลย เพราะยังไงเสีย... แกก็ขึ้นชื่อว่าแย่งของของคนอื่นเหมือนแม่แกไม่มีผิด ไม่ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นของอ้อนหรือของฉัน แกก็มาทีหลังอยู่ดี"

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามสักข้อเถอะ ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอที่ต้องเป็นตัวแทนของพี่สาวแก”

เสียงพูดคุยกันในห้องที่ปิดประตูไม่สนิท ทำให้เขาได้ยินทุกอย่างชัดเจน อัคคีกดวางสายแล้วยืนฟังคนทั้งสองโต้เถียงกันไปมา

“หลงคิดว่าจะได้เป็นเจ้าสาวที่โชคดีสินะ โถน่าสงสารเหลือเกิน แกมันก็เป็นได้แค่ตัวแทนผู้หญิงที่เขารักก็เท่านั้น”

“ขอโทษด้วยนะ ที่ปล่อยให้พล่ามและคิดคนเดียวมานาน ไม่ต้องห่วงความรู้สึกของฉันหรอก เพราะฉันไม่เคยรักผู้ชายคนนั้นเลย และไม่เคยคิดจะรักด้วย สิ่งที่ฉันอยากได้คือการแต่งงานเท่านั้น ฉันอยากเห็นแกกับแม่แกเจ็บปวดทุรนทุรายเหมือนที่พวกแกได้ทำกับแม่ฉัน ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้มันจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด”

“อย่างนั้นเหรอ... คงได้ยินแล้วใช่ไหมคะพี่คี”

จิรัชยาเดินไปเปิดประตูออกกว้าง ทำให้เห็นว่าอัคคีที่สวมชุดไทยพร้อมเข้าพิธียืนอยู่หน้าห้องด้วยใบหน้าเรียบเฉยมันทำให้คนมองใจร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“คุณคี”

เสียงเรียกชื่อเขานั้นเบาหวิว อัญมณีลอบกลืนน้ำลาย เท้าทั้งสองข้างหนักราวกับมีตรวนมาล่ามไว้ แต่เธอก็พยายามฝืนจนมาถึงตัวเขา

“พี่คีได้ยินแล้วใช่ไหมคะ”

อัคคีไม่ตอบ แต่หมุนตัวเดินออกไปจากที่ตรงนั้น จิรัชยาหยักไหล่ให้คนเป็นพี่อย่างผู้ชนะ เธอยืนกอดอกพร้อมกับยักคิ้วใส่หวังจะยั่วยุอารมณ์ แต่อัญมณีไม่ได้สนใจเธอผลักคนเป็นน้องให้พ้นทาง แล้วรีบเร่งฝีเท้าเพื่อไปให้ทันกับคนตัวโตที่เดินเร็วกว่าปกติ

“คุณคีคะ! คุณคีฟังอุ้มก่อนค่ะ!” อัญมณีวิ่งตามมาทันเขา เธอรั้งเขาไว้ด้วยการจับแขน แต่เขาสะบัดเต็มแรงจนเธอเสียหลักล้มลง

“โอ๊ย!” ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

“คุณคีคะ ฟังอุ้มก่อน” เมื่อเขาทำท่าจะจากไป เธอจึงรั้งเขาไว้อีกครั้ง

“ฟังคำโกหกของเธอน่ะเหรอ” อัคคีหันกลับมาจ้องมองร่างบางที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้น

“ไม่ใช่คะคุณคี มันไม่ใช่อย่างนั้น” เขายิ้มที่มุมปาก นึกสมเพชตัวเอง

“ฉันคิดมาเสมอว่าเธอรักฉัน ฉันโง่เองที่หลงคิดเข้าข้างตัวเอง อันที่จริงน่าจะคิดได้ตั้งแต่ที่เธอมาเจอฉันกับจีน แต่ไม่หึงหรือหวงสักนิด พูดได้โลกสวยน่าฟัง เชื่อใจ... เชื่อใจอย่างนั้นเหรอ น่าอายจริงๆ” อัญมณีส่ายหน้าช้าๆ เธอไม่ได้โกหกตัวเอง เธอเห็นถึงความเจ็บปวดในแววตาคู่นั้น

“คุณคีฟังอุ้มก่อนค่ะ” อัญมณีจับที่แผล ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา

“อ้าว... ตาคี หนูอุ้ม ไปลูก... ได้เวลาแล้ว นี่แม่กับพ่อก็ให้คนไปตามหาอยู่ มาอยู่เสียที่นี่เอง” วรรณามองบุตรชายและเลยไปยังอัญมณี ที่ยืนมองมาด้วยแววตารื้นน้ำตาเหมือนคนกำลังจะร้องไห้

“มีอะไรกันหรือเปล่า”

“คี หนูอุ้ม” วรรณาเริ่มไม่สบายใจ เมื่อเห็นบุตรชายยังคงยืนเงียบ

“มีอะไรไว้ค่อยคุยกันนะลูก แขกเหรื่อรออยู่ในงาน” นางจับมือบุตรชายไว้

“ไม่มีอะไรครับ”

อัคคียังเห็นแก่หน้าบิดามารดา เขาจึงทิ้งความตั้งใจในคราแรกทิ้งไป เลือกที่จะเดินเข้าไปในงาน โดยมีวรรณาพยุงอัญมณีเดินตามมา

ฝากอีบุ๊ก อัญมณีเริงไฟ ด้วยนะคะ 

อัญมณีเริงไฟ
ไอลดา
www.mebmarket.com
“ฉันจะหย่ากับเธอ จากนั้นเธอจะไปลงเหวลงนรกที่ไหนก็เชิญ!” “ฉันไม่หย่า!” หญิงสาวสวนกลับทันที ด้วยรอยยิ้มที่บอกให้เขารู้ว่าฝันไปเถอะ“ใครหย่าก็คงโง่น่าดู มีสามีออกจะหล่อเหลาเอาการ กิจการใหญ่โต ทรัพย์สินเงินทองก็มากมี ชาตินี้คงใช้ไม่หมด ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่โง่หย่ากับคุณ ตอนแต่งฉันก็ไม่ได้อยากแต่ง คุณอยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ แล้วตอนหย่า... ทำไมฉันต้องหย่าตามความคิดของคุณด้วยล่ะ”“กล้าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแล้วเหรอ”“จริงๆ ก็ไม่ได้ปิดบังอะไรนะคะ แต่คุณเองที่ดูคนอย่างฉันไม่ออก”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

53 ความคิดเห็น

  1. #27 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 09:20

    และแล้วอุ้มก็ต้องตกลงไปในแผนที่จีวางไว้จนได้ จีผู้ฉลาดล้ำลึก สุดยอด

    #27
    0