อัญมณีเริงไฟ

ตอนที่ 30 : เมียถูกต้องตามกฎหมาย (180%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    1 ต.ค. 62

“ไม่ค่ะ” หญิงสาวตอบอย่างไม่ลังเล

“ก็แน่ล่ะ... เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันนี่ จะหึงฉันทำไม” จู่ๆ ก็เกิดคดีพลิก กลายเป็นเขางอนเธอเสียดื้อๆ

“ที่ไม่หึงเพราะอุ้มเชื่อใจคุณคีค่ะ” ชายหนุ่มที่เบือนหน้าไปทางอื่นค่อยๆ หันกลับมา

“จริงเหรอ”

“จริงสิคะ อุ้มเคยโกหกคุณคีไหม” คนพูดหยุดชะงักในคำพูดของตัวเอง เพราะตอนนี้เธอกำลังมีเรื่องราวมากมายที่โกหกเขาอยู่

“ฉันอยากนอนกอดเธอแล้วสิ”

“แน้... ไม่เอาค่ะ” หญิงสาวผลักอกเขา แต่ชายหนุ่มยิ่งกระชับแขนแข็งแรง ทำให้ร่างบางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดใกล้ขึ้น

“คุณคีน่ะขี้โกง”

“อันที่จริงเราก็เป็นสามีภรรยากันแล้วอย่างที่เธอบอก เราจะทำมากกว่ากอดก็ได้... ใช่ไหม” อัญมณียิ้มขำในความเจ้าเล่ห์ของเขา

“ดาวดวงนั้นสว่างจังค่ะ” เธอชี้ไปยังดาวฤกษ์ที่ส่องแสงสว่างชัดกว่าดวงไหนๆ

“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ” อัคคีตัดพ้อ ก้มลงจูบหน้าผากคนที่อิงแอบซบไหล่เบาๆ

“ถ้าอ้อนอยู่บนนั้น คงมองลงมาเห็นเราตรงนี้” เมื่อได้ยินเขาพูด เธอก็นึกถึงใบหน้าเศร้าของคนเป็นพี่

“อ้อนคงมีความสุขอยู่ที่ไหนสักแห่ง” น้ำเสียงเธอเศร้าลง เมื่อเอ่ยถึงคนที่ล่วงลับไปแล้ว

“ที่คุณคีขออุ้มแต่งงาน... ไม่ใช่... ” ถ้อยคำถามถูกกลืนหายไป เมื่อริมฝีปากสีเข้มบรรจงจูบเธอโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

“ฉันไม่เคยคบหากับอ้อน มันมีเหตุบางอย่างทำให้เราต้องห่างกัน” เขาตอบทันทีที่ถอนจูบ

“และฉันก็รู้ดีว่าเธอกับอ้อนคือคนละคนกัน ไม่มีใครแทนที่ใครได้”

คำตอบของเขาทำให้เธอโล่งใจอย่างน่าประหลาด อัคคีเชยคางมนให้เงยหน้าสบตาเขา ก่อนจะก้มลงจูบอย่างดื่มด่ำ

“กลับกันเถอะ ฉันกลัวว่าถ้ายังอยู่ใกล้ๆ เธอต่อ เราจะได้เข้าหอกันตั้งแต่คืนนี้” หญิงสาวยิ้มพราว กำปั้นน้อยๆ ทุบที่แผงอกแข็งแรง เขาจึงรวบมือของเธอมากอบกุมไว้ แล้วก้มลงจูบแผ่วเบา

“หรือเธออยากจะเข้าหอเลยตอนนี้”

“คุณคีน่ะบ้า! อุ้มไม่คุยด้วยแล้ว” อัญมณีชิงออกห่าง เธอเองก็กลัวเขารู้ว่าใจเธอเต้นแรงเพียงใดยามได้แนบชิด

“จะรีบไปไหน มานี่ก่อนเลย” เขาลุกตาม แล้วสวมกอดเธอเอาไว้จากด้านหลัง

“คุณคีน่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าหรอกค่ะ”

“เห็นก็เห็นไปสิ เราจดทะเบียนสมรสกันแล้วนะ ทางกฎหมายเราคือสามีภรรยาโดยถูกต้อง” ชายหนุ่มวางปลายคางลงบนหัวไหล่เธอ แถมยังแอบสูดกลิ่นกายหอมละมุนอย่างถือวิสาสะ

“คุณคีน่ะ”

“เธอทำยาเสน่ห์ใส่ฉันใช่ไหม” อัญมณีถึงกับหลุดขำ ก็ดูแต่ละคำถามของเขาสิ จะไม่ให้ขำได้อย่างไร

“นี่ถามจริงๆ หรือแค่อำเล่นคะ” หญิงสาวถูกเขาพลิกตัวกลับมา สายตาที่ประสานกันนั้นหวานหยด

“ก็ฉันแปลกใจตัวเอง เธอทำยาเสน่ห์ใส่แน่ๆ ใช่ไหม... สารภาพมาเดี๋ยวนี้” เขากอดเธอแน่นขึ้น

“ไม่เอาค่ะคุณคี ปล่อยค่ะ” เธอปวดบริเวณแผล มันยังไม่หายดี

“ถ้าไม่ตอบจะกอดให้แน่นทั้งคืนเลย” แต่แล้วเขาก็ต้องรีบปล่อยมือ เพราะหญิงสาวไม่ตอบ แถมยังใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ

“อุ้มเป็นอะไรหรือเปล่า ปวดแผลเหรอ” คนถามลนลานรู้สึกผิด

“แบร่!

หญิงสาวแลบลิ้นใส่เขาแล้ววิ่งไปเสียเฉยๆ อัคคีชี้นิ้วคาดโทษเอาไว้ รอคืนพรุ่งนี้เถอะ.... เขาจะจับเธอขังไว้ในห้องหอสามวันสามคืนเลยคอยดู

“มานี่! กล้าดียังไงมาหลอกลวงฉัน!

อัญมณีไม่ยอมหยุดง่ายๆ เธอกลับเร่งฝีเท้า แม้จะรู้สึกปวดแผลจริงๆ แต่ก็ไม่อยากให้เขารู้สึกผิดอีก จึงแสร้งทำตัวปกติ หญิงสาววิ่งเข้าบ้านพร้อมขอความช่วยเหลือจากบิดาและมารดาของเขา เสียงหัวเราะดังครึกครื้นมีความสุข ผิดกับบ้านอีกหลังที่อยู่ติดกัน เพราะหลังจากอัญมณีกับอัคคีกลับออกมา จิรัชยาก็อาละวาดอย่างหนัก

 

“จีนหยุดก่อนลูก! ยายจีนหยุดก่อน!

“จีนเกลียดมัน! จีนเกลียดมัน! คุณแม่ได้ยินไหมจีนเกลียดมัน!

จิรัชยาคลุ้มคลั่งจนชมนาดเอาไม่อยู่ อติรุจสวมกอดบุตรสาวไว้ หัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่แทบสลาย เมื่อรู้ว่าบุตรสาวผิดปกติจริงๆ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยยอมรับความจริง

“จีนเกลียดคุณพ่อ! คุณพ่อไม่รักจีนกับคุณแม่! คุณพ่อรักพวกมัน! จีนเกลียด!

“พ่อรักจีนนะลูก... รักจีน”

ชมนาดที่กลิ้งล้มลงไปเพราะแรงผลักของจิรัชยา คลานเข่าเข้ามากอดทั้งลูกและสามีเอาไว้ นางน่าจะเชื่อทุกคนว่าบุตรสาวป่วยจริงๆ

“รักจีนแล้วคุณพ่อยกมันให้พี่คีไปทำไม! พี่คีเป็นของจีน!

หญิงสาวกรีดร้องฟูมฟายในอ้อมกอดของผู้ให้กำเนิด กว่าจะสงบสติลงได้เล่นเอาเหนื่อย อติรุจยืนรอภรรยาอยู่หน้าห้องของบุตรสาว เมื่อชมนาดเอาลูกเข้านอนเรียบร้อยจึงออกมา

“ผมขอคุยอะไรด้วยหน่อย”

“ไม่ต้องพูดอะไรหรอกค่ะ”

“คุณชม... ปัญหามันเกิดขึ้นแล้ว และเราต้องช่วยกันแก้ไข ไม่ใช่ปล่อยไว้อย่างนี้” ชมนาดเช็ดน้ำตาพร้อมกับพยักหน้า

“ฉันยอมแล้วค่ะ คุณจะทำอะไรก็ทำเถอะ ขออย่างเดียว... ขอให้ยายจีนหายเป็นปกติ” นางร้องไห้อย่างอัดอั้น หัวอกคนเป็นแม่เจ็บช้ำจนเกินทนที่เห็นลูกป่วยอยู่อย่างนี้

“เราจะผ่านปัญหานี้ไปด้วยกัน เสร็จเรื่องยายอุ้มแล้วผมจะพายายจีนไปรักษากับหมอที่ดีที่สุด ถ้าหากหมอที่เมืองไทยรักษาไม่หาย ผมจะพายายจีนไปอเมริกา ผมศึกษาข้อมูลมาสักพักหนึ่งแล้ว... คุณไว้ใจผมนะ”


ฝากอีบุ๊ก อัญมณีเริงไฟ ด้วยนะคะ 

อัญมณีเริงไฟ
ไอลดา
www.mebmarket.com
“ฉันจะหย่ากับเธอ จากนั้นเธอจะไปลงเหวลงนรกที่ไหนก็เชิญ!” “ฉันไม่หย่า!” หญิงสาวสวนกลับทันที ด้วยรอยยิ้มที่บอกให้เขารู้ว่าฝันไปเถอะ“ใครหย่าก็คงโง่น่าดู มีสามีออกจะหล่อเหลาเอาการ กิจการใหญ่โต ทรัพย์สินเงินทองก็มากมี ชาตินี้คงใช้ไม่หมด ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่โง่หย่ากับคุณ ตอนแต่งฉันก็ไม่ได้อยากแต่ง คุณอยากแต่งเองไม่ใช่เหรอ แล้วตอนหย่า... ทำไมฉันต้องหย่าตามความคิดของคุณด้วยล่ะ”“กล้าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงแล้วเหรอ”“จริงๆ ก็ไม่ได้ปิดบังอะไรนะคะ แต่คุณเองที่ดูคนอย่างฉันไม่ออก”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

53 ความคิดเห็น