I KNOW THE COLORS OF LOVE

ตอนที่ 4 : STARLIGHT BLUE PANTONE #B5CED4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 ธ.ค. 61

STARLIGHT BLUE PANTONE RGB 181 206 212 artist : @yumeisawasarn









              -

3652

ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบในชุดทางการสีค่อนข้างราบเรียบเหมือนความรู้สึกของเจ้าของ ปลายเท้าสองข้างลังเลที่จะหยุดยืนอยู่ตรงนี้ ไปต่อ หรือหันหลังกลับ จดหมายสีขาวที่ยับยู่ยี่จากการโดนกระทำด้วยมือถูกดึงออกจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนที่ตัวเขาจะตัดสินใจก้าวขาออกไปข้างหนึ่ง วินาทีนั้นเขาแทบจะกลั้นหายใจเสียด้วยซ้ำ วินาทีที่เขาจำต้องยอมทิ้งสิ่งที่เขาอยู่กับมันมาตลอดสิบปี

มันไม่ง่ายเอาเสียเลย

 

 

-

1

เด็กชายในเครื่องแบบมัธยมปลายวัยสิบเจ็ดปี โดนจำกัดการเคลื่อนไหวด้วยรอยยิ้มจากคนแปลกหน้าที่สวมเครื่องแต่งกายคล้ายตนเอง ร่างกายที่เคยเดินตามเพื่อนสนิทมาด้วยกันก็หยุดยืนลงเอาเสียดื้อๆ คนตัวสูง ผิวขาว ผมสีน้ำตาล ลักษณะของเจ้าของรอยยิ้มที่น่ามองมากที่สุด ณ เวลานั้น มันสวยงามจนเผลอหลุดปากเอ่ยถามชื่อของใครคนนั้นให้เพื่อนตัวเองฟังจนได้ จนสุดท้ายที่เพื่อนของเขาหัวเราะตอบกลับมาแล้วบอกคำตอบที่เขาอยากได้ยิน

สิบก้าว คือระยะทางของเขากับ มอคราม

ไม่ใกล้จนเกินไป และ ไม่ไกลจนห่างเหิน

หัวใจขนาดเท่ากำปั้นมือในร่างของเขาเริ่มเต้นถี่เหมือนกำลังวิ่งวนรอบสนามจำนวนห้ารอบเป็นอย่างต่ำ อากาศร้อนที่เคยชินมาตลอดอายุเวลานี้กลับคิดว่ามันร้อนจนน่ารำคาญเสียนี่ หรือแม้แต่อาการโหวงในช่องท้อง พาลให้เขานึกไปถึงประโยคหนึ่งที่เคยอ่านเจอในหนังสือสักเล่ม ที่เคยมีคนบอกเอาไว้ว่าเมื่อเราตกหลุมรักใครสักคน เราจะรู้สึกเหมือนในท้องมีผีเสื้อบินวนไปมา และเขาก็รู้สึกอย่างนั้นตอนพบเจอกับอีกคน

 

 

-

30

หลังจากโดนเพื่อนสนิทเซ้าซี้เป็นเวลาหลายสิบนาทีเขาก็ยอมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเล่นเกมตามคำขอจนได้ แม้จะบ่นไปเล็กน้อย แต่ก็โดนทำหูทวนลมใส่ไปอย่างนั้น เขาเล่นไปได้สักพักแล้วก็ต้องพบกับอาการหงุดหงิดจนแทบอยากจะปาของราคาแตะหมื่นในมือลงกับพื้น ใครกัน ที่เล่นเก่งขนาดนี้ เขาก่นด่าเพื่อนข้างกายว่าไอ้หน้าไหนที่มันเล่นจนชนะหลายตาติด แต่กลับกลายเป็นว่าชื่อที่ออกจากปากเพื่อนจะทำเอาเขาเงียบกริบทันที

มอคราม

เออเงียบจริงๆ

อยากด่าก็ไปด่ามันเอาเอง คือคำที่เพื่อนของเขาบอกมาพร้อมกับโยนช่องทางการติดต่อมาให้ เขาชั่งใจอยู่หลายนาทีก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความลงไปและกดส่ง หน้าจอที่รีบปิดคว่ำลงเพราะไม่อยากรับรู้กับคำตอบ กับอาการที่พยายามทำเป็นสนใจสิ่งอื่นรอบกาย ว่ากันตามตรง เขาในตอนนี้ตลกชะมัดเลย จนไม่นานนักเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น สายตาที่กล้าๆ กลัวๆ ในการดูข้อความตอบกลับ แล้วเขาก็พบว่าการตอบกลับข้อความใครสักคนมันใช้แรงใจมากขนาดนี้กันเชียว? หรือจริงๆ แล้วเป็นเพราะอีกฝ่ายหนึ่งคือมอครามกันแน่นะ?

จะอย่างไรก็ไม่รู้ เขารู้แค่ว่าตอนนี้เขากำลังยิ้มกับมือถือจนเหมือนคนบ้าก็แค่นั้น

 

 

-

60

หนึ่งเดือนกับการคุยกับใครอีกคนทุกวัน เวลาก็ช่างผ่านไปเร็วเหมือนกัน ตอนนี้เรียกได้หรือไม่กับสถานะที่เรียกว่าคนคุยของเขากับมอคราม แม้จะทำใจไว้บ้างกับการลองอะไรใหม่ๆ ในครั้งนี้ แต่เชื่อเถอะว่าสุดท้ายแล้วลึกๆ เขาก็ยังหวังอยู่ไม่มากก็น้อย

 

 

-

121

สียงเครื่องยนต์บนท้องถนนในยามเช้ามืดไม่ได้ทำให้เขาตื่นจากภวังค์ความฝันในเช้าวันวาเลนไทน์เลยสักนิด ในมือกำถุงพลาสติกบรรจุขนมทำเองกับดอกกุหลาบสีแดงเอาไว้ กับอาการง่วงนอนที่หายเป็นปลิดทิ้งเมื่อคนที่เขาคุยอยู่ด้วยทุกวันเดินเข้ามาในระยะสายตา สิ่งที่ตั้งมั่นเอาไว้ว่าจะทำ ใจกลับเกิดไม่กล้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น นี่สินะที่เขาเรียกว่าปอดแหก ก็แค่เดินเอาของที่ถืออยู่ไปให้ ทำไมถึงทำไม่ได้วะ

ให้ตายเถอะ

มอครามที่เสียบหูฟังเริ่มเดินผ่านไปไกลขึ้น กับเขาที่เดินตามอยู่ห่างๆ

พอแล้ว อย่างน้อยก็อยากให้เขาได้รับรู้สิ่งที่อยากทำให้

เขาเริ่มเร่งจังหวะการก้าวเท้าให้เร็วกว่าเดิม จนในที่สุดระยะของเขากับคนตรงหน้าก็สั้นลงจนสามารถเอามือไปแตะที่ไหล่ได้ อีกคนดูงุนงงเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเขาก็ถอดสายหูฟังออกพร้อมส่งยิ้มให้ และในหัวของเขาก็เบลอไปหมดแล้ว ของในมือถูกยื่นออกไปตอนไหนก็ไม่รู้ เสียงขอบคุณที่ดังแว่วเข้ามา ไม่ได้ช่วยให้เขาได้สติมากขึ้นเลยแม้แต่น้อย

อันตราย หัวใจของเขากำลังเข้าสู่โซนอันตรายมากๆ แล้ว

 

 

-

152

“”

ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่ แต่บทสนทนาของเขากับใครอีกคนมันเริ่มน้อยลงไปจนบางตา เขาตอบมอครามทันทีที่เจ้าตัวตอบกลับมา มันเป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น แต่ข้อความของเขาก็ไม่ถูกแสดงว่าขึ้นอ่านอีกเป็นหลายชั่วโมง จากนาทีไปเป็นชั่วโมง และจากชั่วโมงก็กลายเป็นวัน

มันกลายเป็นว่าเราทักทายคุณตอนเช้า แต่คุณตอบกลับเรามาในเช้าวันถัดไป

จนวันหนึ่งคุณก็ไม่ตอบเราอีกเลย มันจบลงที่ประโยคสนทนาของเรา เราที่หวังว่าจะได้เห็นการตอบกลับมาจากคุณอีก แต่กระนั้นเราก็พบแต่เพียงความว่างเปล่าในวันต่อๆ มา ทำให้เขาได้เรียนรู้ เรียนรู้ถึงความรู้สึกเศร้า ความรู้สึกเสียใจ จากความรักครั้งแรกที่เฝ้ารักษามาหลายเดือน

 

 

-

243

ความพยายามกับการที่จะไม่แตะต้องกล่องความทรงจำเกี่ยวกับคุณทั้งหมด มันยากพอควร แต่ถ้าถามอีกคำถามว่ามันช่วยอะไรหรือไม่ เราคงมีเพียงคำตอบเดียว ระยะเวลาสามเดือนของปิดเทอมมัธยมไม่ช่วยให้เราเลิกชอบคุณได้เลย

วันนี้ก็เช่นกัน--

เขานั่งเล่นมือถือไปไม่นานนักก็สะดุดเข้ากับรูปของใครคนหนึ่ง ผู้ชายในรูปมีรอยยิ้มสดใส ต้นเหตุของความสุขมาจากการที่ได้ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนในกลุ่ม ใจดวงเดิมที่เคยกลับมาเต้นจังหวะปกติหลังจากตอนนั้น เริ่มชะลอความเร็วลงเรื่อยๆ จนเกือบจะหยุดเต้น กับลมหายใจติดขัดที่ฟันหน้าของเขากำลังขบกัดลงบนริมฝีปากให้รู้สึกถึงความเจ็บปวดบริเวณนั้นแทนที่หัวใจ

เคยฝืนกลั้นกลืนปิดกั้นการติดต่อทุกช่องทางไป สุดท้ายสมองที่สั่งห้ามก็พ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเขาเอง

เขามองรูปนั้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ข้อความที่เคยคุยกันก็ยังเก็บไว้ไม่เคยลบหายไปไหน ซ้ำยังคัดลอกส่งไฟล์ประวัติการสนทนาไว้ในเมล์อีกต่างหาก เขาไม่อยากให้มันหายไปไหน

เขาสงสัยแล้วนะว่าอีกคนได้เล่นของอะไรใส่ตัวเขารึเปล่า

เพราะว่าเขา อธิป อัธยสกุล ไม่อยากให้แชทที่เคยคุยกับ มอคราม เมธานันท์ หายไปจากโลกนี้

 

 

-

304

เป็นเรื่องน่ายินดี

หลังจากเพื่อนของเขารับรู้ได้ว่ามีเหตุการณ์ไม่ปกติระหว่างเขากับใครอีกคน หลายๆ คนก็พยายามที่จะช่วยทำให้เขาและมอครามกลับมาพูดคุยกันเหมือนเดิม ไม่ว่าจะในสถานะอะไรก็ตาม

ปนตกใจ

เพื่อนหลายคนที่ว่านั่นรวมไปถึงเพื่อนสนิทของเขา ที่ดันเป็นเพื่อนสนิทมอครามเช่นกัน วางแผนโดยการโทรหาเขาและชักชวนให้หยิบกล้องตัวโปรดออกไปข้างนอกแทนที่จะอุดอู้แต่ภายในบ้าน แต่เมื่อไปถึงสถานที่นัดพบกลับมีผู้ร่วมเดินทางเกินจากที่เพื่อนตัวดีของเขาบอกมาหนึ่งอัตรา คุณยืนอยู่ตรงนั้น แต่งกายตามสไตล์ที่คุณเคยชอบบอกเล่าให้ฟัง ไม่ว่าจะเป็นเสื้อตัวนั้น กางเกงยีนที่ใส่ประจำ และรองเท้าคู่โปรดของคุณ

ทริปนั้นเต็มไปด้วยความเงียบ หมายถึงเขาล่ะนะที่เป็นฝ่ายเงียบ มีแต่เสียงชัตเตอร์จากกล้องของเขาก็เพียงเท่านั้น

เขาถ่ายสิ่งนั้น สิ่งนี้ไปอย่างเรื่อยเปื่อย จนเมื่อสุดท้ายเลนส์กล้องราคาแพงก็ยังไปหยุดอยู่ที่บุคคลในระยะห่างสิบก้าวอยู่ดี viewfinder ฉายคนที่กำลังยืนทำเป็นเล่นโทรศัพท์ให้เพื่อนอีกคนของเขาถ่ายรูปให้ เขาได้แต่อมยิ้มกับท่าทางของมอครามที่กำลังเป็นอยู่ เพราะมันน่ารักเหลือเกิน ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลที่เขาหลงใหลจะหันมาสบกับดวงตาของเขาผ่านเลนส์กล้อง

หนึ่งวิหรือสองวิ ไม่เป็นอันรู้ได้ ที่อีกคนเผลอยิ้มให้กล้องไปตามสัญชาตญาณ พาเขาเข้าไปในความฝัน เขากดถ่ายมัน และเสียงชัตเตอร์ที่ดังก้องกังวานในหัวเป็นตัวดึงเขากลับสู่โลกเป็นจริง

ทันทีที่กลับถึงบ้านเขารีบนำเมมโมรี่การ์ดของวันนี้ต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์

252 ไฟล์ คือจำนวนของความทรงจำในวันที่สามร้อยสี่ของคุณกับเรา

 

 

-

319

รูปสวยอ่ะดิ

ข้อความแรกหลังจากไม่ได้คุยกันเสียนาน เขาก็ตัดสินใจพิมพ์มันลงไปเพราะเห็นว่ารูปรูปนั้น เขาเป็นคนถ่าย และกดส่งให้เองกับมือในแชทเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน

อืม ชอบเลยเอามาตั้ง

หนึ่งและสอง คือจังหวะการนับลมเข้าออกหายใจของเขาเมื่ออีกคนตอบกลับมาแบบนั้น โห แม่ง โคตรมีความสุขเลยว่ะ

เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม คำถามง่ายๆ ที่เขายกขึ้นมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของมอคราม อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างไม่มีอิดออดหรือเว้นช่วงนานเหมือนเมื่อตอนนั้น แต่กลับกลายเป็นเขาลบข้อความ พิมพ์ใหม่อยู่หลายครั้งถึงจะกดส่งเสียเอง มันกลายเป็นว่าเขากลัว กลัวไปหมด ว่าหลังจากเขาตอบกลับไปอีกคนจะอันตรธานไปอีกครั้งหรือไม่

คิดมาก

ใช่ และเขาก็คิดมากจริงๆ

อธิปไม่เข้าใจเล็กน้อยที่ตอนนี้มอครามกลับเป็นฝ่ายชวนเขาคุยก่อนถึงหนึ่งบทสนทนา แต่จะมามัวสงสัยก็เท่านั้น ถ้าคุยได้เขาก็อยากจะคุยด้วยให้ได้นานที่สุด

 

 

-

333

สองอาทิตย์เท่านั้น สำหรับช่วงเวลาเวทมนตร์

 

 

-

365

ร้อน อากาศมันร้อนเกินไปที่ร่างกายคนหนึ่งจะรับไหว

อธิปพยายามก้าวขาให้ไวที่สุดสำหรับการกลับเข้าไปในใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างสนามบอล ไม้ยาวขนาดเกือบช่วงส่วนสูงที่เขาถือมาด้วยถูกวางทิ้งอย่างไม่ไยดีว่ามันจะบุบสลายตรงไหน ก็เขาไม่ได้อยากทำเลยนี่หน่า ผู้นำขบวนพาเหรดอะไรนี่ วุ่นวายชะมัดยาด เขาร่วมซ้อมกับเพื่อนอีกสองชีวิตที่โดนบังคับให้มาทำด้วย จนจากพระอาทิตย์ดวงใหญ่บนท้องฟ้าสีครามที่เคยเจิดจ้าถูกบดบังด้วยมวลเมฆก้อนใหญ่และเริ่มคล้อยลงตรงเส้นขอบฟ้าราวกับได้เวลาเข้านอน เพื่อนที่ต้องทำหน้าที่รังสรรค์ฉากของกองเชียร์ก็เริ่มทยอยกันออกมาทำ นั่นรวมไปถึงเพื่อนสนิทของเขาด้วย

น่าอิจฉาเขาพูดมันออกไป ด้วยอาการหงุดหงิดจากแดดร้อนที่ผ่านมา

อยากได้กำลังใจไหมอีกคนถามเขา และส่งยิ้มให้เมื่อเห็นใบหน้าสับสน ก่อนจะชี้นิ้วไปยังกลุ่มบุคคลที่กำลังเดินลัดสนามหญ้ามา

เพราะว่าต้องมารอกูทำฉากล่ะนะ เลยยกพวกมานั่งรอกันถึงนี่ ตั้งใจซ้อมเข้า

 

กำลังใจที่ดีที่สุดในการซ้อม - อธิป อัธยสกุล ได้รับหนึ่งอัตรา

 

 

-

395

สายตาและสมาธิของเขา ไม่ได้อยู่กับตัวเลยแม้แต่น้อย มันอยู่ตรงข้างอัฒจันทร์สีขาวตรงนั้นต่างหาก หนึ่งเดือนเต็มกับการเสี่ยงเป็นโรคตาเอียงในการแอบมองใครอีกคน ไม้คทาที่โยนสูงขึ้นไปกำลังร่วงหล่นมาจากฟ้าสู่พื้นดินโดยที่เขาไม่ได้สนใจมัน เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงเพื่อนโวยวายให้หลบเอาเสียแล้ว แต่เขาก็ไม่ยี่หระมากนักเมื่อเห็นต้นเหตุของความวุ่นวายยืนหัวเราะอย่างเก็บอาการ แลกกับการโดนไม้เหล็กฟาดหัวหรือเห็นรอยยิ้มนั่น เขาว่าเข้าห้องพยาบาลสักครั้งก็คงไม่ขาดทุน

 

-

409

อธิปพยายามอย่างหนัก เพื่อหวังว่าเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลคนนั้นจะเห็นความตั้งใจของเขา กลายเป็นว่าจากคนไม่อยากเข้าร่วมการซ้อมแบบเขา คือคนที่อยู่ซ้อมคนเดียวแม้ว่าเพื่อนในทีมจะกลับไปพักผ่อนแล้ว กลายเป็นว่าจากคนที่ช่างหัวแม่งเถอะถ้าแดดจะสาดส่องทำร้ายผิวจนดำกระด้าง คือคนที่เอาเสื้อแขนยาวมาใส่ปกปิดทุกวันนี้

ก็แค่อยากอยู่ในสภาพดีที่สุดในตอนที่ใครอีกคนเห็น ก็เท่านั้น

 

-

426

การตื่นตีสองมาโรงเรียนในวันกีฬาสีไม่ใช่เรื่องน่าตลก มันทำให้เขาเหมือนคนตายซากที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกแล้วถ้าหากไม่ได้นอนลงบนเตียงนุ่มๆ แต่เขาก็ยอมอดทน สองขาก้าวไปตามจังหวะเสียงกลองและวงบรรเลงดุริยางค์ แม้แท้จริงแล้วสติของเขาควรมุ่งเน้นไปด้านหน้า มันกลับกระเจิงหายไปจนหมดสิ้น ไม่ว่าจะมองสักเท่าไร เขาก็ไม่เห็นอีกคนในกลุ่มคนดูขบวนพาเหรดแม้กระทั่งเงา

หายไปไหนกัน

แล้วอธิปก็พบคำตอบหลังจากขบวนเดินเสร็จสิ้นไม่นานนัก ร่างสูงผิวขาวผมดำกำลังเดินข้างกันกับผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เดินจวบจนกระทั่งผ่านหน้าเขาไปเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศว่างเปล่า ท่าทางอึกอักของเพื่อนคนสนิทที่ยืนข้างกายทำให้เขาพอเดาได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคงไม่ได้เกิดเมื่อเร็วๆ นี้

ทำไมไม่บอกกันวะ

เพราะกูเห็นมึงพยายาม

คำตอบของเพื่อนทำให้เขาชะงัก แล้วยังไงกัน เขาจะพยายามไปทำไม ถ้าหากมันไม่มีความหมายอะไรเลย

ทุกอย่างที่เขาทำไปมันช่างดูโง่เง่าเสียจริง





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #16 Kawaiimm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 20:10
    แงงงงง แค่ตัวอย่างก็หน่วงแล้วอ้ะสำหรับตอนนี้ โถ่ นายอธิป
    #16
    0
  2. #9 shipper (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 14:21

    คือลุ้นกับเนื้อเรื่อง จะต้องอ่านเรื่องยาวเเบบจริงจัง อันนี้เหมือนเล่าสลับพาร์ทกันโดยเปิดตัวละครมาที่มอครามในวัยที่สามสิบเเล้วเล่าย้อนกลับมาช่วงวัยรุ่น อันนี้เดาเอาว่ามอครามชอบอธิปเเต่ไม่พยายามบอกหรือเปล่า ซึ่งอธิปก็รู้ว่ามอครามชอบอธิป ลุ้นรออ่านต่อค่ะ รอติดตามในเล่ม

    #9
    0