[Fanfic]Ep!LoGue VaLenT!ne My Heart OnLy You [SSxHP]

ตอนที่ 3 : Stubborn Heart

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 816
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    14 ก.พ. 57

  
   

     “ไม่นะ อย่าไป!!! ได้โปรดเถอะ!!!”



 
     “ลิลี่!!!”


 
     ‘แฮ่กๆๆ’ ชายหนุ่มนอนคุดคู้อยู่บนเตียงสีขาว ร่างสูงหอยหายใจแรง สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก ใบหน้าที่ขาวซีดอยู่แล้วก็ยิ่งซีดลงไปอีก หยาดเหงื่อท่วมไปทั่วใบหน้าและร่างกาย เขาเผลอกัดริมฝีปากและกำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว สักพักร่างนั้นก็พลิกกลับมาอยู่ในท่านอนหงาย เอามือซ้ายก่าย
หน้าผาก มือ…ที่มีรอยตรามารประทับอยู่จางๆ เป็นสัญลักษณ์ของผู้เสพความตาย



     
      แต่นั่นก็เป็นเพียงอดีตไปแล้วหลังจากที่เขาแปรพักตร์มาอยู่ฝ่ายภาคีกับศาสตราจารย์
ดัมเบิ้ลดอร์ เพื่อต่อสู้กับจอมมารที่บังอาจพากชีวิตของลิลี่ เพียงเพราะตัวเขา เขาเองที่เอา
คำทำนายที่ได้ยินมาแบบไม่ครบถ้วนไปบอกจอมมาร เป็นเขาเองต่างหากที่เริ่มหยิบยื่นความตายให้กับผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ




 
     “ฝันไปหรือนี่” ดวงตาสีรัตติกาลเปิดขึ้นอย่างช้าๆ พลางมองไปรอบๆ ห้องของตัวเอง
‘ทำไมกัน ทำไมยังนึกถึงเรื่องนี้อยู่‘
เขากระตุกยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงส่วนที่เป็นฝันดี เรื่องดีๆที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับลิลี่ แต่ก็ต้องถอนใจทิ้งเฮือกใหญ่เมื่อนึกถึงฝันร้ายที่เกิดขึ้นเพราะศัตรูตัวฉกาจ เจมส์ พอตเตอร์ รวมถึงพวกแก๊งตัวกวนด้วย




 
     ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงและไปทำธุระส่วนตัวจนเสร็จสรรพพร้อมที่จะกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่
ที่ยังคงซ้ำซากน่าเบื่อสำหรับเขา
ศาสตราจารย์ปรุงยานั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง เตรียมการสอนของวันนี้ เขาจัดอุปกรณ์การสอนพร้อมน้ำยาสารพัดชนิดให้เรียบร้อยก่อนจะหันไปตรวจรายงานที่กองพะเนินเป็นภูเขา




 
     เขาตวัดปากกาตรวจรายงานในกองไปจำนวนหนึ่งอย่างไม่พอใจนักเพราะผลงานของแต่ละคนช่างห่วยแตกสิ้นดี ที่จริงเกรนเจอร์ก็ทำได้ไม่เลวทีเดียว เธอคงจะเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาทนนั่งอ่านรายงานได้บ้าง นอกเหนือจากนั้นก็แทบอยากจะโยนทิ้งโดยไม่ต้องอ่านให้เสียเวลา เพราะแค่มองจากชื่อก็รู้ได้ทันทีเลยว่าผลงานมันจะออกมาแบบไหน เขาตรวจไปเรื่อยๆ จนถึงรายงานฉบับหนึ่ง ‘แฮร์รี่ พอตเตอร์’ หน้าของนักเรียนตัวดีลอยขึ้นมาในความคิด ภาพเด็กหนุ่มซ้อนกับเจ้าบ้าพอตเตอร์จอมร้ายกาจ ผู้เป็นพ่อของเขา



 
     ‘งี่เง่าชะมัด! จะไปนึกถึงพวกบ้านี่ทำไม งี่เง่าพอกันทั้งพ่อทั้งลูกเลย!’ เฮอะ! ตรวจดูหน่อยก็ได้ เขาหยิบรายงานขึ้นมาอ่านอย่างเสียไม่ได้ก่อนจะตวัดปากกาเขียนอะไรบางอย่างที่มุมกระดาษก่อนจะร่อนมันลงไปในกองรายงานที่ตรวจแล้วอย่างไม่ใส่ใจ 




     ที่จริงแล้วเขาเขียนตัว ‘พ’ ซึ่งหมายถึงพอใช้ ลงไปในรายงานของพอตเตอร์เพราะตระหนัก
ถึงความเรียบร้อยบนรายงาน แม้คำตอบจะยังคงไม่ได้เรื่อง แต่มันก็แตกต่างจากรายงานก่อนๆ
ที่เขียนส่งมาแบบขอไปที ‘น่าแปลกใจจริงๆ’




 
     ‘ก๊อกๆๆ’ เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจของสายตาดุดันจากกองรายงานไปยังประตูบานใหญ่ 



 
     “เชิญครับ ท่านอาจารย์ใหญ่”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ เขารู้อยู่แล้วว่าคนที่มาหาเขาคือใคร
แต่ไม่รู้ว่ามีธุระอะไรกับเขากันแน่




 
     “อรุณสวัสดิ์ เซเวอร์รัส” อาจารย์ใหญ่แห่งฮอกว็อตส์ยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี ซึ่งแตกต่างจากคนตรงหน้าที่ทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ตลอด



 
     “อรุณสวัสดิ์เช่นกันครับ”



 
      ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์ส่ายหัวกับท่าทางของชายหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตัวเองหลายเท่า



 
     “ไม่เอาน่าเซเวอร์รัส วันนี้เธอทำหน้าตาให้มันดูดีกว่านี้หน่อยจะได้หรือเปล่า”



 
     “ผมเป็นของผมอยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วนี่ครับ วันนี้เป็นวันสำคัญอะไรที่ผมจะต้องทำหน้าตา
ให้มันดีกว่าที่เป็นอยู่ด้วยหรือครับ”




 
      “เธอไม่รู้หรอกหรือ รึว่าทำงานหนักเกินไปจนลืมวันลืมคืนว่าวันนี้เป็นวันอะไรกันแล้ว”



 
     ชายหนุ่มนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามผู้อาวุโสกว่าแต่กลับนึกใจใจอย่างฉงน พลางเหลือบมองปฏิทินบนโต๊ะทำงาน ‘ก็แค่วันศุกร์ พรุ่งนี้วันเสาร์ สุดสัปดาห์ฉันก็ได้หยุดพัก ฉันคงทำงานหนักไปจริงๆ ล่ะมั้ง แล้วยังไงล่ะ มันเป็นวันพิเศษเลิศเลออะไรนักหนา’



 
     “ฮึๆ ผิดแล้วเซเวอร์รัส ก็วันนี้ 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ยังไงล่ะ” ศาสตราจารย์
ดัมเบิ้ลดอร์หัวเราะในลำคอ




 
     ‘ห๊ะ! อย่าบอกนะว่าไอ้ที่ฉันฝันอะไรงี่เง่าไร้สาระเป็นเพราะวันบ้าบอนี่ด้วย!?’ เขาอุทาน
กับตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่ ‘มันคงจะเป็นเรื่องงี่เง่าที่สุดในปีนี้เลย!’




 
     “และถ้าฉันคาดไม่ผิด เธอคงจะฝันถึงลิลี่และเจมส์ พอตเตอร์สินะ” เขากล่าวต่อไป



 
     “ท่านรู้!?” คราวนี้ศาสตราจารย์ปรุงยาถึงกับผงะ นี่เขาเห็นว่าฮ็อกวอตส์เป็นที่ปลอดภัยถึงกับปล่อยให้ความคิด อารมณ์ และจิตใจของเขาโลดแล่นได้อย่างอิสระขนาดนี้เชียว ชายหนุ่มโมโหตัวเองที่ไม่ปิดกั้นมันไว้ ถึงจะมาปิดเอาตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว คัมเบิ้ลดอร์อ่านความคิด­ของเขาและล่วงรู้ได้อย่างรวดเร็ว ไม่มีอะไรสามารถหลุดรอดสายตาแหลมคมของอาจารย์
ใหญ่ผู้นี้ไปได้




 
     “เธอคงจะมีความสุขมากที่ได้ฝันถึงลิลี่อีกครั้ง แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอต้องหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ต้องเจ็บปวดจากคำพูดของตัวเอง และคนที่เธอเลือกจะโทษว่าเป็นสาเหตุทั้งหมดคงไม่พ้นเจมส์ พอตเตอร์ แต่พวกเขาก็ตายไปแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่เธอจะเอาความรู้สึกทั้งหมดมาลงที่แฮร์รี่โดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย”



 
     “ท่านก็รู้ไม่ใช่หรือว่าผมเกลียดเจมส์ พอตเตอร์มากแค่ไหน สิ่งที่เจ้านั่นทำไว้กับผมมันร้ายกาจมากเสียจนไม่อาจให้อภัยได้”



 
     “ใช่ ฉันรู้ดี แต่แฮร์รี่เป็นเด็กที่น่าสงสารนะ เธอเลือกเกลียดเขาเพียงเพราะหน้าตาที่เหมือนเจมส์มากเสียจนเธอคงทำใจไม่ได้ แต่ที่จริงเขามีนิสัยเหมือนลิลี่มากนะ ดวงตาสีมรกตที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น กล้าหาญ เด็ดเดี่ยว ขณะเดียวกันก็มีความโอบอ้อมอารี อ่อนโยน และเป็นห่วงเป็นใยคนอื่น”



 
     “ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นเสียมากกว่า เจ้าเด็กนี่เย่อหยิ่ง จองหอง อวดดีเสียจนไม่ฟังคำเตือนจากใครหน้าไหน แถมยังทำตัวราวกับตัวเองเป็นพ่อยอดนักบุญ ชอบเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายเพื่อคนอื่นเพราะคิดว่าจะเป็นวีรบุรุษในสายตาใครๆน่ะสิ” 




     ศาสตราจารย์สุดโหดโพล่งขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ คำพูดมุ่งร้ายที่เขาพาดพิงถึงบุคคล
ที่สามกลับทำให้คนฟังถึงกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่คนพูดกลับทำหน้าหงิกอย่างไม่พอใจ
ยิ่งขึ้นเพราะไม่เข้าใจว่าคำพูดของเขามันน่าหัวเราะตรงไหนกัน




 
     “ใครหน้าไหนนี่คงหมายถึงตัวเธอเองสินะ เซเวอร์รัส ฉันคาดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นห่วง
เป็นใยแฮร์รี่เป็นกับเขาด้วยหรือนี่ โอ้ ลิลี่คงจะดีใจถ้ารู้ว่าเธอเป็นห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
ของเธอด้วย”




 
     “ไม่ใช่อย่างแน่นอน! เคราเมอร์ลินเป็นพยาน ผมไม่สนใจเจ้าเด็กอวดดีอย่างพอตเตอร์หรอก ไม่อยากจะรับรู้ด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังขยันหาเรื่องใส่ตัวแบบโง่ๆ แล้วยังไง ทำไมจะต้องเป็นผมทุกครั้งที่ประมือกับพฤติกรรมอวดดีที่น่าโมโหนั่นด้วย ผมชักจะเหลืออดเต็มทนแล้วเพราะผมไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงอย่างท่านหรือมิเนอร์ว่าหรอกนะ”



 
     สเนปเถียงอย่างไม่ลดละ เขากัดฟันกรอด เลือดบนหน้าพุ่งปรี๊ดด้วยความโมโหเมื่อพูดถึง
เรื่องวุ่นๆ ที่เกิดขึ้นเพราะฝีมือของพอตเตอร์ ซึ่งเขาต้องเป็นคนแรกที่เห็นเหตุการณ์เกือบทุกครั้ง และต้องคอยสู้รบตบมือกับความจองหอง ปากดีและความเอาแต่ใจของเจ้าเด็กบ้าทุกครั้งที่เกิดเรื่องอะไรก็ตาม




 
     “เห็นได้ชัดว่าเธอสน ไม่อย่างนั้นคงจะไม่พร่ำบ่นเรื่องที่แฮร์รี่ชอบเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายหรอก อีกอย่างฉันก็เห็นว่าเธอคอยปกป้องทุกครั้งที่มีอันตรายเกิดขึ้นกับเด็กคนนั้นไม่ใช่หรือ
เธอมักจะเป็นคนแรกที่อยู่ในเหตุการณ์เสมอทั้งที่บางครั้งฉันก็ไม่ได้ออกปากขอร้องให้เธอไปช่วย
ที่จริงเธอก็ต้องมีใจเอ็นดูเขาอยู่เหมือนกัน แต่ชอบทำตัวเหมือนเกลียดชังเสียเต็มประดา”




 
     “ถ้าท่านจะมาคุยกับผมเพราะเรื่องพวกนี้ล่ะก็ ขออภัยที่ผมต้องบอกให้ท่านเลิกคิดซะเถอะ”



 
     “งั้นหรือ? ชายชราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พยายามคาดคั้นให้คนตรงหน้าพูดตอบ
อะไรอีก “ช่างเถอะ เอ้า ช็อกโกแลตสักหน่อยมั้ย จะได้อารมณ์ดีขึ้น”




 
     “ไม่ครับขอบคุณ ผมไม่ชอบของหวาน” เขาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเรียบๆ


 
     “ถ้าเป็นไอ้นี่ ฉันว่าเธอต้องชอบมันนะ”ดัมเบิ้ลดอร์ไม่ฟังคำทักท้วงแต่กลับเอาของบางอย่างยัดใส่มือเขาแทน



 
     “ฉันจะบอกอะไรให้นะ เธอเองก็ดื้อไม่แพ้แฮร์รี่หรอก เหมือนแก้วที่มีน้ำบรรจุอยู่เต็ม ไม่ว่าจะเทอะไรลงไปก็ล้นออกหมด ฉันเข้าใจว่าความทรงจำเก่ามันทำให้เจ็บปวด แต่อย่าได้เอามันมา
ปิดกั้นใจตัวเองเลย ทำตัวเป็นแก้วเปล่าเถอะ หัดปล่อยวางซะบ้าง ลดทิฏฐิที่มันค้ำอยู่ แล้วเธอจะรับรู้ถึงความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้น”



 
     “ท่านบอกว่าผมปิดกั้นตัวเองหรือ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”



 
     “เอาเถอะ ฉันไม่หวังจะให้เธอเข้าใจในทันทีหรอก แต่คิดว่าเธอคงเข้าใจคำพูดของฉันสักวัน รู้ซึ้งอย่างแจ่มแจ้งเลยล่ะ” อาจารย์ใหญ่ตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม




     “ขอให้มีความสุขมากๆ ในวันวาเลนไทน์นะเซเวอร์รัส” เขาพูดทิ้งท้ายและเดินออกไป
จากห้อง ความเงียบกลับเข้ามาแทนที่อีกครั้ง



 
     ชายหนุ่มร่างสูงเอาสิ่งที่อาจารย์ใหญ่ยัดใส่มือเขาขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ‘ให้ตายเถอะ!!
งี่เง่าชะมัด ก็บอกไปแล้วไงว่าไม่ชอบ ไม่สิ เกลียดเลยต่างหากไอ้ของหวานพวกนี้ ชิ! แถมยังเป็นสตรอเบอร์รี่เคลือบช็อกโกแล็ตด้วย ของแบบนี้ใครจะไปกล้ากินล่ะ!!’ 




     ปากบอกว่าไม่ชอบแต่ก็หยิบขึ้นมาชิมอย่างเสียไม่ได้ด้วยเหตุผลงี่เง่าสุดๆ เพราะสิ่งที่เขียนไว้บนห่อขนม ‘เปิดใจซะบ้าง แล้วจะรู้ถึงความแตกต่าง’




 
     “ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหน” เขาพึมพำกับตัวเอง เปิดใจเพื่อรับรู้ถึงความรู้สึกดีที่เกิดขึ้นงั้นหรอ เฮอะ หวังว่า คงจะได้อะไรตอบแทนกลับมาบ้างนะ…  



 
TBC.


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

128 ความคิดเห็น

  1. #120 kay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 23:44
    อ่านเพลินมากค่ะ อาจารย์ใหญ่นี่สงสัยจะเปิดร้านชานมไข่มุกนะคะ ชงเก่ง ไม่พอน่าจะขายมีดด้วย คำคมซะเหลือเกิน

    ส่วนเซฟ นี่ก็สายซึนนน ปากบอกเกลียดๆ เกลียดพ่อเกลียดลูกแต่ตอนลูกเค้าลำบากก็ยื่นมือไปช่วย แหม่่ เกลียดจริงๆค่ะ
    #120
    0
  2. #105 DreamerDoll (@tukkata-narak) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 21:16
    ศ.ดัมเบิ้ลดอร์คะ  What are you doing? ไม่สิ thinking?
    #105
    0
  3. #102 นักเวทย์ปีศาจ (@alisia-w-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 23:51
    ป๋าเนปหัวแข็งสุดยอด
    #102
    0
  4. #91 NuCee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 20:22
    ชึนมากมายยยยยยยยยยยยย
    #91
    0
  5. #87 พิรุณสีคราม (@fahkram-cr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 09:53
    คงต้องเอาแก้วที่ชื่อว่า 'สเนป' ไปเจาะรู น้ำจะได้ออกเร็วๆ
    #87
    0
  6. #78 สาวกวาย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 17:00
    อาจารย์คมมากค่ะ
    #78
    0
  7. #68 ลักยิ้ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 21:14
    ป๋าใส่อารมณ์ฝุด ๆ
    #68
    0
  8. #28 Detective Patt (@csi-patt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 12:40
    ไม่ชอบกินของหวาน

    แล้วชอบกินอะไรหราาาาาา ???

    //วอนโดนรุมตืบ
    #28
    0
  9. #17 Maru naru (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2556 / 00:15
    สเนปเปิดใจซะเถอะ จะฝืนตัวเองไปทำไม แฮรี่รอคุณอยู่ 555

    #17
    0
  10. #13 Rokugatsu Giugno (@Senji) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 21:35
    ต่อเต๊อะ!!
    #13
    0
  11. #10 CSbread (@pangpond-c7) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 12:45
    ปู่ดั๊บ เท่มาก ><
    #10
    0
  12. #7 posy (@posy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 14:41

    ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ คำพูดคมมากค่ะ!!

    #7
    0